Ir al contenido principal

Venres Santo 2017


ESQUEMA

1)LITURXIA DA PALABRA

2)               FRATERNIDADE ORANTE

3)               ADORACIÓN DA CRUZ

4)              COMUÑÓN



CANTOS

Comuñón: Na noite escura (Nº 104)
Descarga o ficheiro


ante as chagas dos ninguén, Ti dásnos, Señor, un corazón para superar o sufrimento e compartir a esperanza
XESTO DE COMEZO: Igrexa en silencio e sen prender as luces. Quen preside comeza camiñando en silencio desde o fondo da Igrexa, traendo nas súas mans o cartel que nos axudou a prepararnos ao longo da coresma: CAMBIAREI O TEU CORAZÓN DE PEDRA EN CORAZÓN DE CARNE. Ao chegar ao monumento déixao alí.

Unha cruz de anverso e reverso

Hoxe é día de Venres Santo, e na celebración o centro ao que temos que dirixir a nosa mirada é ao sagrario baleiro e á cruz que se nos mostrará coma árbore na que van cravadas as chagas do noso mundo. Unhas chagas que fan sufrir e ignorar moitas veces que somos persoas, que somos iguais, que somos dignidade; e que o somos todos e todas, sen distinción de xénero, raza, relixión ou cultura. Ante a cruz do Deus que se dá en sufrimento, non hai distinción: tod@s somos iguais.
Pero esta cruz tamén ten o seu reverso, un reverso que nos mostra que é posible seguir camiñando, e que ao final do camiño a morte vai ser vencida. Que os de sempre non van gañar. Que o abuso, a mentira, a corrupción, o engano, o maltrato... están, si; pero non van quedar para sempre, porque a cruz dinos que, se acollemos a salvación, venceremos.

(Desde a sé faise a oración sen dicir oremos)

DESDE O ECO DA TÚA VOZ

Lembra, Señor, que a túa tenrura e a túa misericordia son eternas. Santifica aos teus fillos e ás túas fillas e protéxeos sempre, pois Xesucristo, o teu Fillo, no noso favor instituíu por medio do seu sangue o misterio pascual. P.X.N.S. Amén.

Palabra que dÁ vida

PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PROFECÍA DE ISAÍAS

Velaí: o Excelso, o Sublime, o Altísimo daralle éxito ao seu Servo. A grande multitude quedará abraiada ante el, pois o seu aspecto non parecía o dun home.
Non tiña beleza nin esplendor; vímolo, e o seu aspecto non era atraente. Desprezado, o máis rexeitado dos homes, varón de sufrimentos, familiarizado coa dor. Coma alguén de quen se esconde a cara, desprezado, non lle tivemos aprezo.

El cargou coas nosas dores, el soportou os nosos sufrimentos. Nós considerámolo ferido. Pero foi ferido por causa das nosas rebeldías, foi esmagado polas nosas iniquidades.

Todos nós coma rabaño andabamos perdidos, cada un polo seu camiño. Pero o Señor puxo nel a iniquidade de todos nós. Foi oprimido, foi aflixido; pero el non abriu a súa boca. Ninguén se preocupou da súa vida.

El foi arrincado do mundo dos vivos, para o noso ben foi ferido pola rebeldía do seu pobo. Pero el verá descendencia, alongará os seus días e por medio del cumprirase a salvación do Señor.
Polos traballos da súa vida verá a luz, alcanzará a sabedoría. O Xusto volverá xusto o seu Servo para o ben de moitos.



                                                                      PALABRA DO SEÑOR



PROCLAMACIÓN DA PAIXÓN DO NOSO SEÑOR XESÚS CRISTO SEGUNDO XOÁN

C.- Saíu Xesús cos seus discípulos para a outra banda do regueiro Cedrón, onde había unha horta, na que entrou el e mailos seus discípulos. Tamén Xudas, o que o había entregar, coñecía aquela horta, pois en moitas ocasións estivera alí Xesús cos seus discípulos. Xudas levaba a patrulla e a garda dos sumos pontífices e dos fariseos, chegou alí con farois, fachos e armas. Entón Xesús, sabendo todo o que lle viña enriba, adiantouse e preguntoulles:
+ ‑¿A quen buscades?
C.- Respondéronlle:
S.‑ A Xesús de Nazaret.
C.- Díxolles El:
+. ‑ Eu son.
C.- Estaba tamén con eles Xudas, o que o entregaba. Cando lles dixo Eu son, botáronse para atrás e caeron ó chan. Entón, preguntoulles outra vez:
+. ‑ A quen buscades?
C.- Eles contestaron:
S.‑ A Xesús de Nazaret.
C.- Xesús respondeulles:
+ .‑ Díxenvos que "son eu": así que, se me buscades a min, deixade marchar a estes.
C.- Así cumpriuse a palabra que dixera: "non perdín ningún dos que me deches".
C.- Entón Simón Pedro, que tiña unha espada, desenvaiñouna e feriu ó garda do Sumo Sacerdote, rabenándolle a orella dereita. O nome do garda era Malco. Pero Xesús díxolle a Pedro:
+ ‑ Mete a espada na vaíña; e, logo, non hei bebe-lo cáliz que me deu o Pai?
C.- Entón a patrulla, o tribuno e mailos gardas dos xudeus, agarraron a Xesús e prendérono. Levárono primeiro onda Anás, que era sogro de Caifás, o Sumo Sacerdote daquel ano. (Era Caifás aquel que lles dera ós xudeus o consello: "Convén que un home morra polo pobo").
Seguían a Xesús Simón Pedro e mais outro discípulo. Este discípulo, por ser coñecido do Sumo Sacerdote, entrou con Xesús no adro do palacio do Sumo Sacerdote. Pedro estaba fóra, na porta. Entón saíu o outro discípulo ‑o coñecido do Sumo Sacerdote‑, falou coa porteira, e fixo entrar a Pedro. A porteira preguntoulle a Pedro:
S.- Non es tamén ti dos discípulos dese home?
C.- El contestou:
S.- Non son.
C.- Estaban os criados e os gardas facendo unha fogueira, porque facía frío, e aquecíanse. Estaba tamén Pedro con eles, de pé, aquecéndose. Entón o Sumo Sacerdote interrogou a Xesús acerca dos seus discípulos e da súa doutrina. Xesús respondeulle:
+ .‑ Eu falei á vista do mundo, publicamente; eu sempre ensinei na sinagoga e no templo, onde se xuntan tódolos xudeus, e non falei nada ás agachadas. Por que me preguntas a min? Pregúntalles ós que me oíron de que lles falei: eles saben ben o que dixen.
C.- Ao dicir isto, un dos gardas alí presentes, deulle unha labazada a Xesús, dicindo:
S.- Así lle respondes ó Sumo Sacerdote?
C.- Xesús replicoulle:
+ .‑ Se falei mal, demóstrame en que; e se falei ben, por que me pegas?
C.- Entón Anás mandouno amarrado onda Caifás, o Sumo Sacerdote. Estaba Simón Pedro de pé, quentándose, e preguntáronlle:
S.- Non es tamén ti dos seus discípulos?
C.- El negouno, dicindo:
S.- Non son.
C.- Un dos criados do Sumo Sacerdote, parente daquel a quen Pedro lle cortara a orella, replicoulle:
S.- E logo non te vin eu na horta con el?
C.- Pedro negou outra vez; e naquel intre empezou a cantar un galo. Levaron entón a Xesús de onda Caifás ó Pretorio. Era a amañecida. Eles non entraron no Pretorio para non se contaminaren e así poderen come-la Pascua. Saíu entón fóra Pilato, onda eles, e preguntou:
S.- Que acusación traedes contra este home?
C.- Eles responderon:
S.- Se este non fose un malfeitor, non cho entregabamos.
C.- Díxolles entón Pilato:
S.- Collédeo vós e xulgádeo segundo a vosa Lei.
C.- Os xudeus contestáronlle:
S.- Non nos é lícito matar a ninguén.
C.- Así se cumpriu a palabra de Xesús, sinalando con que morte había morrer.Entón entrou Pilato outra vez no Pretorio, chamou por Xesús e preguntoulle:
S.- Es ti o Rei dos Xudeus?
C.- Xesús respondeu:
+. – Dis iso ti pola túa conta ou dixéroncho outros de min?
C.- Pilato replicou:
S.- E logo son eu xudeu? A túa xente e os sumos sacerdotes entregáronte a min: que fixeches?
C.- Xesús contestoulle:
+ .‑ O meu reino non é deste mundo; se deste mundo fose, os meus oficiais loitarían para que ninguén me entregase ós xudeus; pero o meu reino non é de aquí.
C.- Díxolle entón Pilato:
S.- Logo ti es Rei?
C.- Xesús respondeu:
+. ‑ Tal como o estás dicindo, eu son Rei: para iso nacín e para iso vin ó mundo, para dar testemuño da verdade; todo o que está aberto á verdade, escoita a miña voz.
C.- Pilato preguntoulle:
S.- Que é a verdade?
C.- E, dito isto, saíu onda os xudeus e díxolles:
S.- Eu non atopo nel culpa ningunha. Hai entre vós o costume de que eu vos solte alguén pola Pascua. Queredes, logo, que vos solte ó Rei dos Xudeus?.
C.- Berraron entón outra vez, dicindo:
S.- Non. A ese non; a Barrabás.
C.- (O tal Barrabás era un bandido). Entón Pilato colleu a Xesús e mandouno azoutar. Os soldados, tecendo unha coroa con espiños, puxéronlla na cabeza, vestíronlle un manto de púrpura, e, inclinándose diante del, dicíanlle: "Salve, Rei dos Xudeus!". E dábanlle labazadas.
C.- Pilato saíu outra vez fóra e díxolles:
S.- Mirade, tráiovolo fóra, para que vos decatedes de que non atopo nel culpa ningunha.
C.- Entón saíu fóra Xesús, levando a coroa de espiños e o manto de púrpura. Pilato díxolles:
S.- Ei-lo home.
C.- Cando o viron, os sumos sacerdotes e os gardas berraron:
S.- Crucifícao, crucifícao!
C.- Pilato respondeulles:
S.- Collédeo vós e crucificádeo, que eu non atopo culpa nel.
C.- Os xudeus replicaron:
S.- Nós temos unha Lei, e conforme a Lei debe morrer, por se facer Fillo de Deus.
C.- Cando Pilato oíu estas palabras, colleu moito medo, entrou outra vez no Pretorio e preguntoulle a Xesús:
S.- De onde es ti?
C.- Pero Xesús non lle deu unha fala. Entón Pilato insistiu:
S.- Comigo non falas? Non sabes que teño poder para soltarte e poder para crucificarte?
C.- Xesús respondeulle:
+. ‑ Non terías ningún poder sobre min, se non cho desen de arriba. Por iso, o que me entregou a ti ten maior pecado.
C.- Despois disto Pilato procuraba liberalo. Pero os xudeus berraban:
S.- Se soltas a ese, non es amigo do César: todo o que se fai rei, oponse ó César.
C.- Pilato, oídas estas palabras, levou para fóra a Xesús e sentouno no tribunal, no sitio nomeado "O enlousado", en hebreo "gábaza". (Era o día da Preparación da Pascua, alá contra as doce do día). Díxolles aos xudeus:
S.- Velaquí o voso rei.
C.- Pero eles berraban:
S.- Fóra, fóra!. Crucifícao!
C.- Pilato preguntoulles:
S.- Pero , como vou crucifica-lo voso rei?
C.- Os sumos sacerdotes insistiron:
S.- Non temos máis rei có César.
C.- Daquela, entregóullelo para que o crucificasen. Entón colleron a Xesús. Cargando el mesmo coa cruz, saíu para o lugar chamado da Caveira, que se di Gólgota en hebreo. Alí o crucificaron, xunto con outros dous, un a cada lado, e Xesús no medio. Escribiu Pilato un título e púxoo na cruz. O escrito era: Xesús o Nazareno, o Rei dos Xudeus. Moitos dos xudeus leron este título, porque o sitio onde Xesús foi crucificado estaba cerca da vila, e estaba escrito en hebreo, latín e grego. Os sumos sacerdotes dixéronlle a Pilato:
S.- Non escribas "O Rei dos Xudeus", senón que el dixo "Son Rei dos Xudeus".
C.- Pilato respondeu:
S.- O escrito, escrito está.
C.- Entón os soldados, cando crucificaron a Xesús, colleron a roupa del ‑e fixeron catro partes, unha parte para cada soldado‑, e maila túnica. Era a túnica sen costura, tecida dunha peza de arriba abaixo. E falaron entre eles:
S.- Non a rachemos: sorteémola a ver a quen lle toca.
C.- Así cumpriuse a Escritura, que di: Repartiron entre eles a miña roupa e sortearon a miña túnica. Tal fixeron os soldados.
Ao pé da cruz de Xesús estaban súa nai e a irmá de súa nai, María a de Cleofás, e mais María a Magdalena. Xesús, vendo a súa nai e, onda ela, o discípulo a quen amaba, díxolle á nai:
+. ‑ Muller, velaí o teu fillo.
C.- Despois díxolle ó discípulo:
+.‑ Velaí a túa nai.
C.- Desde aquela hora o discípulo acolleuna con el. Despois disto, sabendo Xesús que xa todo estaba acabado, para que se cumprise plenamente a Escritura, dixo:
+ ._ "Teño sede".
C.- Había alí un xerro cheo de vinagre. Entón, atando unha esponxa empapada de vinagre a unha cana de hisopo, achegáronlla á boca. Cando probou Xesús o vinagre dixo: Está cumprido. E, inclinando a cabeza, entregou o espírito.
Entón os xudeus, como era o Día da Preparación, para que non permanecesen os corpos na cruz durante o sábado ‑pois era grande aquel día de sábado‑, rogáronlle a Pilato que lles rompesen as pernas e os retirasen.
Viñeron, logo, os soldados, e rompéronlles as pernas ao primeiro e mais ao outro que crucificaran con el. Pero ao chegaren onda Xesús, como o viron xa morto, non lle romperon as pernas, senón que un dos soldados traspasoulle o costado cunha lanza; e no instante saíu sangue e auga.
Quen o viu, dá testemuño e o seu testemuño é verdadeiro; el sabe que di a verdade, para que tamén vós creades. Porque isto aconteceu para que se cumprise a Escritura: "Non lle crebarán óso ningún". E noutro lugar di: Han mirar para quen traspasaron.
Despois disto, Xosé o de Arimatea, que era discípulo de Xesús – inda que ás agachadas, por medo aos xudeus‑, rogoulle a Pilato que lle deixase retirar o corpo de Xesús. Pilato accedeu. Foi e retirou o corpo. Foi tamén Nicodemo ‑aquel que primeiramente viñera onda Xesús de noite‑, levando unha mestura de mirra e áloe de case cen libras.
Colleron o corpo de Xesús e, segundo é costume sepultar entre os xudeus, enfaixárono en panos, con aromas. No sitio onde crucificaran a Xesús había un xardín, e no xardín un sepulcro novo, que aínda non usara ninguén. Puxeron alí a Xesús, por mor da Preparación dos xudeus, pois o sepulcro estaba cerca.
PALABRA DO SEÑOR

As túas palabras, Señor, son espírito e vida

(Facemos unha breve reflexión que axude a entender a celebración e a situar, no día a día, os textos que acabamos de proclamar)

·     Desde esta palabra que temos proclamado hoxe, pensemos de que xeito deixamos que a nosa vida se guíe polos carreiros que nos invita a seguir Xesús. Non son uns carreiros de morte, inda que a morte estea presente. Non a podemos obviar: o sufrimento, a dor, a enfermidade... están no noso mundo, na nosa parroquia, na nosa familia, tamén en nós. Pero a forza desta Palabra dinos que, sabendo que iso é así, que aí hai dor e morte; tamén, se nós queremos, podemos atopar, desde o sufrimento vida e esperanza. A resilencia –capacidade de darlle a volta ao mal para comezar a construír o ben– ha ser unha actitude posible en nós. Unha actitude que non nos cega ante a realidade, senón que nos motiva a superala, a non deixarnos arrastrar pola negatividade que tantas veces aprezamos nela.
·     Nesta tarde, ao abeiro da palabra proclamada e querendo facer tamén este camiño con Xesús, xuntámonos para deixarnos aquecer polo Deus que, camiñando ao noso lado, non cansa de dicir que outra maneira de ver a vida e de facer as cousas é posible. Comecemos a dar pasos neste senso, e deixemos a mística do malo, para poder ser místicos da solidariedade que tende pontes, derruba muros e fai que as persoas esteamos unhas máis preto das outras.
·     Deus hoxe móstranos, co seu silencio, o mundo que somos capaces de construír se nos deixamos levar de intereses, poder e violencia. Pero ao lado do seu silencio tamén pon persoas que non se resignan a que iso sexa así. Unámonos nesta ola de colaboración e xenerosidade que pon no centro sempre ás persoas.
Unha oración desde o contrapunto do mundo aparente

Porque sabemos que a cruz é morte e vida; luz e tebra; fracaso e triúnfo, rezamos agora xunt@s a oración universal pedindo por un mundo no que ledicia e tristura van alternando nas vidas de cantos o conformamos. Dicimos xunt@s:

SEÑOR, QUE DESDE A CRUZ RENOVEMOS A ESPERANZA
1) Pola Igrexa, para que saiba acompañar as cruces do noso tempo, OREMOS:

SEÑOR, QUE DESDE A CRUZ RENOVEMOS A ESPERANZA

2) Polo Papa Francisco, para que o seu ministerio siga a ser luz de Evanxeo nunha Igrexa que non ha ser rito, senón experiencia viva de acompañamento, escoita e servizo a quen chame na súa porta, OREMOS:

SEÑOR, QUE DESDE A CRUZ RENOVEMOS A ESPERANZA

3) Polas persoas que ao longo do tempo de Pascua van recibir o bautismo, para que atopen na Igrexa unha nai que os sabe acoller no seu berce de amor e tenrura, OREMOS.

SEÑOR, QUE DESDE A CRUZ RENOVEMOS A ESPERANZA

4) Por todos os cristiáns, hoxe separados e moitas veces enfrontados, para que nos esforcemos por tender pontes que unan e derrubar muros que separan, OREMOS.

SEÑOR, QUE DESDE A CRUZ RENOVEMOS A ESPERANZA

5) Polas comunidades xudías, pobo ao que pertenceu Xesús, para que camiñemos xuntos buscando canto nos une, deixando atrás o que nos diferenza, OREMOS.

SEÑOR, QUE DESDE A CRUZ RENOVEMOS A ESPERANZA

6) No noso mundo plural e diverso, queremos pedir tamén por aquelas persoas que na súa liberdade renuncian a crer en Cristo como Salvador e Mestre ao que seguir, OREMOS.

SEÑOR, QUE DESDE A CRUZ RENOVEMOS A ESPERANZA

7) Polas persoas que consideran que a súa vida é mellor e máis feliz sen ter a Deus como referente e guieiro no seu camiñar cotián, OREMOS.

SEÑOR, QUE DESDE A CRUZ RENOVEMOS A ESPERANZA

8) Nun mundo permanente conectado dun cabo ao outro, pedimos agora polos gobernantes de  todos os países, para que na súas decisións fagan primar o sentido común e a busca do ben de todos sobre os seus propios intereses, OREMOS.

SEÑOR, QUE DESDE A CRUZ RENOVEMOS A ESPERANZA

9) Por todas as persoas que viven nas dificultade, na angustia no noso mundo, un mundo que vai tan ás présas que esquece ás persoas, abandonándoas na dureza da soidade, OREMOS.

SEÑOR, QUE DESDE A CRUZ RENOVEMOS A ESPERANZA

Fai, Señor, da nosa oración tarefa permanente a manter os ollos sempre abertos e o corazón disposto a acoller e acompañar. P.X.N.S. Amén.

ADORACIÓN DA CRUZ

Unha cruz que non só vai ao peito, senón que se fai presente no corazón

Mostramos a cruz como sinal de que máis alá da aparencia e dos focos que a todos e todo deslumbran, segue a haber situacións de cruz e dor preto de nós; situacións que a cruz de Cristo quere ver, acoller e transformar en esperanza.

Comeza agora o momento da adoración da cruz. Desde o fondo da igrexa imos subindo con ela tapada, avanzamos ao longo do corredor, á vez que imos destapando cada un dos brazos e cantando –facémolo tres veces- xunt@s:
Desde o fondo da Igrexa, tres persoas con velas traen a cruz

Mirade a árbore da cruz, na que estivo cravada a salvación do mundo

Vinde adorala

       Unha vez chegado quen preside/dirixe a celebración, diante do presbiterio, mostrámoslle á asemblea a cruz e invitamos a cantos participan na celebración a achegarse para adorala individualmente. Namentres dura a adoración soa música clásica. Non cantamos para favorecer o clima de silencio e recollemento que o momento suxire.




COMUÑÓN

Comezamos a última parte da celebración de hoxe dirixíndonos ao lugar onde temos colocado o Pan consagrado na celebración do Xoves. Levámolo ao altar.

NOSO PAI
Año de Deus
Distribución da comuñón
Oración

Deus Pai, amor e misericordia, que nos renovaches coa gloriosa morte e resurrección de Xesucristo, non deixes da túa man a obra que comezaches en nós, para que a nosa vida, pola comuñón neste misterio, se entregue con verdade ao teu servizo. P. X. N. S. PXNS. Amén.

BENDICIÓN

Que a túa bendición, Señor, descenda con abundancia sobre esta comunidade, que ten celebrado a morte do teu Fillo coa esperanza da súa santa resurrección; veña sobre ela o teu perdón, concédelle o teu consolo, acrecenta a súa fe, e consolida nela a redención eterna. P.X.N.S. Amén.

Comentarios

Entradas populares de este blog

5 Domingo TO B 2018

PERSOAS LOITADORAS, NON SUFRIDORAS Descarga o ficheiro
CANTO GOZOSO
öENTRADA: Amigos nas penas
öLECTURAS: O Señor é o meu pastor (Nº 27)
öOFERTORIO: Acharte presente na vida (Nº 51)
öCOMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55)
PARA NON PERDER O PASO
Cando unha cousa non nos serve, cando non ten nada que poidamos obter dela, deixámola de lado. Na nosa vida de fe, ocorre que moitas veces estamos ermos: non sentimos nada e somos incapaces de poñer en relación canto rezamos co que facemos cada día. Deste xeito, pouco a pouco, váisenos apagando a chama da fe e convertemos todo o que di relación con ela en puro e simple costume, comercio, acto social ou tradición, inda que ás veces o queiramos revestir de cultura para poder mantelo.
Fronte desta situación, os textos que hoxe imos proclamar chámannos a non deixarnos caer nesta tentación, a esforzarnos por non deixar que esmoreza a esperanza, a aprender a gozar do moito que nos enriquece e aporta a fe. Non imos solos, temos un amigo ao noso lado: Xesús. Deixemos…