remol

4 domingo TO B

2012-01-23T16:34:00.001Z

UN CORAZÓN SEN DIVIDIR QUE SIRVA ÁS PERSOASE NON AO PODER

Pórtico

A historia da Igrexa é longa e vén de moi atrás. Nonxurde agora, senón que ten dous mil anos de historia; unha historia na que vanaparecendo luces e sombras. Unha destas sombras que se repite moito é a daunión entre o poder e a acción da Igrexa, como se o seu fin fose crecer edesenvolverse como institución poderosa, rica e aliada cos que mandan. Inda quea realidade, considerada nunha visión ampla e verdadeiramente eclesial –a Igrexasomos tod@s–, non foi así, na súa cúpula, nos que mandan, podemos dicir que éverdade que sempre buscou ter poder, mandar, acumular capacidade de influencia.Porén, os textos que hoxe imos proclamar fálannos de que é necesario que o nosocorazón estea sempre ao servizo das persoas, non do poder e dos que mandan. Aautoridade da que nos fala Xesús non é a que se impón polas leis, as normas ouo control da conciencia, senón a autoridade de quen fala con liberdade, de quenbusca a solidariedade, de quen se esforza por poñerse no lugar do outro, nonpara impoñer, senón para que ninguén teña que facer o seu camiño solo e abandonadode tod@s. Que a celebración que agora comezamos nos axude a descubrilo para queo poidamos logo vivir.

Perdón

Ti que nos ensinas que o Evanxeo é unha escola de servizo, non de poder e imposición, SEÑOR, OXALÁ ESCOITEMOS A TÚA VOZ.
Ti que nos invitas a que as nosas palabras busquen unir e non enfrontar nin dividir, CRISTO, OXALÁ ESCOITEMOS A TÚA VOZ.
Ti que non queres que deixemos que o noso corazón se divida e esqueza que o seu cometido é amar e acoller, SEÑOR, OXALÁ ESCOITEMOS A TÚA VOZ.

Remuíño

Onte, hoxe, tamén mañá, o Señor segue a suscitar profetas –homes e mulleres sen medo a actuar e dicir movéndose polos seus principios e a fidelidade a Deus e ás persoas-, que nos van lembrando cal é o noso camiño e como no noso xeito de actuar en moitas ocasións nos imos afastando da nosa relación con Deus e con canto El creou. O noso xeito de ver a vida, de reaccionar diante de diversas situación, de afrontar a busca de solucións e respostas diante dos problemas que van e nos van xurdindo, fai que moitas veces esquezamos o que é un sinal de identificación na nosa vida: a Palabra que Deus nos dirixe para facernos crecer como persoas e levarnos a estar a gusto coa nosa vida. Hoxe, coma onte, tamén como mañá, segue a haber persoas que co seu testemuño van poñendo de manifesto que é posible ser fiel ao proxecto de Deus, que paga a pena empeñarse nel e por el, que non andamos equivocados se queremos seguilo e convertelo en eixo da nosa vida. Profetas hainos, o que non hai é, moitas veces, disposición por parte nosa de prestarlles atención, de escoitalos, e de buscar onde están. E esa presenza é posible porque Deus non nos deixa, senón que terma de nós, como Pai/Nai agarimos@ que se preocupa polos seus fill@s. Que as palabras que saen da boca dos profetas sexan para nós alento no esforzo de recoñecer a presenza de Deus no noso mundo, e compromiso en canto nos faga persoas ás que o corazón non se lles divide entre a fidelidade ao poder e a dispoñibilidade ao servizo. Oxalá saibamos, tamén hoxe, escoitar a súa voz!.

Non ter o corazón dividido suponnos aos crentes ter sempre claro que a razón de ser do noso actuar, do noso abrirnos a ser xustos, solidarios, honestos... é non esquecer que só na persoa e desde a persoa se pode asentar –enraizar– a nosa convición relixiosa. Deus faise presente na súa totalidade, e sen división, na capacidade de amar onde descubramos o respecto aos demais. Unha capacidade que non debe xirar ao redor do que un ten ou de canto manda, senón en como serve, en como está dispoñible para compartir tempo, ilusións e capacidades con aquel@s aos que lles falte. Non ter o corazón dividido pide de nós mente aberta para non enredarnos en poder, dominio, prestixio ou autoritarismo, senón en esforzarnos por entender que servir non é servirse nin aproveitarse de ninguén, e menos dos máis débiles.

Facer este proceso, que sabemos que non é doado, chámanos a poñer corazón e reflexión ao servizo de construír parroquias, barrios, familias... nas que os seus alicerces estean non na conta de resultados, senón na capacidade de non calar cando nos enganan, cando nos ocultan información fundamental, cando xogan con nós coma se fosemos números, cando... e sempre coa autoridade moral da que é capaz quen está convencido de que, inda que sexa política e socialmente correcto facelo así, non deixa que lle poñan mordaza nin tampouco queda sentado comodamente na súa cadeira vendo como ocorren as cousas e as sofren os que menos teñen e sen posibilidade de defenderse. Iso é autoridade moral. O contrario chámase autoritarismo. E este non era o que practicou Xesús. Non nos deixemos caer na alienación dos que nos queren facer crer que non pasa nada: que os ricos seguen a vivir ben, que consumen, gastan e disfrutan... e aos pobres non lles queda máis que velo e calar. Non, se nos rebelamos estamos a poñer as primeiras pedras para que as cousas cambien. Fagámolo desde a autoridade de Xesús!

Oración da comunidade

Porque queremos servir, e facelo convencidos deque a unión fai a forza, como comunidade dicímoslle ao Señor:

QUE A DESESPERANZA NONANIÑE NO NOSO CORAZÓN

· Para que na Igrexaaprendamos a descubrir que só no servizo á persoa, e non ao poder, se nosdescubre o rostro de Xesús nos irmáns e nas irmás, OREMOS

QUE A DESESPERANZA NONANIÑE NO NOSO CORAZÓN

Para que nas nosas parroquias nos esforcemos por deixar atrás os comentarios que tanto feren e separan, para empezar a poñer tempo e capacidade de facer cousas ao servizo de tod@s, OREMOS.

QUE A DESESPERANZA NONANIÑE NO NOSO CORAZÓN

· Para que non caiamos natentación do autoritarismo, senón que comecemos a crecer na pedagoxía daautoridade moral que cre o que fai e transmite o que vive, OREMOS.

QUE A DESESPERANZA NONANIÑE NO NOSO CORAZÓN

Señor, con confianza e co corazón sempre aaberto e sen exclusións, presentamos a nosa oración comunitaria. P.X.N.S. Amén.

REFLEXIÓN

DECÁLOGO PARA UNCOMPROMISO ÉTICO NO QUE QUEREMOS CONSTRUÍR:

1. Unha Ética da liberación, nun mundo dominado pormúltiples e crecentes opresións.

2. Unha Ética da xustiza, nun mundo estruturalmenteinxusto: ¡Actúa con xustiza nas relacións cos teus semellantes!.

3. Unha Ética da gratuidade, nun mundo onde impera ocálculo, o interese, o beneficio, o negocio: ¡Sé xeneroso!

4. Unha Ética da compaixón, nun mundo marcado pola dor eo sufrimento das vítimas: ten entrañas de misericordia! cos que sofren.Colabora a aliviar o seu sufrimento.

5. Unha Ética da alteridade, da acollida e dahospitalidade para cos estranxeiros, nun mundo que exclúe aos de fóra. A diferenzaenriquécete.

6. Unha Ética da solidariedade, nun mundo onde impera oamigismo. Traballa por un mundo onde collamos todos e todas!

7. Unha Ética comunitaria e fraterna. Colabora na construcióndunha comunidade de persoas iguais, non clónicas!

8. Unha Ética da paz, inseparable da xustiza, nun mundode violencia estrutural causada pola inxustiza do sistema: Se queres a paz,traballa pola paz e a xustiza.

9. Unha Ética da vida, de todas as vidas, a dos sereshumanos e a da natureza; da vida dos pobres e oprimidos, que se veconstantemente ameazada.

10. Unha Ética da incompatibilidade entre Deus e o diñeiro,nun mundo onde se compaxina facilmente a fe en Deus e a adoración aos ídolos.Comparteos bens!

(Texto sobre unha idea de Koinonía)

CANTOS

ENTRADA: Camiñando pola vida

LECTURAS: Benaventurados

OFERTORIO: Grazas, Señor, graciñas

COMUÑÓN: Acharte presente

3 domingo TO B

2012-01-15T21:52:00.000Z

SOMOS PERSOAS VOCACIONADAS: XUNTÉMONOS E VAIAMOS

PÓRTICO

Hoxe, a nosa celebración ten como eixo fundamental o da vocación. Podemos dicir, sen medo aequivocármonos, que a presenza de Xesús, a forza da súa palabra, a orixinalidadedos seus comportamentos, o atractivo de toda a súa persoa, foi facendo quehoubese xente contemporánea súa, que decidise seguilo no que facía e dicía.Hoxe, vinte séculos despois, cabería preguntármonos se nós tamén o seguimospolo que nos aporta ou se estamos diante dun seguimento meramente costumista,sen ningún peso na nosa vida.

Porque, certamente, con algúns dos seus discípulos ediscípulas, Xesús recorreu vilas e aldeas de Galilea, anunciándolle á xente unxeito novo de entender a Deus e de facer vida en comunidade. Pero onte, comahoxe, non se trata só de falar: hai que achegarse á xente do pobo,principalmente a aquela que ten a vida máis ameazada e diminuída por pobrezas,enfermidades, marxinacións, desesperanzas ou depresións. A comunidade nova deXesús é unha comunidade de xente vocacionada para facerlle a vida máisagradable aos demais.

Que a celebración que agora comezamos nos axude a viviresta vocación ao servizo desde a diversidade de dons e carismas.

O PERDÓN

« Porque son demasiadas as veces nas que carecemos deiniciativa, ilusión e imaxinación á hora de botar as redes, caendo naimposición e na vulgaridade, SEÑOR, QUEVIVAMOS A NOSA VOCACIÓN CRISTIÁ.

« Porque moitas veces o noso individualismo, a nosaautosuficiencia e o noso afán de protagonismo fan que se rompa a unidade nasnosas familias, nas nosas comunidades, cos nos@s veciñ@s, CRISTO, QUE VIVAMOS A NOSA VOCACIÓN CRISTIÁ.

« Porque son moitas as cousas que na nosa vida nos atan eescravizan, impedíndonos dar pasos cara adiante no teu seguimento, SEÑOR, QUE VIVAMOS A NOSA VOCACIÓN CRISTIÁ.

REMUÍÑO

O Deus revelado por Xesús é o Deus doReino: bo, misericordioso, cércano aos pobres e aos necesitados de xustiza.Nós, coma seguidores seus, somos as súas mans, e debemos actuar do mesmo xeitocos nosos irmáns. Velaí a vocación áque tod@s nós estamos chamad@s. Porque moitas veces ao escoitar a palabravocación rapidamente pensamos na vocación ao sacerdocio ou á vida consagrada; easí, mesmo dentro da nosa Igrexa estamos afeit@s a pedir polas vocacións....fundamentalmente polas vocacións sacerdotais, escudándonos en que cada vez sonmenos os varóns (?) que escoitan e deciden responder libre e responsablemente áchamada á pertencer á xerarquía. E logo que pasará, que non haberá máis queunha vocación verdadeira?. Cando falamos de que alguén ten vocación para undeterminado traballo, de que alguén ten vocación de casad@ ou solteir@, é unhavocación de segunda categoría?. A Palabra, que a diferenza de nós, está librede prexuízos, indícanos que a vocación cristiá é universal, que Deus chama portodas as persoas (lembrábasenos a pasada semana) indistintamente de xénero,estado civil ou profesión... o que ocorre é que esa vocación vívese e exprésasede xeito diferente segundo a situación persoal, familiar, social, laboral decadaquén; pero tod@s estamos chamad@s a ser nós mesmos, a vivir unha existenciahumana e humanizadora, libre e liberadora polo camiño do servizo. Convén quenon o esquezamos: a Igrexa é unha comunidade plural na que todas as persoas temosa mesma importancia e a mesma dignidade.
Pois só desde unha actitude decoherencia e compromiso fondo con aquel no que cremos, só se realmente a fepinta algo na nosa vida, só se somos e actuamos como persoas vocacionadas, seremosquen de facer que os demais se cuestionen pola relixión, se cuestionen porDeus. Ás veces a Igrexa converteu a expresión e a chamada que escoitamos hoxeno evanxeo a sermos “pescadores de homes”, en sinónimo de imposición, facendovaler aquilo de que o importante é contar con moito número, sexa ao prezo quesexa. Deixamos entón de ser pescadores e pasamos a sermos arponeiros. Porén, ocamiño nunca pode ser o da obediencia cega, nin o do medo ou a obriga, porqueademais de ser vieiros contrarios á mensaxe de Xesús, son tamén armas que sevolven na súa contra co paso do tempo. O camiño pasa logo pola invitación, nonpola imposición; polo cuestionamento e pola fondura das nosas conviccións e nonpola obediencia cega, o adoutrinamento ou o cumprimento de normas sen sentido;pola decisión libre, madura e autónoma, e non pola obriga, o infantilismo e oprestixio.
E todo isto vén coma anel no dedonunha semana na que pedimos pola unidade. Unidade de todos os cristiáns, perotamén unidade dentro da nosa Igrexa e mesmo dentro das nosas comunidadesparroquiais. Unidade que non podemos confundir con uniformidade, pois somosconscientes da existencia de diferentes xeitos de pensar, de actuar, dedistintas posibilidades, de distintos xeitos de expresar a vocación cristiá....e somos conscientes tamén de que isto é algo que nos enriquece. Porén, moitasveces atopámonos con que a nosa intolerancia e a nosa autosuficiencia impidenque camiñemos na unidade evanxélica. Parapetámonos na nosa verdade e nonestamos dispostos a escoitar e moito menos a aceptar aos que non pensan ou nonactúan coma nós. En definitiva, tod@s queremos ser “machos dominantes damanada”, sen caermos na conta de que a mensaxe de Xesús non separa entredominantes e dominad@s, senón que integra, acolle e ábrese a todas as opciónsque respecten a dignidade da persoa. Hoxe é un bo día para mirar dentro da nosavida, da nosa parroquia, da nosa Igrexa e botar fóra todo aquilo que supoñadivisión, enfrontamento ou ruptura.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Cando Xesús chama, faino para que sexamosfelices. Poñamos entón a nosa vida nas súas mans, para que a alente e aacompañe, e digámoslle:

QUE CAMIÑEMOS NA UNIDADE

Pola Igrexa para que deixando atrásos vellos e rancios tempos da imposición, saiba ser no medio do mundo testemuñado Deus amor e misericordia, tendendo a súa man, aberta a acoller a todas aspersoas, sen exclusións de ningún tipo, OREMOS.

QUE CAMIÑEMOS NA UNIDADE

Polas nosas comunidades parroquiais,para que polos camiños evanxélicos do diálogo e do perdón, da tolerancia e dacolaboración, da variedade e do compartir, sexamos quen de superar prexuízos eatrancos e cheguemos á verdadeira comuñón, OREMOS.

QUE CAMIÑEMOS NA UNIDADE

Por nós, para que con ilusión e coasredes do amor, da esperanza e do servizo aos irmáns, sexamos ante o mundomensaxeir@s do novo xeito de vida que vén dado pola chegada do Reino, OREMOS.

QUE CAMIÑEMOS NA UNIDADE

Grazas, Señor, por descubrirnos queconstruír o teu Reino é empeñarse en mellorar as cousas, e facer do lugar ondeesteamos a casa de tod@s. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Señor, ti chamas por min

e eu teño medo a dicirche que si.

Búscasme, e eu tento esquivarte;

insistes, e calo;

achégaste, e resístome;

e así non acabo de entender que desexas de min.

Ti esperas de min unha entrega sen reservas,

chea de ilusión e de xenerosidade.

Eu, ás veces, estou disposto a realizala...

pero as mais das veces,

cando me dou conta do que teño que sacrificar,

de que teño que nadar contracorrente,

de que teño que renunciar ás miñas seguridades,

dubido, desconfío, plántome.

Señor, sufro na ansia, combato na noite.

Ás veces dubido; outras, quero.

Son así, Señor.

Ti sábelo.

Dáme forzas para non rexeitarse.

Ilumíname na vocación á que Ti me chamas.

Estou disposto, Señor.

Oriéntame e guíame.

CANTOS

· ENTRADA: Amigos nas penas

· LECTURAS: Amóstrame, Señor, os teus camiños

· OFERTORIO: Canta o sol, canta o mar

· COMUÑÓN: Todos xuntos

Oracións

2012-01-11T21:49:00.001Z

Irei detrás de ti, se ti vés a min
Buscando horizontes máis amplos para voar.
Irei ensinar a todos que ti es liberdade,
que só en ti se atopa o manancial,
a felicidade, a verdadeira paz.
Irei sempre no teu nome, despoxado das miñas cousas,
buscando na noite, sedento do teu amor.
Irei dicirlles a todos que ti es alegría,
a eterna oferta dun amor total.
Irei buscar camiño detrás de cada loita,
onde as persoas sofren o seu choro e soidade.
Irei se ti me chamas a ser sempre o teu amigo
sen importarme nada, pois ti es o meu camiñar.

Irei dicindo a todos, irei contando sempre,
irei entre a xente berrando a verdade

SEÑOR, ALENTA O MEU CAMIÑAR
Señor:
      Alenta o meu camiñar cotián.
Que me fixe no irmán para facerlle o ben.
Que teña paciencia e comprensión
cos que están ao meu lado.
      Que saiba visitar e escoitar a quen estea só.
Que non teña medo de denunciar a inxustiza.
Que sexa sempre ponte de unión e pacificación.
      Que saiba dar, sen regateos,
un pouco máis do meu tempo a quen o necesita.
      Que me esforce por integrarme en canto supoña colaborar,
en pór un sorriso na vida dos irmáns. Amén.

PELOTA DE FRONTÓN
Eu son
pelota de frontón.
Ti, Xesús,
parede dura e forte e ben montada.
     Os xogadores son as meus veciños
coas pas da vida na man.
Se bato en ti con forza, con forza volvo
á pa dos xogadores.
Se me meto ben na vida da xente,
esa mesma vida me devolve a ti con enerxía.
Sen parede e sen pa non son nada.
Eu son
pelota de frontón
Por veces a xogada perdese.
Non hai quen poida
estar voando constantemente entre a frontón e a pa.
Por veces a pelota séntese tola, indo e vindo, mareada,
sen saber se vai ou vén,
se foi na pa ou na parede onde sufriu a golpe
e recobrou a forza.
E a pelota vaise gastando, pouco a pouco;
vaise desfacendo entre a pa e a parede,
ata que xa non vale para xogar,
e queda nun recanto
para contento dun neno pobre que a atopa.
Eu son pelota de frontón
E Ti, Xesús, parede dura e forte,
Que sempre está de pé,
aínda que non haxa xogo,
nin xogadores nin pelota.
Eu son pelota de frontón

QUERO SER AMIGO TEU
Xesús,
Xesús,
quero ser amigo teu.
Un máis entre tantos
que gozan da túa amizade,
Xesús, quero ser do teu grupo.
Gústame como pensas,
gústame como falas,
gústame como actúas.
Eu quero seguirte.
De día e de noite quero que sexas
o meu mellor amigo, e que me
ensines o camiño da vida.
Xesús, lerei os teus evanxeos,
estarei atento á vida,
descubrireite nas sombras e na luz de cada día.
Xesús, dáme fe para seguirte,
humildade para escoitarte,
forza para imitarte,
e a ledicia de anunciarte,
Viva Xesús!
Viva quen defende o pan dos pobres!

PARA ATOPARSE DE VERDADE CON XESÚS
Xesús, amigo de Deus e mestre,
estou diante de ti, coma Xoán,
coma Andrés; estou diante de ti,
porque outros me trouxeron
e me indicaron 0 teu nome.
Grazas por eles!
Quero saber onde paras, Xesús,
quero falar contigo,
teño moito de que che falar,
moito que che preguntar.
Pero tamén quero escoitarte.
Veño a propósito onda ti para escoitarte,
porque creo que ti coñeces o corazón de Deus
e o corazón da xente,
e o corazón de todas as cousas.
Quero pasar contigo o día de hoxe,
quero pasar contigo todos os días,
porque seica lles ensinas as túas cousas
as que fan contigo vida e camiño.
Estou disposto a ir contigo onde ti queiras;
aínda que me choquen as túas propostas,
aínda que me importunen,
aínda que me devolvas ao medio dos marxinados.
Eu veño onda ti para falarche,
eu veño onda ti para escoitarte.

COMA TI, XESÚS
Coma ti, Xesús,
xustamente coma ti.
Mansos e fortes coma ti.
Nin mais mansos, nin menos.
Nin mais fortes nin menos,
que ben lle chega ao criado
ser coma o seu Señor.
Mansos para amosar un pouco
a mansedume inmensa de Deus,
a súa tenrura ilimitada
con todos e cada un de nos,
que fomos amados ata o extremo.
Fortes para deixar entrever
o teu poder de liberación,
a túa forza de fraternidade,
o teu afán por sentar o pobre
nun trono de gloria.
Coma ti, Xesús,
xustamente coma ti.
Mansos e fortes coma ti.
Mansos, para que o mal non nos acede.
Fortes, para que o mal non nos dobregue.

2 Domingo TO B 2012

2012-01-09T16:48:00.002Z

DEUS FALA, PERO NÓS NON O DAMOS ESCOITADO

PÓRTICO
Como lle ocorreu a Samuel, tamén nós somos moitas veces incapaces de escoitar a voz de Deus. Unha voz que nos chega de moitas maneiras e xeitos; unha voz que non se pon afónica, ao contrario, segue permanentemente invitando, chamando, consolando... a quen precisa dela. A mágoa é que nós, precisando e moito desa voz esperanzada e clara, non acabamos de prestarlle a atención debida. Mesmo ás veces manifestamos que El deixou de falarnos, porque non damos percibido a súa voz. Non será que, atarefados como andamos en cousas menos importantes, queremos xustificarnos, cargando sobre El unha ausencia, que só indica que non foi El, senón nós os que nos temos apartado?. Rompamos, logo, este círculo vicioso, e dispoñámonos a escoitar a súa voz. Hoxe pode ser ese día.

PERDÓN

Cando falas, Señor, dámosche as costas porque a túa voz nos compromete e esixe, por iso che dicimos: SEÑOR, QUE DEIXEMOS RESOAR A TÚA VOZ EN NÓS.
Cando falas, Cristo, sempre nos invitas a escoitarte na capacidade que poñemos en estar preto dos irmáns que nos necesitan, por iso che suplicamos: CRISTO, QUE DEIXEMOS RESOAR A TÚA VOZ EN NÓS.
Cando falas, Señor, sempre nos chamas a poñer o noso corazón en canto nos fai medrar como persoas e nos descubre que a solidariedade só se pode expresar desde o amor, por iso che pedimos: SEÑOR, QUE DEIXEMOS RESOAR A TÚA VOZ EN NÓS.

REMUÍÑO

Estamos a vivir nun momento da historia no que sobran palabras e faltan silencios. Sobran palabras porque todo o mundo coida que ten algo que dicir, e para tal fin utiliza algún dos moitos medios ao seu alcance. Así, non é de estrañar que, dun ou doutro xeito, teñamos unha saturación de palabras, o que trae como consecuencia que non deixamos tempo para o silencio, a reflexión, o pensamento pausado que vai madurando no tempo e co tempo. Algo así lle pasaba tamén a Samuel. Entre tantas palabras non era capaz de distinguir a voz de Deus, por iso a confundía con outras. Resultáballe descoñecida. Pero Deus, que non se rende facilmente, insiste unha e outra vez para que lle fagamos oco na nosa vida, para que lle prestemos atención á súa palabra, para que o descubramos no decorrer dos acontecementos de cada día. Deste xeito, inda que tarde (cousa que a Deus, que ten unha perspectiva diferente á nosa, non lle importa), Samuel acaba escoitando e recoñecendo a súa voz. E unha vez recoñecida, e sabendo a fondura que esa voz aporta, ábrese á confianza e deixase levar polo agarimo dunha palabra que ten a Deus como principio, acompañante e meta no camiño da vida. Por iso, cheo de confianza, responde: “fala, Señor, que o teu servo escoita”. Tamén hoxe, a cada un e cada unha de nós, Deus nos vai falando, vai dirixindo a súa voz, vai espallando o eco da súa palabra; pero moitas veces, como lle ocorría a Samuel, non somos capaces de distinguila, de escoitala, de recoñecela, porque a nosa atención está noutras palabras. Porén, El non cansa, como non cansou con Samuel, e segue a chamarnos, a facernos oír a súa voz. Oxalá nos esforcemos por recoñecela no medio do balbordo dun mundo cheo de voces, si; pero escaso de palabras que entusiasmen, enchan, alenten e aleden.

A nosa resposta en positivo, libre e esperanzada abriranos á confianza da nosa relación con Deus. O “aquí estou, Señor” de cada un e cada unha de nós ha ser a esixencia de converter a nosa vida non na rutina do sucederse dos días, senón no esforzo por facer presente as actitudes que emanan desa palabra que chega a nós a través da voz do compromiso ético, da responsabilidade á hora de facer cousas a favor dos demais, da superación da tentación do individualismo e do derrotismo que afirman que o importante é un e que non se pode facer nada máis que pensar nun e no dun. O aquí estou de cada un e cada unha de nós pasa pola vida, polo que facemos, polo modo de facelo, pola dispoñibilidade cara aos demais, pola actitude positiva a pesares dos nubarros e dificultades que seguimos atopando cada día. Porque, se non fose así, cómo nos poderiamos confesar crentes e afirmar a importancia e interioridade da fe na nosa vida?. Ter fe non é crer no que non vemos, senón actuar desde Aquel en quen que cremos.

Entenderon moi ben isto os seu discípulos, e Xoán hoxe cóntanolo no Evanxeo. E entendérono porque descubriron canto lles aportaba e canto os enchía estar ao seu lado, por iso quedaron con El. Tamén nós podemos quedar con El, ou mellor, deixar que El quede con nós. Pero non vai depender tanto do que El faga –esta é a nosa percepción equivocada–, senón do que nós fagamos para que El quede. Unha vez máis, no respecto á nosa liberdade, de nós depende acollelo e deixar que nos acompañe no camiño que imos facendo. Pero para iso, antes é necesario atoparse con El. Fariamos o esforzo de buscalo?.

ORACIÓN DA COMUNIDADE
Acheguémonos á mesa do altar e poñamos enriba dela as nosas ledicias e tamén as nosas dificultades, para que o Señor nos acompañe e alente neste noso percorrido pola vida. Digamos xunt@s:

FALA, SEÑOR, QUE TE ESCOITAMOS

Pola Igrexa, por cada un e cada unha de nós, para que descubramos que quen non é capaz de liberarse de todo apego, de toda comodidade, de todo prexuízo, de toda riqueza, de toda vontade de dominio, está afogando a voz de Deus na súa vida, OREMOS.

FALA, SEÑOR, QUE TE ESCOITAMOS

Nas dificultades que xera unha sociedade que se empeña en crecer esquecendo ás persoas e primando o materialismo dos resultados, queremos, Señor, ser unha Igrexa solidaria, fraterna e sinxela. OREMOS.

FALA, SEÑOR, QUE TE ESCOITAMOS

No desacougo que nos produce unha empresa que pecha, unha familia onde tod@s están no paro, moitas persoas ás que non se lles abren as portas, que saibamos ser, Señor, parroquia unida, solidaria e acolledora, OREMOS.

FALA, SEÑOR, QUE TE ESCOITAMOS

No día que a Igrexa dedica ás Migracións, pedimos por todas as persoas que veñen doutros países, continentes e culturas, para que esteamos sempre dispost@s a abrirlle as nosas portas e saír ao seu encontro, OREMOS.

FALA, SEÑOR, QUE TE ESCOITAMOS

Por todos e todas nós, para que na nosa vida busquemos tempiños de oración e interiorización dunha Palabra que nos chama a dar testemuño esperanzado, sen medo nin vergoña, dunha fe comprometida, solidaria e profética, que non xustifique inxustizas, silencios cómplices, explotación ou discriminacións de calquera xeito, OREMOS.

FALA, SEÑOR, QUE TE ESCOITAMOS

Que o teu agarimo, Señor, nos acompañe no camiñar cotián, para que saibamos escoitarte a través da contemplación do mundo que puxeches nas nosas mans. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓNNiso de buscar escusas

son, Señor, especialista.

Diante da urxencia dunha resposta

atopo sempre argumentos

para non dar golpe.

Pero Ti disme: vén e verás.

Asegúroche, Señor,

que miro, vexo e respondo

segundo a miña comenencia.

Moitos días vexo e non miro nada.

Estou durmido diante das persoas marxinadas

e feridas do noso mundo,

e creo que aquí non pasa nada.

Outros días vexo dobre

e atopo unha inxustiza a cada paso.

Penso que isto non ten arrego

e digo: nada se pode facer.

Pero Ti disme: vén e verás.

E cando me poño mans á obra

son moitas as persoas que afirman

que iso non vai con nós,

que o noso é outra cousa,

que non debemos facer política

nin espertar a quen durme debaixo da figueira.

Pero Ti disme: vén e verás.

E eu, confiando en Ti,

cóllome forte da túa man

e déixome arrolar pola túa voz

que, paseniñamente, coma un murmuio,

me canta:

Vén, vén e verás.

CANTOS

ENTRADA: Vinde axiña
LECTURAS: Escoita ti
OFERTORIO: Sede o sal
COMUÑÓN: Seguirei os teus pasos

Bautismo do Señor

2012-01-05T15:36:00.000Z

PORQUESEMPRE NOS COLLES DA MAN E MESMO NOS LEVAS NO TEU COLO.................... GRAZAS, SEÑOR!!!!!!!!!!!!!!!

PÓRTICO

A tod@s nos ten pasado que en momentos importantes, mesmodecisivos da nosa vida, cando tiñamos que dicir e expresar o que pensabamos, oxeito de abordar unha cuestión ou a necesidade de mostrar a desconformidadediante dunha cuestión que nos ocupaba, temos calado. Si, demos a calada, osilencio, por resposta, converténdonos en acomplexados, cómplices oucolaboradores dunha situación coa que non estabamos de acordo. Verdade que nosten pasado así?. Pois ben, a celebración de hoxe móstranos a Xesúsmanifestándose como o Mesías, o enviado de Deus, o Fillo que comeza a facerpublica a encomenda do seu Pai. E faino sen medo, consciente de cal era a súatarefa, e sen ningún tipo de medos nin complexos. Todo o camiño que nos abriupara que o seguiramos!. Que canto hoxe celebremos e compartamos neste momentode oración, nos axude a manifestar con ledicia a misión recibida no bautismoalí onde nos atopemos.

OPERDÓN

Axúdanos a perder complexos e medos, SEÑOR, AGARÍMANOS COA TÚA COMPAÑA.
Empúrranos cando nos chegue a tentación de abandonar e deixalo todo, CRISTO, AGARÍMANOS COA TÚA COMPAÑA.
Aléntanos para non deixar que o pesimismo creza no corazón e na vida, SEÑOR, AGARÍMANOS COA TÚA COMPAÑA.

REMUÍÑO

O Señor prefírenos. Para el somos importantes e ocupamos un lugar de preferencia. A dignidade coa que nacemos é o mellor sinal de canto estamos a dicir. E quérenos porque é Pai/Nai que acompaña, educa, alenta e corrixe. Faino sen necesidade de chamar a atención, sen publicitarse. Non inviste en campañas de publicidade, senón que se fai presente de xeito silandeiro en cada un dos pasos da nosa vida; unha presenza que moitas veces non queremos ou non conseguimos descubrir, pero que está, o que leva a que non nos perdamos diante da “marabunta” de sons que se escoitan ao noso redor. Bendita presenza!. Si, bendita porque nos agasalla cunha amizade que moitas veces non sabemos nin descubrir nin valorar. Desde o día do noso bautismo, esa presenza vai con nós, nos trebóns e na brisa da nosa vida, que de todo hai. El sempre está, inda que nós non sexamos capaces de facerlle oco. Como é testán, e a pesares das nosas teimosías, non nos deixa de lado, non se esquece, non nos falla. Pero nós, e son moitas as veces, si lle fallamos a El. Non estaría de máis que hoxe nos preguntaramos por que.

A presenza do Espírito móstranos a un Xesús que nos chama a preguntarnos pola fidelidade ás convicións que van asentando na nosa persoa. Fai que nos preguntemos si temos prezo, se somos capaces de deixar atrás o que son principios profundos á hora de estar e actuar no mundo por un prato de lentellas en forma de prestixio, relevancia, poder, aburguesamento... para que non pensen que eu son un/ha mixiricas. Cantas veces nos ten pasado!. E tamén, cantas veces o temos esquecido e repetido. Aquilo de, “se queres acalar ao veciño, dálle un carguiño”. Entón nin Espírito, nin principios, nin convicións, nin... deixámonos ir, inda que logo nos arrepintamos, pois case sempre é tarde. O Espírito está, pero nós témolo secuestrado, amestrado á nosa comenencia. Como molesta e fainos revisar onde temos posto o eixo da nosa vida, preferimos aparcalo, escondelo, sacarlle o volume...silencialo. Pero facémolo nós, non El, que segue presente inda que non nos guste.

Canto vimos dicindo non son máis que consecuencias do noso bautismo. Si, xa sei que podemos saír afirmando que a nós bautizáronnos, que eramos pequenos, que nos meteron no club sen pedirnos opinión... pero tampouco debemos esquecer que hoxe, no aquí e agora de cadaquén, ninguén nos obriga a ser crentes, a confesar a fe, a participar nas celebracións, e moitas máis cousas en relación coa nosa fe. Pero se o facemos, non podemos esquecer todo canto iso nos compromete e esixe. Ser cristián no medio do mundo, con criterio, con racionalidade, con capacidade de facer escoitar a voz e non deixarse enganar nin manipular polo interese persoal, non é doado. Xa o sabemos, pero se queremos selo, non queda outra que facelo de maneira coherente, responsable e libre. Como o fixo Xesús, e como estamos chamados a facelo nós. O bautismo non é máis ca un sinal de que alí comezamos un camiño que temos que ir facendo cada día, nunca solos, senón en comunidade; tampouco en gueto, senón no medio do mundo e sabendo da pluralidade que nel hai. Este é o reto. Seremos capaces de acollelo?.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Coma Xesús, coma Pedro, coma Isaías, coma tantas e tantas persoas que nostransmitiron a fe que profesamos e cremos, poñémonos nós tamén nas túas mansamorosas de Nai e dicímosche:

GRAZAS, SEÑOR,POR CHAMARNOS

Para que na Igrexa saibamos ter sempre actitudes de respecto, liberdade, coherencia e responsabilidade, desterrando a tentación de crernos mellores e superiores aos demais, OREMOS.

GRAZAS, SEÑOR,POR CHAMARNOS

Para que nos esforcemos para que nas nosas comunidades agromen experiencias de cercanía, axuda, preocupación polos demais e acompañamento a quen se senta necesitado, como un dos xeitos de facer visibles as consecuencias do noso bautismo, OREMOS.

GRAZAS, SEÑOR,POR CHAMARNOS

Alenta, Señor, na nosa vida o esforzo constante por dicir si a toda acción e comportamento que nos faga mellores persoas, máis cercanos, menos egoístas, e nunca autosuficientes, OREMOS.

GRAZAS, SEÑOR,POR CHAMARNOS

Grazas, Señor, por esta invitación comunitaria e renovar as esixencias donoso bautismo. P.X.N.S. Amén.

Reflexión

Meu fillo, miña filla,

que estás no mundo.

Ti es a miña gloria

e en ti está o meu reino.

Es a miña vontade e o meu querer.

O teu nome é o meu gozo cada día.

Quérote.

Elévote e sostéñote.

Douche todo o que é meu:

o pan, os irmáns, o Espírito.

Quero a túa felicidade

e que axudes a vivir aos demais.

Perdóoche sempre

e pídoche que ti fagas o mesmo.

Non teñas medo.

Eu librareite de todo mal.

Día e noite penso en ti,

meu fillo,

miña filla.

CANTOS

ENTRADA: Camiñando pola vida
LECTURAS: A auga do Señor
OFERTORIO: Que ledos hoxe estamos
COMUÑÓN: Grazas, Señor, graciñas

EPIFANÍA 2012

2012-01-03T07:41:00.002Z

NON QUEDES NA XERUSALÉN DA OPULENCIA...CAMIÑA CARA Á BELÉN DA SINXELEZA... A SÚA ESTRELA GUIARÁ O TEU CAMIÑO

PÓRTICO

A estrela que guiou aos reis parou diantedaquel portal no que estaban María, Xosé e mailo neno. Parou para mostrarnos quea presenza daqueles reis se convertera en signo de universalidade da mensaxe doDeus que se fai coma un de nós. Deus non quere quedar á marxe de canto nospasa, por iso asume a nosa humanidade dun cabo ao outro do mundo. A festa dehoxe, a Epifanía, volve lembrárnolo: alí onde haxa un ser humano está o Deus deXesús para dicirlle: es importante, quero estar ao teu lado, non te vou deixarso, a túa dignidade faite igual aos demais, por riba de mundos e situaciónseconómicas, nin o poder nin a imposición de ninguén cha vai quitar. Celebremosesta nova que nos lembra que a presenza de Deus faise vida en todos osrecunchos da terra e nos chama aos seus seguidores a estar atentos para queninguén vexa esmagada a súa dignidade.

O PERDÓN

Señor, que non esquezamos nunca que por riba de fronteiras, linguas e culturas está sempre o respecto que merecen as persoas, SEÑOR, QUE A TÚA ESTRELA NON NOS ABANDONE.
Cristo, que nunca perdamos a memoria do agradecemento a cantas persoas nos acolleron e axudaron cando estabamos lonxe da nosa casa, CRISTO, QUE A TÚA ESTRELA NON NOS ABANDONE.
Señor, por ter reducido este tempo de Nadal a un puro consumismo e derroche, baleirándoo de todo contido, SEÑOR, QUE A TÚA ESTRELA NON NOS ABANDONE.

REMUÍÑO

Dinos a lectura da carta aos efesios que Deus se revelou aos xentís, é dicir, que o Deus que se mostra na persoa de Xesús superou a barreira de ser só o Deus dos xudeus para converterse en Deus de tod@s, no Deus que loita contra a exclusión. E a celebración de hoxe o que busca é que nós, os que hoxe nos consideramos seguidores deste Deus, asumamos tamén este compromiso, e non nos deixemos levar do que din os que consideran que o norte, o norte rico, inda que agora non o pareza tanto, é superior aos outros mundos, sen ter en conta nin valorar que por riba de como se ten desenvolvido a historia da humanidade, hai un principio que para a fe cristiá é irrenunciable, inda que ela mesma no actuar dos seus membros teno esquecido moitas veces: tod@s posuímos a mesma dignidade, sen exclusións, polo tanto somos iguais e merecedores do mesmo respecto, falemos a lingua que falemos, teñamos a cor da pel que teñamos ou nos expresemos en formas culturais diversas. A pluralidade de formas non exclúe a unidade no fundamental: tod@ persoa merece a mesma dignidade. Por iso Paulo, que fora capaz de romper o círculo no que crecera e se formara, o círculo do xudaísmo, llelo transmite aos efesios como a gran novidade da fe na que foran bautizad@s. Deus revélase, e faino sen exclusións. Temos aquí nós unha liña de reflexión desde a que poder rezar e entender a razón da celebración de hoxe.
E se a estrela levou a aquelas persoas ao portal, hoxe quere guiarnos a nós a todos os portais nos que é necesario iluminar a cantos neles viven: o portal dos maiores a quen os fillos deron as costas, o portal dos enfermos que necesitan palabras de esperanza e cariño ante a dureza da enfermidade, o portal da superación de rancores, envexas e malas falas nas que temos convertido as relacións cos veciños ou familiares. Como vemos, hai moitos portais diante dos que a estrela se para hoxe para que tamén nós, como fixeron os magos, levemos os nosos presentes de cariño, dispoñibilidade, tempo compartido e esforzo por empezar de novo e non deixar que o noso corazón se endureza diante do sufrimento dos que temos a redor.
Pero claro, para iso non temos que quedar na Xerusalén da opulencia, da rutina, do sempre se fixo así, do relixiosamente correcto ou do culto baleiro. Non. Porque unha vez que te deixas guiar pola súa estrela, de certo que toda a túa vida colle un rumbo novo, que moitas veces non sabemos onde nos levará, pero no que atopamos a Deus como caxato no camiño. Se non nos deixamos vencer polo desalento, polo andazo ou pola rutina.... chegaremos a Belén, a esa Belén que nos ensina a vivir na sinxeleza, lembrándonos unha vez máis que a Deus non lle van os fastos, os palacios ou a publicidade. Que deixemos que a luz da estrela, que nos mostra novos portais que xorden no noso mundo de hoxe, entre no noso corazón e non cale ante estas situacións que moitas das veces son froito do abuso, a falta de transparencia, a imposición e o engano dos que mandan e toman decisións respecto de nós. Calar, permitir, deixar que outros decidan e fagan por nós é apagar a luz da estrela e impedir que a mensaxe de Xesús, que é para tod@s, non só para os que mandan, dirixen, calle no noso corazón. Que na celebración dos Reis, o noso cofre estea cheo, non de ouro, incenso e mirra, senón de canto leva a que a xustiza agrome e a dignidade das persoas se respecte.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Co Deus que non exclúe a ninguén, senón quenos chama a respectar e aceptar que tendo unha mesma dignidade son múltiples asformas de vivila, digamos:

AXÚDANOS A CAMIÑAR ATA O PORTAL DE BELÉN

* Para que no día da Epifanía, a Igrexa sintaque a universalidade da fe non está en impoñer os criterios do primeiro mundo,senón en integrar a pluralidade de visións, linguas e culturas, enriquecendo amensaxe e facendo presente a Xesús e a súa Boa Nova no medio do mundo, OREMOS.

AXÚDANOS A CAMIÑAR ATA O PORTAL DE BELÉN

* Polasnosas parroquias, para sempre esteamos dispost@s a agasallar a todas aquelaspersoas que piden a nosa man, necesitan a nosa compaña ou agradecen a nosavisita, OREMOS.

AXÚDANOS A CAMIÑAR ATA O PORTAL DE BELÉN

* Para que nós nos deixemos tamén iluminarpola estrela que nos marca o camiño no que se nos mostra que é mellor facer oben que buscar o enfrontamento; que é mellor tratar de unir que crear fendasque separan; que é mellor tender pontes cos membros da familia dos que nostemos apartado, cos veciños ou cos amig@s, que construír muros que separan eillan, OREMOS.

AXÚDANOS A CAMIÑAR ATA O PORTAL DE BELÉN

Queesta nosa oración comunitaria nos axude a abrir os ollos e descubrir a estrelaque nos guía polos teus vieiros de entendemento, solidariedade e xustiza. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Señor, coma os Magos

queremos buscarte neste mundoinsolidario e frío;

queremos atoparte nos barrios marxinais e nos arrabaldes;

queremos verte nas persoasque esta sociedade esconde e esquece;

queremos descubrirte naspersoas que non contan para os dominantes;

queremos acollerte naspersoas que non teñen o básico e necesario;

queremos darche unha apertanos que viven nas tebras da desesperanza.

Nas persoas pobres e marxinadasde sempre,

nos emigrantes e parados senhorizonte;

nos drogadictos e alcohólicos sen presente;

nas mulleres maltratadas,

nos anciáns abandonados,

nos nenos indefensos,

na xente estrelada,

en todas as persoas feiras eabandonadas á beira do camiño...

queremos buscarte,

atoparte,

verte,

descubrirte,

acollerte

e abrazarte.

CANTOS

PANXOLIÑAS

Remol Nadal 2011

2011-12-25T22:07:00.000Z

VIVE SINXELAMENTE PARA QUE OUTRAS PERSOAS, SINXELAMENTE, POIDAN VIVIR
(CAMPAÑA DE CÁRITAS)
PÓRTICO
Deus enviou ao seu Fillo á casa humana para restaurala e devolverlle ás persoas a súa dignidade auténtica. Por iso naceu de María, porque quería vestirse de home e vivir desde dentro a condición humana para salvala. Velaí o grande misterio que celebramos hoxe, no día de Nadal.
Pero.... despois de vinte e un séculos, podemos afirmar que temos aprendido a lección do Nadal?. Celebramos “as navidades”; pero non vivimos o Nadal, porque...
as navidades apacíguannos, adormécennos, regálannos e engórdannos. O Nadal interpélanos, espértanos, alégranos, aluméanos e acéndenos.
as navidades pasan; o Nadal permanece
as navidades van da man das ilusións; o Nadal vai da man da esperanza
as navidades vístense escandalosamente de luxo; o Nadal vístese de austeridade
as navidades instálannos; o Nadal estimúlanos
as navidades converten o misterio en consumo; o Nadal axeónllase diante do misterio en oración

Cansos, moi cansos chegamos a Belén despois dunha peregrinación na que pasamos por terras difíciles que sufrían os efectos da insolidariedade, o paro, a supresións de dereitos, o crecemento das persoas pobres, o esquecemento dos excluídos e nas que se escoitaba un laio permanente: “estamos en crise”. Chegamos aquí buscando superación e cambio. Que a celebración que agora comezamos nos axude a facerlle sitio no noso corazón a este Neno que nace, para que nós tamén o fagamos nacer nos irmáns e nas irmás, porque así, sempre será Nadal para nós.

O PERDÓN
Ti, Señor, naciches pobre para enriquecernos co teu amor. Nós, pola contra, preferimos acaparar riquezas aínda que fagamos pobres aos demais, por iso che dicimos: SEÑOR, QUE VIVAMOS NA SINXELEZA.
Ti, Cristo, preferías servir e vestíasnos de dignidade. Nós, pola contra, queremos que nos sirvan e crémonos superiores aos demais, por iso che pedimos: CRISTO, QUE VIVAMOS NA SINXELEZA.
Ti, Señor, perdoábasnos e bendicíasnos coa paz. Nós, pola contra, dividímonos, resentidos e enfrontámonos con violencia, por iso che suplicamos: SEÑOR, QUE VIVAMOS NA SINXELEZA.

REMUÍÑO
PRIMEIRO FALOUNOS POLO PROFETA:
QUE FERMOSOS SON SOBRE OS MONTES, OS PÉS DO MENSAXEIRO QUE ANUNCIA A PAZ!: As palabras da profecía de Isaías que escoitamos na primeira lectura, queren ser unha realidade no hoxe da nosa vida. O contexto é o mesmo: sobre o fondo do desconsolo e da servidume, coa nación en ruínas, o profeta pon a voz da esperanza, anunciando a vitoria, a paz e o reinado de Deus. E é algo tan real e cercano que xa ve polo camiño ao mensaxeiro da boa nova e aos vixías da cidade gritando e cantando ao Deus que vén coma liberador. O seu anuncio enche a terra. Todas as ruínas semellan restauradas na esperanza. Porque no medio da noite escura da humanidade, no medio da opresión e da marxinación, no medio do duro traballo necesario para vivir, no medio do acontecer anódino dun pobo e dunhas vidas humanas, no medio dun mundo en crise.... Deus faise presente para traernos e darnos a paz, a alegría, a salvación. O nacemento do Fillo de Deus en Belén, Casa do Pan, supón unha revolución universal, un cambio de valores radical. Aquel neno da manxadoira era a semente dun home novo, era a semente do Reino de Deus. Entre bágoas e sorrisos, berraba que outro mundo é posible; pero poñendo os medios, porque:
o camiño da felicidade pasa pola austeridade
o camiño da paz pasa pola xustiza
o camiño da abundancia pasa pola solidariedade
o camiño da liberación pasa polo esforzo e pola creatividade
o camiño da salvación pasa polo amor
LOGO FALOUNOS POLO FILLO
AGORA FALOU POLO FILLO: Deus maniféstase coma alguén que está ao noso alcance, alguén tan pequeno coma nós. Deus non pretende avasalarnos desde fóra, vén á nosa vida desarmado. Podemos acoller o seu misterio en nós porque se nos ofrece na tenrura dun neno, e ofrécesenos con gratuidade, sinxeleza e amor. Non hai que buscar sinais externos ou chamativos para recoñecelo. Segue a manifestarse no cotián e no pobre, pero que está cheo de amor. Para dignificar ás persoas, Deus fíxose unha delas. Porque a dignidade humana:
non está en rodearse de poder e grandeza, pois a dignidade conseguida sería a costa da miseria dos demais
non está en cultivar a ciencia e a sabedoría, pois a dignidade conseguida faríanos desprezar aos demais
non está en acumular riquezas, pois a dignidade conseguida sería a costa das miserias dos demais
non está na beleza, no éxito, no aplauso, pois a dignidade conseguida humillaría aos demais
non está na santidade, pois a dignidade conseguida podería apartarnos dos demais

Por iso veu Deus, para ensinarnos que o que realmente defina e eleva ás persoas é o amor, porque estamos feitas á súa imaxe e semellanza. Veu para dicirnos co seu exemplo que as persoas realizámonos cando nos relacionamos, que nos facemos máis grandes cando aceptamos a verdade dos demais, que somos máis auténticas cando servimos, que somos máis felices cando compartimos, que somos máis sabias cando nos abrimos á trascendencia, que somos máis señores cando valoramos aos outros máis cá nós mesmos, que somos máis santos cando amamos ao outro máis cá nosa propia vida, coma Xesús. Veu para ensinarnos que, o mellor xeito de vivir, é a sinxeleza... e todo isto dínolo a través do seu Fillo, que naceu pobre.
QUERENDO DEIXARNOS A SÚA PRESENZA NOS SINAIS DO SEU ESPÍRITO
NON HABÍA SITIO PARA ELES NA POUSADA: Descubrimos a presenza de Deus en tres sinais sinxelos do evanxeo que proclamamos na Noiteboa: un neno, unha manxadoira, uns capizos.
Un neno: expresa a preferencia de Deus polo pequeno, polo desvalido. É unha manifestación da súa tenrura. Evócanos protección, confianza, futuro, esperanza, desenvolvemento, promesa, responsabilidade.... O neno sorrí ao futuro, con el renóvase a esperanza da humanidade.
Unha manxadoira: Nin palacios, nin tesouros, nin riquezas, senón pobreza e marxinación. Xesús nace e vive na austeridade, no despoxo e na desinstalación. Fixo opción polos pobres e identifícase con eles. Desde que El nace nunha manxadoira, todos os pobres son lugar teolóxico, sacramento e sinal da presenza de Deus.
Uns capizos: Deus faise necesitado dos nosos servizos, quere deixarse axudar. Os cueiros significan xesto de servizo e axuda aos demais: roupa, menciñas, pan compartido, bico, sorriso, esmola, compaña.... sempre realizados con tenrura e respecto.

Porque do mesmo xeito que naquel tempo, tamén hoxe o neno que chega chama na nosa porta. Non fagamos coma os pousadeiros de Belén!. Non lle pechemos as portas. Se somos capaces de abrirlle a nosa casa, a nosa vida, o noso corazón... seguro que comezaremos a ver a luz do día con máis claridade, con outros ollos, con outra actitude... Pero esa luz móstrasenos cada día na sinxeleza, nos pobres e pequenos do lugar onde estamos; e chámanos a vivir sinxelamente para que, sinxelamente, outras persoas poidan vivir. Que deixemos que este Neno nado en Belén cuestione a nosa vida!.

ORACIÓN DA COMUNIDADE
Naceunos un Neno. Déusenos un Fillo. É o Salvador do mundo. Porque precisamos del, dicimos:
VÉN AO NOSO CORAZÓN, SEÑOR
Para que a dignidade de todas as persoas sexa recoñecida e respectada, OREMOS.
VÉN AO NOSO CORAZÓN, SEÑOR
Para que as persoas que formamos a Igrexa nos sintamos enviadas a evanxelizar ás persoas pobres e a liberar ás persoas escravizadas, OREMOS.
VÉN AO NOSO CORAZÓN, SEÑOR
Para que a paz e a xustiza florezan na terra, OREMOS.
VÉN AO NOSO CORAZÓN, SEÑOR
Para que o desenvolvemento sexa humano e solidario, OREMOS.
VÉN AO NOSO CORAZÓN, SEÑOR
Para que a globalización non sexa só económica, senón cultural, social, espiritual... solidaria, OREMOS.
VÉN AO NOSO CORAZÓN, SEÑOR
Para que as persoas que teñen o poder o poñan ao servizo do pobo, especialmente dos máis necesitados, OREMOS.
VÉN AO NOSO CORAZÓN, SEÑOR
Para que medren as organizacións e as vocacións de persoas voluntarias, OREMOS.
VÉN AO NOSO CORAZÓN, SEÑOR
Por cada un e cada unha de nós, para que este Nadal sexa tempo de iniciación para vivir dun xeito máis sinxelo e comprometido, OREMOS.
VÉN AO NOSO CORAZÓN, SEÑOR
Vén ao noso corazón, Señor. Énchenos coa túa graza e fai de nós instrumentos de salvación e de paz. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN
Axúdanos a cambiar, Señor,
para mirar as cousas, o mundo, a vida
coa túa mirada e desde os teus ollos.
Sanda as nosas cegueiras,
que nos impiden ver a dor e o sufrimento
das persoas que camiñan ao noso carón,
das persoas que viven no noso mundo,
baixo o noso mesmo sol.
Sacude o veo dos nosos ollos
para que aprendamos a ver
con ollos cheos do Evanxeo e da esperanza do Reino.
Quita o veo dos nosos ollos
para que, vendo, poidamos conmovernos polas demais persoas
e movernos desde o máis profundo do corazón
para acudir a darlle unha man, e a vida toda,
ás persoas que están caídas e rotas á beira do camiño,
ás persoas ás que esta sociedade inxusta
tirou de lado porque non contan, non interesan
ou non son rendibles para as leis do mercado.
Axúdanos Señor
a ver,
e a cambiar...
a verte
e a optar...
a utilizar esa mirada marabillosa
que nos deixaches para mirar o mundo, a realidade, a vida:
a mirada do Evanxeo.
Para ver cos teus ollos de Deus,
para sentir co teu corazón compasivo,
para actuar levados pola forza
e polo lume comprometido do teu Espírito
para facermos posible, xa aquí na terra,
o mundo novo que agardamos,
o Reino dos ceos.
Así... sempre será Nadal.
Amén.

CANTOS
Panxoliñas

Remol Aninovo

2011-12-25T22:04:00.002Z

E O SI DE MARÍA ABRIU O CEO Á MATERNIDADE DE DEUS
PÓRTICO
No comezo do ano, no que se volven renovar ilusións e proxectos, queremos poñer estes doce meses que temos por diante na man de Deus, para sentírmonos acompañados por El; tanto cando as cousas saian como as tiñamos proxectado, como cando non consigamos atopar explicación a canto ocorre. Renovar é querer poñer punto e seguido na nosa vida. Un punto e seguido que non mira cara atrás, senón que encara o futuro con ollos de admiración e esforzo polo moito que temos que facer, e polas posibilidades que se nos abren. E porque esta viaxe non a queremos facer solos, no bo e no malo, nas tristuras e ledicias, nos sorrisos e nas bágoas, que aprendamos sempre, Señor, a deixarnos acompañar por Ti.

Acollendo a túa palabra, en Xesús recibimos a túa bendición para que este sexa un ano de presenza solidaria e traballo cotián pola paz e a xustiza:
Bendí, Pai, o noso mundo, dividido por tantas inxustizas e violencias.
Que os responsables dos pobos se desarmen progresivamente e utilicen non as armas que matan, senón as do diálogo e a solidariedade.
Que a Igrexa sexa foco de diálogo e pacificación.
Que as familias cultiven o amor primeiro e superen as crises coa madurez humana a oración.
Bendícenos, Pai, que traballando pola paz, sexamos fillos teus e fillas túas. Amén.

O PERDÓN
Porque a paz non é un valor que cultivemos cada día na nosa vida, SEÑOR, ENCHÓUPANOS DE PAZ.
Porque a xustiza non é o camiño que seguimos na maioría das veces nas nosas decisións, CRISTO, ENCHÓUPANOS DE PAZ.
Porque nin nos educamos nin educamos aos que veñan tras de nós nos camiños do entendemento e o diálogo, SEÑOR, ENCHÓUPANOS DE PAZ.

REMUÍÑO
Dinos o Papa na mensaxe que escribiu para esta xornada da paz, que”o comezo dun Ano novo, don de Deus á humanidade, é unha invitación a desexar a tod@s, con moita confianza e afecto, que este tempo que temos por diante estea marcado pola xustiza e a paz”
- Comezar é querer deixar atrás canto non foi como nos tería gustado, para encarar o que queda por diante con gañas, forza, ilusión e esperanza. Non é tempo de laiarnos, de deixar que as situacións nos dominen sen facer nada por cambialas. Comezar é renovar o esforzo por crecer como persoas con valores e dispostas a vivilos sen medo nin angustia cada día no que facemos e no xeito de tratar aos demais. Comezar é apostar que sempre se pode cambiar, que o destino de cada un/ha de nós, porque somos libres, está nas nosas mans, no que decidamos, sen deixar que ninguén nolo marque e nos utilice como se foramos monicreques, roubándonos a capacidade e a posibilidade de ser nós mesmos.
- Poder comezar este ano é un don. E todo don é algo que se nos concede, que se nos dá para que o acollamos. Deus concédenos o don de poder comezar e plantexar novos horizontes na nosa vida; uns horizontes cara aos que temos que ir avanzando, non sen dificultades, pero conscientes de que está na nosa man e nas nosas decisións, poder acadalos. Non podemos permitir que ninguén nos roube este don que nos concede a centralidade a nós á hora de tomar decisións. Ser conscientes de que posuímos este don axúdanos a non deixarnos levar polo que outros poidan dicir o facer para quitárnolo. É este un don sen exclusións, para tod@s e chamado a ser compartido. Un don que nos fala de agarimo, respecto, encontro, igualdade... empatía.
- Un comezo que é don e quere camiñar na xustiza e a paz. Só desde elas poderemos sentírmonos verdadeiros protagonistas deste novo ano que hoxe comeza. Unha xustiza que non se reduce ao que marca a lei, establecendo criterios que moitas das veces están lonxe do que preocupa e vive a xente. Non, a xustiza que temos que construír é a xustiza da fraternidade, que nos fai irmáns no mesmo Pai, e nos chama non volvernos indiferentes diante do que ocorre ao noso redor. É a xustiza do compromiso e a da implicación. É a xustiza dos que queremos chamarnos e sentirnos seguidores de Xesús. E só desde esta xustiza poderemos falar de paz, que como ben dixo hai moitos anos o Papa Xoán XXIII, non se reduce á ausencia de guerra. Son moitas as situacións que vivimos hoxe nas que, sen haber guerra, non é posible traer a paz: cando nos enganan, cando nos explotan, cando toman decisións sobre nós sen consultarnos, cando nos negan o dereito a expresarnos, cando os silencios esconden amargura, desprezo ou indiferenza. Pode non haber guerra, de feito, cando isto ocorre non a hai, pero non podemos dicir que haxa paz. A paz é tarefa e esforzo de todos por non excluír, discriminar, separar... esconder. A paz é luz, porque luz é o que o si de María nos veu traer, e que hoxe acollemos no nome da paz e da xustiza: Xesús. E se non nos educamos para e desde elas, comezaremos moitos anos novos, pero non acadaremos o máis importante: ilusións e esperanzas.
ORACIÓN DA COMUNIDADE
Porque nos traes a paz, neste comezo de ano, e baixo a agarimosa mirada da nai María, presentamos a nosa oración comunitaria e dicimos:
QUE NOS EDUQUEMOS NA XUSTIZA E NA PAZ
Para que non renunciemos nunca a construír a vida desde a xustiza e a paz, facendo da Igrexa verdadeira testemuña de gratuidade e acollida no medio dun mundo falto de cariño e solidariedade, OREMOS.
QUE NOS EDUQUEMOS NA XUSTIZA E NA PAZ
Para que neste comezo de ano, saibamos ser calor e porta aberta para os membros das nosas comunidades que están a pasar por situación de dificultade por non ter traballo, estar enferm@s ou non ter paz nas súas familias, OREMOS.
QUE NOS EDUQUEMOS NA XUSTIZA E NA PAZ
Para que saibamos renovarnos e ilusionarnos neste comezo de ano, propoñéndonos metas alcanzables e proxectos que nos fagan sentir a gusto co noso traballo, OREMOS.
QUE NOS EDUQUEMOS NA XUSTIZA E NA PAZ
Grazas, Señor, por invitarnos a construír a paz, neste ano que comeza, sobre a xustiza e o respecto de uns para cos outros. Que como María, a muller da maternidade de Deus, sementemos o noso camiño de gratitude e gratuidade. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN
A Utopía da Paz
Ela está no horizonte.
Achégome a dous pasos,
ela afástase dous pasos
e o horizonte
móvese dez pasos máis alá.
Por moito que eu camiño,
nunca a acadarei.
Para que serve a utopía?.
Para isto serve: para camiñar.

(Eduardo Galeano)

CANTOS Panxoliñas

4 advento 2011

2011-12-12T11:41:00.001Z

ADVENTO, TEMPO DE AIRE RENOVADOR NUNHA IGREXA NECESITADA DELINICIAD@S NA RECONCILIACIÓN

SIGNO: Colocamos no taboleiro ou prendemos a cuarta e derradeira candea, que terá o nome do sacramento da reconciliación ou algún signo alusivo a dito sacramento.

PÓRTICO

No camiño do Advento atopamos tamén con María, muller, cristiá da primeira fornada, nai e sempre fiel discípula disposta a acoller e enxergar no seu corazón canto vía e escoitaba dos beizos e accións de seu Fillo. A candea de hoxe, coa presenza da Señora do Advento, Santa María da Esperanza, quere lembrarnos que moitas veces a iniciación queda interrompida porque o noso actuar vaille dando, pouco a pouco, as costas a Deus e esquecéndose de que a fidelidade é constancia, paciencia, esforzo e renuncia. E como nós moitas veces, ou non queremos ou nos custa en exceso camiñar nestas catro actitudes, tiramos por terra canto o Bautismo, a Confirmación e a Eucaristía foron sementando en nós. Por iso, antes de dar o paso final e traspasar a porta que nos leva ao Nadal, somos invitados a iniciármonos no camiño da reconciliación, a deixar atrás canto nos entristece, fire, destrúe e afasta dos irmáns, do mundo, de nós mesmos, e, como consecuencia de todo isto, de Deus. Por iso esta cuarta candea quere lembrarnos que o Nadal non é algo externo, senón un punto de chegada de todo camiño anterior no que nos fomos preparando. Sentir a necesidade da reconciliación no final deste camiño do Advento é o mellor indicador de que pagou a pena todo o andado, porque Deus ábrenos de novo os brazos para acollernos e a súa misericordia é sempre moito máis grande e xenerosa que o noso pecado. Que este Nadal que xa está ás portas, non quede sen esta experiencia sempre nova e lediciosa que é a reconciliación. Deixémonos reconciliar por El!.
O PERDÓN

* Porque en demasiadas ocasións esquecemos que a fidelidade é constancia, paciencia, esforzo e renuncia, SEÑOR, QUE NOS DEIXEMOS RECONCILIAR CONTIGO.
* Por non ter sabido tornar o pesimismo, o andazo, a desconfianza e a falla de misericordia que tantas veces están á espreita na nosa vida, CRISTO, QUE NOS DEIXEMOS RECONCILIAR CONTIGO.
* Por non dar aprendido que só poderemos atoparnos contigo se baixamos do monte da soberbia e da grandeza deste mundo, reconciliándonos coa humildade e a sinxeleza, SEÑOR, QUE NOS DEIXEMOS RECONCILIAR CONTIGO.

REMUÍÑO

Irrompe María como invitación renovadora no tempo de Advento. A súa concepción segue a ser para nós hoxe exemplo de confianza e acollida da voz de Deus na nosa vida, en todo canto imos enchendo da nosa presenza e do noso actuar. Porque, coma Ela, tamén nós somos chamados a facer nacer en nós ao Deus que esperamos, ao Deus que nos chama a non permanecer calados diante de canto está a ocorrer ao noso redor. Non basta ver as cousas e deixarnos estar, pois o noso si a Deus chámanos a un actuar responsable, libre e sempre comprometido con aquelas causas nas que é posible facer presente o seu Reinado. A súa manifestación será posible se tomamos en serio actuar coma seguidores da persoa e da mensaxe de Xesús. El segue chamándonos, de nós vai depender a resposta. Que saibamos dicirlle, coma ela, si a canto vai facendo do mundo lugar de entendemento e acollida que non cala fronte os abusos, as inxustizas ou a mentir. Porque ser cristián no mundo de hoxe xa non é un rito ou un costume familiar, senón unha decisión libre e activa para facer posible toda a riqueza que lle aporta ás persoas a mensaxe de Xesús. E que mellor que este momento do tempo de Advento para plantexarnos revisar que actitudes e comportamentos deberiamos cambiar para chegar en disposición de celebrar de xeito cristián o Nadal!.

A presenza do Señor no cotián de cada un/ha de nós vaise manifestando pouco a pouco, sen facer barullo e sen necesidade de organizar unha campaña de publicidade. Ao contrario, a súa presenza percíbese nese xeito sinxelo de facer as cousas, sen artificio e con seriedade, facendo crible que aquilo que estamos a dicir somos capaces de poñelo en práctica, de vivilo, que non é unha construción teórica de algo xa dito moitas veces, pero imposible de vivir. E podemos dicir isto porque a historia destes dous mil anos de vida da Igrexa ensínanos que sendo difícil facelo, si que é posible. Moitos homes e mulleres conseguírono, e fixérono porque sabían que con ilusión e gañas, a presenza do Espírito manifestábase na súa vida para seguir avanzando e para vencer a tentación de recuar e deixalo. Homes e mulleres que sen estar no calendario de celebración litúrxicas, souberon facer da súa vida experiencia de felicidade persoal e comunitaria. E se eles, de carne e oso coma nós, puideron, por que non imos poder tamén nós?

Nesta última semana invítasenos á preparación interior cara o Nadal. A Luz que chega, esa luz que María levou no seu ventre, quere ser agora luz que ilumine o noso camiño e nos acompañe a recoñecer as sombras que nel atopamos, sombras que a reconciliación, experiencia de amor e misericordia de Deus, nos invita a deixar atrás para cando nesa noite de esperanza e futuro, El chegue e poida entrar na vida de cada un/ha de nós. Que saibamos dicir si coma David, Paulo, Gabriel e María, que hoxe nos teñen acompañado nos textos proclamados durante a celebración!.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Logo de escoitar resoar en nós a Palabra que nos invita a deixarnos reconciliar con ese Deus que é Palabra e vida, presentamos a nosa oración comunitaria dicindo xunt@s:

SEÑOR, ÁBRENOS Á RECONCILIACIÓN

Para que cant@s formamos parte da Igrexa saibamos recoñecer a necesidade e importancia da reconciliación, deixando atrás canto nos fai infelices e nos aparta de Deus e dos irmáns, Oremos.

SEÑOR, ÁBRENOS Á RECONCILIACIÓN

As nosas comunidades parroquiais están tamén moi necesitadas de reconciliación. Por todas as veces nas que discutimos uns cos outros, creamos problemas de relación ou deixamos de axudar, Oremos.

SEÑOR, ÁBRENOS Á RECONCILIACIÓN

Para que descubramos neste Advento a necesidade de ser reconciliados por todo canto temos que deixar atrás porque nin nos fai felices nin nos achega a túa confianza, Oremos.

SEÑOR, ÁBRENOS Á RECONCILIACIÓN

Grazas, Señor, pola invitación a facer da nosa vida unha experiencia de reconciliación. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN
Virxe da Esperanza,
Nai dos pobres,
Señora dos que peregrinan:
escóitanos.
Hoxe pedímosche
pola terra que ti visitas
cos pés descalzos,
ofrecéndolle a riqueza do neno
que levas no teu colo.

Un neno fráxil que nos fai fortes;
un neno pobre que nos fai ricos;
un neno escravo que nos fai libres.
Virxe da Esperanza:
a terra esperta,
despunta a luz dunha mañá nova.
É o día da salvación
que xa chega.

Señora das persoas que peregrinan:
somos o pobo de Deus,
somos a Igrexa que camiña cara á Pascua.

Nosa Señora,
ilumina a nosa esperanza,
alivia a nosa pobreza,
peregrina con nós cara ao Pai.
Amén

CANTOS

ENTRADA: Vén axiña a visitarnos
LECTURAS: Arrepentido
OFERTORIO: Na nosa terra
COMUÑÓN: Volve, Señor

3 domingo advento 2011

2011-12-06T22:31:00.001Z

ADVENTO, TEMPO DE ACCIÓN DE GRAZAS

Iniciad@s na Eucaristía

SIGNO: Colocamosno taboleiro ou prendemos a terceira candea, que terá o nome do sacramento da Eucaristíaou algún signo alusivo ao mesmo.

PÓRTICO

O terceiro sacramento da iniciación é a Eucaristía. Cara elhan levarnos tanto o bautismo como a confirmación, e con el pechamos a triloxíaque nos invita a estar no medio do mundo cunha actitude activa de fidelidade,compromiso e seguimento daquel en quen cremos, daquel a quen rezamos –pedindo,pero tamén agradecendo- e desde o que traballamos para que o mundo sexa casacomún de encontro, diálogo e presenza de Deus. E que mellor que no comezo dacelebración sexamos invitados non só a participar da Eucaristía estandofisicamente, senón a vivila con espírito de comuñón fraterna cos irmáns, dediálogo sincero desde a relación con Deus e en permanente acción de grazas portodo canto imos atopando no camiño da vida, e que vai facendo de nós mansolidaria, corazón quente e pés sempre dispostos a poñerse en camiño paraservir a quen se senta necesitado do noso tempo e atención; pois é nestaspersoas nas que sabemos apreciar e descubrir a presenza de Deus. Na “fonte ecume” de todo o proceso de vida e de fe que é a Eucaristía, celebremos oencontro con Deus e cos irmáns de xeito gozoso, fraterno e agradecido. Que acandea que agora colocaremos no taboleiro (prendemos) non só non nos fagaesquecer, senón que reafirme que esa luz é luz para o camiño que persoal ecomunitariamente todos debemos facer como resposta á confianza que en nós puxoAquel que “pasou polo mundo facendo o ben”.

O PERDÓN

· Señor, agoniados polos nosos quefaceres de cadadía, esquecémonos moitas veces de dar grazas por todo o que vas poñendo na nosavida, SEÑOR, QUE SAIBAMOS SERAGRADECIDOS.

· Cristo, cómo nos custa asumir e entender que ascruces que van aparecendo no noso camiño non rematan no fracaso, senón que nosabren á esperanza, CRISTO, QUE SAIBAMOSSER AGRADECIDOS.

· Señor, qué fácil nos resulta preparar o nosocamiños esquecéndonos dos teus, SEÑOR,QUE SAIBAMOS SER AGRADECIDOS.

REMUÍÑO

Isaías na primeira lectura fai un canto de esperanza paraque o pobo, nun momento de especial dificultade, non esmoreza, non se veñaabaixo, non desespere. A confianza en Deus é sempre para o profeta o alento nocamiño no que vai atopando dificultades, e non poucas. Fronte á dureza da vida,el vai apoiándose no Deus que non só quere gardar para si, senón que se faipresente en cantos vai atopando no camiño frustrado ou se ven desacougados: osque sofren, os que teñen o corazón desgarrado –e quen non en máis dunhaocasión!- os que senten presos da enfermidade,a dor, a tristura, aos que non selles respecta a súa dignidade... Para tod@s eles vén o Señor. E vén porque nosabre á forza para non deixarnos ir sen rumbo, para non permitir que a rutina nosconverta en indiferentes e despreocupados, para que nunca poidamos dicir: deixoa fe porque non me aporta nada, ao contrario só adormece e xustifica o que mepasa. Contra disto, dinos Isaías que a fe é gromo de novidade, ilusión,esperanza, forza e proxecto de presente e futuro para que a vida de cada unh@de nós sexa un río que sempre reborda, e non un regato que seca. Para que sexaasí, podemos dicir tamén nós: o Espírito do Señor está sobre nós!.

Porque non podemos esquecer que o proxecto de Deus chámanosa vivir a salvación non como algo abstracto; nin tampouco desde o “buenismo”hipócrita ou desde o medo. Non. A salvación hai que vivila desde a confianza dequen se deixa levar pola man agarimosa e sempre acolledora daquel que se nosofrece como guieiro da nosa vida, para curar os “corazóns destrozados”. Nós bensabemos que ao noso redor son moitos os “corazóns rotos e sen esperanza”: adureza e as dificultades da vida vanse concretando en situacións de soidade,perda de traballo, violencia, explotación, falta de respecto aos dereitosfundamentais da persoa... Pois nestas situacións, Deus, solidario con estaspersoas, maniféstase de moitos xeitos e maneiras. Unha delas é a través da nosamediación. El non nos deixa solos, e o texto de Isaías lémbranolo. No Servoestán presentes tantas persoas que non poden facer o camiño da vida desde adignidade que posúen. Por iso nos corresponde a nós saber poñer nestas vidasrotas afecto, sinceridade, consolo... cercanía... como sinais da manifestaciónda salvación de Deus.

A Eucaristía quere ser ese momento de agradecemento persoale compartido dunha comunidade que ao longo da semana camiña, non sendificultades, pero tamén con ledicias, facendo familia, parroquia e sociedadeguiada pola forza da fe vivida e celebrada sen medo nin complexos. O nosoencontro do domingo, no que estamos pequenos e grandes, maiores e novos, sendiferenzas nin distincións, querendo mostrarnos como comunidade, é unhachamada, tamén invitación para que a Eucaristía sexa verdadeira acción degrazas por non estar solos, por descubrir por que dicimos que a fe é gromo deesperanza e forza desde a que facer fronte a canto na vida se nos vaimanifestando. Este tempo de Advento, que pouco a pouco imos decorrendo, querehoxe facernos conscientes de que só preparando o camiño poderemos escoitar asúa Palabra. A Palabra que, no deserto no que tantas veces vivimos, nos di quea fe é oasis comunitario de encontro e fraternidade.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

A Eucaristía é acción de grazas, encontro comunitario ediálogo confiado con Deus. Invitados a participar dela, dicimos agora xunt@s:

GRAZAS, SEÑOR POR ACOMPAÑARNOS

En momentos de dificultade, dureza e desencanto no quemoitas persoas viven hoxe, que saibamos ser verdadeira comunidade que acolle,escoita, comparte a acompaña, OREMOS.

GRAZAS, SEÑOR POR ACOMPAÑARNOS

Nas nosas parroquias coñecemos persoas que están a vivirmomentos de especial dificultade, tristura, desesperanza e coa sensación de quetodo se lle pecha e non atopan luz no seu camiño. Para que saibamos estaratent@s para que a exclusión e o anonimato non prendan nas súas vidas, OREMOS.

GRAZAS, SEÑOR POR ACOMPAÑARNOS

Por tod@s nós, que hoxe compartimos,unha vez máis, a mesa solidaria da Eucaristía. Para que comprendamos que estamesa significa comuñón fronte a exclusión, integración fronte a marxinación;participación fronte a insolidariedade, OREMOS.

GRAZAS, SEÑOR POR ACOMPAÑARNOS

Que a nosa oración saiba ser sempre agradecida por todo cantovas pondo ao noso redor. Por P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Señor da Vida:

invítasnos a ser persoas solidarias

para cambiar o mundo,

para que naza o Reino.

Abre as nosas mans e os nososcorazóns

para aprender a compartir o quesomos e o que temos;

para vivir a festa diaria dasolidariedade,

que é o amor polos demais feitoacción e compromiso.

Ensínanos a ofrecer o que temos,

a compartilo coas outras persoas,

a dalo con xenerosidade.

Ensínanos a compartir os nosos bens,a vivir co preciso,

a ser persoas xenerosas edesprendidas.

Ensínanos a dar o noso tempo, aofrecer a nosa colaboración,

a compartir os nosos dons;

porque cando un dá o que ten,

a solidariedade fai o resto,

e chega para a vida de todas aspersoas.

Ensínanos a ser persoas solidarias.

Ensínanos a compartir desde agratuidade.

Ensínanos a ledicia de dar,

para construír o Reino,

para vivir o amor,

para cambiar o mundo e achegalo máisa Deus.

CANTOS

Entrada: Vinde axiña

Lecturas: Volve Señor

Ofertorio: Grazas, Señor, graciñas

Comuñón: Pan do ceo

2 advento

2011-11-29T22:29:00.001Z

ADVENTO, TEMPO DE CONFIRMACIÓN

INICIAD@S NA CONFIRMACIÓN

SIGNO:
Colocamos no taboleiro ou prendemos a segunda candea, que terá o nome do sacramento da confirmación ou algún signo alusivo a dito sacramento.

PÓRTICO

A iniciación que se nos abre co sacramento do Bautismo non se estanca, senón que continúa e vai convertendo en experiencia viva o crecemento e a maduración da fe. Aquela raioliña de esperanza que significaron a auga, o crisma e máis o óleo o día do noso Bautismo, teñen agora a súa continuidade no sacramento da Confirmación, sacramento de fondura e reafirmación, en liberdade e autonomía, do que noutro momento pediran para nós pais e padriños. Agora tócanos a nós, xa non somos dependentes do que outros decidan, senón que nos corresponde persoalmente dicirlle si ou non ao seguimento da persoa e mensaxe daquel que é a razón da nosa esperanza. Que mellor que neste segundo domingo de Advento para, diante da segunda candea que dentro duns momentos colocaremos no taboleiro, sentir a presenza do Espírito e pedir a súa forza para que alente, acompañe e agarime a nosa andaina e a coherencia das nosas decisións.

O PERDÓN

Porque as nosas dúbidas, a nosa falta de convicción e o noso deixarnos ir, apagan a chama do Espírito recibido o día da confirmación, SEÑOR, QUE NON DEIXEMOS APAGAR A CHAMA DA FE.
Porque nos pesan máis as rutinas e as seguridades que o alento renovador do teu Espírito, CRISTO, QUE NON DEIXEMOS APAGAR A CHAMA DA FE.
Porque estamos ben lonxe de consolar, escoitar, esperanzar e acariñar a quen se sente menosprezado, triste, desesperanzado ou marxinado, SEÑOR, QUE NON DEIXEMOS APAGAR A CHAMA DA FE.

REMUÍÑO

"CONSOLADE AO MEU POBO": Estas palabras coas que comeza a primeira lectura deste domingo, ben podían ser o eixe sobre o que ir artellando a nosa reflexión de hoxe. E dicimos isto porque unha vez máis se nos volve a presentar a imaxe de Deus con rostro humano. O Deus que consola e sabe estar ao noso lado en momentos difíciles, que acompaña as nosas ledicias, que sempre é forza e alento no camiño da nosa vida. Canto acabamos de escoitar está bastante afastado da idea que habitualmente temos de Deus, a quen no noso imaxinario vemos como un señor moi maior ao que hai que ter medo e prestarlle submisión. Tristemente, por máis que unha e outra vez a palabra de Deus nos vai dicindo e mostrando o contrario, empeñámonos -seremos masoquistas?- en seguir construíndo toda a experiencia da fe, non na confianza, a misericordia ou o amor, senón no medo; o que da lugar a un falseamento, en imaxes e en vivencia de oración bastante lonxe do que El quere ser para nós. Nestes momentos nos que socialmente estamos a vivir a dureza dunha situación que, expresada baixo a palabra crise, encerra a vida de moitas persoas sen traballo, o derroche dunha clase política que nos mente e nos conta medias verdades para manternos pasivos e domesticados, así non lles damos problemas; a desconfianza dun sistema socio-económico que nos fai vivir en constante medo a que pasará maña, porque témonos empeñado e insistido tanto en vivir o presente, que fomos descoidando o futuro que temos que construír e abrirlle aos que veñen tras de nós. E agora, cando o presente se vai vindo abaixo, dámonos de conta que nos faltou previsión, sinxeleza, realismo, sinceridade para valorar as nosas posibilidades, capacidade de aforro… solidariedade para pensar que despois do hoxe continúa o mañá, para nós e para os que nós traemos á vida. Porén, está moi ben botarlle a culpa a quen toma decisións: políticos, mercados… pero, que fixemos nós?. Acaso non nos deixamos levar. Non entramos no xogo que nos propuñan sen dicir nada?. É mais, a quen nos falaba ou invitaba a pararnos a pensar sobre como estabamos a vivir, e nos preguntásemos se o noso nivel de vida respondía á realidade ou era pura ficción, rapidamente o desautorizabamos dicindo que iso eran ideas do pasado, que agora hai que vivir o presente, que o dos "vellos" xa non servía… e claro, por mor daqueles lameiros, estamos agora embarrados. Por iso é tan importante que saibamos integrar o noso vivir cotián coa experiencia da fe. Non para crear un mundo irreal, senón para atopar nela razóns que nos fagan construír a vida desde valores que respecten ás persoas e que non abusen delas; forza para non virse abaixo no momento no que agroman as dificultades; e unha comunidade coa que te sintas en comuñón para poder compartir, rezar e sentirte acollido cando o frío dos números fai esquecer ás persoas. Por iso, como nos di Isaías, temos que buscar en Deus ese consolo que tantas veces nos falta porque nos fallan as persoas. Se El nos ofrece consolo, nós, que dicimos ser os continuadores da súa misión no aquí e agora do noso tempo, tamén temos que saber consolar a quen se sente necesitado de consolo, acompañar a quen vai sendo esquecido, e mostrar a misericordia para quen recoñece terse equivocado.
E todo isto convencidos de que a forza do Espírito que recibimos na confirmación é unha forza real, viva, operante en nós. Non un rito máis que cumpro, pero non asumo no que supón e significa na miña vida. Confirmar é reafirmar algo que xa tiñamos, neste caso a fe. E que mellor momento que hoxe, neste segundo domingo de Advento, para que dediquemos un pouco do noso tempo, que tantas veces enchemos de cousas baleiras e superficiais, para pensar sobre o sentido da confirmación e a razón de ser das consecuencias de ter recibido este sacramento. Non esquezamos que confirmamos a fe en Cristo e no seu proxecto de amor; é dicir, o proxecto que El viviu e compartiu cos seus discípulos, e que lles mandou que continuasen espallando de xeito universal por todos os recunchos do mundo. Ese proxecto que chega ata nós o día do noso bautismo, e ao que de maneira libre, adulta e madura, esperemos que así fose, dixemos si o día que recibimos o sacramento da confirmación, e con el a forza do Espírito, facendo realidade aquilo que Xesús lles dixera tamén aos seus discípulos: "non estades solos". Preparemos entón o camiño, endereitemos os vieiros da nosa vida, e non teñamos medo a deixarnos alentar pola súa presenza, non para que nos infantilice e non nos deixe crecer e madurar de maneira autónoma e libre, senón para afrontar os tempos recios e difíciles nos que vivimos.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Invitad@s a preparar o camiño, e sabendo que nese camiñar atoparemos sempre ao Deus que nos ofrece a súa compaña e o seu consolo, dicimos agora xunt@s:

QUE A FORZA DO ESPÍRITO ACOMPAÑE O NOSO CAMIÑO

Sentíndonos Igrexa universal e ao servizo da comuñón con toda a humanidade, queremos esforzarnos cada día por ser consolo e agarimo para tantas persoas que senten que a súa vida vai sendo destruída pola explotación, o abuso, o maltrato e a utilización, por iso che dicimos.

QUE A FORZA DO ESPÍRITO ACOMPAÑE O NOSO CAMIÑO

Sentíndonos comunidade parroquial, queremos ser consolo e agarimo para tantas persoas das nosas parroquias que están solas, necesitadas de poder atopar a alguén que as escoite e pasando por momentos de especial dificultade, persoal ou familiar, sabendo que esta é a mellor maneira de preparar o camiño do Deus que chega para ser e estar cos pobres, por iso che pedimos:

QUE A FORZA DO ESPÍRITO ACOMPAÑE O NOSO CAMIÑO

Sentíndonos continuadores da misión de Xesús, para que non esquezamos nunca que tamén somos Igrexa, e como tal temos voz, criterio e responsabilidade para manifestar a nosa opinión dentro da comunidade e a responsabilidade de testemuñar o que cremos e vivimos nos nosos barrios, parroquias, traballos, familias…dicímosche:

QUE A FORZA DO ESPÍRITO ACOMPAÑE O NOSO CAMIÑO

Grazas, Señor, por invitarnos a saber vivir con confianza e agarimo canto temos manifestado no día da nosa confirmación. P. X. N. S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Unha vez máis,

invítasnos a preparar os camiños polos que Ti vés traendo boas novas.

Grazas, Señor.

Porque contas con nós

para achandar penedos e vales

e para desterrar mentiras e opresións,

Grazas, Señor.

Por poñerte no vieiro

polo que imos camiñando

para que te atopemos,

Grazas, Señor.

Porque entras na nosa casa

e queres facer dela unha morada nova

para todas as persoas que camiñan e se achegan,

Grazas, Señor.

Ti atopáchesnos,

e ese toque teu transfórmanos.

A vida vai xermolando dentro dos nosos corazóns.

Grazas, Señor.

CANTOS

ENTRADA: Vén axiña visitarnos
LECTURAS: Manda o teu Espírito
OFERTORIO: Xesús chamado amigo
COMUÑÓN: Volve Señor

1 Advento 2011

2011-11-23T17:07:00.001Z

ADVENTO,TEMPO DE INICIACIÓN

INICIAD@SNO BAUTISMO

SIGNO

O noso advento este ano é tempo de iniciación.Por iso, o signo que escollemos son catro candeas (reais ou debuxadas erecortadas en cartolina). Nestas catro candeas iremos colocando os nomes dossacramentos de iniciación e reconciliación ou ben os signos de ditossacramentos (concha bautismal, pomba, pan e viño, estola morada). Cada domingoiremos acendendo a candea ou colocándoa no taboleiro.

PÓRTICO

Na nosa vida estamos constantementeiniciándonos: iniciamos un noivado, iniciamos a vida en familia, iniciamos apaternidade/maternidade, iniciamos unha experiencia laboral, iniciamos unhaamizade.... Tamén na nosa experiencia-vivencia da fe experimentamos a realidadeda iniciación. O calendario litúrxico sinala esta iniciación na vida de ferenovada co tempo do advento, co que comezamos o camiño que nos levará, aolongo de todo o ano, a sentir e expresar que a fe ha ser: celebrada, vivida e gozada, para poder ser compartida encomunidade. E se o advento marca o inicio dun novo ano litúrxico, ao longodestes catro domingos seremos invitad@s a reflexionar sobre as consecuenciasdesta iniciación, para que poidamos chegar anovados e plenamente coñecedores daledicia que nos trae o feito de que Xesús naza outra vez en e entre nós, navida de cada un/unha, no medio das comunidades, na experiencia do compartirsolidario, na apertura á reconciliación co irmán e coa irmá, no pan comido encomuñón, expresión da unión para vencer este tempo de crise que tanta tristura,vivida coma profunda desesperanza, está levando a corazóns e familias que venameazado o seu presente e cheo de negróns o seu futuro. Porque non queremosquedar nesta negrura, o tempo de advento quere ser para nós tempo de iniciacióná vida de fe na esperanza e sempre tendo referencia á solidariedade. E quemellor xeito de facelo que a través e por medio dos sacramentos de iniciación eda reconciliación?.

PERDÓN

Porque nos sobran motivos e nos falta esixencia para vivir cada día o Evanxeo do amor, SEÑOR, QUE NON FAGAMOS O CAMIÑO SOLOS.
Porque son demasiadas as veces nas que esquecemos que o bautismo pide de nós que sexamos pedras vivas na Igrexa e non simples espectadores ou consumidores de celebracións, CRISTO, QUE NON FAGAMOS O CAMIÑO SOLOS
Porque non damos entendido que o bautismo é algo máis que un rito, é un compromiso dunha vida entregada, SEÑOR, QUE NON FAGAMOS O CAMIÑO SOLOS.

REMUÍÑO

O novo ano litúrxico comeza co tempo de Advento, e quere ser unestímulo para a nosa vida. Un estímulo que nos faga reflexionar sobre as razónsque nos levan a actuar con coherencia e responsabilidade, inda que o máiscómodo e fácil sexa deixarnos levar e acabar sendo permisivos e xustificándootodo –onde vas Vicente...-; un estímulo que nos faga vivir na perseveranza apesares das nosas gañas de abandonar; un estímulo para facer da oración unverdadeiro diálogo desde a nosa vida con Deus: canto nos pasa, bo ou malo,canto nos preocupa, aleda, entristece, proxectos que nos propoñemos levar adiante ou dúbidas queaparecen na nosa vida, sabemos poñelo nas mans do Deus que non é un algoabstracto, senón a concreción que se manifesta en Xesús, e nos invita aseguilo; en fin, un estímulo que non teña medo a recoñecer que inda hai moito quefacer, que temos moita tarefa por diante e que nos corresponde a nós, xa queninguén nos vai saca-las castañas do lume, afrontar canto a realidade nos vaipresentando, sen virnos abaixo e sen caer no conformismo de que nada podemosfacer. Advento quere ser logo, tempo de iniciación e renovación que mova a nosa vida e non a deixeesmorecer nin caer na mediocridade.

E esta iniciación á que se nos invita quere hoxe que nos fixemosno sacramento do bautismo. Un día os nosos pais e padriños leváronnos á Igrexae pediron para nós o bautismo. Esta petición non foi un acto puramente formalou de tradición, senón que a solicitude do bautismo encerra e esixencia deeducar e acompañar a introdución e formación na vida de fe. De ser imaxe etestemuño de vivir cada día, e en todas as situacións nas que esteamospresentes, o Evanxeo de Xesús. E isto é así porque o Evanxeo non é un rito nintampouco unha cuestión cultural, senón a vivencia dos valores que Xesús nospropón e das actitudes que desde estes valores xorden. Que mellor que esteprimeiro domingo de Advento para pararnos un momento e pensar de que xeitoestamos a cumprir este compromiso, e como nos imos esforzando para que a nosavida deixe de ser rutina e abandono, e se converta en experiencia estimuladorade canto leve a sentírmonos ben con nós mesmos, e orgullosos de podertestemUñalo aos demais.

Por iso a chamada á vixilancia da que nos fala hoxe o Evanxeo deMarcos quere facernos caer na conta de que sempre estamos en tempo de remover onoso interior, de ilusionalo, de agradecer que saibamos cal ha ser o rumbo danosa vida, e que a mellor de tódalas brúxulas, para que saibamos colle-lo rumboadecuado, non pode ser outra que Xesús de Nazaret. Por iso podemos dicir desdea confianza: vixiade, para que cando chegue o dono da casa nos atopepreparad@s.

Abrámonosá confianza dunha vez por todas!. Que este Adventosexa ese momento que nos leve a tomar conciencia da nosa situación e danecesidade de cambiar, de “pornos as pilas” de deixar de lado, e oxalá parasempre, un cristianismo de imaxe e costume, para comezar a vivir plenamente osnosos compromisos bautismais, cun seguimento de Xesús viva e verdadeiramentetransformador da nosa persoa, do noso contorno, da nosa sociedade. Que este adventosexa de verdade tempo de iniciación, porque... para a tenrura, tamén para a deDeus, sempre hai tempo.

ORACIÓN DACOMUNIDADE

Porque queremosque o rostro de Deus brille nas nosas accións que cada día facemos, dicimosagora xunt@s:

GRAZAS, SEÑOR, POLO DON DO BAUTISMO

* Para que sentíndonos Igrexa necesitada de conversión, cambio erenovación, fagamos o posible para que a presenza do Espírito, que quixo vir anós no día do noso bautismo, sexa alento para dialogar co mundo, e non paracondenalo, OREMOS.

GRAZAS, SEÑOR, POLO DON DO BAUTISMO

* Paraque as nosas comunidades sexan verdadeiramente lugares onde celebremos ocompromiso permanente de acoller a quen vén, de perdoar a quen se equivoca, dedefender a quen se sente maltratad@ ou menosprezado, Oremos.

GRAZAS, SEÑOR, POLO DON DO BAUTISMO

* Paraque cada un/ha de nós nos deixemos enchoupar pola túa misericordia e polo teuamor que nos invitan a sermos voz das persoas sen voz, alento para as persoasenfermas, mans amigas para as persoas ignoradas, sorriso agarimoso para aspersoas que están soas ou son desprezadas e corazón quente para as persoas quesofren, OREMOS.

GRAZAS, SEÑOR, POLO DON DO BAUTISMO

Grazas,Señor, porque co tempo do advento, vólvesnos dar a oportunidade de reiniciar onoso camiño, un camiño no que nos chamas a ser sementes do teu Reino. P.X.N.S.Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Falaré cousa fácil, non así escoitar.

Sen dúbida por isonos deu o Señor dúas orellas pero solo unha lingua.

Oír como quen oechover. Oía campás sen saber onde, tamén resulta sinxelo. Non así o de escoitar

Poñerseá escoita de alguén é, enprimeiro lugar, rexeitar todo o que pode distraer os nosos oídos, a nosa mente,o noso espírito.

Escoitar é acalar os tumultosinteriores, apartar as fascinacións do exterior, afastar as interferencias quedispersan a atención e distorsionan a palabra que o outro me dirixe.

Escoitar é facer un silencioo suficientemente denso como para que eu grite desde el: Agora ti es micentro!, a miña meta!, a miña carreira lévame unicamente a ti!

Poñerseá escoita de alguén é apartara mirada dun mesmo e volverse cara o outro, chegar ao cara a cara, comodicindo: Aquí estou!. Non existe para min ningún outro interese!. Estou listopara percibir ata o murmurio da túa palabra!

Escoitar equivale a acoller;a abrir de par en par todas as portas tras das que un se agocha; a derribartanto aramado e fronteira tras das que nos parapetamos.

Escoitar a alguén édescoidarme a min e preferir ao outro. É preferir ao que está aí, diante demin; e acollelo co seu saco cheo de roupa máis ou menos limpa, pero que é asúa. É aceptar que entre en min, é recibir ao outro, son os seus soños e osseus desexos; cos seus gustos e desgustos; coas súas filias e as súas fobias. Éprever que vai desordenar os estantes tan coidadosamente ordenados da miñaexistencia; é cederlle o sitio; é ofrecerlle as chaves da casa, comodicíndolle: “A túa presenza vaime revolucionar todo; pero corro o risco: escóitote!. As palabras que me digas seránpara min espírito e vida”.

Adventoé o tempo da escoita porque é o tempo noque, lentamente, asimilamos esa Palabra que viu habitar entre nós. Advento é otempo no que todos os que escoitan a Palabra aprenden a cambiar as súas tebrasen claridade. O tempo no que, poñéndose a súa escoita, arriscámonos a facer uncamiño cara a luz.

Adventoé o tempo no que as persoas escoitan ao Señor poloaltofalante de cada próximo. É cando todo o que endurece os corazóns se derreteante a calor do Evanxeo. É cando saltan á boca dun palabras novas e ao corazóndun sentimentos novos e á conduta dun actitudes novas... Así nace o Outro nun.Por iso, porque...

Advento étempo de iniciación!

CANTOS

ð ENTRADA: Preparade o camiñoao Señor

ð LECTURAS: A auga do Señor

ð OFERTORIO: Xesús chamado amigo

ð COMUÑÓN: Volve Señor

Add caption

Cristo Rei 2011

2011-11-13T22:19:00.001Z

INDA QUE ABANEEN OS CIMENTOS, NON NOS DERRUBAMOS: EL MIRA POR NÓS

"Á luz das palabras de Cristo, o sur pobre xulgará ao opulento norte.

E os pobos pobres –pobres de xeitos distintos, non só faltos de alimento,

senón tamén privados de liberdade e doutros dereitos humanos-,

xulgarán aos que lles arrebatan eses bens, acumulando para eles

o monopolio imperialista do predominio económico e político a expensas doutros".

(Beato Xoán Paulo II - Homilía en Namao, Canadá, 17/9/1984)

Pórtico

Chegamos ao final do ano litúrxico e non queda outra máis que revisar se o noso zurrón está cargado de froitos de boas obras ou se segue aleiro e en ermo. Os tempos litúrxicos, as festas que ao longo deste ano fomos celebrando, quixeron ser unha achega para dar sentido, fondura e coherencia á nosa vida; para desenclaustrala e poñela a render coma os talentos. E no remate o mellor de tódolos ramos: a festa de Cristo Rei. O Cristo do reinado de paz e xustiza, de vida e verdade, de solidariedade e igualdade. O Cristo que se nos manifesta nas persoas que teñen fame, sede, están núas, no cárcere... e nos chama sempre a recoñecelo aí. Que a celebración que comezamos sexa pulo de revisión e arela de renovación dunha fe que ten os seus cimentos naquel que non nos deixa sol@s.

Perdón

Por borrar as nosas pisadas para impedir que ti poidas seguilas e así mirar por nós, SEÑOR, NON NOS DEIXES DA TÚA MAN.
Por ir deixando que esmoreza e se contamine a fe que esperanza, renova e comparte, CRISTO, NON NOS DEIXES DA TÚA MAN.
Por non esforzarnos en distinguir cal é o lado bo da vida: Aquel onde estás ti en quen ten fame, sede ou está enfermo, SEÑOR, NON NOS DEIXES DA TÚA MAN.

Remuíño

O recurso literario da alegoría é moi habitual nos diferentes textos da S.E., pero especialmente nos textos dos profetas. Hoxe, unha vez máis, a linguaxe quere facérsenos comprensible con esta imaxe do pastor preocupado e sempre centrado en atender e vivir para o coidado do seu rabaño. Un coidado que non é por horas nin por contrato, senón na totalidade, a tempo completo. A tempo e a destempo. Isto dános unha imaxe moi nítida do que queremos expresar e manifestar canto dicimos da palabra Deus. Non é algo abstracto e ao que recorremos cando nos vemos apertados; tampouco é o tendeiro que nos vai dispensando mercancía segundo necesitemos e previo pago pola nosa parte da taxa establecida; e menos aínda o mago que soluciona, porque quere e pode, canto lle pedimos. Non, esta non é a imaxe de Deus sobre a que nós asentamos a vida e en cuxa man poñemos esforzos e tarefas. E non o é porque como acabamos de escoitar na primeira lectura, a cuestión é ao revés. Non é que El non queira estar ao noso lado, senón que somos nós os que imos pondo trabas e dificultades para que El poida acompañarnos. Como entender senón cando di: "eu en persoa virei seguirlles as pisadas", ou "vounas salvar, sacándoas de tódolos sitios por onde se espallaron un día de nubes e escuridade". El, que se ocupa e preocupa de nós, sempre está en disposición de respectar a nosa liberdade e non decidir por nós (aínda que sabe que moitas das nosas decisións son equivocadas e non nos producen felicidade), facendo realidade a afirmación de que somos libres e con capacidade de decidir. E así, inda que non lle guste o que eliximos, respecta a nosa liberdade, porque para El non somos monicreques aos que se manipula e cos que se xoga, senón persoas libres e con capacidade de tomar decisións. Pero respectar a nosa liberdade non supón deixarnos ao pairo, senón que El sempre está ao dispor de saír ao noso encontro e invitarnos a volver cando nos temos afastado; a curarnos cando nos temos magoado e a alimentarnos coa fondura da súa palabra cando temos enfraquecido pola nosa teimosía de querer prescindir de Deus na nosa vida.
Sendo El todo en todos, é dicir, sen poder prescindir da súa presenza en nós, vai ofrecéndonos continuamente raiolas de luz e esperanza en todo momento. Non só cando as cousas van mal e necesitamos ser rescatados; senón sempre e en todo momento. O camiño que a resurrección, pilastra e cimento da fe, nos abre quere ser sempre luz e espazo de encontro, no que a morte non é máis ca paso. Paso duro e moitas veces difícil de comprender, pero nunca final de camiño. Tras dela segue a haber moitos máis pasos que nos van indicando o enderezo que nos leva a repousar en Deus. No a tempo e destempo da vida de cada un, ningún de nós escapa da morte, pero tampouco se queda nela; paso necesario, si, pero nunca final de camiño, que segue a estar en Deus e que é sempre resurrección e máis vida.
De aí que cando teñamos fame, sede, esteamos nus, necesitemos ser acollidos ou visitados por estar enfermos, sempre atoparemos a súa presenza a través da man, solidaria e desinteresada, de tantas persoas boas coas que imos atopando no noso camiño. Persoas que non teñen cargos importantes, non se poñen nas tribunas públicas, non mandan, tampouco teñen pasado pola universidade, e ás veces nin pola escola, pero nas que si hai un corazón grande que, incapaz de coller dentro delas, vaise expandindo no servizo, a solidariedade e a entrega xenerosa aos irmáns. Persoas que, sen sabelo, van facendo realidade e vida canto Xesús nos di no Evanxeo de hoxe: "vinde, benditos do meu Pai, porque tiven fame e déstesme de comer, sede e déstesme de beber... cando, Señor?: cando llo fixestes a un destes irmáns".

Oración da comunidade

Poñemos agora diante de Deus e da comunidade a nosa oración, que quere ser acción de grazas e alento no noso camiñar cotián. Por iso dicimos xunt@s:

QUE TRABALLEMOS CADA DÍA POLO TEU REINO

Para que cant@s serven dentro da Igrexa teñan sempre como texto de cabeceira o Evanxeo de hoxe e non convertan o seu servizo en imposición, dominio e exclusión de quen pensa diferente, OREMOS.

QUE TRABALLEMOS CADA DÍA POLO TEU REINO

Nun día no que estamos chamad@s a exercer o noso dereito de voto, pedimos para que o fagamos dun xeito responsable, maduro e coherente, sentíndonos cidadáns activos, comprometidos no mundo e co mundo, OREMOS.

QUE TRABALLEMOS CADA DÍA POLO TEU REINO

Polos nosos gobernantes, para que nunca busquen apacentarse, senón servir fielmente aos cidadáns que confiaron neles, buscando o ben común, OREMOS.

QUE TRABALLEMOS CADA DÍA POLO TEU REINO

Para que entre nós, homes e mulleres que nos chamamos cristiáns e cristiás, non esquezamos nunca que o mellor alimento para a nosa vida é o Evanxeo, e non costumes e tradicións que se esquecen dos irmáns e nos afastan da preocupación de tender a nosa man a quen a necesite, OREMOS.

QUE TRABALLEMOS CADA DÍA POLO TEU REINO

Para que nunca lle pechemos a vida á presenza de Deus en nós, sabendo descubrilo ao noso carón, non para manipularnos, senón para aledarse co que nos aleda e sufrir con canto nos produce dor, OREMOS.

QUE TRABALLEMOS CADA DÍA POLO TEU REINO

Grazas, Señor, por abrir os nosos ollos e os nosos corazóns para que poidamos ser construtores do teu Reino desde a realidade cotiá da nosa vida, facendo do presente tempo de salvación. PXNS.

Reflexión

Fuches posto na terra cun propósito: servir a Deus e aos demais. Sempre que serves a outros de calquera maneira, verdadeiramente estás servindo a Deus e cumprindo unha das súas invitacións. Non estamos na terra só para respirar, comer, ocupar un espazo e divertirnos. Deus formounos individualmente para construír solidariedade e comuñón coas nosas vidas.

Xesús abriunos o camiño, un camiño que nos enriquece porque nos pon sempre ao dispor dos demais. Non nos salvamos porque haxa boas obras, senón por facer esas boas obras. No reino de Deus tes un sitio. De ti depende poder ou non ocupalo. Non deixes que pase por diante túa!, cólleo!. Dálle á túa vida a razón pola que vivir: se Deus te ama, vai e fai o mesmo: ama ti tamén. E estórzate por ser os seus ollos, a súa man, o seu corazón cada día. Esa é a túa misión no mundo!

Cantos

ENTRADA: O amor é o meirande
LECTURAS: Veña o teu Reino
OFERTORIO: O Señor é o meu pastor

COMUÑÓN: Oh, Señor, escólleme

33 domingo TO A

2011-11-10T09:59:00.001Z

O TRABALLO: ESE BEN TAN ESCASO E QUE TANTA FALTA NOS FAI

PÓRTICO

Nestes momentos de crise, tod@s apreciamos a importancia que o traballo ten na vida de cada un e cada unha de nós. Agora xa non facemos riso daquel dito que preguntaba cando sería domingo para poder ir á misa; é dicir, cando será o día de descanso. E non se fai riso porque cada día, tristemente, son máis os que perden ou ven o seu posto de traballo ameazado, á vez que non perciben posibilidades ou perspectivas de que esta situación poida cambiar. Fronte desta dificultade, a situación tamén pode ser un momento para que nos paremos e pensemos se de verdade temos feito canto estaba na nosa man para que o traballo que realizamos sexa desenvolvido responsablemente, se nos temos formado para coñecer e saber facelo mellor. É este o momento para que tamén tomemos en conta que o traballo non é só unha experiencia para gañar cartos, senón que é unha experiencia de crecemento e madurez persoal, de sentido comunitario e contribución á sociedade, de posibilidade de relación e coñecemento de outras persoas... e un momento de crecemento espiritual e experiencia de presenza de Deus. Sendo tan rica e importante a experiencia do traballo, poucas foron as veces nas que o temos vivido así. Que a celebración de hoxe nos faga reflexionar sobre a importancia do traballo e a súa necesidade para que crezamos, maduremos e nos formemos de xeito integral, e non pensando só en cartos.

O PERDÓN

Por ser incapaces de descubrir que o traballo non só é un medio para obter cartos, senón unha experiencia de desenvolvemento persoal e comunitario, SEÑOR, QUE NON SEXAMOS PREGUICEIROS.
Por non saber valorar que o aforro, o esforzo e o sacrificio de hoxe son pan para mañá, CRISTO, QUE NON SEXAMOS PREGUICEIROS.
Por non acabar de descubrir que o traballo non só ten unha dimensión persoal, senón que é tamén contribución ao desenvolvemento social e comunitario, SEÑOR, QUE NON SEXAMOS PREGUICEIROS.

REMUÍÑO

Durante moitos anos, falar de traballo era referirse a traballo manual, artesán, con poucos medios técnicos e moito esforzo físico. Mesmo hoxe, a moitas persoas cústalles entender que a realidade do traballo é moito máis ampla, e vai máis alá do traballo manual. A evolución da sociedade, a capacidade de poñer ao servizo de tod@s novos descubrimentos fixeron que pouco a pouco o traballo manual se vise axudado para un menor desgaste físico e como consecuencia, para unha mellor saúde. Lonxe queda, en xeral e en occidente, a situación que viviu o proletariado durante o século XIX. Pero se ben isto é verdade, tamén o é afirmar que con todo este cambio no mundo laboral, a incorporación da máquina para substituír ou facer máis doado o traballo da persoa, dou lugar tamén a novos problemas, e non poucas dificultades. A crise que estamos a vivir non é máis que un pequeno exemplo desta situación. Problemas e dificultades que deron lugar a supresión de postos de traballo –moitos deles xa eran cubertos polas máquinas– e tamén á pouca estima que durante bastante tempo, debido a que a bonanza económica o permitía, moitas persoas, especialmente xente nova, non dedicou tempo nin valorou a importancia da formación; mesmo aquel@s traballadores que levaban anos nun mesmo posto de traballo, non tiveron en conta a necesidade da formación permanente e a reciclaxe. De todo aquilo, neste momento de crise estamos a ver as súas consecuencias, xa que a falta de preparación fai que non se puidera responder á solicitude de postos de traballo con formación especializada, o que ten levado a moitas persoas, especialmente xente nova que se fora ao mundo laboral na busca dun diñeiro abondoso e a postos con pouca cualificación –a triste experiencia do ladrillo– a engrosar as listas do paro. E que ten que ver isto coa palabra de Deus que acabamos de ler hoxe?, poderá preguntarse alguén. Se temos escoitado con atención o que aquí se proclamou como Palabra de Deus, non fará falta dar moitas explicación para descubrir a importancia do traballo como unha realidade non só para obter medios/bens económicos –cartos– senón como unha profunda experiencia antropolóxica que lle vai dando sentido a vida e nos fai co-partícipes do desenvolvemento e crecemento da sociedade. Cómo non vai estar isto en relación co que Deus nos di na súa palabra?. Canto nos pasa, canto nos ocupa e preocupa, ten repercusión na nosa experiencia e vida de fe. O "ide e anunciade" concrétase tamén hoxe nesta palabra proclamada, porque a fe non é algo que quede pechado dentro das igrexas, senón que temos que vivila en todos e cada un dos momentos, situacións e realidades da nosa vida. O compoñente social da mesma vai facendo que canto nós aportemos co noso traballo a unha maior e mellor humanización da sociedade sexa á súa vez a nosa resposta a poñer a render os talentos que Deus puxo en cada un de nós para que foran dando o seu froito. Non todos somos iguais en capacidade, formación... pero si todos somos complementarios e iguais na posibilidade de poñer todas esas nosas capacidades ao servizo dunha sociedade moito máis xusta, libre, plural, democrática e sempre solidaria e na que a man de Deus vai descansando sobre o esforzo que cada un/ha de nós pon en conseguilo.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Preocupad@s pola realidade do traballo, ben cada vez máis escaso, poñemos sobre a mesa do altar a nosa oración comunitaria para que xunto co pan e co viño, sexan ofrenda que xunt@s presentamos a Deus, e digámoslle:

QUE OS NOSOS TALENTOS RENDAN AO BEN DOS DEMAIS

Para que na Igrexa teñamos sempre sensibilidade, convertida en compromiso e obras, para compartir, promover e apoiar accións que supoñan considerar o traballo como aquel valor no que hai que formarse para logo contribuír con el ao ben común, Oremos.

QUE OS NOSOS TALENTOS RENDAN AO BEN DOS DEMAIS

Neste día da Igrexa diocesana, pedimos tamén para que como Igrexa de Tui–Vigo sexamos sempre sensibles aos problemas e dificultades que a crise e a falta de traballo está a deixar en moitas familias da nosa diocese. Que como Igrexa saibamos dedicar recursos, tamén os que son froito do noso esforzo e da nosa contribución, para poñer en marcha accións e proxectos que supoñan axudar a quen está a pasar necesidade, para que atopen un camiño que os axude a descubrir que hai futuro e esperanza, e deixen de vivir da beneficencia, Oremos.

QUE OS NOSOS TALENTOS RENDAN AO BEN DOS DEMAIS

Que nas nosas comunidades poñamos a render os nosos talentos, ofrecendo canto podemos e sabemos facer, para todos poidamos disfrutalo. E poñéndoo ao servizo uns dos outros, sexamos comunidades verdadeiramente solidarias e preocupadas en que
ninguén quede excluído ou sufra as consecuencias da falta de traballo,
Oremos.

QUE OS NOSOS TALENTOS RENDAN AO BEN DOS DEMAIS

Que cada un e cada unha de nós saibamos aproveitar os talentos que Deus puxo en nós, e os poñamos a render na busca dunha mellor formación no noso traballo, na responsabilidade de facelo o mellor posible e na esixencia de afastar de nós a tentación egoísta da preguiza, para que ninguén cargue coas tarefas que nós tiñamos que facer, Oremos.

QUE OS NOSOS TALENTOS RENDAN AO BEN DOS DEMAIS

Grazas, Señor, por invitarnos a valorar a importancia do traballo na nosa vida e a descubrir que non se reduce a un simple gañar cartos polo tempo dedicado. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

ORACIÓN NAS DIFICULTADES ECONÓMICAS

Señor,

que creaches todo o universo

e dotaches a terra de riqueza suficiente

para alimentar a todas as persoas que nela habitan,

vén na nosa axuda.

Señor, que coidas dos lirios do campo e das aves do ceo,

vístelos, aliméntalos e falos prosperar,

manifesta sobre nós a túa providencia paterno/materna.

Axúdanos, Señor,

xa que a salvación só pode vir de persoas honestas e boas.

Infunde no corazón dos nosos próximos

o sentido da xustiza, da honestidade e da caridade.

Coida das nosas familias,

que confiadamente esperan de ti o pan de cada día.

Enfortece os nosos corpos.

Dálle serenidade á nosa vida

a fin de que poidamos corresponder máis facilmente

á túa graza divina,

e sentir que sobre nós,

sobre as nosas preocupacións e angustias,

a túa agarimosa vela de Pai/Nai. Amén.

CANTOS

ENTRADA: Amigos nas penas
LECTURAS: Escoita ti a palabra de Deus
OFERTORIO: Eiquí están Señor
COMUÑÓN: Acharte presente na vida/Non vou so

33 domingo TO A

2011-11-10T09:58:00.001Z

O TRABALLO: ESE BEN TAN ESCASO E QUE TANTA FALTA NOS FAI

PÓRTICO

O PERDÓN

Por ser incapaces de descubrir que o traballo non só é un medio para obter cartos, senón unha experiencia de desenvolvemento persoal e comunitario, SEÑOR, QUE NON SEXAMOS PREGUICEIROS.
Por non saber valorar que o aforro, o esforzo e o sacrificio de hoxe son pan para mañá, CRISTO, QUE NON SEXAMOS PREGUICEIROS.
Por non acabar de descubrir que o traballo non só ten unha dimensión persoal, senón que é tamén contribución ao desenvolvemento social e comunitario, SEÑOR, QUE NON SEXAMOS PREGUICEIROS.

REMUÍÑO

ORACIÓN DA COMUNIDADE

QUE OS NOSOS TALENTOS RENDAN AO BEN DOS DEMAIS

Para que na Igrexa teñamos sempre sensibilidade, convertida en compromiso e obras, para compartir, promover e apoiar accións que supoñan considerar o traballo como aquel valor no que hai que formarse para logo contribuír con el ao ben común, Oremos.

QUE OS NOSOS TALENTOS RENDAN AO BEN DOS DEMAIS

Neste día da Igrexa diocesana, pedimos tamén para que como Igrexa de Tui–Vigo sexamos sempre sensibles aos problemas e dificultades que a crise e a falta de traballo está a deixar en moitas familias da nosa diocese. Que como Igrexa saibamos dedicar recursos, tamén os que son froito do noso esforzo e da nosa contribución, para poñer en marcha accións e proxectos que supoñan axudar a quen está a pasar necesidade, para que atopen un camiño que os axude a descubrir que hai futuro e esperanza, e deixen de vivir da beneficencia, Oremos.

QUE OS NOSOS TALENTOS RENDAN AO BEN DOS DEMAIS

Que nas nosas comunidades poñamos a render os nosos talentos, ofrecendo canto podemos e sabemos facer, para todos poidamos disfrutalo. E poñéndoo ao servizo uns dos outros, sexamos comunidades verdadeiramente solidarias e preocupadas en que
ninguén quede excluído ou sufra as consecuencias da falta de traballo,
Oremos.

QUE OS NOSOS TALENTOS RENDAN AO BEN DOS DEMAIS

Que cada un e cada unha de nós saibamos aproveitar os talentos que Deus puxo en nós, e os poñamos a render na busca dunha mellor formación no noso traballo, na responsabilidade de facelo o mellor posible e na esixencia de afastar de nós a tentación egoísta da preguiza, para que ninguén cargue coas tarefas que nós tiñamos que facer, Oremos.

QUE OS NOSOS TALENTOS RENDAN AO BEN DOS DEMAIS

Grazas, Señor, por invitarnos a valorar a importancia do traballo na nosa vida e a descubrir que non se reduce a un simple gañar cartos polo tempo dedicado. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

ORACIÓN NAS DIFICULTADES ECONÓMICAS

Señor,

que creaches todo o universo

e dotaches a terra de riqueza suficiente

para alimentar a todas as persoas que nela habitan,

vén na nosa axuda.

Señor, que coidas dos lirios do campo e das aves do ceo,

vístelos, aliméntalos e falos prosperar,

manifesta sobre nós a túa providencia paterno/materna.

Axúdanos, Señor,

xa que a salvación só pode vir de persoas honestas e boas.

Infunde no corazón dos nosos próximos

o sentido da xustiza, da honestidade e da caridade.

Coida das nosas familias,

que confiadamente esperan de ti o pan de cada día.

Enfortece os nosos corpos.

Dálle serenidade á nosa vida

a fin de que poidamos corresponder máis facilmente

á túa graza divina,

e sentir que sobre nós,

sobre as nosas preocupacións e angustias,

a túa agarimosa vela de Pai/Nai. Amén.

CANTOS

ENTRADA: Amigos nas penas
LECTURAS: Escoita ti a palabra de Deus
OFERTORIO: Eiquí están Señor
COMUÑÓN: Acharte presente na vida/Non vou so

Santos 2011

2011-11-01T16:14:00.001Z

VIVIR APLICANDO O MENOS COMÚN DOS SENTIDOS: O SENTIDO COMÚN

PÓRTICO

Bo día!. A festa de tódolos santos, a festa dos sinxelos de corazón e vida, volve convocarnos unha vez máis neste comezo de novembro para que fagamos memoria agradecida de tantas persoas de tantos tempos e lugares que camiñaron como servos e servas de Deus; tantos homes e mulleres que creron sempre que o amor era o meirande ben; de tanta xente, dunha moitedume tan inmensa que nos enche o corazón de esperanza, porque, coñecidos ou descoñecidos, todas aquelas persoas que hoxe celebramos viviron o que nós queremos vivir, e por iso axúdannos e acompáñannos.

Na festa de todos os santos, sintamos nós tamén a ledicia de querer camiñar polo vieiro polo que eles pasaron. Sintamos a ledicia de pertencer a este mundo de homes e mulleres que quixeron ser pobres e amar, mantendo acesa a lámpada do Espírito. Que esta celebración que agora comezamos nos axude a sentir a ledicia de ser chamados e chamadas a sermos benaventurad@s, celebrando a vida e o amor de Deus que se derrama no noso mundo cada día.

O PERDÓN

Polas veces nas que caemos no pesimismo, na desesperanza e na apatía, renunciando a traballar por outro mundo máis humano e máis xusto, SEÑOR, QUE CAMIÑEMOS CON SENTIDIÑO.
Porque non cremos nos pobres, nos famentos, nos que choran, nos misericordiosos, nos que traballan pola xustiza, nos limpos de corazón, nos desposuídos e nos que traballan pola paz, CRISTO, QUE CAMIÑEMOS CON SENTIDIÑO.
Porque non acabamos de fiarnos de que Ti es a meta cara á que camiñamos, e que nos esperas cos brazos abertos, SEÑOR, QUE CAMIÑEMOS CON SENTIDIÑO.

REMUÍÑO

MIREI UN MUNDO DE XENTE, DE TODAS AS NACIÓNS, TRIBOS, POBOS E LINGUAS: Na festa de todos os santos, a Palabra, unha vez máis, volve falarnos de universalidade. E é que Deus non cansa nunca de insistir en que El non fai distingos nin exclusións, que para El tod@s posuímos a mesma dignidade, que chama por todos e todas nós. O abrente está, pois, preñado de esperanza. Somos invitad@s a mirar cara adiante e a alegrarnos, porque os plans de Deus vanse cumprindo. A nosa contabilidade, que peca de mesquiña, non coincide coa de Deus. Hoxe celebramos a ese mundo de xente do que se nos fala no libro da Apocalipse. Algunhas destas persoas foron canonizadas, son coñecidas e mesmo veneradas dentro da Igrexa; pero nesta morea de xente tamén hai persoas que non aparecen nos santorais, que non contan nas nosas listas pero si nas de Deus. Persoas sinxelas que, no medio das dificultades, souberon ser fieis a Deus e vivir como nos ensinou Xesús: polo camiño das benaventuranzas.
CANDO XESÚS APAREZA SEREMOS COMA EL, PORQUE O VEREMOS TAL COMO É: Porque de certo que se collemos o camiño que Deus nos marca, atoparemos sentido para a nosa vida. Nós, pola fe, sabemos que non camiñamos sen rumbo, que Deus é a nosa meta. A resurrección de Xesús abriunos a porta e marcounos a orientación. Nas nosas mans está aplicar o sentido común, fiarnos e deixarnos guiar por ela, como fixeron ao longo da historia tantas e tantas persoas boas que pasaron polo mundo facendo o ben e que agora están ao seu carón, participando da súa resurrección. Por iso a festa de hoxe, a pesares de que nos lembra cemiterios e nos deixa un pouso de tristura, é unha chamada á esperanza, á ledicia: camiñamos cara ao encontro con Deus.
BENAVENTURADOS VÓS: Porque se de verdade poñemos nel a nosa esperanza, traballaremos por realizar, cadaquén no seu ambiente e segundo a súa personalidade, o sentido das benaventuranzas. Porque ser santo e santa é...
- seguir sendo unha persoa normal, que sinte a insatisfacción que produce unha visión do mundo na que a xente acepta como necesidade ter moitos cartos.
- sentir a preocupación do desemprego e do paro, e solidarizarse con quen o sofre, traballando para que os responsables teñan unha mentalidade menos lucrativa e busquen o ben común.
- ofrecer a nosa amizade a quen se atopa só
- non aceptar a violencia á que nos leva a competición, a xenreira que esperta en nós a separación de persoas con barreiras económicas, sociais, relixiosas ou raciais.
- buscar a superación de todas as situacións negativas que producen sufrimento nas persoas.
- saberse fill@ de Deus, o que significa querer estreitar lazos de irmandade
- vivir coa limpeza de corazón suficiente como para camiñar pola vida sen segundas intencións, ofrecendo sinceridade e confianza.
- ter confianza, esperanza e ledicia, porque Xesús está connosco facendo posible unha convivencia nova que invirta, coma as benaventuranzas, todo o noso sistema de valores.
- decidir construír esa nova humanidade na que as persoas se aman, son solidarias e capaces de axudarse, sen que haxa rexeitamentos por mor da cor, dos cartos ou do poder.
- manter o espírito combativo a pesares de que sabemos que é unha tarefa difícil e lenta, e na que somos conscientes de que moitas veces seremos criticados.

É entón cando poderemos falar de santidade, porque a pesares de todo mantemos a esperanza de que a tarefa realizada por e con Xesús terá un bo final e a fraternidade irá facéndose realidade ata que todos sexamos autenticamente irmáns, santos, felices, ditosos e benaventurados.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Na festa de toda a Igrexa, a festa de todas as persoas que souberon facer da súa vida un canto de amor compartido e solidario, poñámonos en actitude de agradecer a Deus o seu exemplo e digamos:

GRAZAS POLO TESTEMUÑO DE TANTA XENTE BOA

Pola Igrexa que formamos todos e todas nós, para que sempre saibamos testemuñar de palabra e obra o espírito das benaventuranzas sendo sinxelos, pobres, limpos de corazón, pacíficos, famentos de xustiza e misericordiosos, OREMOS.

GRAZAS POLO TESTEMUÑO DE TANTA XENTE BOA

Polas nosas comunidades, para que aceptemos a todas as persoas sen exclusión e así deamos testemuño do amor de Deus, que é sempre incluínte e non fai distingos, OREMOS.

GRAZAS POLO TESTEMUÑO DE TANTA XENTE BOA

Por tantas e tantas persoas ao noso carón que, sen facer balbordo e sen publicidade, traballan acompañando a quen está só, escoitando a quen está triste, sendo voz de quen non a ten, alentando a quen está desesperanzado, visitando a quen está enfermo, dando así verdadeiro testemuño de santidade, OREMOS.

GRAZAS POLO TESTEMUÑO DE TANTA XENTE BOA

Por tantas persoas que repousan nos nosos cemiterios e teñen sido para nós exemplo de servizo, de esperanza, de alegría e de testemuño cristián, OREMOS.

GRAZAS POLO TESTEMUÑO DE TANTA XENTE BOA

Por cada un e cada unha de nós, para que, confiando no Señor, deixemos de vivir esta festa con espírito triste, con espírito de morte, e comecemos a camiñar na benaventuranza de quen descobre a Deus como meta do seu camiño, OREMOS.

GRAZAS POLO TESTEMUÑO DE TANTA XENTE BOA

Grazas por poñer diante de nós, o testemuño entregado e sempre ledicioso de tantas persoas que son capaces de mostrar coa súa vida e entrega, que é posible seguirte no aquí a agora do noso mundo. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Camiñar na santidade é:

gañar honradamente o pan de cada día,
gardar o corazón da envexa e da cobiza,
agradecer e gozar cos logros que imos acadando,
compartir do que temos con quen non ten nada,
poñer o corazón na harmonía veciñal,
gastar do noso para que a comunidade medre,
enxugar bágoas, sementar risas e ledicias,
denunciar o sistema inxusto que fai que moitas persoas morran de fame,
alzar a voz diante das inxustizas do noso mundo,
abrir camiños que levan ao pan compartido,
quedar sen nada, pero téndoo todo,
andar tralos pasos de Xesús...
con liberdade, con humildade, con alegría,
sabendo que hai garantía de futuro porque El é a fonte da nosa felicidade.

CANTOS

ENTRADA: Andarei na presenza do Señor
LECTURAS: Eu soñei
OFERTORIO: Benaventurados
COMUÑÓN: O amor é o meirande

32 Domingo TO A

2011-10-31T12:27:00.001Z

SABIOS?. SI; PERO SEMPRE EN HUMANIDADE

Pórtico

Nos tempos de crise, e cando todos falan de cartos, números e estatísticas, as lecturas de hoxe volven lembrarnos que a verdadeira sabedoría non está no ter, senón no ser: ser persoa, ser crente, ser cidadán, ser solidario... ser home ou muller de esperanza. E que lonxe estamos desta chamada!; e que pouco entendemos a palabra que constantemente se nos dirixe!...Nós seguimos insistindo no posuír, no dominar, no obter e executar o dominio sobre os demais, cando a cousa é moito máis sinxela, inda que non acabamos de prestarlle atención: é buscar canto nos fai máis humanos, sensibles, responsables e prudentes. Non son os títulos, senón a fondura de humanidade, o que nos descubre sabios. Prestemos atención a esta chamada.

Perdón

Por deixar que a nosa sabedoría creza na busca de prestixio e poder, e non no servizo, SEÑOR, QUE A SABEDORÍA SEXA HUMANIZADORA.
Por andar a enredar en sedes que só falan de poder, dominio e imposición, CRISTO, QUE A SABEDORÍA SEXA HUMANIZADORA.
Por permitir que a desinformación constrúa en nós imaxes de Deus afastadas da fe e contrarias ao amor, SEÑOR, QUE A SABEDORÍA SEXA HUMANIZADORA.

Remuíño

Raiolante e perenne. Son estas dúas palabras que serven ao autor da primeira lectura para cualificar a sabedoría... E é verdade. Coma unha raiola de claridade que cada día asoma na nosa vida podemos considerar á sabedoría. Desde ela descubrimos o mundo, crecemos na responsabilidade, maduramos en prudencia, abrímonos á solidariedade... socializamos cuns e outros e máis co mundo. Por iso é raiola que nos saca da tebra e da negrura na que ás veces caen os nosos pensamentos ou viven as nosas experiencias. E é unha raiola, inda que a nós non nolo pareza, que nunca esmorece, non morre, non desaparece, senón que aniña en nós e vainos acompañando ao longo da vida, inda que moitas veces nos custe recoñecela. Non se esconde, pero os nosos ollos moitas veces están pechados para descubrila, por iso sae ao noso encontro para que nos atopemos con ela, e vainos dando un sentido da vida que impide que perdamos o rumbo, ou que equivoquemos a trazada. A sabedoría, e nós sabemos que tras dela se esconde o Deus sobre o que desenvolvemos a vida, é o mellor garante de que nada está perdido e sempre hai novos horizontes nos que orientar o noso horizonte persoal e colectivo.
Desta sabedoría ten sede a nosa alma, como nos di o Salmo. Unha sede que non se apaga con auga, senón con canto nos vai facendo mostrar, e tamén descubrir, a presenza de Deus na nosa vida. Unha presenza que moitas veces nos negamos a ver porque nos esixe renunciar ao que nos é máis cómodo, ao que nos custa esforzo, ou ao que nos pide cambiar de esquemas de pasado para comezar a ver con esquemas de presente, de hoxe. Porque é no hoxe que está a pasar, e non no onte que xa pasou, onde temos que buscar e descubrir a presenza de Deus. E do mesmo xeito que Paulo lles dicía aos tesalonicenses que non quería que estiveran desinformados, pois é caldo de cultivo para o engano, tamén nolo segue a dicir a nós no aquí e agora de cada un e de cada unha dos nosos días. Como cristiáns temos que esforzarnos por formarnos, crecer coñecendo, aprender a razoar e discorrer buscando fundamentos e deixando atrás costumes, tradicións ou ditos que antes ou despois acaban levando á superstición. O cristián non pode ser supersticioso nin poñer a súa confianza na maxia. Iso só serve para que uns cantos aproveitados abusen da boa fe e máis da ignorancia de quen non fixo o esforzo por formarse. Deixemos atrás os medos e construamos a vida de fe no coñecemento, a reflexión e a razón. Nela e desde ela somos invitados a levar a cadaquén o diálogo no mundo e co mundo.
Formarnos e esforzarnos para que esta formación sexa integral –abarque toda a vida, e non se quede só en rezos, sen raíz no que estamos a vivir- evitará que caiamos na imprudencia das virxes atoladas; ás que as présas as levaron a non prepararse como conviña para cando chegara o noivo. Tamén a nós a chegada do noivo pode atoparnos sen preparar, confundidos ou enredados en cousas que distraen, pero non axudan a vivir o evanxeo de Xesús no mundo de hoxe. A présa e a falta de madurez das virxes atoladas pechoulles as portas. Tamén pode ocorrer que nós, demasiado ocupados dentro dos templos, non esteamos preparados cando chegue o noivo –o Señor– e facéndose presente na vida de quen está parado, no alento para con quen está enfermo, na compaña a carón de quen está so ou na palabra de quen defende a quen é explotado ou tratado inxustamente ao negarlle ou recortarlle dereitos... non nos atope onde tan necesarios somos para quen está a pasar por esta situación, e acabe dicíndonos: non vos coñezo. Inda que lle presentemos ringleiras e ringleiras de rosarios rezados, novenas e horas de sagrario. A prudencia das virxes sensatas levounas a non separar o rezar do vivir, por iso cando El chegou estaban preparadas. E nós, como estaremos?.

Oración da comunidade

Agasallemos a Deus coa nosa oración comunitaria, e digamos xunt@s:

QUE O NOSO ACTUAR NON SEXA ATOLADO, SENÓN PRUDENTE

Que a túa sabedoría, Señor, alente sempre canto rezamos e vivimos, para facer do noso testemuño crente unha expresión de entrega e doazón a quen necesita da nosa man para crecer no difícil e duro camiño da vida, Oremos.

QUE O NOSO ACTUAR NON SEXA ATOLADO, SENÓN PRUDENTE

Que a túa confianza creza en nós para que a esperanza aniñe sempre nos nosos proxectos e nas nosas ilusións, esforzándonos por non deixarnos derrotar polas dificultades, Oremos

QUE O NOSO ACTUAR NON SEXA ATOLADO, SENÓN PRUDENTE

Que saibamos estar sempre vixiantes, para evitar que a deixadez, a falta de solidariedade, o individualismo e máis o engano agromen na nosa vida de fe, laboral, familiar ou formativa, Oremos.

QUE O NOSO ACTUAR NON SEXA ATOLADO, SENÓN PRUDENTE

Señor, que esteamos sempre preparados para ser sabios en humanidade, sen deixarnos vencer nin pola preguiza nin o desánimo. P.X.N.S.Amén.

Reflexión

Cando vexas escuro o teu camiño

e non teñas apoio ao teu redor;

cando sintas incerto o teu destino,

espera no Señor.

Cando sopran con forza os trebóns

e brúe contra ti a tempestade,

e te rodeen espesos nubarróns,

espera na súa bondade.

O universo enteiro está na súa man,

todo obedece á súa potente voz;

El, de ceos e terra é soberano.

Espera no Señor.

(Confianza. Manuel Araújo )

Cantos

ENTRADA: Amigos nas penas
LECTURAS: Sede o sal
OFERTORIO: Pan do ceo
COMUÑÓN: Acharte presente

31 domingo TO A

2011-10-23T21:14:00.001Z

COIDADO COS PEDESTAIS!... SE CAES, DOE!

Pórtico

Acostumados a ver xente que é capaz de deixar atrás privacidade, dignidade ou respecto por un minuto de gloria no alto do pedestal, resulta polo menos curioso, escoitar o que nos di Malaquías na primeira lectura sobre o fráxil e perigoso que é estar subido nun pedestal. Si, porque as alturas, en ningún campo da vida, tampouco no eclesial, son boas, e deixan pegada, triste pegada. Son tantas as veces nas que ao querer estar nas alturas esquecemos que ninguén é máis ca ninguén, que acabamos traizoando ao irmán que confía e necesita de nós.

Que non nos deixemos levar dos cantos de serea, e poñamos todo o noso interese en ser sinxelos e cercanos, sen buscar nin poder nin aplauso, senón coherencia e fidelidade a aqueles valores que queremos sexan eixo da nosa vida.

Perdón

Porque moitas veces somos orgullosos e non renunciamos a estar nos pedestais da soberbia e a superioridade, SEÑOR, DANOS UN CORAZÓN SINXELO.
Porque en demasiadas ocasións deixámonos levar de actitudes de poder e dominio, esquecendo que Xesús nos invita a ser servidores, CRISTO, DANOS UN CORAZÓN SINXELO.
Porque nos falta fondura humana e nos sobra superficialidade, SEÑOR, DANOS UN CORAZÓN SINXELO.

REMUÍÑO

Como nos custa que as palabras, que tan facilmente saen das nosas bocas, se convertan en vida. Que difícil nos resulta que compartir, dar, axudar... se fagan realidade e deixen de ser simplemente palabras. E así nos loce o pelo.... Porque o fariseísmo que Xesús denuncia e que por desgraza se está a converter nunha actitude permanente na nosa Igrexa é un aviso para que coidemos de caer nesta deformación relixiosa. Lembremos que non foi a xente considerada pecadora e proscrita a que se opuxo a Xesús, senón precisamente os máis piadosos e relixiosos do pobo. É este un fenómeno frecuente cando a fe se transforma en fanatismo cego ao servizo da lei, do culto, do dogma ou da institución, traizoando o espírito relixioso. Colocamos entón ideas e estruturas por riba do amor, chegando ao desprezo do máis sagrado e importante: as persoas. Sóanos o conto?.

Nun tempo no que a mediocridade parece que é un valor á alza, tamén dentro da igrexa, cómpre que tomemos nota do recadiño que hoxe nos manda o Mestre. Tres son as acusacións que Xesús lles fai aos escribas e aos fariseos de onte e de hoxe:

VANIDADE: Pasean pomposamente enfundados nas súas roupaxes, comprácense nas reverencias e nos saúdos por parte da xente, no acaparamento dos postos de honra nos banquetes e nas asembleas, no saíren nos papeis, en que falen deles... A relixión é só hábito vistoso que cobre intereses persoais máis ben baixos, mera aparencia... A práctica relixiosa úsase con fins egoístas. Instrumentalízase a Deus co fin de construírse o propio monumento. Todo é finximento, puro exhibicionismo, para que as persoas recoñezan a súa autoridade e o seu prestixio. Buscan chamar a atención do pobo, sempre crédulo diante das aparencias. Cómpre, pois, modestia e discreción. Converterse de que o hábito non chega para cubrir o baleiro, que debemos ser recoñecidos polos valores que levamos dentro e non polos que nos "botamos" enriba. Que un "portador de hábito" non é necesariamente un "portador de Deus".
HIPOCRISÍA E INCOHERENCIA: Devoción ostentosa, baseada na cantidade e na duración das oracións, feitas como espectáculo para lograr a estima e a admiración do pobo sinxelo... pero non fan o que din. O que din non é falso... pero as súas obras desminten as súas palabras, e ao fin e ao cabo... a árbore coñécese polos seus froitos.
DOBRE RASEIRO: Legalismo opresor para os demais e indulxencia e escapatoria para si mesmos. Autocomplácense na súa propia moral externa e baleira, mentres agonían e culpabilizan á xente co peso da lei. En vez de axudar aos pobres, pequenos e indefensos non dubidan en explotalos dun xeito descarado, aproveitándose deles e da súa boa fe. Mentres para nós e para os nosos o xustificamos todo, o entendemos todo, o desculpamos todo... para os demais, aqueles que non son da nosa corda, non temos escrúpulos en poñer sobre os seus ombreiros pesadas cangas.

Atopamos así unha relixiosidade baleira, arrogante, formalista, caracterizada pola exterioridade e o legalismo cruel (que é o coñecemento de todas as leis agás a do amor) dominada por persoas ávidas de poder, honores e triunfos... Unha relixión na que as teimas persoais acaban por volverse obsesións que non serven para nada máis que para perder tempo e enerxías, deixando un pouso de tristura e desalento. Dá a impresión de que nos sobra tempo e como non temos en que investilo, dedicámonos a perdelo en cuestións superficiais... como se a vida non tivese moito no que poder traballar e comprometerse para buscar a felicidade... pero, claro, iso supón sacrificio, esforzo, renuncia....Porque non nos enganemos: para ocupar cargos e honras nunca faltarán candidatos; o difícil é achar persoas dispostas a gastar e desgastar a súa vida a prol dos demais, sen máis pretensións que seguir o camiño de Xesús. Esta é a verdadeira grandeza, posto que estas son as persoas verdadeiramente necesarias.

Fronte desta esquizofrenia, Xesús volve facer a súa proposta dunha Igrexa: unha comunidade na que non hai inchados posuidores da verdade, senón humildes e apaixoados buscadores; na que hai abundancia de "ministros da paciencia de Cristo", na que os responsables reivindican o privilexio de servir; na que a grandeza está medida pola pequenez; na que a carreira está determinada pola caridade; na que quen exerce a autoridade non escurece e non ten pretensión de substituír ao único Mestre, senón que o fai visible, case sensible, coa súa transparencia e a súa capacidade de discreción; unha comunidade na que ninguén pretende controlar e manipular e na que os únicos títulos válidos son "aprendices" na fe, no servizo e no amor. E nós, onde nos situamos?.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Porque non queremos estar en ningún pedestal, senón servir acompañando desde a igualdade, presentamos agora a nosa oración e dicimos xunt@s:

SEÑOR, QUE NON LLE POÑAMOS CANGAS PESADAS AOS IRMÁNS

Para que sempre teñamos presente que a ledicia do servizo, e nunca do aproveitamento dos demais, é a que nos fai seguidores de Xesús, Oremos.

SEÑOR, QUE NON LLE POÑAMOS CANGAS PESADAS AOS IRMÁNS

Para que nas nosas comunidades non nos sintamos nunca nin superiores nin mellores ca os demais, senón servidores de quen nos necesite, Oremos.

SEÑOR, QUE NON LLE POÑAMOS CANGAS PESADAS AOS IRMÁNS

Para que cada un e cada unha de nós non esquezamos nunca que a soberbia, o orgullo e a superioridade non son valores, senón contravalores moi afastados do evanxeo, Oremos.

SEÑOR, QUE NON LLE POÑAMOS CANGAS PESADAS AOS IRMÁNS

Que esta oración compartida nos abra os ollos e nos dispoña a participar na vida da comunidade, rexeitando a tentación de quedar á marxe. P.X.N.S. Amén.

Reflexión

Cristo, para poder servirte mellor,

dáme un corazón nobre,.

Un corazón forte

para tender a ideais altos

e non a opcións mediocres.

Un corazón xeneroso no traballo,

vendo nel non unha imposición

senón unha misión que me confías.

Un corazón grande para o sufrimento,

sendo valente soldado diante da miña propia cruz

e sensible cireneo para a cruz dos demais.

Un corazón grande para co mundo,

sendo comprensivo coas súas fraxilidades

pero inmune ás súas seducións.

Un corazón grande para as persoas,

leal e atento para con todos

pero especialmente servizal e delicado

cos pequenos e humildes.

Un corazón nunca centrado sobre min,

sempre apoiado en ti,

feliz de servirte e servir aos meus irmáns, meu Señor,

tódolos días da miña vida. Amén.

(Ignacio Larrañaga)

Cantos

ENTRADA:
Andarei
LECTURAS: Señor Xesús, bendito sexas
OFERTORIO: Grazas, Señor, na mañá
COMUÑÓN:
Eu soñei

XORNADA DO DOMUND 2011

2011-10-18T21:18:00.001Z

ASÍ VOS ENVÍO EU

PÓRTICO

Bos días. A Igrexa, baixo o lema "así vos envío eu", celebra hoxe a xornada mundial das misións, o DOMUND. É un bo día para que tomemos conciencia da nosa tarefa evanxelizadora, que non é máis que concretar no aquí e no agora de onde estamos as palabras que Xesús nos dirixe no evanxeo: o mandamento principal é o amor. É este un reto que nos implica a tod@s, todo e sempre. A TOD @S: pois a Igrexa enteira, xerarquía, relixios @s e segrares, estamos chamad @s a ser axentes evanxelizadores. Ningunha persoa crente pode sentirse estraña a esta responsabilidade. TODO: Porque nada queda fóra do ámbito misioneiro: o que está lonxe e o que está preto; os países en vía de desenvolvemento e empobrecidos e os grandes núcleos urbanos dos países ricos, nos que Deus é un descoñecido, é ignorado ou está excluído; os nenos que se inician na vida e as persoas adultas que buscan o sentido da a súa existencia. SEMPRE: porque a misión afecta a toda a humanidade en todas as súas dimensións, e non está limitada por tempo nin espazo... senón que chega ata a plenitude dos tempos.
E todo isto, por que?. Pois para facer realidade o mandado do Señor: ide e anunciade a boa nova: Deus quérenos, ocúpase e preocúpase por nós. Que a celebración que agora comezamos nos faga sentir máis cerca, co corazón e coa vida, de aquelas persoas que precisan o pan quente da nosa solidariedade integral e que só desde o primeiro mundo lles podemos ofrecer.

O PERDÓN

Porque co noso xeito de vida consumista e materialista somos cómplices dun mundo no que as desigualdades sociais e económicas abren unha fenda cada vez máis grande entre as persoas, SEÑOR, QUE NUNCA NOS FALTE O AMOR.
Por ter renunciado a ser testemuñas do teu amor diante de quen se sente so, desprezado, utilizado ou desesperanzado, CRISTO, QUE NUNCA NOS FALTE O AMOR.
Porque son demasiadas as veces nas que na nosa Igrexa empreñamos do aire, reducindo a fe a unha cuestión cultual e evitando o compromiso co mundo e no mundo, SEÑOR, QUE NUNCA NOS FALTE O AMOR.

REMUÍÑO

A Palabra que vimos de proclamar, concretamente o evanxeo, pode dicirse que o coñecemos desde pequenos, cando aprendiamos a coro os mandamentos nas filas da catequese (aínda que daquela chamábase catecismo), cando repetiamos: "Estes dez mandamentos encérranse en dous: amarás a Deus sobre todas as cousas e ao próximo coma a ti mesmo". E quizás de aí provén o noso mal: somos capaces de lembrar e de saber... pero non somos capaces de vivir. Se se tratara de pasar un exame, poderiamos dicir que tod@s coñecemos as grandes liñas do cristianismo e o xeito de comportarnos como tal. Somos uns grandes teóricos mais iso non chega; non chega con dicir: temos que facer, a fe non é un desexo, senón facer amando. Velaí o cerne da cuestión: trátase simple e sinxelamente de AMAR. AMAR A DEUS, poñer a nosa vida nas súas mans de Pai-Nai, confiar nel, esperar nel, contar con El.... El que nos crea e que sostén a nosa vida, que se fai compañeiro de camiño, caxato nas nosas andainas, auga fresca nos nosos resecos, pan quente nas nosas fames, colo agarimoso nos nosos desenganos, man que enxuga as nosas bágoas.... e, como expresión deste amor de Deus..... AMAR AO PRÓXIMO coma a nós mesmos. O amor de Deus é o fundamento, pero só se pode fundamentar o amor practicado e realizado. Xesús, onte e hoxe, quere que non empreñemos do aire, que non andemos na póla, que aterremos na vida e no mundo. Xa está ben de tanto "buenismo" e de tanta "falsa piedade" que non fan máis que esconder a nosa mediocridade, a nosa falla de compromiso, a nosa preguiza, a nosa frustración... sen dar cabida á caridade, á xustiza, á solidariedade e á búsquea do ben común. Non se pode amar a Deus cando se lle fai imposible a vida aos demais. Non se ama a Deus cando non se move un dedo para dignificar a vida de todas as persoas. O amor ao próximo: ese será o termómetro que nos indique se amamos e en que medida amamos a Deus.
Hoxe tamén, e se cadra máis ca nunca, son demasiadas as persoas que imos marxinando para aproveitarnos delas e da súa debilidade. Ás veces é no terreo económico, outras no cultural, outras no laboral, se cadra outras no relixioso ou no afectivo, mesmo tentando de pensar e mandar sobre el@s.... pero sempre pagan uns cantos a usura, a preguiza e a ambición doutros. A dignidade da persoa queda entón humillada, e Deus toma como cousa propia esta humillación. Nunca está de máis que tamén aos "cristiáns bos" se nos lembre que o amor é unha mensaxe vella e sempre nova e que os exemplos que aparecen na primeira lectura seguen a ter actualidade: o desamparo de tantas e tantas mulleres maltratadas, obrigadas a prostituírse ou silenciadas; o aproveitamento dos inmigrantes coma man de obra barata; o enriquecemento de uns a costa do empobrecemento dos máis pobres; a explotación de tantos e tantos inocentes, a marxinación, a soedade e o silencio ao que se vén abocados tantos maiores.... A ameaza de Deus é forte: "se se queixan a min, escoitareinos, porque eu son misericordioso".
Hoxe, no día do DOMUND, somos invitad @s a botar unha ollada ao noso mundo e a traballar para que xustiza, igualdade e desenvolvemento deixen de ser unha utopía e pasen a converterse nunha realidade. O día das misións é unha chamada de atención para que nós, cidadáns do primeiro mundo, deixemos de lado esa falsa solidariedade que nos fai dicir "pobriños" e nos leva a darlle as migallas que caen da nosa mesa, para traballar pola xustiza. Porque o amor só é posible entre irmáns e irmás. Entre desiguais pode darse a piedade, a beneficencia, a dependencia, o sometemento, a imposición do noso... e a isto non lle podemos chamar nunca amor. E nós, que levamos inscrito no noso corazón o "xen" do amor, temos que descubrir que este é un alegato ineludible a favor da igualdade entre persoas e pobos e en contra de toda discriminación, acepción de persoas ou xerarquización de seres humanos. Porque El nos envía, estamos chamados a facer realidade a tarefa deste envío que Xesús nos encomendou cando nos dixo: "Ide e anunciade".Tod@s, entón, somos enviad@s, non só quen deixa a súa terra, a súa casa ou as comodidades do noso primeiro mundo. Non o esquezamos.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Deus quérenos e sabe ben o que precisamos cada un e cada unha de nós. Agradecid @s e confiad @s, abrímoslle o noso corazón para dicirlle:

QUE A NOSA VIDA SEXA UN CANTO DO TEU AMOR

Polos bispos, curas, diáconos e axentes de pastoral, para que coiden sempre a formación integral e misioneira da Igrexa, espertando nela o envío á misión, OREMOS.

QUE A NOSA VIDA SEXA UN CANTO DO TEU AMOR

Polos misioneiros e misioneiras esparexid @s por todo o mundo, para que o amor a Deus e ás persoas sexa sempre a forza e o único criterio das súas actividades, OREMOS.

QUE A NOSA VIDA SEXA UN CANTO DO TEU AMOR

Polas nosas comunidades, para que sexan verdadeiramente misioneiras, levando a todas as persoas, e dun xeito especial ás máis afastadas e marxinadas, a tenrura, a atención, a acollida, a compaixón e a dispoñibilidade que Deus nos pide, OREMOS.

QUE A NOSA VIDA SEXA UN CANTO DO TEU AMOR

Por cada un e cada unha de nós, para que nunca renunciemos á nosa misión de traballar a prol da dignificación de todas as persoas, erguendo a nosa voz para que se respecten sempre e en todo lugar os seus dereitos, OREMOS.

QUE A NOSA VIDA SEXA UN CANTO DO TEU AMOR

Acolle na túa misericordia a oración que che presentamos para que coa nosa vida sexamos quen de manifestar a Boa Nova do evanxeo. P.X.N.S.Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Cantamos tod @s
xunt @s a terceira estrofa do canto "Amigos nas penas" como expresión do noso compromiso misioneiro.

Amigos nas penas e na festa amigos;

amigos por sempre querémolo ser (bis).

IDE POLO MUNDO ENTEIRO

ANUNCIANDO O QUE EU VOS DIXEN (bis).

EU SON A VOZ DOS QUE ELIXEN

SER DE CRISTO COMPAÑEIRO (bis).

Amigos nas penas e na festa amigos;

amigos por sempre querémolo ser (bis).

CANTOS

ENTRADA: Que ledos hoxe estamos
LECTURAS: Ide e pregoade
OFERTORIO: Todos xuntos
COMUÑÓN: O amor é o meirande

29 Domingo TO A

2011-10-08T21:44:00.001Z

CANDO A NOSA INCOHERENCIA NOS SACA AS CORES, NON QUEDA ESPAZO PARA COMENENCIAS

Pórtico

Tense acusado moitas veces aos que forman a xerarquía (parte da Igrexa pero non toda a Igrexa), de facer política e de meterse a lexislar cando eles non foron elixidos polo pobo, e polo tanto non lles corresponde. E isto moitas veces ten ocorrido así, pero non sempre. Noutras ocasións a voz da xerarquía ergueuse/erguese para denunciar inxustizas de gobernantes e poderosos, abusos de poder, corrupción, engano... e non para gobernar por eles ou ocupar o seu lugar, senón para poñer de manifesto que a fe non son só palabras sen incidencia na vida, senón que é esforzo, compromiso e loita para facer un mundo máis amigable e xusto:un mundo humano. E cando actitudes e valores que nos falan de respecto, igualdade, xustiza, ben común, participación solidariedade, caridade política... nin se respectan nin están na base do xeito de gobernar, é necesario denuncialas, erguer a voz –calar sería ser cómplices– contra estas situacións. A isto non se lle pode chamar facer política partidista, senón Evanxeo. O Evanxeo que non reúne aquí esta mañá e nos invita a participar desta celebración que agora comeza.

Perdón

Por xustificar abusos e calar diante de inxustizas, SEÑOR, ESPERTA EN NÓS O EVANXEO.
Por favorecer comportamentos e actitudes de prepotencia, soberbia e desigualdade, CRISTO, ESPERTA EN NÓS O EVANXEO.
Por participar de situacións que defenden, oprimen e silencian a quen abusa da súa situación de poder e superioridade, SEÑOR, ESPERTA EN NÓS O EVANXEO.

Remuíño

Temos escoitado moitas veces dicir nos medios de comunicación aos políticos, dun e doutro ámbito ideolóxico, segundo lles conveña ou non o que os bispos din, que estes non teñen que falar de política, que o seu é falar das cousas espirituais: liturxia, oración, novenas, procesións... pero que non deben tratar de cuestións que teñen que ver co que eles chaman a política. Ben, iso dito dese xeito e sen engadir nada máis non é de todo certo; e non o é porque se queremos que a oración dos cristiáns sexa verdadeira, fiel á mensaxe de Xesús e enraizada no que lle pasa aos homes e mulleres da nosa sociedade, ten que partir do que se vive e da situación política, cultural, económica... do momento. E por que?. Porque todo aquilo que lle pasa ás persoas, ten que ser tamén preocupación para aqueles que se chaman seguidores de Xesús, pastores e non pastores. E se nun determinado momento, non buscando rendibilidade para ningún partido político concreto, é necesario denunciar comportamentos corruptos, engano aos cidadáns, falta de respecto á dignidade das persoas ou non respecto dos dereitos humanos, non só deben falar e denunciar esas cuestións, senón que facelo convértese nunha esixencia da súa propia fe e do mesmo ministerio episcopal. Non dicimos que son pastores?. Non afirmamos que deben preocuparse do que pase e lle pasa aos fieis?. Logo, non poden calar cando valores fundamentais que emanan do Evanxeo son suprimidos ou non son respectados. E aí dirixe Xesús as súas palabras no Evanxeo de hoxe. "Dar ao César o que é do César e a Deus o que é de Deus", supón e esixe que sen pretender nin os bispos xogar a políticos nin os políticos xogar a bispos, que as leis e o xeito de gobernar non poden ter máis centro, obxectivo e razón de ser que a defensa da persoa e da súa dignidade. Cando isto, e non só nas ditaduras, non é posible, a voz dos bispos, tamén a dos demais cristiáns, ha erguerse para que o silencio non dea por boas inxustizas, mentiras, enganos e canto se opón a esa centralidade e respecto que en todo e sobre todo merece a persoa.
A Moral Social, e dentro dela a Doutrina Social da Igrexa, teñen este cometido de esforzarse por desentrañar a dimensión social da fe, para evitar que esta se reduza a ser un narcótico que infantiliza, xustifica ou se alía cos que mandan e teñen poder. O concilio Vaticano II, nunha das súas constitucións –documentos máis importantes– a Gaudium et Spes, busca que o diálogo da Igrexa co mundo non sexa un diálogo que mira para outro lado diante dos problemas e dificultades da sociedade, senón que chama a tod@s os que nos dicimos crentes –Pobo de Deus– a non calar cando a persoa non sexa cerne do que acaece; chama a aprender a descubrir e comprender os signos dos tempos e a superar unha ética individualista e pechada sobre un mesmo, para camiñar na busca dunha ética comunitaria que se asente no ben común, a participación, a solidariedade e o amor como único xeito de poder constituír sociedades xustas e ao servizo de tod @s . Non
se fai política –entendida esta como de facer as cousas dun partido- cando se alza a voz para denunciar o que non vai ben, chamando a non permitilo, senón Evanxeo; evitando así confundir a Deus co César. É necesario que canto se ofrece a Deus se faga desde o coidado de canto El creou. E de todo o que fixo, non esquezamos, somos os seres humanos, feitos á súa "imaxe e semellanza" o máis importante. Deste xeito iremos avanzando para que a fe, o amor e a esperanza estean sempre ao servizo de Deus desde o amor e o respecto ás persoas, por riba da súa condición social, económica, política, racial, cultural ou relixiosa. Non se fai política de partido, ou polo menos non debera facerse, pero si que canto ocorre ao noso redor ten que ocuparnos e preocuparnos. Non será aos bispos, senón aos segrares a quen lle corresponderá, entón, a través e por medio da súa presenza en partidos, sindicatos, movementos, asociacións... que eles consideren que defenden mellor dereitos e dignidade das persoas, os que traballen para que os grandes principios da mensaxe de Xesús se vaian concretando no acontecer político de cada país. facendo posible que Deus e César estean sempre ao servizo do ser humano.

Oración da comunidade

Compartimos agora a nosa oración diante do Deus que nos quere libres, xustos e iguais e dicimos:

QUE NON CALEMOS DIANTE DAS INXUSTIZAS

Para que na Igrexa traballemos sempre sen medo nin vergoña por defender a dignidade de todas as persoas, principalmente das que senten ameazadas os seus dereitos como cidadáns dun mundo que creaches para tod@s, OREMOS.

QUE NON CALEMOS DIANTE DAS INXUSTIZAS

Para que nas nosas parroquias saibamos sementar canto une e supón traballo a favor de tod@s, especialmente dos que teñen menos e se valen peor, OREMOS

QUE NON CALEMOS DIANTE DAS INXUSTIZAS

Para que nós, que levamos con alegría e honra o nome de cristiáns e cristiás, non calemos nunca cando valores e dereitos que dignifican e fan medrar á persoa sexan suprimidos e recortados, OREMOS.

QUE NON CALEMOS DIANTE DAS INXUSTIZAS

Señor, acolle, anima e alenta esta nosa oración comunitaria. P.X.N.S.Amén.

PARA A Reflexión

Cremos posible unha Igrexa onde a autoridade

reside na Comunidade como opción do Espírito ;

con sentido de subsidiariedade e participación

e na que todos e todas participamos na toma de decisións.

Cremos posible unha Igrexa onde a Natureza

se recrea, se transforma , se valora se disfruta,

porque ela é a "Casa común".

Cremos posible unha Igrexa ecuménica,

onde a diversidade de Igrexas e de relixións

poidan entrar en diálogo recíproco e respectuoso,

sabéndonos unidade na diversidade.

Cremos posible unha Igrexa de iguais,

onde todos e todas somos acollidos e participamos,

onde todos os agora excluídos

sexan totalmente recoñecidos e recoñecidas.

Creemos posible unha Igrexa onde a realidade social e a Historia

nos interpelan e nos demandan un compromiso firme

na defensa dos Dereitos Humanos, a xustiza e a solidariedade.

Cremos posible unha Igrexa onde a Revelación de Deus

está inculturada no hoxe dos Pobos .

Onde todas e todos poidan expresar o seu rostro,

recoñecendo e celebrando a diversidade.

Cremos posible unha Igrexa onde os ministerios

son expresión de servizo ás comunidades

e son exercidos por homes e mulleres en igualdade,

sen discriminación polo seu estado de vida.

Con e entre os Pobres da terra,

por todas as xeografías, culturas e linguas,

anunciando ao Xesús do Evanxeo, fillo de María,

muller do Pobo, memoria e expresión viva da Trindade.

(Da corrente "Somos Iglesia" de España. 2000.)

Cantos

ENTRADA: Vinde axiña
LECTURAS: Aclama ao Señor terra enteira, aleluia
OFERTORIO: O amor é o meirande
COMUÑÓN: Ide e pregoade

28 domingo TO A

2011-10-02T18:23:00.001Z

UNHA CASA SEMPRE ABERTA E NA QUE SE NOS INVITA A ENTRAR

Pórtico

Cando a tod@s nos dá por padecer o síndrome de ser roubados e investimos cartos e medios en preparar as nosas casas para evitar que alguén entre e nos leve o que nelas temos, atopámonos co feito de que o evanxeo de hoxe fálanos de que ao banquete do Reino estamos tod@s invitados, que a porta está aberta, sen exclusións. Se queremos participar nel non atoparemos nin portas blindadas, nin alarmas, nin pechaduras de seguridade nin nada que lle poida impedir entrar a quen queira achegarse. As portas da fe están sempre abertas para quen chama nelas; pero inda que iso sexa así, non podemos esquecer que cando imos a unha casa á que nos invitan non debemos ir de calquera xeito. Por respecto e cariño a quen nos invita, imos asead@s, co mellor dos sorrisos e dispostos a pasar e facer pasar un momento agradable. Pois isto mesmo é ao que hoxe se nos invita: cando participamos nas celebracións, cando pedimos libremente os sacramentos, cando queremos entrar a formar parte da familia dos cristiáns, temos que saber onde chamamos e o que nos supón a cada un/ha de nós. Non é ir por ir nin entrar por entrar. Hai que ser coherentes. Porque Deus chama; pero nós, sabemos responder?. Para axudarnos están os testemuño dos membros da comunidade, o tempo dedicado á formación cando somos adultos, os diferentes momentos da catequese… para que ao entrar nin nos sintamos estraños nin queiramos ser o centro de atención. Queda moi mal cando non somos os anfitrións. Como ten dito Xesús tantas veces: o que teña oídos... que escoite!

Perdón

Remuíño

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Oremos xunt@s, sen medo e con confianza, a Aquel que nos invita a compartir hoxe a súa mesa, e digamos:

GRAZAS POR INVITARNOS AO TEU BANQUETE

Grazas pola Igrexa, na que podemos vivir e celebrar a nosa fe coma unha festa de vodas que fai renacer a vida e a esperanza no corazón dun mundo desencantado,. OREMOS.

GRAZAS POR INVITARNOS AO TEU BANQUETE

Para que na Igrexa valoremos sempre o traballo que día a día levan a cabo homes e mulleres empeñados en abrir as portas do convite a quen necesita ser escoitado, está enfermo ou pasa por un momento de especial dificultade, OREMOS.

GRAZAS POR INVITARNOS AO TEU BANQUETE

Para que nas nosas comunidades cristiás saibamos distinguir as necesidades polas que están a pasar moit@s dos nosos veciños e non nos limitemos a falar deles e criticalos, senón que deixando atrás prexuízos, saibamos estar ao seu lado, tendéndolle a man e ofrecéndolle o noso tempo para canto necesiten, OREMOS.

GRAZAS POR INVITARNOS AO TEU BANQUETE

Grazas polo testemuño de vida de tantas e tantas persoas que, camiñando a carón nosa, son estímulo, forza e alento, lembrándonos de que outro mundo é posible, OREMOS.

GRAZAS POR INVITARNOS AO TEU BANQUETE

Grazas, Señor, por abrirnos as portas da túa casa e invitarnos ao convite. Que nos preparemos para participar del con ledicia. P.X.N.S.Amén.

PARA A REFLEXIÓN

A vós, que compartides o meu proxecto

e o levades a cabo.

A vós, que recibides a miña palabra e

a poñedes en práctica.

A vós, que vos xuntades no meu nome

evocando a miña presenza...

chámovos amigos.

A vós,que sodes fortes na vosa debilidade.

A vós, que vos mantedes firmes na opción evanxélica.

A vós, que progresades na fe posta en acción...

chámovos amigos.

A vós, dispostos a dar a cara,

a arrimar o ombreiro, a botar unha man,

a vós, con quen se pode contar de xeito incondicional...

chámovos amigos.

A vós, que afrontades a realidade tentando mellorala,

a vós, que non renunciades á utopía e camiñades cara a ela,

a vós, que lle dades unha oportunidade a un futuro mellor...

chámovos amigos.

A vós, que celebrades o que credes

e compartides o que tedes.

A vós na festa e xuntos na loita.

A vós, que tedes os meus sentimentos e o meu Espírito....

chámovos amigos.

Entrade ao meu banquete.

CANTOS

ENTRADA: Pedras vivas
LECTURAS: Veña o teu reino
OFERTORIO: Traede para quen escoite
COMUÑÓN: Quédate Señor connosco

27 domingo TO 2011

2011-09-26T15:59:00.001Z

NON TODAS AS UVAS DA PARRA SON BOAS.

APRENDAMOS A SELECCIONAR

Pórtico

Agora que o tempo da vendima chega ao seu remate, as lecturas deste domingo lémbrannos algo que xa tod@s nós sabemos e mesmo experimentamos moitas veces: non por haber moita cantidade dunha cousa, significa iso que a súa calidade sexa directamente proporcional á cantidade. E algo así nos está a pasar tamén na Igrexa. Levados polo impulso de ter que ser moitos, resulta que acabamos perdendo a calidade do que supón e significa querer ser seguidor de Xesús, que non bautizados, no mundo de hoxe. Durante moito tempo, tamén agora, inda que menos, estivemos preocupados pola cantidade: ser moit@s era o que marcaba a pauta de que as cousas ían ben e se facían como é debido, pero o paso do tempo foi pondo todo no seu sitio: non é tan importante ter moitos bautizos, canto que os que se bautizan aprendan a vivir desde o camiño que marca o evanxeo; tampouco é importante casar pola Igrexa, senón vivir os valores que presenta o Evanxeo no compartir a vida, comunidade de vida e amor, do home e a muller desde a igualdade, a colaboración, a responsabilidade compartida... e poñéndoo todo ao abeiro de Deus, de xeito, que xa non importa que sexamos moit@s ou enchamos as igrexas, senón que sexamos seguidores convencidos, ledos e cheos de esperanza, e claro, isto, acostumados como estamos a recibir mensaxes de triunfalismo, xa non nos gusta tanto nin estamos tan dispostos e entendelo e asumilo. Que é senón o triunfalismo da XMX?. Que queda despois ?. Coidemos a viña,. non buscando moita uva, senón a súa mellor calidade.

Perdón

Polo noso conservadorismo de querer seguir dependendo de fórmulas e tradicións, que non alimentan o seguimento nin invitan á sinceridade evanxélica, SEÑOR, QUE COIDEMOS AS UVAS DA TÚA VIÑA.
Polas veces en que non sacamos partido dos talentos que nos das e incluso somos quen de criticar a dos demais, CRISTO, QUE COIDEMOS AS UVAS DA TÚA VIÑA.
Por ter renunciado a comprometernos, propoñer, defender e traballar por opcións, proxectos e plans máis humanos e humanizadores, SEÑOR, QUE COIDEMOS AS UVAS DA TÚA VIÑA.

REMUÍÑO

Esta claro que as nosas actuacións, as nosas palabras, os nosos comportamentos... responden ás nosas convicións morais. Facemos, dicimos e actuamos segundo nos parece que é moralmente xusto. Pero... esta moral presente en todas as persoas é a mesma?, poderíamos falar de principios morais comúns a todas as persoas?, a que nos estamos a referir cando falamos de moral cristiá?. Se analizamos ben o sentir común de moitos cristiáns, decatarémonos de que cos seus feitos dan a entender que a moral cristiá é unha moral que esixe cousas moi afastadas da vida cotiá. As cousas ordinarias, as realidades diarias, as tarefas e as implicacións sociais ou persoais… quedan fóra desta moral, que, para eles, é outra cousa.
Así, moitos pensan que as obrigacións das leis de tráfico son unha cuestión civil; pero non moral. Outros tentan defraudar e mesmo defraudan a facenda na súa declaración da renda, porque isto, como ben sabemos, non ten que ver en absoluto coa moral cristiá. Tamén os hai que andan a cargarse o medio ambiente botando lixo, contaminando ríos e regatos, queimando sen control.... pero iso é alleo ás nosas convicións morais. A corrupción administrativa e xurídica, as recomendacións de calquera tipo, o tráfico de influenzas, as inxustizas nos procedementos administrativos e legais tan comúns no noso mundo e nos nosos días, teñen como protagonistas a cristiáns que din ter a conciencia tranquila, porque... a moral é outra cousa. As relacións laborais (cheíñas de abusos), o compromiso político, o paro, a fame no mundo, o subdesenvolvemento… son cuestións irrelevantes desde o seu punto de vista, porque… a moral cristiá refírese a outras cousas.
O resultado?. Un auténtico caos. Moitos cristiáns acúsanse compunxidos de faltar á Misa un domingo, mesmo de ter actuado contra do sexto mandamento; porque é a estes dous aspectos ou a dun deles aos que relegan a moral cristiá. Así, non consideran inmoral explotar aos demais, non tomar en serio o seu compromiso, non coidar o medio ambiente, non formarse máis alá do cristianismo infantil no que están situados, non dar testemuño, non compartir bens e talentos, non participar na vida da Igrexa…
Por iso, as palabras de Paulo que vimos de escoitar, poden conmover as nosas conciencias. Xesús trouxo o anuncio dun Reino novo, que ten en conta todo o que é bo, nobre, belo, xusto, verdadeiro, amable… O día no o que teñamos en conta, ganará moito prestixio a moral cristiá.
Porque hoxe a Palabra que vimos de proclamar invítanos a que miremos desde os ollos da igrexa, non coma garante e única intérprete do que escoitamos, senón desde unha actitude de autocrítica. Quen son hoxe os fariseos e os hipócritas?. Pois pode ser a Igrexa, desde o seu pouco fundamento e o seu moito fundamentalismo. Cantas veces maltratamos no nome de Deus e da Igrexa a tantas persoas, tantas opinións, tantas verdades ou inspiracións do Espírito, caendo nun uniformismo, nunha cerrazón de cabeza que só busca seguridades e non aventuras, escapar da realidade e non compartila coas demais persoas. Teñamos en conta que se non somos quen de dar respostas aos grandes interrogantes de hoxe e ás persoas, poderemos ser relegados desta tarefa, xa que é Deus quen manda obreiros e non somos nós os donos e os que decidimos quen vai ou quen sae, moitas veces botado inxustamente. Que nunca caiamos na tentación de erixirnos nós en xuíces e pola contra sexamos os primeiros en traballar areo na viña do mundo.
Porque…non nos enganemos. Deus segue a enviar profetas, voces inconformistas que piden un cambio na humanidade e na Igrexa. Voces que nós esquivamos de moitos xeitos: difamando, acusando, excluíndo, ignorando, desprezando, burlándonos …mentres defendemos un cristianismo cómodo, egoísta, clasista e tranquilo que nos permita vivir sen sobresaltos e nos asegure a salvación.
A que esperamos para ir traballar na viña do Señor?. Hoxe é un bo momento para comezar.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Señor, porque queremos traballar na túa viña para que dea bos froitos, dicimos xunt@s:

QUE O FROITO DA VIÑA SEXAN AS NOSAS BOAS OBRAS

Para que na Igrexa descubramos que os froitos da viña non están na fidelidade da ortodoxia, senón na capacidade de ofrecer o amor a quen se sente so, enfermo, empobrecido ou excluído, OREMOS.

QUE O FROITO DA VIÑA SEXAN AS NOSAS BOAS OBRAS

Para que nas nosas comunidades dixemos de laiarnos de que somos poucos ou de que moitos non veñen, e comecemos a mostrarlles, por medio do noso xeito de facer as cousas, a nosa alegría e o noso modo de buscar canto nos achega, e non o que nos afasta, OREMOS.

QUE O FROITO DA VIÑA SEXAN AS NOSAS BOAS OBRAS

Para que cada un/ha de nós espertemos do soño dunha fe morta, ritualista, lercha e ao servizo da nosa preguiza, OREMOS.

QUE O FROITO DA VIÑA SEXAN AS NOSAS BOAS OBRAS

Señor, que tomemos en serio o traballo de facer que a túa viña dea os mellores froitos por medio das nosas obras sinceras, sinxelas e xeradoras de esperanza. P.X.N.S. Amén.

REFLEXIÓN

Señor, dámosche grazas porque contigo e a través de ti, imos comezar este día. Ensínanos a comprender que na túa viña existen moitas actividades que cada un de nós podemos facer.

Ensínanos a comprender e discernir, en cal actividade queres que nós participemos, para que desa maneira poidamos servirte e servir á humanidade, á sociedade, deixando a un lado aquelas actividades que non son do teu agrado.

Ensínanos tamén a orar, para poder comprender e discernir onde podemos verte e atoparte?. Por iso, Señor, nesta mañá preguntámonos: Por que rezar neste recuncho escuro do templo ,de portas pechadas?.

Abre os teus ollos e mira: o teu Deus non está diante de ti: Está onde está o labrego a traballar a terra. Está ao longo da rúa onde traballa o canteiro. Está baixo o sol e baixo a choiva, está El con eles. E os seus vestidos están cubertos de po. Quita ese manto sagrado e baixa, coma el, ao terreo cheo de po. Amen .

CANTOS

ENTRADA:Que ledicia a miña
LECTURAS: Benaventurados
OFERTORIO: Na nosa terra
COMUÑÓN: Acharte presente

26 domingo TO A

2011-09-19T08:36:00.001Z

O QUE VERDADEIRAMENTE CONTA: A EXPERIENCIA DE DEUS NO QUEFACER COTIÁN

PÓRTICO

Son bastantes as persoas que, dicíndose cristiás, terminan por instalarse comodamente na súa fe, sen que a súa vida se vexa afectada no máis mínimo pola súa relación con Deus. Cristiáns que se desdobran e cambian de personalidade segundo se axeonllen para rezar ou se entreguen ás súas ocupacións cotiás. Deus non penetra na súa vida familiar, no seu traballo, nas súas relacións sociais, nos seus proxectos e intereses. A fe é para eles un costume, un reflexo, unha medida de seguridade, unha relaxación persoal.

Porén, a Palabra que proclamamos invítanos a que, con sinceridade, nos preguntemos que significa realmente Deus no noso quefacer cotián. O que se opón moitas veces á fe non é a increnza, senón a falta de vida. Porque, que importa o credo que pronuncian os nosos beizos se falta logo na nosa vida un mínimo esforzo de seguimento de Cristo?; que importa que un fillo lle diga a un pai que vai traballar na viña se logo en realidade non o fai?. Non será que temos reducido, a miúdo, a nosa fe a palabras, ideas ou sentimentos?.

A celebración que agora comezamos quere axudarnos, unha vez máis a descubrir que a verdadeira fe, hoxe coma sempre, é a que viven aqueles homes e mulleres que traducen en feitos o Evanxeo. Porque.... do dito ao feito, haiche un gran treito.

O PERDÓN

Polo tempo deixado atrás que non soubemos aproveitar para crecer como persoas libres e tolerantes, dicímosche: LÉMBRATE, SEÑOR, DA TÚA MISERICORDIA.
Porque facemos o que non debemos e queremos o que non estamos dispost@s a facer, pedímosche, LÉMBRATE, CRISTO, DA TÚA MISERICORDIA.
Polas veces en que, baixo unha falsa fe, somos capaces de xustificar comportamentos que están lonxe do evanxeo e das persoas, dicímosche, LÉMBRATE, SEÑOR, DA TÚA MISERICORDIA.

REMUÍÑO

Unha das cousas que máis deteriora a vida da sociedade é que a palabra perda a súa fiabilidade. E iso é o que lle pasa á nosa sociedade actual: cremos pouco nos programas e promesas dos políticos, nas sentencias dos xuíces, na solidariedade dos empresarios ou dos banqueiros... e na profesión de fe de moitos crentes. Cremos pouco en palabras e promesas, propias e alleas. A palabra xa non é expresión de compromiso, xa non é fiable; deteriorouse, devalouse. E isto non é bo para ninguén, porque é sinal de que algo importante non marcha ben. Cando a palabra perde fiabilidade, as relacións, persoais e sociais, deterióranse, e a desconfianza, o temor, o secretismo, a manipulación, as diferenzas... fan a súa aparición.
Na parábola dos dous fillos que vimos de proclamar no Evanxeo, o importante non son as palabras que estes din, senón a súa conduta. Non estaría de máis que tod@s nós, que formamos a Igrexa, tomaramos boa nota deste recadiño que hoxe nos manda Xesús: a fe non é algo que se posúa, senón algo que ten que vivirse. Ser crente é algo máis que recitar fórmulas de fe ou confesar a nosa simpatía pola concepción cristiá da vida.... cómpre esforzarse na práctica por chegar a ser cristiáns e cristiás verdadeir@s, e non só de boquilla. Dito doutro xeito: a ortodoxia temos que saber conxugala coa ortopraxe. Non vale con dicir "vou", hai que ir. Velaí o cerne da cuestión. Pero claro, que difícil é!!!!!!!!!!!. Porque son demasiadas as ocasións nas que dentro da nosa Igrexa poñemos o acento na ortodoxia e esquecémonos por completo da ortopraxe. Como chamarlle senón á actitude de tantos e tantos membros da xerarquía que reducen a fe a un mero culto que proporciona uns suculentos cartiños?, como podemos pasar horas e horas diante do Santísimo (mesmo rezando o rosario) mentres non estamos dispost@s a perder o noso tempo visitando ás persoas enfermas, como temos a cara de "falar no nome de Deus" para acusar, condenar ou ferir a quen temos enfronte?, como casar unhas celebracións solemnísimas cunha frialdade e un afastamento entre nós?, como é que nos confesamos cristiáns e cristiás, mesmo de celebración e comuñón dominicais, e logo explotamos aos nosos traballadores, coméndolles a suor e a saúde?, como falamos de ser crentes e non somos responsables no noso traballo?, que sentido ten dicir que Deus é importante na nosa vida se logo non estamos dispost@s a mover nin un dedo para que isto cambie?. Que ben nos vai aquilo de "xuntémonos e ide".
Teñamos entón coidadiño, porque non vaia ser que aqueles que se sintan perfectos, en posesión da verdade absoluta, aqueles que se cren con máis dereitos que os demais, aqueles que xulgan e censuran.... se atopen coa sorpresa de que os pobres, os agnósticos, os ateos, as mulleres (mesmo as prostitutas) lles leven a dianteira para entrar no reino dos ceos.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Recemos xunt@s a este Deus que é presenza constante e consolo agarimoso na nosa vida, e digámoslle:

QUE APRENDAMOS A DESCUBRIRTE NAS COUSAS DE CADA DÍA

Para que a Igrexa, en fidelidade á mensaxe de Xesús, nunca canse de acompañar a quen o necesita, escoitar a quen chama na súa porta e colaborar con quen pide axuda, Oremos.

QUE APRENDAMOS A DESCUBRIRTE NAS COUSAS DE CADA DÍA

Polas nosas comunidades, para que non fomentemos unha fe individualista, intimista e desleigada da realidade de cada un e polo contrario sexamos quen de facer unha vida comunitaria rica en experiencias e vivencias compartidas. OREMOS:

QUE APRENDAMOS A DESCUBRIRTE NAS COUSAS DE
CADA DÍA

Por nós, para que nunca separemos a relixión da vida, o dicir do facer, o rezar do actuar, OREMOS.

QUE APRENDAMOS A DESCUBRIRTE NAS COUSAS DE CADA DÍA

Grazas, Señor por volver lembrarnos que a fe non ha quedar pechada dentro das paredes do templo. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

E disme ti, Xesús:

Non mires para min cos brazos cruzados,

co pensamento e a decisión cruzada.

Arríscate a facer ti o teu camiño

do teu Nazaré ao teu Xordán.

Arríscate a abrirte ao Pai, totalmente,

e abriráseche o ceo a ti,

e o Espírito collerate

e levarate a onde non pensas nin soñas,

e farate sentir, seguro,

que es fillo ou filla de Deus no pobo.

Anímate.

Arríscate.

Confía.

Dá o paso.

Aínda na adultez redonda,

hai camiño e hai tarefa.

Eu vou contigo.

Manolo Regal, A graza daquel verán. P. 58/9)

Cantos

ENTRADA: Unha xuntanza de amor
LECTURAS: Con todas as creaturas
OFERTORIO: Gracias Señor na mañá

COMUÑÓN: Acharte presente na vida

25 domingo TO A 2011

2011-09-12T21:22:00.001Z

ONDE UNS POÑEN A PURA LEI ECONÓMICA, DEUS PON CORAZÓN E SENTIMENTO, QUE FAI IR MÁIS ALÁ DO QUE É SIMPLEMENTE LEGAL

PÓRTICO

O mundo da economía vai marcando o noso tempo. Todo o traducimos a números. Todo o valoramos desde o punto de vista da rendibilidade económica. Todo ten un prezo... mesmo as persoas. E esta actitude mercantilista, máis pronto ou máis tarde, vólvese en contra nosa. Sabémolo ben, porque é o que estamos a experimentar nas nosas propias carnes coa forte crise económica que estamos a vivir e que ten a súa orixe en ter equivocado o punto de partida, cambiando as persoas pola economía.
Porén, Xesús volve lembrarnos hoxe algo que, nos tempos que corren, pode resultar, cando menos, chocante: para El o que menos importa é o valor económico das cousas. O verdadeiramente valioso é o valor humano: a nosa capacidade de tenrura, o noso esforzo, a nosa dispoñibilidade, a nosa coherencia.... a nosa capacidade de poñernos no lugar da outra persoa para compartir as súas inquedanzas, tristuras e ledicias.
Esta mañá invítasenos a deixar de lado o puro mercantilismo para camiñar con corazón e sentimento, que fai ir máis alá do que é simplemente legal.

O PERDÓN

Por ter pensado só en min, nos meus problemas, nas miñas preocupacións, no meu beneficio..., esquecéndome de que os demais son importantes para a miña felicidade, SEÑOR, QUE VIVAMOS CON CORAZÓN QUENTE.
Por non ter sabido valorar e descubrir que as cousas verdadeiramente valiosas son as que non teñen prezo: a amizade, a saúde, o amor.... CRISTO, QUE VIVAMOS CON CORAZÓN QUENTE.
Porque o noso exclusivismo e o noso afán de protagonismo lévannos a crernos con dereitos adquiridos e mellores cós demais, SEÑOR, QUE VIVAMOS CON CORAZÓN QUENTE.

REMUÍÑO

Nun tempo no que tanto escoitamos falar de recortes: no ensino, na sanidade, mesmo nos ministerios e nos concellos, debemos agradecerlle a Deus que non recorte as oportunidades que pon nas nosas mans, senón que mesmo as multiplica. Porque... menos mal que Deus non pensa e non é coma nós queremos!!!!!!!!. Nós queremos un Deus xusto, que lle dea a cadaquén o seu, que lle dea máis a quen máis produce e menos a quen rende menos, que leve unha contabilidade rigorosa do que facemos para pagarnos proporcionalmente. E, como pensamos así, case tod@s, ao ler a parábola, poñémonos de parte dos que se queixan ao final, cando reciben por todo un día de traballo o mesmo que os que traballaron só un ratiño. Teñen toda a razón!!!!!!!!: se traballaron máis, se produciron máis, se… deben recibir máis.
Que lerdos e torpes somos!!!!!!!!!!!. Non temos entendido nada!!!!!!!. Non é así como se comporta o Deus de Xesús… e, se falamos en termos contables… tampouco nos convén, porque apañados andariamos se Deus nos dese só o que merecemos e nos esixira rendemento por todo canto nos dá, se Deus castigara as nosas infidelidades cun criterio de capataz de empresa, se fose recortando oportunidades!!!!!!!!!!!!.
Os primeiros protestan …e nós tamén. Porque acaso non nos consideramos con máis dereitos diante de Deus que aqueles que non pensan e non actúan coma nós?, coma un ateo ou un agnóstico vai recibir o mesmo ca nós?, como unha muller ou un simple segrar vai recibir o mesmo salario que un membro da xerarquía que consagra a súa vida a "servir" a Deus?, non estamos cheos de prexuízos cara ás persoas doutras relixións?. Por que nos custa tanto entender que diante de Deus non temos mérito ningún que esixir, que non merecemos nada, que é El o que nos quere e nos chama, ofrecéndonos de balde o seu amor?. Por que nos custa tanto comprender que o noso esforzo non nos autoriza a considerarnos superiores aos demais e a miralos por riba do ombreiro?.
Tristemente, hai demasiados cristiáns que pensan que a relixión se reduce ao que eles lle dan a Deus. Non descubriron que a relixión consiste no que Deus fai connosco. Se non varremos do noso maxín a idea de inspectores de facenda, se esperamos a vida eterna coma unha xusta recompensa ao noso concurso de méritos, estamos pechándonos á posibilidade de asombrarnos, coma os operarios das horas tardías, diante da xenerosidade de Deus.
Os primeiros non protestan porque a súa paga fora escasa, senón porque os igualaron cos demais. Hai tanto tempo que servimos a Deus que nos cremos dignos dunha recompensa maior á daqueles que non tiveron que pasar tantos traballos: fixemos sacrificios, aburrímonos tantas veces na Misa, privámonos de tantos praceres, fixemos tantas renuncias….que temos envexa e mesmo ciumes daqueles xornaleiros de última hora para os que todo foi máis doado. Tiveron sorte: gozaron da vida e a última hora cambiaron… Pensando así demostramos que non coñecemos a vida nin a verdade de Deus, porque se as coñeceramos diríamos: que sorte tivemos descubrindo tan pronto o sentido da nosa vida, que afortunados somos por sabérmonos e sentírmonos amad@s por Deus desde sempre!!!!. E entón… tamén pediriamos que o Pai lles dese aos outros o mesmo denario que nos dá a nós para que compensase a tristura da longa separación. Xustiza?. Si, xustiza de Deus, é dicir, xenerosidade.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Deus sigue a chamar por nós e a darnos novas oportunidades. Agradecid@s pola súa confianza, dicimos xuntos:

GRAZAS, SEÑOR, POR CHAMARNOS A TRABALLAR NA TÚA VIÑA

Pola Igrexa, para que sempre teñamos en conta que o dereito a disfrutar da salvación non o dá a pertenza a unha raza, relixión ou pobo, senón a fidelidade en responder á chamada de Deus, independentemente da hora da vida na que se reciba, OREMOS.

GRAZAS, SEÑOR, POR CHAMARNOS A TRABALLAR NA TÚA VIÑA

Polas nosas comunidades, para que sempre testemuñemos de palabra e obra ao Deus para quen o verdadeiramente importante é o valor humano, e que pide de nós tempo para compartir coas persoas necesitadas, enfermas e tristes, OREMOS.

GRAZAS, SEÑOR, POR CHAMARNOS A TRABALLAR NA TÚA VIÑA

Recén comezado un novo curso escolar, pedimos hoxe por todas as persoas que conforman o mundo do ensino, e dun xeito especial por aquelas que fan presente a túa mensaxe nel. Para que sempre traballen con ilusión, responsabilidade e coherencia, OREMOS.

GRAZAS, SEÑOR, POR CHAMARNOS A TRABALLAR NA TÚA VIÑA

Por cada un e cada unha de nós, para que nunca lle neguemos a ninguén o pan e o sal da escoita, da comprensión e do amor, que nos fan medrar coma persoas irmás, OREMOS.

GRAZAS, SEÑOR, POR CHAMARNOS A TRABALLAR NA TÚA VIÑA

Grazas Señor por mostrarnos, unha vez máis, cal é o camiño que nos fai medrar coma persoas cheas de esperanza e buscadoras de felicidade. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Non fai falla que mo digas,
non fai falla que ninguén mo diga:
eu son xornaleiro, xornaleira da última hora.
Na tarefa do Reino,
na tarefa da xente pobre, pequena e diminuída,
ando tarde e rendo pouco.
Pertenzo á caste dos ociosos ou ociosas,
que falan e falan na praza
mentres caduca a sorte dos esquilmados da vida.
Un día chegaches Ti
-cantas horas xa pasaran, cantas oportunidades perdidas!-.
e ofrecíchesme o mundo como casa común e tarefa.
Pouco afeito ao traballo, fixen o que puiden;
aprendín ao teu carón o gozo da tarefa ben feita,
a humildade dos pequenos esforzos.
Grazas ao traballo de moitos e moitas,
o pan e a paz apareceron nas mesas das persoas diminuídas,
e a alegría abrollou nas leiras das persoas que non contan.
Á noitiña, rematado o traballo,
recibimos de Ti, con alegre sorpresa,
a paga do amor, que non sabe de medidas.
E volvemos contentos,
e foi grande aquel día,
pasado onda ti no traballo da vida.
E ao día seguinte, cando a luz apuntaba,
estabamos na praza,
agardando por ver se de novo chegabas.

(M. Regal "Xesús, aquel home de aldea")

CANTOS

ENTRADA: Con ledicia vimos
LECTURAS: O pouco que Deus nos dá
OFERTORIO: Grazas, Señor, graciñas
COMUÑÓN: O amor é o meirande

24 domingo TO

2011-09-05T09:19:00.002Z

A GRANDEZA DE QUEN SABE PERDOAR E PEDIR PERDÓN

PÓRTICO

A experiencia de pedir perdón e de perdoar é tan fundamental que quen non a coñece corre o risco de non medrar coma persoa. Quen non se sentiu nunca comprendido, non sabe comprender aos demais. Quen non experimentou nunca na súa vida o perdón entrañable e gratuíto de Deus corre o risco de vivir sen corazón, coma o servo da parábola que hoxe escoitaremos no evanxeo, endurecendo cada vez máis as súas esixencias e reivindicacións e negando a tenrura e o perdón. Quen esquece o moito que se lle perdoa, vólvese duro de corazón cos demais. Quen cre que o perdón a comprensión mutua son algo inútil, propio de persoas débiles e resignadas, afoga a convivencia e o evanxeo.

Porque só quen ten a experiencia de sentirse perdoado por Deus e polos irmáns e as irmás sabe da importancia do perdón para a convivencia, o desenvolvemento humano e o gozo da Boa Nova. Que a celebración que imos comezar nos axude a descubrir que a tolerancia, o perdón e o amor son os pés sobre os que se afianza a convivencia.

O PERDÓN

Polas moitas veces nas que nos poñemos diante de Ti para pedir o teu perdón; pero somos incapaces de perdoar a quen nos ofendeu, SEÑOR, TEN PACIENCIA CONNOSCO.
Por ter actuado só para que nos valorasen ou buscando o recoñecemento público, esquecendo que os demais tamén fan posible que a nosa felicidade, CRISTO, TEN PACIENCIA CONNOSCO.
Por que non medimos a todas as persoas co mesmo raseiro, senón que facemos distingos, favorecendo aos que nos caen ben e nos resultan máis simpáticos, SEÑOR, TEN PACIENCIA CONNOSCO.

REMUÍÑO

Non é cousa doada perdoar… e tampouco é doado pedir perdón. Probablemente sexa unha actitude das que máis nos custan, porque o noso egoísmo e a autosuficiencia non queren admitir que non somos perfect@s, que tod@s temos defectos, que tod@s metemos a pata. E así, cando nos toca perdoar, adoitamos tomar fundamentalmente dúas actitudes que resumen ben estas dúas sentencias que pronunciamos: “perdoo...pero non esquezo”, “perdoo... pero non quero volver saber nada máis desa persoa”. Sóanos, verdade que si?. Pero ningún destes dous comportamentos é o axeitado para aqueles que levamos o apelido cristiáns, porque no primeiro caso, sen esquecemento non hai verdadeiro perdón e no segundo o perdón parece ser unha vinganza que lle retira o corazón e a fala a quen nos ofende.
Porén, se nos dicimos seguidores de Xesús e do seu camiño, o camiño do amor, debemos estar dispost@s a abrir o noso corazón a perdoar e a pedir perdón. Por iso, o Evanxeo que vimos de escoitar supón, coma sempre, unha boa nova: o perdón de Deus é un feito real… e así debe ser o noso perdón cara aqueles que nos ofenderon… sen levar contas de cantas veces perdoamos, pois Deus tampouco as leva cando nos perdoa a cada un de nós. Non é cuestión de números nin de aritmética, senón que se trata máis ben dun cambio de mentalidade: son moitas as actitudes negativas polas que temos que saber pedir perdón: envexas, ciumes, esquecementos, dobres caras, palabras ferintes, abandonos, traizóns, violencia.... E se somos quen de descubrirnos como pecadores, seremos quen de dar o noso perdón, non para salvar aos demais -iso é cometido de Deus-, senón para andar o camiño da misericordia que El pon diante de nós.
Ás veces, claro que non resulta fácil escoitar a chamada de Xesús ao perdón, nin sacar todas as implicacións que pode ter o feito de aceptar que unha persoa é máis humana cando perdoa que cando se vinga. Porque perdoar non significa ignorar as inxustizas cometidas, nin tampouco aceptalas de xeito pasivo e indiferente. Ao contrario, perdoamos para destruír a espiral do mal, tentando superar o mal co ben. O perdón é un xeito que cambia as relacións interpersoais e obriga a plantexar a convivencia futura dun xeito novo; pois todo aquilo que pedimos, esiximos ou consideramos que nos corresponde a nós, tamén cómpre concederllo, esixilo e pedilo para os demais, pois só así entenderemos o que significa perdoar setenta veces sete, é dicir, sempre.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

O Señor está a darnos oportunidades novas para construír a nosa vida sobre o perdón e a reconciliación; por iso lle dicimos:

QUE DESCUBRAMOS O AGASALLO DO PERDÓN

Pola Igrexa, para que amose a compaixón e a misericordia de Deus, perdoando e acollendo a tantas persoas, que dentro ou fóra dela cometen equivocacións, sabendo que ela mesma é a primeira que se equivoca moitas veces, OREMOS

QUE DESCUBRAMOS O AGASALLO DO PERDÓN

Polas nosas comunidades, para que os seus membros sexamos xenerosos e solidarios nas nosas relacións, tendo en conta que só dende o perdón, a reconciliación e a unión, seremos quen de facer unha humanidade renovada, que camiña xunta, OREMOS.

QUE DESCUBRAMOS O AGASALLO DO PERDÓN

Por todos nós, que na vida e no trato coas persoas temos palabras, xestos e comportamentos que poden ser ferintes, para que teñamos a sensibilidade de recoñecelos e de pedir perdón, OREMOS:

QUE DESCUBRAMOS O AGASALLO DO PERDÓN

Grazas Señor, porque sempre nos escoitas e non levas conta dos nosos desamores. Ensínanos o verdadeiro camiño da felicidade, xa que en Ti poñemos a nosa esperanza. PXNS.

PARA A REFLEXIÓN

Xesús,

ensínasnos a amar a quen non nos ama,

a facerlle ben a quen non nolo fai,

a bendicir a quen nos maldí,

a ter desexos de ben con que se adica a calumniarnos.

Xesús,

ensínasnos a non ser agresivos ou agresivas con quen nos provoque,

a tratar á xente como queremos que nos traten a nós.

Xesús,

ensínasnos a amar, servir e traballar polo que consideramos bo,

sen esperar nada a cambio,

gratuitamente,

libremente,

como Deus Pai-Nai che ensinou a facer a Ti.

Xesús,

ensínasnos a ter un corazón fondamente solidario

para defender o campo e a vida que hai nel,

para defender os dereitos das persoas

que teñen a vida ameazada ou diminuída.

Xesús,

ensínasnos a vernos persoas queridas por Deus e polos demais,

para atopar aí a forza para tanto amor.

Grazas, Xesús!.

(M. Regal “Xesús, aquel home de aldea”)

CANTOS

Entrada: Todos xuntos
Lecturas: Canta o sol
Ofertorio: Sede o sal sede a luz
Comuñón: O pouco que Deus nos dá

23 domingo TO A 2011

2011-08-28T21:19:00.001Z

A ausencia de compromiso moral converte o cumprimento da lei en mentira totalitaria

Pórtico

Pouco a pouco as sociedades van deixando atrás o seu compromiso moral para quedarse no dominio da lei. Non nos resulta estraño escoitar que as convicións morais son algo individual, e que nunha sociedade democrática o que ha primar é o cumprimento da Lei. E de tanto escoitalo, resulta que tamén nós acabamos por crelo. O resultado está á vista, non fai falta dar moitas explicacións: non cremos no que facemos, fáltanos capacidade para a tenrura, non distinguimos a persoa da norma, buscamos facer o que manda a lei esquecendo valores e convicións. E deste xeito ímonos baleirando por dentro ata non quedar en nada; convertémonos en robots que cumpren o que lles mandan, pero non pensan nin buscan razón de por que deben facer así e non doutro xeito. Este é un dos moitos males do noso tempo e da nosa xente, quizais tamén noso. Somos incapaces de sentir algo por alguén, só nos vale na medida en que lle sacamos rendemento. A lei non permite sentimentos, non está para pensar en como un se atopa ou no que lle preocupa. Hai que cumprila e xa está. Que nos pasou para ter rematado nisto?. Pensabamos que coa técnica, a tecnoloxía ou a ciencia xa o tiñamos todo amañado?. Ilusos!. Non fixemos máis que tirar pedras por enriba do noso propio tellado!.

Porén, Xesús, segue, unha e outra vez, a dicirnos que hai outros xeitos de facer e entender as cousas. Prestemos atención a súa palabra e deixemos que vaia renovando e vitalizando a nosa vida, porque se non hai amor, para que serve a lei?. Simplemente para facernos escravos dela.

Perdón

Por ter esquecido que o cumprimento da lei é estéril se non vai acompañado do servizo á persoa, SEÑOR, QUE NUNCA NOS FALTE O AMOR.
Por ter promovido comportamentos e actitudes legalistas e baleiros na nosa maneira de facer as cousas, CRISTO, QUE NUNCA NOS FALTE O AMOR.
Por non prestar atención á situación das persoas que están ao noso lado e buscan en nós unha man quente e pacífica, SEÑOR, QUE NUNCA NOS FALTE O AMOR.

Remuíño

Todas esas veces que adoptamos comportamentos contrarios ao que supón respecto e tolerancia a canto din e pensan os demais, forman parte dun xeito de facer as cousas que se afasta bastante do ideal que nos propón a Palabra de Deus. Isto é o que nos quere contar a primeira lectura de hoxe, na que o profeta Ezequiel volve insistir no que é o tronco da vida de fe: o recoñecemento da dignidade da persoa e o afastamento de toda idea que supoña sentimentos de vinganza, rancor ou violencia cara aos demais. Crer, rezar, participar en accións solidarias… só terá sentido se o facemos guiad@s por ese respecto que todas as persoas nos merecen, e desde ese respecto á convición de que descubrimos nos demais a presenza de Deus –"cada vez… a min mo fixeches", que nos di Xesús-. A fe é salvación, pero non unha salvación en abstracto ao modo dun mundo feliz e irreal que acadaremos logo da morte, senón unha salvación que nos leva a tomar en serio canto facemos para cambiar actitudes contrarias ao mandato de Xesús, pois só desde elas se pode ir percibindo o rostro de Deus entre nós. Salvámonos desde o aquí cotián, tomándoo en serio, e non evadíndonos en rezos rituais ou costumes cheas de tópicos. E que mellor salvación que non encirrar dentro de nós sentimentos de enfrontamento, provocación inútil ou desprezo cara aos demais.
E iso lévanos ao amor. Un amor fiel a esa verdade que, sendo unha, necesitamos ila casando, a modo de quebracabezas, peza a peza, conformando a imaxe de tod@s, sen exclusións. A verdade, si, é unha, pero chega a nós a través de formas diversas e plurais, que unha vez xuntas e encaixadas, convértense na Verdade á e na que Xesús nos invita a crecer e camiñar. E como xa sabemos, non pode haber verdade sen amor. Desde esta verdade, a lei non se percibe nunca coma unha imposición, senón coma unha axuda que evita caer no individualismo do só meu, nin na anarquía do aquí cada quen fai o que lle peta. Non, a lei convértese nesa mestra que nos vai axudando a recoller as pezas da verdade que configuran o quebracabezas da comuñón de comunidades que é –debera ser- a Igrexa. Isto, que dito así parece doado, estase hoxe a converter nunha grande dificultade por mor da moita intolerancia que vai aparecendo cada día, tanto dentro como fóra da Igrexa. E xa sabemos que con intolerancia non podemos construír evanxeo, porque oponse ao amor.
Un Evanxeo no que Xesús nos volve repetir que o fundamental, o importante, o eixe desta Boa Nova non pode ser outro máis que o que leve a arriscar canto somos e temos, polos irmáns. Insistir unha e outra vez. A tempo e a destempo, como lle di Paulo ao discípulo Timoteu, é dicir, con constancia e paciencia. Constancia e paciencia que nos conforman como persoas decididas a poñer a nosa referencia/preferencia non en nós unicamente -no que nos peta, no que nos gusta, no que nos apetece, no que…- senón nos demais: ou nos salvamos tod@s, e isto supón tarefa e camiño, ou non se vai salvar ninguén. E como dixemos enriba salvación non é mirar para o ceo con cara de pampos, senón esforzo continuado e constante por poñer na mochila que cada un de nós leva ao lombo desde o seu nacemento, unha manchea de boas obras e de accións que axuden a facer do mundo un espazo de tolerancia, respecto e presenza de Deus. Porque nel e só nel, está a salvación. Salvar a vida do irmán, supón tamén asumir e facer noso, en nós e para sempre, a presenza de Deus. E isto non é froito do buenismo, senón do compromiso orante e da acción liberadora polos demais.

Oración da comunidade

Poñemos por riba do altar a nosa oración comunitaria e dicimos xunt@s:

QUE O AMOR NON SE AFOGUE NO LEGALISMO

Para que na Igrexa teñamos sempre presente que por riba da lei están as persoas, e que estas teñen corazón e dignidade que as fai máis importantes que o simple cumprimento da lei e o dominio o máis forte, Oremos.

QUE O AMOR NON SE AFOGUE NO LEGALISMO

Moitas veces nas nosas parroquias volvémonos inxustos e insensibles cara aos demais, estando sempre dispost@s a xulgal@s, pero poucas veces a escoital@s. Porque queremos mudar esta actitude que nos fai persoas duras e frías de corazón, Oremos.

QUE O AMOR NON SE AFOGUE NO LEGALISMO

Para que cada un e cada unha de nós non esquezamos nunca que saber pedir perdón, e tamén concedelo, convértenos en persoas sensibles e abertas a facer do Evanxeo de Xesús parte da nosa vida, Oremos.

QUE O AMOR NON SE AFOGUE NO LEGALISMO

Grazas, Señor, por abrirnos a mente e o corazón a unha vivencia do Evanxeo que pasa por aprender a ver no irmán a túa presenza gozosa e esperanzada. P.X.N.S. Amén

Reflexión

"Non me chames estranxeiro"

Non me chames estranxeiro por ter nacido lonxe

ou porque teña outro nome a terra de onde veño

Non me chames estranxeiro, nin penses de onde veño,

mellor saber onde imos,a onde nos leva o tempo.

Non me chames estranxeiro.

É unha palabra triste.

É unha palabra fría, que cheira a esquecemento e desterro.

Non me chames estranxeiro.

Mira o teu neno e o meu,

como van os dous da man ata o final do sendeiro.

Non me chames estranxeiro.

Mírame ben para os ollos,

moito máis alá do odio,

do egoísmo e o medo

e verás que son persoa,

non podo ser estranxeiro.

Non me chames estranxeiro.

(Alberto Cortéz)

Cantos

ENTRADA: Camiñarei
LECTURAS: O amor é o meirande
OFERTORIO: Aquí están, Señor.
COMUÑÓN: Eu soñei