O que custa é baixar (Coresma 2007)

2º Domingo de Coresma 2007
Signo
Taboleiro no que se irán colocando algunhas das novas negativas da semana. Debaixo unha frase que nos vai situando no camiño da pascua:
“A morte non é o final. El abriunos o camiño”
Pórtico
Se algunha vez subimos unha montaña, sabemos do esforzo físico que isto supón... e tamén do atractivo que leva consigo: o de irnos vendo cada vez máis arriba... como dominando a situación e a satisfacción de chegar ao cumio. Pero a pesares das dificultades... o que máis custa non é subir, senón baixar.
Pois ben... aos amigos de Xesús pasoulles o mesmo cá nós. Estamos mellor na montaña, no espectacular, no distinto, na novidade... mellor que no día a día, verdade?. Valoramos moitos máis calquera novidade que o sinxelo da xente pequena, que nos parece sempre igual. E é que a vida ten tanto de gris e de amargura que nos quedan poucas ganas de baixar, de pisar terra, de facerlle fronte á dura realidade... Pero Deus non está arriba, senón na vida, no chan, cóbado con cóbado, solidario coas persoas.
Que esta celebración nos axude a baixar da montaña... e a aterrar na realidade.

Perdón

• Polas veces en que pedimos signos a Deus para o noso interés, para facernos mais felices a nos sen pensar nos demais. Señor, lévanos da túa man.
• Por que non aceptamos o sufrimento na nosa vida, non somos quen de prepararnos para el, para o cambio, para ser mellores. Cristo, lévanos da túa man.
• Porque estamos tan aburguesad@s, instalad@s e acomodad@s nas nosas montañas da nosa vida, das nosas cousas, dos nosos egoísmos... e “estamos tan ben aquí” que non queremos volvernos a Ti, presente nos irmáns e nas irmás. Señor, lévanos da túa man.

Remol
CIDADÁNS DO CEO...: Paulo dinos que os cristiáns somos cidadáns do ceo. Segundo interpretemos esta afirmación, teremos un tipo ou outro de cristiáns e cristiás. Para algúns, ser cidadáns do ceo é “estar nas nubes”, pasar das cousas da terra, ser anxelista, ser espirituais, vivir desarraigad@ do momento e da circunstancia na que se vive, sen compromisos concretos, sen preocupacións polas cousas e polas persoas. Son persoas de sancristía, de rezo que non se preocupan polo que acontece ao seu redor, que non son quen de descubrir “os sinais dos tempos” (e moito menos de lelos) e que se laian de que calquera tempo pasado foi mellor.
Porén, seguramente Paulo cando lles di aos filipenses que debían ser cidadáns do ceo, estivese pensando en persoas que proxectan a súa vida desde os valores de Deus , en persoas que están presentes no seu entorno con toda intensidade para poñer en cada acontecemento, por pequeno que sexa, un sentido sobrenatural, en persoas que viven con estilo transcendente e que xusto por iso non escapan das responsabilidades que teñen como membros da sociedade. Nun mundo plural, os cristiáns estamos chamad@s a demostrar, sen vaidades pero tamén sen vergoña, que somos cidadáns do ceo.

...QUE DEIXAN PEGADA NA TERRA: Un pouco disto foi o que lles pasou aos discípulos de Xesús no monte Tabor. Tabor e Calvario son dous montes que enmarcan a vida pública de Xesús. Tabor e Calvario compleméntanse e enmarcan o discurso da existencia cristiá. Hai que subir ao Tabor desde a rutina da vida para ver, para coller folgos e esperanza no camiño; pero non hai que perder de vista a terra, non sexa que o resplandor e os destellos do Tabor se convertan en fogos artificiais, e a esperanza se desvaneza en ilusións. Tabor e Calvario son tamén dous xeitos de posicionarse na vida e fronte a vida. Nós, que estamos no Tabor da sociedade do benestar, miramos o mundo coma o reino da liberdade, cheo da luz dos Dereitos Humanos, lanzado cara ao progreso, o desenvolvemento, o crecemento... Pero fronte desta visión, moit@s irmáns nos@s viven no Calvario, é a sociedade doente d@s que agonizan na cruz do subdesenvolvemento, da pobreza inxusta, da fame innecesaria, do salario e da pensión discriminada.
Por iso non é de recibo que digamos “que ben se está aquí” e que fagamos oídos xordos aos berros de tantas e tantas persoas que piden xustiza. Hai que baixar da montaña máxica, do falso Tabor no que poñen as súas tendas os poderosos, porque os cristiáns e cristiás temos a obriga de mostrarlles a estas persoas que Deus está con eles.
Oración da comunidade
Grazas, porque a pesares das nosas canseiras e da nosa pouca ilusión, segues a plantearnos retos anovadores e estimulantes para facer a nosa vida experiencia de gratuidade e transformación. Por iso che dicimos:
So a Deus daremos culto

• Alenta o quefacer da túa Igrexa para que neste tempo de graza que é a Coresma saiba ir máis alá de xaxúns, penitencias artificiais e da fría letra, para vivila co gozo e a ledicia de sabérmonos implicad@s no proceso de cambio ao que Deus nos chama, coa seguridade de que na terra está o Deus da Vida. Oremos.

So a Deus daremos culto

• Anima ás nosas comunidades, para que se vaian transformando permanentemente, sen medo a cambiar, sen medo ao que Xesús lles pida, buscando o ben das persoas que as formamos e as das que se achegan a nos buscando alento e ánimo. Oremos.

So a Deus daremos culto

• Acompaña a nosa vida para que no medio de tanto rebumbio de tanto estres da nosa vida, busquemos tempiños de intimidade contigo para repousar e escoitar no noso corazón a túa Palabra. Oremos.

So a Deus daremos culto
Acolle Pai a nosa oración, ti que lle deches forzas ao teu fillo para superalas tentacións, dánolas a nos para día a día ir converténdonos á túa vontade. Por Cristo o teu fillo o noso irmán. Amén.

Para a reflexión
E a palabra do Pai foise impoñendo.
Non ao poder, senón ao servizo.
Non á gloria, senón á humillación.
Non á violencia, senón á pacificación.
Non á vinganza, senón ao perdón.
Non á imposición, senón á liberdade.
Non á forza, senón á debilidade,
Non á obriga, senón, á sedución.
Non ao castigo, senón á promesa.
Non aos sacrificios, senón á misericordia.
Non á lei, senón ao amor.
Cantos
Entrada.- arrepentido
Lecturas.- Amóstrame, Señor, os camiños da vida
Comuñón.- Acharte presente na vida

Para o esforzo e a ilusión (Coresma 2007)

Signo

Taboleiro no que se irán colocando algunhas das novas negativas da semana. Debaixo unha frase que nos vai situando no camiño da pascua:

“A morte non é o final. El abriunos o camiño”

(Alternativa para as comunidades de diocese de Tui-Vigo: ir dando a coñecer cada domingo un dos documentos do Sínodo diocesano de Tui-Vigo. Se a coresma é tempo de renovación, que menos que coñecer o que entre tod@s decidimos para levar va cabo a renovación pastoral da diocese.)

Pórtico

Ábresenos unha nova xeira, e parece que nos da igual, que se volve repetir o mesmo que outras veces, que nada cambia. O eterno retorno?

Desde a fe, que confesamos, compartimos e celebramos, non estamos non volver outra vez ao mesmo, ao contrario.O tempo de coresma que comezamos ponnos nun camiño novo, distinto, diferente.Un camiño no que se nos invita a percorrer na convicción de que nada é para sempre, que a novidade é posible, que as cousas, inda que pareza o contraio están, pouco a pouco, a cambiar. Que Deus non nos deixa da súa man.Pero nós tamén temos que ir pondo da nosa parte, porque senón nada será posible, e a frustración acampará nas nosas vidas. Poñámonos entón en camiño, que a esperanza da resurrección que tantas veces temos escoitado dicir, non sexa unha frase feita, senón parte da nosa vida, unha vida empeñada en facer que agromen realidades novas

Perdón

• Para que deixemos atrás as actitudes que nos escravizan. Señor, lévanos da túa man.
• Porque moitas veces idolatramos os cartos, a televisión, o ordenador, o coche... e non nos damos conta de que eles son os nosos deuses ante que nos rendemos. CRISTO, lévanos da túa man..
• Polas veces en que buscamos a aprobación dos demais, que falen ben de nós, que nos dean palmadiñas na espalda, converténdonos en pequenos deuses. Señor, lévanos da túa man.

Remol

Neste domingo de coresma sempre lemos as tentacións de Xesús. O domingo que vemos como loitamos nos contra as tentacións. Unhas tentacións que temos toda a vida e que este domingo Xesús ensínanos a superalas, facendo fincapé en tres tentacións que son fundamentais e que el sufriu para darnos un exemplo a todos nos.

Non só de pan viven as persoas. É unha tentación que nos invita a mirar mais aló do que somos, en cerrarnos so en nos mesmos, no noso traballo, nas nosas cousas, cerrándonos en nós mesmos sen pensar nos demais. Non so vivimos do que temos, do que non compartimos,

Necesitamos dos demais, da súa compaña, do seu ánimo, do seu amor, das súas palabras... que sería de nós se os demais non compartisen connosco, si se pecharan a nós.. Tamén necesitamos do pan de Deus, de transcendencia, do outro que non son eu.

So ao teu Deus adorarás, so a el darás culto. Esta tentación chámanos a atención de que corremos o rico de facernos nós mesmos uns pequenos deuses xa que poñemos a nosa confianza nas cousas deste mundo, pensando que nos dan seguridade, que porque as vemos e sentimos, son mellores. E xunto a isto está o seguir a falsas divindades que nos prometan poder, gloria, ser recoñecidos polos demais. Ao final son deuses que nos deixan baleiros, fomos detrás dunha quimera e seguimos co mesmo, aínda peor se cabe xa que quedamos atados a este mundo.

Non tentarás ao Señor o teu Deus. Chámanos a atención de buscar a Deus para intereses persoais, para servirnos del para favores persoais, eu fágoche isto se ti me das aquilo, ou viceversa. Cantas veces tentamos a Deus coas nosa peticións e oracións, coas nosas promesas, convertendo a Deus nin títere. A superación desta tentación está en pedir para os demais, que non estamos sos no mundo, que outros necesitan mais que nós. Que o Pai actúa nos demais.

Pero ao final, temos que estar alerta xa que son tentacións que teremos toda a nosa vida, esperando o momento oportuno por eso pídese de nos constancia, estar día a día confiando no Pai, pedíndolle forzas. A palabra de Deus será luz na escuridade, o trato co Pai na oración será fonte de sabedoría para todos nós. Continuemos a nosa celebración coa confianza de que coa forza do espírito seremos quen de superar a tentación

Oración da comunidade

Grazas, porque a pesares das nosas canseiras e da nosa pouca ilusión, segues a plantearnos retos anovadores e estimulantes para facer a nosa vida experiencia de gratuidade e transformación. Por iso che dicimos:

So a Deus daremos culto

• Para que este tempo de coresma, sexa un tempo no que a Igrexa descubra a necesidade de superar a tentación de ser simple institución ao servizo do inamovible, o poder e o control de conciencias e comportamentos. Oremos.

So a Deus daremos culto

• Polas nosas comunidades, para que nos esforcemos sempre, pero especialmente neste tempo de coresma, por vencer a tentación de converter a fe en costume, tradición, acto social ou simple feito cultural. Oremos.

So a Deus daremos culto

• Por nós, para que esta nova xeira de graza e esperanza que agora comezamos, supoña un cambio para vencer as nosas inercias, e podamos dicir que os enfermos son visitados, os tristes consolados, os solos acompañados e os vellos queridos. Oremos.

So a Deus daremos culto

Acolle Pai a nosa oración, ti que lle deches forzas ao teu fillo para superalas tentacións, dánolas a nos para día a día ir converténdonos á túa vontade. Por Cristo o teu fillo o noso irmán. Amén.

Para a reflexión

E a palabra do Pai foise impoñendo.

Non ao poder, senón ao servizo.

Non á gloria, senón á humillación.

Non á violencia, senón á pacificación.

Non á vinganza, senón ao perdón.

Non á imposición, senón á liberdade.

Non á forza, senón á debilidade,

Non á obriga, senón, á sedución.

Non ao castigo, senón á promesa.

Non aos sacrificios, senón á misericordia.

Non á lei, senón ao amor.

Cantos

Entrada.- arrepentido

Lecturas.- Amóstrame, Señor, os camiños da vida

Comuñón.- Acharte presente na vida

Amar aos inimigos, ¡que tolería!

Domingo 7 do Tempo Común

Pórtico
Na nosa sociedade, no noso mundo, impera a lóxica do odio e da violencia. Unhas veces de forma directa, pero outras, escondida baixo grandes palabras: respecto ás normas, obediencia á vontade de Deus, apoio a unha nación, defensa da democracia e da nosa civilización... Parece que a reconciliación non é unha prioridade e o perdón está suxeito á vinganza previa ou, cando menos, á derrota dos inimigos.
Pero Xesús quere que aprendamos outra forma de facer as cousas, outra forma de ver a realidade. Non é cousa de deixarse esmagar polos violentos ou polos inxustos, pero mentres non “poñamos a outra meixela”, non será posible rachar a lóxica da violencia e da vinganza. Que a nosa celebración de hoxe sirva para achegarnos ao perdón e á reconciliación.

Perdón

• Porque seguimos facendo realidade en nós aquilo de: ”o que ma fai, págama”; Señor, enchóupanos coa túa misericordia.
• Porque somos dos que perdoan, pero non esquecen, e a memoria do mal fainos infelices, Cristo, fainos sentir o teu perdón
• Porque queremos que os demais recoñezan a súa culpa, pero non somos quen de recoñecer os nosos defectos, Señor, fainos sentir o teu perdón

Remuíño
Nunha sociedade ferida por tantas inxustizas e abusos, onde medran as silveiras dos intereses e das rivalidades, onde agroman tantos toxos de xenreiras, discordias e agresividade, son necesarias persoas sanas que dean outra clase de froitos. A pregunta entón sería: ¿que podemos facer cada un e cada unha de nós para sandar un pouco a convivencia social?. Quizais cómpre empezar por non facerlle a ninguén a vida máis difícil do que xa é. Esforzarnos por vivir de tal xeito que alomenos onda nós a vida sexa máis humana e levadeira. Non envelenar o ambiente co noso pesimismo, a nosa amargura e a nosa agresividade. Crear ao noso redor unhas relacións distintas, baseadas na confianza, na bondade e na cordialidade. Saber acoller e comprender, non xulgar nin condear sen compaixón. Xunto a nós hai persoas que sofren inseguridades, incomprensión.... que precisan abrirse aos demais e que alguén as escoite.

Que difícil o que Xesús nos pide!: sorprender ao próximo con máis do que este espera, dar máis alá do esixido, perdoar máis alá do soñado, tratar aos demais co amor e a comprensión coa que nos tratamos a nós mesmos. Reto difícil... pero non imposible.O querer está en nós.

Non nos rebaixamos. Perdoar a quen nos fai mal, dar sen recibir a cambio,... non significa unha merma da nosa persoa. É o amor o que fai que o noso estilo de vida sexa ese e polo tanto estamos capacitados para dicir aos demais que merece a pena este estilo de vida, que merece a pena seguir a Xesús. Con esixencias, con fallos, con pecado, pero co ánimo da forza do Pai. Deixemos de lado o medo ao que dirán, o medo a parecer inferiores ante os demais, a ser pouco homes-mulleres por ter sentimentos así. Porque se queremos que os demais nos traten así, non o facemos nos?

Que esta celebración sexa un toque de atención para todos nós e a nosa comunidade para que tomemos en serio a ensinanza de Xesús xa que é o único camiño para ser verdadeiramente felices e ao mesmo tempo de facer felices aos demais.

Oración da comunidade

Señor, antes de que fosemos coñecedores da túa bondade e da túa misericordia, ti perdoaches os nosos pecados e quixeches que fosemos parte da túa familia. Por iso erguemos a ti a nosa oración e dicimos confiados:

Fainos instrumentos da túa paz

Oramos como Igrexa, como comunidade de crentes que queren facer da túa Palabra a razón da nosa vida; para sermos un instrumento de paz e de reconciliación. Oremos

Fainos instrumentos da túa paz

Oramos como parroquia, como grupo de persoas preocupadas por levar a xustiza e a liberdade a un mundo dividido e enfrontado por conflitos políticos, sociais e relixiosos. Oremos.

Fainos instrumentos da túa paz

Oramos como persoas responsables da nosa vida e do noso entorno, para que sexamos capaces de perdoar na nosa casa, aos nosos veciños, á xente coa que estamos e convivimos. Oremos.

Fainos instrumentos da túa paz

Pai, ti segues entregando a túa vida e a túa graza para que no mundo sexa posible o amor e a reconciliación. Danos un corazón capaz de perdoar e de rachar coa lóxica da violencia. Por Cristo, noso Señor. Amén

Para a reflexión
Veña o teu reino de xustiza.
Veña o teu reino de verdade.
Veña o teu reino de amor.
Reina, Señor, nos nosos corazóns.
Fai de nós propagadores do teu Reino.
Que saibamos partir o pan e facernos pan.
Libéranos das nosas escravitudes.
Libéranos de tropezos e caídas.
Libéranos de tódolos males.
Fainos, Señor, testemuñas do teu amor.

Cantos.
Entrada: Veña o teu reino Señor.
Lecturas: Escoita ao Señor
Ofertorio: Na nosa terra
Comuñón: Oh, Señor, Escólleme

Podemos cambialo - domingo VI do Tempo Común

XORNADA DE MANS UNIDAS

http://www.manosunidas.org/

PÓRTICO

Baixo o lema “Ti sabes ler, el@s non”, Celebramos hoxe a Xornada de Mans Unidas. Responde a un dos oitos obxectivos do milenio que as Nacións Unidas propoñen para erradicar a pobreza do mundo.

Todas as persoas desexamos ser felices. É algo instintivo. Deus creounos para selo pero ¿onde está a felicidade?, ¿como conseguila?. Diante das diversas formas que se nos propoñen, a Igrexa exponnos este domingo as benaventuranzas de Xesús como fórmula de felicidade.

Que a celebración que agora comezamos nos axude a esperar do soño do egoísmo e do noso materialismo para entrar na dinámica da xustiza, do compartir e da austeridade.

O PERDÓN

Ti que proclamaches ditosos aos pobres, perdoa o noso apego ás riquezas, SEÑOR, TÉNDENOS A TÚA MAN.

Ti, que declaraches felices aos fament@s de xustiza, perdoa todas as nosas inxustizas, CRISTO, TÉNDENOS A TÚA MAN

Ti, que chamas benaventurados aos que choran, perdoa a nosa insensibilidade diante das miserias d@s nos@s irmáns, SEÑOR, TÉNDENOS A TÚA MAN

REMUÍÑO

http://www.conferenciaepiscopal.es/pastoral/turismo/MISAS/C/gallego/Ordinario06.pdf
Ser felices constitúe a nosa constante aspiración; pero o problema complícasenos cando nos preguntamos qué facer para acadar esta felicidade. Porque esta non está directamente relacionada con ter moito, senón que se atopa máis no ser. A sociedade da abundancia produce benestar, pero non felicidade. Nos países ricos non morremos de paludismo ou malaria; pero si de baleiro, de estres ou de desencanto. Hoxe Xesús defínenos o programa do Reino con catro benaventuranzas:

• Felices @s pobres, porque voso é o Reino dos Ceos”. A pobreza, a escaseza dos bens necesarios para a vida non e boa, nin causa felicidade. A pobreza evanxélica é filla do amor, e produce liberdade. A pobreza sociolóxica normalmente é filla da inxustiza, e produce subdesenvolvemento, enfermidade e morte. E Deus non quere a morte, é Deus de viv@s e quere a vida. Xesús bendí aos pobres porque son sinxelos en confían nel; está con eles e enche os seus baleiros, porque é o seu consolo e a súa forza. O Reino de Deus perténcelles. Porén serán infelices os que son ricos a costa dos pobres, os que non reparten con xustiza, os que non distribúen con amor, os que non respectan a dimensión social da riqueza, os que se apoian en ter cada día máis a calquera prezo, os avaros, os que seguen a máxima de “os cartos non dan a felicidade, pero axudan a comprala”.
• “Felices @s que agora tedes fame, porque quedaredes fart@s”: Parece un sarcasmo chamar felices aos fament@s de pan e sedent@s de auga, pois son necesidades vitais que cómpre ter cubertas. Diante da realidade da fame, Xesús non fala contra dos que teñen o suficiente para satisfacer as súas necesidades, senón que chama infelices aos que nadan na abundancia mentres outros morren de inanición, os que desperdician a comida que podería alimentar a outros, os que se rodean de cousas e cousas que poderían cubrir as necesidades doutros, os que no fan nada para que diminúan as inxustizas.
• “Felices os que agora chorades, porque riredes”: Xesús bendí as bágoas da compaixón polos que choran diante do peso da limitación; as bágoas daqueles que lamentan os males físicos que azoutan aos demais, as bágoas dos que choran os propios erros e os males morais da humanidade. Xesús promete a felicidade a tod@s @s que son solidari@s cos agoniad@s da terra. E pola contra, Xesús chama infelices aos que rin sobre as bágoas dos demais, aos que trafican con armas ou con drogas para matar, aos que se rin das desgracia alleas, aos que se inhiben diante das miserias do mundo.
• “Felices vós, cando vos rexeiten e vos exclúan por causa do Fillo do Home”: Xesús non vai contra os que merecen a aprobación dos demais polas súas capacidades: entrega, xenerosidade, bondade, altruísmo, servizo, xustiza.... Xesús vai contra os adulados por cartos ou servilismo, contra os que vende a súa imaxe como positiva, sendo as súas obras ou intencións negativas; os que ser preocupan de ter unha boa presenza exterior sen ter contido interior.

A mensaxe de Xesús rompe cos esquemas de felicidade do noso primeiro mundo, e poida que en pleno século XXI sexa un tanto estraño, porque estamos afeitos , tamén os cristiáns, a vivir nunha sociedade que estivo e que está de parte dos poderosos e dos que basean a súa felicidade na economía materialista. Así é imposible entender a mensaxe de Xesús e o seu programa de vida; pero o Espírito sopra na nosa historia, invitándonos a espertar para tomar en serio a conciencia social do Evanxeo. ¡Que nos deixemos guiar por el!.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Gozos@s e confiad@s na salvación de Deus, con espírito de pobres, recemos xunt@s dicindo:

Camiñamos contigo para que veña o teu Reino

• Pola Igrexa, para que sexa sempre un exemplo de sinxeleza, de desprendemento de todo afán de riquezas e poder, camiñando polo vieiro das Benaventuranzas, OREMOS.

Camiñamos contigo para que veña o teu Reino

• Por todas as persoas que se atopan en situación de sufrimento, polos enfermos, polos máis desherdados da terra, por todos os que viven con fame e sede, para que o noso compromiso solidario os faga saír da súa pobreza, OREMOS.

Camiñamos contigo para que veña o teu Reino

• Por tod@s @s que traballan en e con Mans Unidas e con outras ONG, para que o seu exemplo sexa chamada e convocatoria que atraia a outras persoas, OREMOS.

Camiñamos contigo para que veña o teu Reino

• Por todos os que nos reunimos para celebrarmos xuntos a nosa fe, para que a través do noso compromiso e do noso xeito de vida contribuamos a que se fagan realidade os obxectivos do milenio, OREMOS.

Camiñamos contigo para que veña o teu Reino

Escoita, Pai de bondade, a nosa oración, e fainos ser constructores dunha terra nova xusta e humana. P.X.N.S.

REFLEXIÓN

Non quero, Señor...
Non quero que se sigan a pagar os bicos,
non quero que o sangue se venda
nin que se compre o vento,
nin que se alugue o alento.

Non quero que o trigo se queime,
e que o pan se escatime,
non quero que vaia frío nas casas,
que haxa medo nas rúas,
e rancor nas miradas.

Non quero que a terra se parta en porcións,
que no mar se establezan dominios,
que no aire se axiten bandeiras,
que nos traxes se poñan galóns.

E non quero, Señor,
non quero que me calen a boca
cando digo non quero.

E... non quero, Señor....,
porque sei que Ti tampouco o queres.

CANTOS

ENTRADA: O amor é o meirande
LECTURAS: Camiñar
OFERTORIO:Todo o mundo unha familia
COMUÑÓN: Benaventurados