Ir al contenido principal

22 Domingo To 2020 A

 

RESPONDAMOS COA NOSA VIDA, Á SEDUCIÓN DO AMOR QUE HUMANIZA E NON UTILIZA ÁS PERSOAS


CANTO GOZOSO


  • ENTRADA: Que ledos hoxe estamos (Nº 5)

  • LECTURAS: Ergo os meus ollos 

  • OFERTORIO: Ti es o pan do ceo

  • COMUÑÓN: Escoita ao Señor

POÑENDO OS OLLOS NA REALIDADE

Escoitaremos hoxe unha invitación a non poñer tapóns nos oídos para que, escoitando a Palabra de Deus e prestándolle atención, nos deixemos seducir por ela. Pero esta non é unha sedución ao uso, senón que a sedución de Deus chama ao cambio de corazón, á sensibilidade ante as dores e tristuras do noso mundo e das persoas que nel habitamos. So deste xeito a Palabra collerá fondura e gravarase no noso corazón e na nosa mente, para deste xeito non esquecer nunca que as persoas, máis alá do que teñamos, somos dignidade e merecemos respecto. Un respecto e unha dignidade que temos que mostrar cada día da nosa vida co noso xeito de actuar e de facer as cousas.
Que non caiamos na tentación de darlle as costas a este fermoso, ledo e sempre cheo de humanidade, proxecto de Deus!

RENOVANDO O CORAZÓN

  • Polas veces nas que deixamos que a dureza do corazón nos aparte da xente de ben; SEÑOR, QUE NOS DEIXEMOS SEDUCIR POLA TÚA MISERICORDIA.
  • Polas veces nas que non queremos outorgar perdón a quen nolo pide; CRISTO, QUE NOS DEIXEMOS SEDUCIR POLA TÚA MISERICORDIA
  • Polas veces nas que deixamos que na nosa vida crezan a desconfianza, a mentira e as ansias de vinganza; SEÑOR, QUE NOS DEIXEMOS SEDUCIR POLA TÚA MISERICORDIA.

PALABRA PROCLAMADA


PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PROFECÍA DE XEREMÍAS

Señor, seducíchesme e deixeime seducir;
collíchesme e puideches comigo.
Sirvo a cotío de burla;
a destrución é o meu pan.
Sempre que falo, teño que proclamar:
¡Desastre!;
teño que clamar: ¡Destrución!
A palabra do Señor volveuse para min un escarnio, unha burla continua.
Se digo: "Non me vou acordar máis del, non falarei máis no seu Nome",
entón a súa palabra vólvese coma un lume abrasador no meu corazón,
un lume prendido nos meus ósos;
fago forza por apagalo, pero non son capaz.

PALABRA DO SEÑOR 



PROCLAMACIÓN DA BOA NOVA DO NOSO SEÑOR XESUCRISTO SEGUNDO MATEU

Desde aquela empezou Xesús a aclararlles ós seus discípulos que tiña que ir a Xerusalén, e que alí o ían facer padecer moito os anciáns, os sumos sacerdotes e os letrados; que o ían executar e que ó terceiro día había resucitar.
Pedro, colléndoo á parte, empezou a rifar con el, dicindo:
‑Deus te libre, Señor; a ti non che pasará nada diso de maneira ningunha.
Pero el, volvéndose, díxolle a Pedro:
‑¡Arreda de min, Satán! Ti es un tentador para min, porque non te deixas guiar por Deus senón polos homes.
Entón díxolles Xesús ós seus discípulos:
‑Se alguén quere vir comigo, que renuncie a si mesmo, que cargue coa súa cruz e que me siga. Porque quen queira poñer a salvo a súa vida, perderaa; pero quen a perda pola miña causa, poñeraa a salvo. Pois ¿de que lle serve ó home gañar o mundo enteiro se perde a súa vida? E ¿que pode dar un home para recobrar a súa vida? Porque o Fillo do Home ha vir coa gloria de seu Pai entre os anxos; entón pagará a cadaquén conforme á súa conduta.

PALABRA DO SEÑOR

REMOENDO NA PALABRA

Como diciamos no comezo da celebración, a Palabra de Deus hoxe enfróntanos coa sinceridade, ou non, da fe que manifestamos ter. E dicimos isto porque moitas veces repetimos palabras, escoitadas e aprendidas desde anos; outras das veces, sentamos nos bancos das nosas igrexas para escoitar o que nos din desde o ambón as persoas que dirixen as celebracións; mesmo, nós mesmos manifestamos, en non poucas ocasións, que somos persoas de fe. Pero logo, cando no silencio do momento da reflexión/oración, nos poñemos ante o Señor, e queremos facelo con sinceridade, dámonos conta que a todo canto temos escoitado ou dito, non respondemos con sinceridade nin desde un comportamento acorde, senón desde ritos baleiros e costumes ritunarias que nin cambian o noso corazón nin fan que as nosas actitudes e comportamentos sexan verdadeiras escolas de testemuño cristián.

Algo está a fallar cando nos vemos incapaces de levar á vida o que cremos. Por que será? Porque, a pesares de que nos definimos como seguidores de Xesús, o noso é un seguimento a distancia e puramente superficial? Porque deixamos que nos esvare exteriormente unha relixiosidade de consumo, que non nos leva a pensar no significado e consecuencias do que ten que supor seguir a Xesús no mundo actual? Estamos vivindo un momento socialmente difícil, e para moitas persoas a pregunta segue a ser, como se nada estivese a pasar: hai procesión? Hai misa na capela? Non hai romería?, o cura ben podería facer unha misiña, total, malo será que nos contaxiemos... Acaso Deus non nos está a pedir que sexamos responsables, que coidemos uns dos outros, que pensemos no ben común, que pensemos que o que nós fagamos ben, será para beneficio de tod@s? Deixarnos seducir por Deus é isto, cambiar o corazón, e que se nos note. Non poñer o piloto automático sen pensar no mundo no que estamos nin na dor e tristura que moitas persoas e familias están a vivir. Fagamos tod@s un exercicio de responsabilidade persoal, sen esperar que haxa unha lei que nos prohiba ou impoña. Na liberdade responsable está a madurez moral e humana do toda persoa crente.

E desta responsabilidade é da que nos fala tamén Xesús no Evanxeo de hoxe. Non se limitaba a dicir cousas, tentaba explicalas para que llas entendesen, de xeito que non caeran no mesmo vicio daquela relixiosidade baleira e estéril dos que ían ao templo e á sinagoga simplemente para que os visen ou porque tocaba porque así llelo aprenderan de nen@s. Xesús rebélase contra este xeito de vivir a fe, e lémbralles que a coherencia das persoas crentes levaraas moitas veces a dicir o que ninguén quere escoitar, e a actuar dun xeito distinto ao que fan tod@s, porque a fe non é un simple deixarnos ir co que fan os demais, senón un compromiso por poñer ás persoas no centro das decisións, para defendelas ante a cobiza dos poderosos de utilizalas como se fosen cousas para os seus propios fins. Nesta coherencia hai que situar a cruz á que se refería Xesús: renunciar á nosa comodidade e apostar pola defensa dos débiles e invisibles do noso tempo.

COMPARTINDO O COMPROMISO

Deixándonos levar pola forza da súa palabra, dicimos agora comunitariamente:
SEÑOR, QUE NOS DEIXEMOS SEDUCIR POLO TEU PROXECTO DE RESPECTO E DIGNIDADE
  • Para que a Igrexa non se deixe seducir polo poder, e si pola solidariedade e a loita contra toda discriminación, OREMOS.
SEÑOR, QUE NOS DEIXEMOS SEDUCIR POLO TEU PROXECTO DE RESPECTO E DIGNIDADE
  • Para que nas nosas comunidades non fagamos da sedución control e dominio do que fan os veciños, e si capacidade para preocuparnos uns polos outros, OREMOS.
SEÑOR, QUE NOS DEIXEMOS SEDUCIR POLO TEU PROXECTO DE RESPECTO E DIGNIDADE
  • Para que, agradecendo o pan que nos alimenta, non llo neguemos nunca a quen teña necesidade del, OREMOS.
SEÑOR, QUE NOS DEIXEMOS SEDUCIR POLO TEU PROXECTO DE RESPECTO E DIGNIDADE
Fai de nós, Señor, acougo e acollida para aquelas persoas que se nos acheguen buscando ser escoitadas. P.X.N.S. Amén.

BUSCANDO ACOUGO ESPERANZADO

DEUS PETA Á MIÑA PORTA

Coa súa humilde presenza que sempre me descoloca.
Tentando chegar ben dentro, alí onde a vida se xoga.
Coas mans cheíñas de dons á espera de quen o acolla.
Non cansa, é persistente, fiado en que eu responda.
Neste outono, neste día, nesta mesmísima hora.
Cun petar respectuoso, feito de múltiples cousas.
Na voz calada do libro no que outras/os se me mostran.
Na palabra, sabia ou non, de quen comenta e valora.
Na busca que nace en min, no cruce da miña historia.
No traballo, na oración, na tristura e máis na euforia.
No clamor do meu irmán e da miña irmá, que non permite demora.
Na fame de quen non come, na fartura de quen goza.
Nos berros da xente indignada, cansa de contos e trolas.
No silencio de quen vela alí onde a vida agroma.
Nesta xuntanza de hoxe, humilde en xentes e formas.

( http://escoladeespiritualidade.blogspot.com/2011/10/ )

Comentarios

Entradas populares de este blog

Propostas para o Domingo 25 TO B

25 domingo TO B 2015  HAI PERSOAS QUE SERVEN UN DÍA E SON BOAS. HAI OUTRAS QUE SERVEN UN ANO E SON MELLORES. OUTRAS SERVEN MOITOS ANOS E SON MOI BOAS... PERO TAMÉN HAI AS QUE SERVEN TODA A VIDA: ESAS SON IMPRESCINDIBLES E IMPORTANTES Descarga o ficheiro Domingo 25 TO B 2012  https://remoldapalabra.blogspot.com/2012/09/domingo-25-to-b.html DOMINGO 25 TO B 2009 https://remoldapalabra.blogspot.com/2009/09/domingo-25-to.html

12 Domingo TO 2020 A

A FE, EXPERIENCIA DE CONFLITO
CANTO GOZOSO
ENTRADA: Que ledos hoxe estamos (Nº 5)LECTURAS: A túa palabra é o meirande ben OFERTORIO: Velaquí, Señor, o viño (Nº 37)COMUÑÓN: Grazas, Señor, graciñas (Nº 50)ESCOITA ACTIVASempre que unha persoa cuestiona cousas, prodúcese unha crise na que hai que decidir, tomar postura, situarse… O cuestionamento desinstálanos, fai que non nos creamos na seguridade eterna e permanente. Nunha palabra, fainos avanzar cara adiante. O mesmo ocorre coa nosa relación con Deus. A fe non pode ser unha experiencia de estancamento, ao contrario, ten de mobilizarnos, remoernos por dentro, deixarnos inqued@s; por iso ten que ser sempre unha experiencia de conflito, tensión, reorientación… que nos leve a avanzar coa realidade na que estamos e vivimos. Ten, entón, que implicar a nosa vida, encamiñarnos a non esquecer que os nosos ollos han permanecer sempre abertos, e así aprender a distinguir e camiñar, non pola seguridade de quen pensa sempre que ten a razón e a verdad…

13 domingo TO A 2020

A TENRURA E A ACOLLIDA,
SINAIS DA PRESENZA DE DEUS PAI/NAIDescarga o ficheiro

CANTO GOZOSOENTRADA: Eu soñei (Nº 58)LECTURAS: Escoita ti (Nº 6) OFERTORIO: Non vou so (Nº 60)COMUÑÓN: Acharte presente na vida (Nº 51)ESCOITA ACTIVAAcollida. Velaí a actitude e a tarefa á que hoxe nos convida a Palabra que imos proclamar. E, como nos custa!!!!!! Porque acoller significa ser capaces de descubrir nas persoas, en todas as persoas, a presenza de Deus que nos interpela. Acoller supón, xa que logo, un esforzo constante para que, nun mundo ferido pola globalización da indiferenza, nós apostemos pola cultura do encontro, na que como ben di o papa Francisco, ninguén é descartado nin adxectivado, senón na que todas as persoas son buscadas porque son necesarias para reflexar o rostro do Señor.

Que a celebración que agora comezamos nos axude a descubrir a tenrura, o encontro e a acollida como sinais da presenza de Deus. CORAZÓN MISERICORDIOSOPor non saber nin acoller nin escoitar a quen se achega a nós b…