Domingo 32

AS MATEMÁTICAS DE DEUS: CALIDADE SOBRE CANTIDADE

 

PÓRTICO

O modelo de sociedade e convivencia que configura o noso vivir diario está baseado non no que cadaquén é, senón no que cadaquén ten. O importante é "ter": cartos, traballo, prestixio, poder, vacacións, casa... O que posúe todo isto sae adiante e triúnfa na vida. Quen non logra algo disto é un ninguén, non merece moita atención e sempre andará á marxe.

Por iso, cómpre que escoitemos ben a invitación que se nos fai na celebración de hoxe: valorar ás persoas pola súa capacidade de servizo e de solidariedade. A grandeza dunha vida mídese, en último termo, non polos coñecementos que posuímos nin polos bens que acumulamos, nin tampouco polo éxito social, senón pola capacidade de servir e de axudar a todas as persoas. A auténtica relixiosidade e o culto a Deus comeza cando empezamos a compartir non do que nos sobra, senón do que temos necesidade. E para isto non fai falla ter moito.

A que esperamos?.

ACTO PENITENCIAL

• Porque non damos entendido que a solidariedade consiste en compartir o que temos, e non en dar do que nos sobra, SEÑOR, TÉNDENOS A TÚA MAN.
  
• Porque moitas veces vestímonos co traxe ostentoso das apariencias para que a xente nos admire e gabe, CRISTO, TÉNDENOS A TÚA MAN.
  
• Porque nos nosos estreitos esquemas seguen a ocupar os primeiros postos as persoas que teñen máis riqueza e máis poder, SEÑOR, TÉNDENOS A TÚA MAN.
  

REMUÍÑO

O libro dos Reis narra a historia do profeta Elías e a viúva pobre que case non tiña alimento para ela e para o seu fillo; pero que confiou no home de Deus e tivo o seu premio. Ter fe, esperar contra toda esperanza, tirarse esperando caer nas mans seguras de Deus. Dar todo, ata quedar sen nada. E canto máis entreguemos, máis grande será a recompensa. Que insensat@s somos, que mal@s negociantes... non nos damos de conta que o pouco que entregamos hásenos devolver centuplicado, revalorizado.

No evanxeo Xesús denuncia aos letrados xudeus. Eles son os especialistas da lei e sen embargo, esquecen o principal: o amor a Deus e ao próximo. Xesús denuncia a súa ostentación e a súa soberbia. Reacciona contra o seu proceder inxusto, enganando aos máis débiles con pretextos piadosos. El toma partido a favor dos sinxelos, dos que precisan axuda. E nós, que somos a súa Igrexa, ¿tamén facemos nosa a opción de Xesús polos pobres?. Nun mundo globalizado, no que os pobres levan a pior parte e teñen pouco que esperar, os cristiáns e cristiás temos que asumir a opción que fixo Cristo, que veu anunciar a Boa Nova aos pobres.

Xesús descúbrenos que El é servido e acollido nos fament@s e nos forasteir@s, e fíxase nunha viúva, símbolo de persoa desamparada e débil, destacando a súa xenerosidade. Os ricos daban unha maior cantidade de cartos, pero a súa vida seguía igual, non o notaban, porque daban o que lles sobraba. Sentíanse seguros. Pola contra, a viúva deu do que necesitaba; e quedou sen algo do que precisaba para comer. Por mor da súa esmola, a súa vida cambiou. É esta xenerosidade a que destaca Xesús.

Hoxe a pregunta que se nos lanza é ¿como entendemos a solidariedade, a caridade?. Porque moitas veces quedámonos na simple esmola que adormece a nosa conciencia do sentimento de culpa. Mentres millóns de persoas pasan fame, a nosa sociedade malgasta o que outros precisan para vivir. Como cristiáns e cristiás estamos chamad@s a compartir o que recibimos. Cómpre estar espert@s para descubrirmos os novos rostros que ten a pobreza neste mundo globalizado. E unha vez que o descubramos, examinar as súas causas e poñernos mans á obrar para solucionarnos (ver, xulgar, actuar). Xesús veu demostrarnos que o amor transforma os corazóns e a sociedade. Só falta que nolo creamos.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Dispostos a escoitar a túa voz, abrimos o noso corazón a compartir o que nos ilusiona e tamén canto nos preocupa, dicindo xuntos:

 

        QUE SAIBAMOS DESCUBRIRTE NO PEQUENO

• Pola Igrexa, por tod@s nós, para que sempre haxa coherencia entre o que predicamos e o que cumprimos, entre o que cremos e o que vivimos, entre o que dicimos e o que facemos, OREMOS.
  

        QUE SAIBAMOS DESCUBRIRTE NO PEQUENO

• Hoxe, coma o Señor, fixámonos no testemuño de todas aquelas persoas: catequistas, voluntari@s de cáritas, cantores, as que limpan e poñen flores... que, nas nosas comunidades, sen excesivo protagonismo, invisten tempo e esforzos para que Xesús sexa coñecido, amado e tido en conta. Por todas elas, OREMOS.
  

        QUE SAIBAMOS DESCUBRIRTE NO PEQUENO

• Por todas aquelas persoas que todos os días depositan a súa moeda na arca da nosa felicidade: a nosa familia, @s nos@s amig@s, @s compañeir@s de traballo, @s nos@s veciñ@s...., OREMOS.
  

        QUE SAIBAMOS DESCUBRIRTE NO PEQUENO

Grazas, Señor, por invitarnos a ter unha fe activa e comprometida con todo canto supoña e signifique o traballo comunitario de facer a vida máis agradable e alegra aos demais. Pedímoscho por Xesucristo, noso irmán, noso Señor. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Un vaso de auga de balde,

dous minutos axudando a cruzar a rúa,

un obxecto menos nas nosas cousas,

unhas moedas que nin van nin veñen,

un día de xaxún consciente,

esas tardes con persoas marxinais,

unhas horas do noso tempo escoitando soidades,

unha compra menos...

Son cousas pequenas que non rematan coa pobreza,

que non sacan do subdesenvolvemento,

que non reparten os bens,

que non socializan os medios de produción,

que non cambian as leis...

Pero que desencadean a ledicia de facer

e manteñen vivo o remol do teu querer e do noso deber.

Ao fin e ao cabo,

actuar sobre a realidade e cambiala,

aínda que sexa un pouquichiño,

é o único xeito de mostrar

que a realidade é transformable.

Señor da historia e da vida,

que non sexamos nós quen menosprecemos e deixemos de facer

as cousas pequenas de cada día.

CANTOS

• ENTRADA: Todo o mundo un fogar
  
• LECTURAS: Oh Señor, escólleme
  
• OFERTORIO: Eiquí están Señor.
  

COMUÑÓN: O pouco que Deus nos dá

Todos os Santos

AS BENAVENTURANZAS, CAMIÑO DE FELICIDADE

Pórtico

Vivimos nun mundo cada vez máis apático, no que medra a incapacidade para percibir o sufrimento alleo. Evitamos de mil xeitos a relación e o contacto con quen sofre, levantamos muros que nos separan da experiencia e da realidade do sufrimento; e mesmo a organización da vida moderna parece axudar a agochar a miseria e a soidade da xente, e así raramente experimentamos, de forma sensible e inmediata a miseria de tantas persoas ao noso redor. No medio desta apatía social, faise aínda máis significativa a mensaxe das benaventuranzas que hoxe proclamaremos. Porque, non nos enganemos, seriamos tomados por tolos se ao perdedor, ao que non lle saen os plans, aos enfermos, aos pobres e perseguidos, lles chamásemos triunfadores ou ditosos. Porén hoxe a celebración vén a poñernos no noso sitio. No día de tódolos santos celebramos aos triunfadores; pero non do noso pensar, senón do pensar de Deus, dos benaventurados. Que esta celebración festiva e alegre nos axude a tomar conciencia do camiño no que atopamos a felicidade.

Perdón

• Polas veces nas que o éxito, as riquezas, a vida segura e fácil son os motivos do noso existir, SEÑOR, MÓSTRANOS O TEU CAMIÑO.
  
• Porque buscamos a felicidade para nós e para os nosos sen preocuparnos polo que os demais necesitan, CRISTO, MÓSTRANOS O TEU CAMIÑO.
  
• Polas veces nas que excluímos e menosprezamos a aquelas persoas que non pensan coma nós, SEÑOR, MÓSTRANOS O TEU CAMIÑO.
  

Remuíño

• Celebramos hoxe o día de Tódolos Santos. Facémolo lembrando a tódalas persoas que foron capaces de vivir as benaventuranzas, que foron ditosos na súa vida e o son para sempre no Reino de Deus. Persoas coñecidas, pero a maior parte delas descoñecidas, que no día a día, no cotiá, deron razón da súa fe cunha vida entregada. Unha vida na que xa aquí na terra, disfrutaron e fixeron disfrutar de anacos de ceo.
  

  Pero este día non é só para lembralo, senón para que tomemos conciencia e descubramos cómo ser felices. A nosa sociedade móstranos varios camiños aos cales podemos optar: o camiño do éxito, o camiño do pracer, o do consumo,... pero son todos camiños individuais, camiños nos que se pisa forte e non se mira a quen. Pola contra Xesús e os santos, preséntanos un camiño diferente: o das benaventuranzas. Un camiño que busca a felicidade dende a pobreza do que sente a necesidade de atopar, de vivir dende a humildade. O camiño do que sente o sufrimento propio e alleo como un xeito de denuncia. O que busca a dignidade e a xustiza nun mundo de desiguais, de ricos e dos que non teñen nada. O camiño do perdón, da misericordia, de sentir co outro, tanto ledicias como penas. O camiño de sentirnos sinalados por vivir de diferente xeito, por ir contracorrente, por ter un xeito diferente ao da masa. Porque se algo queda claro no evanxeo que vimos de proclamar, é que Deus é o Deus dos pobres, dos que choran, dos que sofren. Deus non é apático, El sofre onde sofre o amor. Por iso, o futuro proxectado por Deus pertence a todas as persoas que sofren porque non teñen sitio na nosa sociedade.
  

• Como nos di a palabra, o día de hoxe é para sentirnos fillos e fillas de Deus se somos capaces de vivir así. Acheguémonos a Xesús e démoslle as grazas por tantas persoas que, coma nós, con debilidades, viviron nunha época diferente á nosa e que hoxe nos chaman a ser ditosos como foron eles.
  

Oración da comunidade

Señor, ti proposnos as benaventuranzas como un camiño de superación, de encontro e de felicidade compartida, contigo e cos demais. Danos azos para seguilo e non deixarnos ir polo camiño fácil do egoísmo. Por iso dicimos confiados:

GUÍANOS POLOS CAMIÑOS DAS BENAVENTURANZAS

• Pola Igrexa, para que, estea cercana aos benaventurados do noso mundo, e atope neles ao mesmo Xesús que a chama á renovación e á creatividade, OREMOS.
  

GUÍANOS POLOS CAMIÑOS DAS BENAVENTURANZAS

• Polas nosas comunidades para que non teñan medo daqueles que choran, dos pobres, dos desfavorecidos, dos misericordiosos, dos limpos e perseguidos, e mostre así á sociedade que o camiño da felicidade está na renuncia, na acollida e na humildade, OREMOS
  

GUÍANOS POLOS CAMIÑOS DAS BENAVENTURANZAS

• Por todos nós, para que tomemos exemplo de entrega, de traballo, de servizo, e de amor de tantas persoas, familiares, amigos, veciños que viviron as benaventuranzas no medio de nós dende o silencio e a entrega. OREMOS:
  

GUÍANOS POLOS CAMIÑOS DAS BENAVENTURANZAS

Grazas, Señor, porque día a día nos mostras o camiño que nos leva a ti. PXNS.

REFLEXIÓN

Cómo poderá alguén axudar, si nunca precisou un ombreiro amigo.

Cómo poderá alguén consolar, se nunca tremeu coa dor.

Cómo poderá alguén curar, se nunca se sentiu ferido.

Cómo poderá alguén ter compaixón, se nunca estivo abatido.

Cómo poderá alguén comprender, se nunca tivo o corazón roto.

Cómo poderá alguén ser misericordioso, se nunca estivo necesitado de amor.

Cómo poderá alguén erguer a outros, se nunca se sentiu caído.

Cómo poderá alguén alegrar a outros, se nunca se riu da súa sombra.

Cómo poderá alguén ensinar, se nunca quixo ser discípulo.

Cómo poderá alguén abrazar, se nunca se deixou achuchar.

Cómo poderá alguén anunciar a boa nova, se nunca se preocupou dos signos dos tempos.

Cómo poderá alguén acompañar a outros, se a súa vida é un camiño solitario.

Cómo poderá alguén atopar, se nunca estivo perdido.

Cómo poderá alguén ser feliz, se as benaventuranzas lle parecen un acoso.

 

 

CANTOS

• Entrada: Camiñarei
  
• Lecturas: Sede o sal, sede a luz.
  
• Ofertorio: O pouco que Deus nos dá
  

Comuñón: Benaventurados

Domingo 30 TO

DETENSE E CHAMA POR TI... ¿ESTÁS DISPOST@ A DEIXAR O TEU MANTO PARA SEGUILO?

PÓRTICO

Moitas veces ten vantaxes non mirar, non ter luz, vivir na escuridade e no descoñecemento. Ten vantaxes porque permite non valorar, non interpretar os sinais, non significarse, non tomar partido... Para chegarse a Xesús, podemos facelo sen luz, pero necesitamos atopar a coraxe dentro de nós para erguernos dos lugares de escuridade e camiñar apenas uns pasos onda El. Daquela si, todo se volve luz e seguimento verdadeiro.

Que a celebración que agora comezamos nos poña en camiño para saírmos das nosas rutinas e das nosas cegueiras.

O PERDÓN

• A miúdo a nosa vida está falta de fe, de confianza, de ilusión; SEÑOR, ÉNCHENOS COA TÚA LEDICIA.
  
• En demasiadas ocasións, as nosas cegueiras impiden que te saibamos descubrir e recoñecer camiñando connosco, CRISTO, ÉNCHENOS COA TÚA LEDICIA.
  
• Porque a pesares de que sabemos que Ti nos chamas non estamos dispost@s a tirar a un lado o noso manto de comodidades, superficialidades e egoísmos, SEÑOR, ÉNCHENOS COA TÚA LEDICIA.
  

REMUÍÑO

• Que diferentes son os criterios de Deus dos nosos!. Mentres para nós os fíos da sociedade móvenos os grandes e os poderosos, na mente de Deus as cousas son doutro xeito: os seus ollos están n@s que non contan para ninguén, n@s máis humillados da terra, naqueles que son ignorad@s, maltratad@s ou silenciad@s. E, do mesmo xeito que fixera Xeremías, o Señor conta con cada un e cada unha de nós para que sexamos os seus profetas, para que anunciemos unha boa nova que é sinxelamente: Deus quérete, Deus ocúpase e preocúpase por ti. Porén, nós estamos tan aburguesad@s, tan instalad@s no materialismo, no medo e na desconfianza que nos convertemos en persoas faltas de ilusión, de ganas, en cristiáns e cristiás mediocres. Nunha palabra, no fondo tampouco estamos tan convencid@s de que paga a pena respostarlle que si a Deus. A boa nova non é para nós motivo de liberación, de salvación, de ledicia.
  
• Porque nós, coma os discípulos, coma Bartimeo, tamén estamos ceg@s tantas veces!. Tan ceg@s que non somos quen de recoñecer a Xesús que camiña ao noso lado, que se detén e que nos chama a seguilo. E preferimos seguir ceg@s antes que deixar de lado o manto das nosas comodidades, das nosas rutinas, das nosas autosuficiencias.... tan ceg@s que mesmo temos medo a que Xesús nos pregunte: "¿Que queres que faga por ti?".
  
• Que coma Bartimeo lle pidamos ao Señor luz e forza para seguilo desde unha opción persoal, libre, responsable e coherente. Porque camiñar con Xesús non é ir aí, entre o montón, coma unha ovella máis do rabaño; senón que seguir a Xesús é ter os ollos e os oídos moi abertos e o corazón disposto e cheo de confianza en que é posible saír da opresión, da inxustiza, da cegueira... se temos fe. A que esperamos? Poñámonos a camiñar.
  

ORACIÓN DA COMUNIDADE

O Señor camiña connosco. Cómpre sabermos descubrilo. Porque estamos dispost@s a deixar atrás as nosas cegueiras, dicimos xunt@s:

            SEÑOR, ÁBRENOS OS OLLOS

• Pola Igrexa, para que nunca pase de largo diante dos berros de dor e de sufrimento dos pequen@s e asoballad@s, OREMOS.
  

            SEÑOR, ÁBRENOS OS OLLOS

• Polas nosas comunidades parroquiais, para que sempre esteamos dispost@s a dar testemuño do noso compromiso cristián visitando enferm@s, acompañando a quen esta só, alentando a quen está triste, acollendo a tod@s, OREMOS.
  

            SEÑOR, ÁBRENOS OS OLLOS

• Por cada un e cada unha de nós, para que nunca teñamos medo a saír das nosas cegueiras e abandonarnos na man agarimosa e confiada do Pai, OREMOS.
  

            SEÑOR, ÁBRENOS OS OLLOS

Escoita, Señor, a oración que agora che presentamos e aquela que levamos no noso corazón. Axúdanos a camiñar xunt@s e ilusionad@s na túa luz. Por Xesucristo, noso irmán, noso Señor. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Aquí estou, Señor,

coma o cego na beira do camiño

-canso, suorento e cheo de po-:

mendigo por necesidade e por oficio.

Pasas ao meu carón e non te vexo.

Teño os ollos pechados á luz.

Costume, dor, desalento....

Sobre eles medraron escamas que impiden que te vexa.

Mais, ao escoitar os teus pasos,

ao escoitar a túa voz inconfundible,

todo o meu ser treme coma se tivese un manancial dentro de min.

Eu búscote, deséxote,

necesito de ti para andar polos camiños da vida e do mundo sen perderme.

Que pregunta a túa!.

Que quere un cego máis que ver?.

Que vexa, Señor!.

Que vexa, Señor, as túas sendas.

Que vexa, Señor, os camiños da vida.

Que vexa, Señor, o teu rostro, os teus ollos, o teu corazón.

CANTOS

• ENTRADA: Xesús chamado amigo
  
• LECTURAS: O Señor é o meu pastor
  
• OFRENDAS: Canta o sol
  
• COMUÑÓN: O pouco que Deus nos dá
  

DOMUND 2009

REMOL DOMINGO XXIX

A PALABRA, LUZ PARA OS POBOS

Pórtico

Aínda que digan que a época das clases xa pasou, a realidade móstranos que aínda hoxe o mundo está dividido entre os opulentos, que o temos todo e que sempre aspiramos a ter máis, e os que non teñen nada, que aínda por riba son pisoteados polo noso egoísmo, polo noso afán de ter a calquera prezo e. E todo isto, no só a nivel de países, que nos pode quedar lonxe, senón a nivel do máis cotiá: así, no traballo queremos o mellor posto; nos repartos, queremos sempre a mellor parte....

Porén, a celebración deste domino no que celebramos a xornada do DOMUND, reforza a mirada universal que temos que ter na igrexa. Cristo faise presente en todos os pobos, sobre todo nos máis desfavorecidos. Que non o esquezamos.

Perdón

• Polas veces en que non temos compaixón polo que sofre e somos incapaces de poñernos no seu lugar, SEÑOR, DANOS UN CORAZÓN DE CARNE.
  
• Porque a meirande parte das veces aspiramos aos primeiros postos, a destacar sobre os demais con afán de dominio, CRISTO, DANOS UN CORAZÓN DE CARNE.
  
• Porque as máis das veces o noso trato cos demais é por puro interese, rexeitando a aqueles que non nos poden corresponder, ou dar, SEÑOR, DANOS UN CORAZÓN DE CARNE.
  

Remuíño

• O noso mundo, caracterízase por non ter sentimento de culpa. Os países ricos non queren saber nada daqueles que explotan. O empresario que gaña menos, xa fai un plan de viabilidade, unha ERE, sen ter en conta aos empregados. Nas familias, entre amigos, entre os veciños cústanos pedir perdón, asumir a parte de culpa que temos todos nas relacións rotas e nas enemizades. e non só non asumimos a nosa culpa, senón que botamos balóns fóra e facemos cargar a moitos coas nosas culpas. E nós tan cómodos vendo pasar a vida detrás da barreira, sen que me molesten. Total, mentres non me chegue a min....non hai por que preocuparse.
  
• Porén os cristiáns estamos chamados a romper con esas situacións, a asumir a parte de culpa que temos todos no sufrimento de tantas persoas silenciadas no noso mundo. Pero o noso deber non queda nunha mera asunción de culpa, debemos dar un paso máis e denuncialo xa que non vale estar no noso recuncho. Ao igual que Xesús, temos que compadecernos do sufrimento. Non coma un paternalismo barato, senón como a parte de culpa que termos nesas situacións. Como cristiáns que somos, non só de nome, senón cos nosos xestos, coas nosas palabras, co noso compromiso. E todo isto facémolo sen aspiracións de que nos gaben, sen buscar nada a cambio, só por servir. Porque xa temos o exemplo no evanxeo. Que fácil é caer na tentación de situarnos, de buscar os primeiros postos, a loanza fácil, o dominio sobre os demais, empregar as persoas para os nosos fins. Pero é o Espírito o que vai colocando a cadaquén no seu sitio e sempre para a misión de servir e non de ser servidos.
  
• Hoxe esta Palabra resoa se cadra con máis forza no día do DOMUND, no que se pon diante dos nosos ollos o compromiso que, no nome da Igrexa, realizan tant@s misioneir@s para mellorar as condicións de vida das persoas e dos pobos que viven na pobreza. Porque a Palabra de Deus chámanos constantemente a amarnos coma irmáns e a traballar por erradicar toda desigualdade inxusta, toda discriminación.
  
• Que esta celebración nos abra os ollos para descubrir a novidade do servizo na nosa vida e no noso compromiso como cristiáns, pois tod@s nós formamos parte dunha igrexa que, por definición, debe ser misioneira.
  

 

Oración da comunidade

Señor, presentámosche a nosa oración. É a necesidade que temos de que Ti nos acompañes e de que fagas da nosa vida un servizo desinteresado para os demais. Por iso, dicimos confiados:

ACOMPAÑA, SEÑOR, O NOSO CAMIÑAR

• Pola Igrexa, para que sexa a primeira en servir ás persoas, buscando a súa esencia no compromiso cos mais desfavorecidos e marxinados da nosa sociedade, OREMOS.
  

ACOMPAÑA, SEÑOR, O NOSO CAMIÑAR

• Pol@s misioneir@s, para que atopen na Palabra de Deus a luz para evanxelizar a todos os pobos e o alento para traballar por erradicar tantas situacións inxustas e inhumanas, OREMOS.
  

ACOMPAÑA, SEÑOR, O NOSO CAMIÑAR

• Polas nosas comunidades, para que sexan valentes á hora de denunciar situacións inxustas, na que se xogan a dignidade e os dereitos fundamentais das persoas, sen importar crenzas ou ideoloxías,OREMOS.
  

ACOMPAÑA, SEÑOR, O NOSO CAMIÑAR

• Por todos nós para que interioricemos a importancia da celebración comunitaria como expresión da nosa fe, como encontro coa comunidade e como apoio, alimento e expresión da nosa fe, OREMOS.
  

ACOMPAÑA, SEÑOR, O NOSO CAMIÑAR

Grazas, Señor, porque día a día sentimos a túa presenza protectora. Segue acompañando o noso camiñar. PXNS.

PARA A REFLEXIÓN

Ti, Señor, dixeches:

"Quen queira gardar a súa vida, perderaa;

e quen a gaste e a dea por min, recobraraa".

Pero nós, a pesares de todo, temos medo

a gastar a vida e a entregala sen reservas.

 

Gastar a vida é traballar polos demais,

aínda que non nos paguen;

é facer un favor a quen non pode darnos nada a cambio;

e arriscarse, mesmo ao fracaso, sen falsas prudencias;

é queimar as nosas naves polo ben común.

Gastar a vida non é algo que se faga

con xestos extravagantes e con falsa teatralidade.

A vida entrégase sinxelamente, sen publicidade.

 

Ensínanos, Señor, a dar a nosa vida polo Reino,

sabedores de que Ti estás esperándonos na noite

con mis ollos humanos que nos desfan en bágoas.

CANTOS

• ENTRADA: Vinde axiña
  
• LECTURAS: O Señor é o meu pastor
  
• OFERTORIO: Misioneiro
  
• COMUÑÓN: Eu soñei

DOMINGO 28 TO

DA EXPLOTACIÓN DO IRMÁN…. LÍBRANOS SEÑOR

PÓRTICO

Non hai máis que botar unha ollada ao noso redor, para decatarnos que o que priva é a especulación e a ganancia sen límites; de xeito que o noso mundo considera astutas e intelixentes a aquelas persoas que saben acumular cartos, xa que estes son a suma de todo canto desexamos: poder, prestixio social, cultura, comodidade, beleza, placer…

Hoxe a Palabra alértanos contra o perigo que encerra o consumismo, que nos fai insolidari@s, que pecha os nosos ollos diante das necesidades e sufrimentos dos nos@s irmáns. Por iso, Xesús non cansa de lembrarnos que non podemos servir a Deus e aos cartos, que non podemos vivir consumindo egoistamente toda clase de bens e pretender, ao mesmo tempo, sermos fieis a un Deus que é e que pide amor, xustiza e fraternidade.

Que a celebración que agora imos comezar nos dea azos para non axeonllarnos diante do deus mercado.

Perdón

• Polas veces en que non somos capaces de renunciar aos nosos dogmatismos e caprichos a favor do que está ao noso carón, SEÑOR, QUE NOS ABRAMOS Á TÚA XUSTIZA.
  
• Porque moitas veces buscamos a felicidade no material, nas modas, nos cartos, e renunciamos a sabedoría que busca a felicidade en servir, CRISTO, QUE NOS ABRAMOS Á TÚA XUSTIZA.
  
• Polas veces en que mentimos e buscamos a loanza fácil e que os demais nos dean palmadiñas na espalda polo ben que o facemos, SEÑOR, QUE NOS ABRAMOS Á TÚA XUSTIZA.
  

 

Remuíño

• Que equivocados estamos cando pedimos. Puxémonos a pensar verdadeiramente o que pedimos e necesitamos?. Pedimos que nos toque a primitiva, que teñamos saúde, que teñamos amor, que a este membro da familia ou amigo lle vaia ben... sen darnos conta pedimos mal. Non pedimos nunca prudencia ou sabedoría, non pedimos estar abertos ao que Deus quere de nós, non pedimos ser persoas dialogantes, acolledoras, comprensivas,... Porén, é a sabedoría de Deus a que fará posible que a nosa vida sexa rica en todas esas cualidades e aptitudes. Pero esa sabedoría é esixente: esixe de nós compromiso, esixe superación, esixe renuncia, esixe saír de nos mesmos para irmos ao encontro do Pai que vén a nós en tódalas persoas. Coa confianza posta nel, porque...o Pai sempre sabe o que necesitamos. Vai ao interior noso. Sabe das nosas riquezas, do que necesitamos desprendernos. Sabémolo nós? "Pai bo.... que teño que facer...?". Esa é a pregunta do mozo do Evanxeo. Hoxe tamén nós temos que facernos esa pregunta...; pero sen medo á resposta: Vende todo o que tes.... sae de ti mesmo, esquécete de ti, vai da superficialidade da letra (o cumprir, o non ir mais alá do mandado, a rutina,...) ao profundo do corazón a superarte a dalo todo.
  
• Porque non nos enganemos. Sabemos positivamente que a nosa sociedade funciona movida pola economía e polos cartos, que precisamos para case todo. Moitas veces, e máis se cadra neste período de crise que estamos a vivir, facemos malabarismos para chegar a fin de mes. Polo tanto, os cartos non son malos por natureza senón polo uso e ao mesmo tempo polo valor que lle damos. Corremos o perigo de adoralos coma un Deus, arriscámonos a ser individualistas, a non necesitar de ninguén. Se adoramos os cartos, só viviremos para eles, non nos importarán os medios para conseguilos, aínda que a nosa vida de familia, a educación dos fill@s e o noso tempo estea todo en función deles. Xesús énos ben claro, non podemos servir aos cartos e ser felices e persoas.
  
• Aí está o problema. Cústanos desprendernos das nosas riquezas, das nosas ideas preconcibidas, do noso xeito de pensar, de sentirnos os mellores, de ser os máis alegres, os máis fortes.... nunha frase o centro do mundo... "E baixou a cabeza porque tiña moitos bens". A única forma de ser felices é vender, desprendernos. Poñámonos nas mans do Pai a súa palabra vai ao noso interior e sabe as nosas ilusións, os nosos fracasos, as nosas angurias... da nosa vida
  

 

Oración da comunidade

O Señor segue mirándonos con tenrura e pedíndonos que o sigamos. Oremos para ter o corazón disposto a responder e a actuar coherentemente, e digamos xuntos:

ENSÍNANOS A VERDADEIRA SABEDORÍA

• Pola Igrexa, para que non caia na fácil tentación de acumular riqueza e propiedades, senón que facendo súas as palabras de Xesús, sexa no medio do mundo a voz profética d@s que non teñen voz, d@s últim@s, d@s exluíd@s, OREMOS.
  

ENSÍNANOS A VERDADEIRA SABEDORÍA

• Polas nosas comunidades, para que nunca deixemos de lado de lado a quen ten menos e está máis precisad@ da nosa axuda: @s enferm@s, @s parad@s, @s vell@s, @s que están sos; senón que pola contra, eles sexan o centro do noso vivir e do noso actuar, OREMOS.
  

ENSÍNANOS A VERDADEIRA SABEDORÍA

• Por cada un e cada unha de nós, que hoxe estamos aquí convocad@s pola Palabra e polo Pan de Vida, para que nunca esquezamos que a nosa fe ten unha dimensión social que nos debe abrir á xustiza, á solidariedade, a compartir cos demais o que somos e temos, OREMOS.
  

ENSÍNANOS A VERDADEIRA SABEDORÍA

Ti ves o noso corazón, as cousas que sobran e que debemos deixar atrás, pero tamén o noso anceio de seguirte. Camiña connosco para mostrarnos a verdadeira felicidade. Por Cristo, noso Señor. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

O consumo, a riqueza, a abundancia,

a seguridade para o presente e para o futuro por riba de todo,

di a propaganda;

e Ti disnos:

quen dea un vaso de auga a un pequeno,

non perderá a súa recompensa.

 

A orde, a ausencia de conflitos,

o respecto ao sistema e ás leis por riba de todo,

dinos o noso medo;

e Ti disnos:

vin traer lume á terra

e canto desexo que arda.

 

Grazas pola túa novidade,

que provoca e rompe tantos principios inamovibles da nosa sociedade;

que cuestiona, clara e limpamente,

sen panos quentes,

tantas cousas da nosa vida.

CANTOS

• ENTRADA: Que ledos hoxe estamos
  
• LECTURAS: Señor Xesús, bendito sexas
  
• OFERTORIO. Grazas, Señor, graciñas
  
• COMUÑÓN: Pan do ceo

Domingo 27 TO

SEN IGUALDADE NON HAI LIBERDADE

PÓRTICO

A liturxia de hoxe invítanos a un exercicio de reflexión cara ao interno das nosas comunidades, das nosas familias, da nosa igrexa. Si, porque toda a celebración de hoxe está centrada no amor; entendendo por este a capacidade de darse aos demais, sabendo que nesta doazón está presente a bendición de Deus. Claro que amar non é nunca, nin no matrimonio, nin na familia, nin nas comunidades parroquiais, nin na igrexa, un intento de dominar, someter, obrigar ou impor aos demais. Ao contrario, amar é saber descubrir que quen está ao meu lado, aquel/a con quen comparto vida, familia, parroquia… ten criterio, capacidade de pensar e discernir, opinión propia… Nunha palabra, amar non é nunca nin manipular nin impoñer o que un pensa aos demais. Por iso, desde o amor do que se nos fala hoxe na Palabra a proclamar, somos invitados a non deixarnos levar –caer na tentación– de entender a unidade como a prohibición da pluralidade. E tristemente nos tempos que corren, son moit@s os que o entenden así.

Que non descoidemos entón estar sempre a espreita para non deixarnos levar desta tentación.

O PERDÓN

• Por non entender que o amor non pode ser nunca secuestro da vontade do outr@, SEÑOR, DÁNOS A TÚA ESPERANZA.
  
• Por non estar dispostos a poñernos no lugar do outro, para percorrer xuntos o camiño das ledicias e tristuras, CRISTO, DÁNOS A TÚA ESPERANZA.
  
• Porque a pesares de que na teoría todas as persoas posuímos a mesma dignidade, na práctica aínda queda moito que camiñar para acadar a igualdade entre home e muller, SEÑOR, DÁNOS A TÚA ESPERANZA.
  

O REMUÍÑO

Vivimos tempos difíciles, nos que a coherencia é un valor á baixa, nos que o medo de confesármonos cristiáns e cristiás atenaza e mesmo paraliza as nosas accións e fai que pouco a pouco nos vaiamos illando en pequenas burbullas, nos nosos guetos, cos que pensan coma nós, nos que nos dan sempre a razón. A crispación está ben latente en todos os eidos da nosa sociedade: política, ensinanza, asociacións.. e cómo non, tamén na Igrexa. Que nos pasa?. Por que temos tantos medos, tantos complexos, tan baixa autoestima?. Por que pensamos, e mesmo nos convencemos, de que estamos perseguid@s?. Por que seguimos a crer que o que berra máis ten sempre máis razón?. Realmente é este o camiño que Xesús nos abriu?. Estamos sendo fieis ao seu mandado de "ide e pregoade", que non "ide e impoñede"?.

Hoxe, a Palabra descúbrenos un camiño alternativo: se queremos restituír o tempo da graza, é indispensable comezar por construír a reconciliación entre ambas dimensións fundamentais do humano. Non se trata, pois, de dominador-dominada, de primeiros-segundas, de actores-espectadoras, de voceiros-mudas.... Trátase máis ben de traballar a prol da igualdade, de compartir funcións, de valorar a complementariedade entre ambos xéneros. Temos un longo camiño por facer. A nós, cristiáns e cristiás, tócanos ir dando pasiños para que a igualdade sexa, dentro da nosa Igrexa, unha realidade.

Porque o fácil, o cómodo, o que resulta máis simple sempre é facer o que a un máis lle apetece, prefire ou gusta; o verdadeiramente complicado é esforzarse para conseguir pórse no lugar do outr@, atreverse a ver a realidade desde a outra beira, camiñar buscando non o "meu" senón o noso, o que vai máis alá de min e do que me produce seguridade. Nunha palabra, non resulta doado arriscar e moverse nas beiras, nas lindes, para así abrir camiños novos que leven a que nos atopemos, a que saiamos de nós mesmos e nos abramos aos mais. Que a experiencia comunitaria que hoxe queremos compartir nos vaia abrindo a este camiño comunitario, no que o meu e o teu xúntanse para rematar no noso, porque nosa é a fe, nosa é a comunidade, e noso é o Deus que nos convoca e invita a xuntarnos e compartir fe e vida.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Pidamos a forza do Señor e a unión dos membros das nosas comunidades para, na pluralidade das preocupacións de cada un, saibamos poñernos sempre nas mans de Deus. E digamos xuntos:

QUE SEXAMOS COMUNIDADES UNIDAS E TOLERANTES

• Pola nosa Igrexa diocesana, para que seguindo o camiño que abriu o Sínodo traballe por favorecer nas parroquias e na diocese relacións de igualdade entre homes e mulleres, OREMOS.
  

QUE SEXAMOS COMUNIDADES UNIDAS E TOLERANTES

• Para que as nosas comunidades sexan sempre berces de acollida, perdón e misericordia, OREMOS.
  

QUE SEXAMOS COMUNIDADES UNIDAS E TOLERANTES

• Para que cada un e cada unha de nós non nos deixemos levar da tentación de impoñer o noso criterio e criticar a quen pensa distinto, OREMOS.
  

QUE SEXAMOS COMUNIDADES UNIDAS E TOLERANTES

Grazas, Señor, por abrirnos os ollos á fraternidade da unión que sabe respectar a to@s sen excluír a ninguén..P.X.N.S.Amén.

Reflexión

Pensei e recei.

Temín darche as chaves do meu corazón.

Seguín pensando e rezando,

seguín vivindo,

e por fin dei o paso

e entregueiche as chaves do meu corazón.

Mais toda a miña loita foi en van.

Ti non querías as chaves.

Volvíchesmas dar,

e dixéchesme:

ti es o dono,

manda e goberna.

Eu estou contigo.

(As chaves do corazón. Manolo Regal )

CANTOS

Entrada: Sementeira

Lecturas: Benaventurados

Ofertorio: Camiñando pola vida

Comuñón: Eu soñei

 

 

 

 

DOMINGO 26 TO

Que os ciumes non afoguen a forza do Espírito

PÓRTICO

Cómo nos gusta ser espectadores, observadores, valorar as situacións desde fóra... e cánto nos custa implicarnos, responsabilizarnos e comprometernos. E non só iso, senón que somos especialistas en falar de todo e de tod@s, en opinar daquilo e disto, en xulgar sen coñecer... Nunha palabra, queremos nadar e gardar a roupa.

    Pois ben, iso mesmo pásanos tamén na Igrexa. Moitas veces esquecemos que a Igrexa non son só o papa, os bispos, os curas e @s relixios@s, senón que a Igrexa constituímola tod@s @s bautizad@s. E co bautismo adquirimos uns compromisos (que os nosos pais e nais fixeron por cada un e cada unha de nós nun primeiro momento e que logo nós asumimos e personalizamos) que nos levan a ser actores na Igrexa, non só espectadores.

Basta xa de botar balóns fóra, cómpre mollarse, poñéndose a construír comunidade, parroquia, sociedade... Reino. Estamos chamad@s a ser xente con sal.

Que a celebración de hoxe nos poña no camiño de pensalo, rezalo e vivilo así.

O PERDÓN

• Porque moitas veces somos inxust@s coas persoas que tratamos, e non respectamos a dignidade que Deus pousou no seu corazón, SEÑOR, QUE OS CIUMES NON ENCOLLAN O NOSO CORAZÓN.
  
• Porque cando queremos conseguir algo para nós, para o noso proveito ou para os nosos, non temos medo a escatimar medios e persoas para acadalo, CRISTO, QUE OS CIUMES NON ENCOLLAN O NOSO CORAZÓN.
  
• Para que non sexamos nunca escándalo pola incoherencia entre a fe que confesamos e a vida que vivimos, SEÑOR, QUE OS CIUMES NON ENCOLLAN O NOSO CORAZÓN.
  

Remuíño

• Que fácil nos resulta poñer na nosa boca a palabra prohibir!. Si, que fácil. Porén, o texto da primeira lectura que hoxe vimos de proclamar volve insistir no feito de que non son as prohibicións as que fan que as cousas cambien ou deixen de facerse, senón as conviccións. É dicir, o estar convencido e a argumentación para mostralo é o que fai que as persoas pensen e consecuentemente vexan de cambiar. Se non é así, o medo creará resentimento e fará que as persoas non se manifesten tal e como son, senón como lle gustaría aos que mandan. Non caiamos nós nesa tentación. Non utilicemos o argumento da prohibición para explicar as cousas ou para que estas cambien. Esforcémonos por buscar razóns, aprendamos a explicar as cousas para que os demais as entendan. Sexamos quen de mostrar que o que facemos, o como o facemos e o por qué o facemos, teñen a súa orixe en que temos descuberto de que tras diso está a man de Deus. Un Deus que non impón, senón que expón e deixa que logo nós elixamos. Que aprendamos a seguir esta súa pedagoxía!.
  
• Porque o Espírito é o mesmo, cómpre saber recoñecelo nas persoas, nas accións, nos proxectos que non buscan excluír a ninguén. A dura sentencia "non é dos nosos", está na orixe de guetos, discriminacións e intolerancias. E nun mundo dividido e confundido, moitas veces os cristiáns e as cristiás esquecemos que temos unha mensaxe e unha tarefa: traballar pola unidade, loitar para erradicar canto divide e enfronta. O noso posto está en contra da desigualdade que divide a pobos en desenvolvidos e subdesenvolvidos, en traballar contra da inxustiza que explota e marxina, en denunciar todo aquilo que vai contra a dignidade da persoa segregando en clases, castes, cidadáns de primeira e de segunda, bos e malos. Isto quere dicir que deberiamos alegrarnos cando se traballa, desde outras instancias, a prol do Reino, que é xustiza e paz. Pero significa tamén que podemos e debemos sumar os nosos esforzos aos de todas as persoas de boa vontade, aínda que non compartan a nosa fe ou a expresen de xeito distinto. A fe non pode ser un pretexto para o separatismo ou a discriminación, senón que é forza de Deus para xuntar esforzos, valorando canto hai de auténtico nos demais. Non nos afoguemos, pois, en etiquetas e nomes: católico, ateo, ortodoxo, agnóstico.... vaiamos máis ao fondo para descubrir o fondo que hai en cada persoa. Se o Espírito é xeneroso, que nós non o encorsetemos no noso ríxido esquema.
  
• Pois este traballo de creatividade non o facemos en exclusiva. Nun mundo no que todo se compra e se vende, mesmo as persoas, os cristiáns estamos chamados a pór a gratuidade de Deus nas nosas relacións e no noso pensamento coma un dos valores fundamentais: promovendo relacións xustas nos traballos, acollendo e buscando solucións para tantas persoas faltas del. Non pode ser que aquel que se enriquece a costa dos demais, se dea golpes no peito e sexa o primeiro en ir a comulgar, ou dea leccións de compromiso dentro da Igrexa. Como di Santiago na súa carta, a voz dos explotados grita contra del. E tamén Xesús nos invita a non escandalizar coa nosa conduta, nin cos nosos feitos, porque moitas veces aos cristiáns bótasenos na cara que só estamos ao carón dos que máis teñen, sen cuestionar métodos nin feitos ilícitos de enriquecemento. Que esta celebración nos esperte do soño e nos faga unhas persoas atentas e activas.
  

 

ORACIÓN DA COMUNIDADE

En demasiadas ocasións, o noso corazón vólvese de pedra e é incapaz de sentir o sufrimento de tantas persoas infelices. Porque queremos traballar para que nos axudes a cambiar de actitude, dicímosche:

QUE LLE FAGAMOS A VIDA AGRADABLE AOS DEMAIS

• Para que na Igrexa non sexan nunca criterios de evanxelización a envexa nin o ánimo de ocupar os primeiros postos, Oremos.
  

QUE LLE FAGAMOS A VIDA AGRADABLE AOS DEMAIS

• Para que as nosas comunidades se esforcen cada día en ser familia que sabe amar, axudar e propoñer camiños renovadores de vida de fe e solidariedade cara aos máis necesitados, Oremos.
  

QUE LLE FAGAMOS A VIDA AGRADABLE AOS DEMAIS

• Que nós, que nos xuntamos para escoitar a palabra, comer o pan e compartir a oración coa comunidade, non nos deixemos levar nin da rutina nin da descualificación cara aos irmáns, Oremos.
  
  

QUE LLE FAGAMOS A VIDA AGRADABLE AOS DEMAIS

Señor, axúdanos a esforzarnos cada día por facerlle a vida máis feliz a cantos comparten con nós a inquedanza por un mundo mellor, no que ninguén sexa excluído. PXNS. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Señor, son moitas as persoas que deixaron pegada en min,

moitas as que me axudaron a descubrirme,

a espertar , a cambiar e a enriquecerme.

Aquela persoa que, inesperada e oportuna, soubo escoitarme con comprensión.

Aquela que, aínda estando lonxe, sentín preto.

Aquela que, coa súa bondade, fíxome ser sinxelo.

Aquela que, corrixíndome con agarimo, esixiume camiñar.

Aquela que, experimentando a súa debilidade, fixo que me sentira pobre.

Aquela que, coa súa experiencia de gratuidade, abriume un mundo de relacións fraternais.

Aquela que, coa súa vida incansable, invitoume a loitar.

Aquela que, coa súa necesidade de min, fixo que me sentira único.

Aquela que se atreveu a dicirme: quérote.

Aquela que anunciou en min a boa nova de que Ti me queres.

Son o que son grazas a moitas persoas, pequenas e grandes, amigas e anónimas.

Déixame darche as grazas por elas, que me marcaron para sempre coa súa vida e frescura.

Déixame darche as grazas, cantarche e louvarte por todas elas, fillas túas, irmás miñas.

CANTOS

• ENTRADA: Vinde axiña
  
• LECTURAS: Todo canta
  
• OFERTORIO. O pouco que Deus nos dá
  
• COMUÑÓN. Sede o sal, sede a luz