remol

lunes 23 de enero de 2012

4 domingo TO B

UN CORAZÓN SEN DIVIDIR QUE SIRVA ÁS PERSOAS E NON AO PODER

Pórtico

A historia da Igrexa é longa e vén de moi atrás. Non xurde agora, senón que ten dous mil anos de historia; unha historia na que van aparecendo luces e sombras. Unha destas sombras que se repite moito é a da unión entre o poder e a acción da Igrexa, como se o seu fin fose crecer e desenvolverse como institución poderosa, rica e aliada cos que mandan. Inda que a realidade, considerada nunha visión ampla e verdadeiramente eclesial –a Igrexa somos tod@s–, non foi así, na súa cúpula, nos que mandan, podemos dicir que é verdade que sempre buscou ter poder, mandar, acumular capacidade de influencia. Porén, os textos que hoxe imos proclamar fálannos de que é necesario que o noso corazón estea sempre ao servizo das persoas, non do poder e dos que mandan. A autoridade da que nos fala Xesús non é a que se impón polas leis, as normas ou o control da conciencia, senón a autoridade de quen fala con liberdade, de quen busca a solidariedade, de quen se esforza por poñerse no lugar do outro, non para impoñer, senón para que ninguén teña que facer o seu camiño solo e abandonado de tod@s. Que a celebración que agora comezamos nos axude a descubrilo para que o poidamos logo vivir.

Perdón

Ti que nos ensinas que o Evanxeo é unha escola de servizo, non de poder e imposición, SEÑOR, OXALÁ ESCOITEMOS A TÚA VOZ.
Ti que nos invitas a que as nosas palabras busquen unir e non enfrontar nin dividir, CRISTO, OXALÁ ESCOITEMOS A TÚA VOZ.
Ti que non queres que deixemos que o noso corazón se divida e esqueza que o seu cometido é amar e acoller, SEÑOR, OXALÁ ESCOITEMOS A TÚA VOZ.

Remuíño

Onte, hoxe, tamén mañá, o Señor segue a suscitar profetas –homes e mulleres sen medo a actuar e dicir movéndose polos seus principios e a fidelidade a Deus e ás persoas-, que nos van lembrando cal é o noso camiño e como no noso xeito de actuar en moitas ocasións nos imos afastando da nosa relación con Deus e con canto El creou. O noso xeito de ver a vida, de reaccionar diante de diversas situación, de afrontar a busca de solucións e respostas diante dos problemas que van e nos van xurdindo, fai que moitas veces esquezamos o que é un sinal de identificación na nosa vida: a Palabra que Deus nos dirixe para facernos crecer como persoas e levarnos a estar a gusto coa nosa vida. Hoxe, coma onte, tamén como mañá, segue a haber persoas que co seu testemuño van poñendo de manifesto que é posible ser fiel ao proxecto de Deus, que paga a pena empeñarse nel e por el, que non andamos equivocados se queremos seguilo e convertelo en eixo da nosa vida. Profetas hainos, o que non hai é, moitas veces, disposición por parte nosa de prestarlles atención, de escoitalos, e de buscar onde están. E esa presenza é posible porque Deus non nos deixa, senón que terma de nós, como Pai/Nai agarimos@ que se preocupa polos seus fill@s. Que as palabras que saen da boca dos profetas sexan para nós alento no esforzo de recoñecer a presenza de Deus no noso mundo, e compromiso en canto nos faga persoas ás que o corazón non se lles divide entre a fidelidade ao poder e a dispoñibilidade ao servizo. Oxalá saibamos, tamén hoxe, escoitar a súa voz!.

Non ter o corazón dividido suponnos aos crentes ter sempre claro que a razón de ser do noso actuar, do noso abrirnos a ser xustos, solidarios, honestos... é non esquecer que só na persoa e desde a persoa se pode asentar –enraizar– a nosa convición relixiosa. Deus faise presente na súa totalidade, e sen división, na capacidade de amar onde descubramos o respecto aos demais. Unha capacidade que non debe xirar ao redor do que un ten ou de canto manda, senón en como serve, en como está dispoñible para compartir tempo, ilusións e capacidades con aquel@s aos que lles falte. Non ter o corazón dividido pide de nós mente aberta para non enredarnos en poder, dominio, prestixio ou autoritarismo, senón en esforzarnos por entender que servir non é servirse nin aproveitarse de ninguén, e menos dos máis débiles.

Facer este proceso, que sabemos que non é doado, chámanos a poñer corazón e reflexión ao servizo de construír parroquias, barrios, familias... nas que os seus alicerces estean non na conta de resultados, senón na capacidade de non calar cando nos enganan, cando nos ocultan información fundamental, cando xogan con nós coma se fosemos números, cando... e sempre coa autoridade moral da que é capaz quen está convencido de que, inda que sexa política e socialmente correcto facelo así, non deixa que lle poñan mordaza nin tampouco queda sentado comodamente na súa cadeira vendo como ocorren as cousas e as sofren os que menos teñen e sen posibilidade de defenderse. Iso é autoridade moral. O contrario chámase autoritarismo. E este non era o que practicou Xesús. Non nos deixemos caer na alienación dos que nos queren facer crer que non pasa nada: que os ricos seguen a vivir ben, que consumen, gastan e disfrutan... e aos pobres non lles queda máis que velo e calar. Non, se nos rebelamos estamos a poñer as primeiras pedras para que as cousas cambien. Fagámolo desde a autoridade de Xesús!

Oración da comunidade

Porque queremos servir, e facelo convencidos de que a unión fai a forza, como comunidade dicímoslle ao Señor:

QUE A DESESPERANZA NON ANIÑE NO NOSO CORAZÓN

· Para que na Igrexa aprendamos a descubrir que só no servizo á persoa, e non ao poder, se nos descubre o rostro de Xesús nos irmáns e nas irmás, OREMOS

QUE A DESESPERANZA NON ANIÑE NO NOSO CORAZÓN

Para que nas nosas parroquias nos esforcemos por deixar atrás os comentarios que tanto feren e separan, para empezar a poñer tempo e capacidade de facer cousas ao servizo de tod@s, OREMOS.

QUE A DESESPERANZA NON ANIÑE NO NOSO CORAZÓN

· Para que non caiamos na tentación do autoritarismo, senón que comecemos a crecer na pedagoxía da autoridade moral que cre o que fai e transmite o que vive, OREMOS.

QUE A DESESPERANZA NON ANIÑE NO NOSO CORAZÓN

Señor, con confianza e co corazón sempre a aberto e sen exclusións, presentamos a nosa oración comunitaria. P.X.N.S. Amén.

REFLEXIÓN

DECÁLOGO PARA UN COMPROMISO ÉTICO NO QUE QUEREMOS CONSTRUÍR:

1. Unha Ética da liberación, nun mundo dominado por múltiples e crecentes opresións.

2. Unha Ética da xustiza, nun mundo estruturalmente inxusto: ¡Actúa con xustiza nas relacións cos teus semellantes!.

3. Unha Ética da gratuidade, nun mundo onde impera o cálculo, o interese, o beneficio, o negocio: ¡Sé xeneroso!

4. Unha Ética da compaixón, nun mundo marcado pola dor e o sufrimento das vítimas: ten entrañas de misericordia! cos que sofren. Colabora a aliviar o seu sufrimento.

5. Unha Ética da alteridade, da acollida e da hospitalidade para cos estranxeiros, nun mundo que exclúe aos de fóra. A diferenza enriquécete.

6. Unha Ética da solidariedade, nun mundo onde impera o amigismo. Traballa por un mundo onde collamos todos e todas!

7. Unha Ética comunitaria e fraterna. Colabora na construción dunha comunidade de persoas iguais, non clónicas!

8. Unha Ética da paz, inseparable da xustiza, nun mundo de violencia estrutural causada pola inxustiza do sistema: Se queres a paz, traballa pola paz e a xustiza.

9. Unha Ética da vida, de todas as vidas, a dos seres humanos e a da natureza; da vida dos pobres e oprimidos, que se ve constantemente ameazada.

10. Unha Ética da incompatibilidade entre Deus e o diñeiro, nun mundo onde se compaxina facilmente a fe en Deus e a adoración aos ídolos.Comparte os bens!

(Texto sobre unha idea de Koinonía)

CANTOS

ENTRADA: Camiñando pola vida

LECTURAS: Benaventurados

OFERTORIO: Grazas, Señor, graciñas

COMUÑÓN: Acharte presente

domingo 15 de enero de 2012

3 domingo TO B

SOMOS PERSOAS VOCACIONADAS: XUNTÉMONOS E VAIAMOS

PÓRTICO

Hoxe, a nosa celebración ten como eixo fundamental o da vocación. Podemos dicir, sen medo a equivocármonos, que a presenza de Xesús, a forza da súa palabra, a orixinalidade dos seus comportamentos, o atractivo de toda a súa persoa, foi facendo que houbese xente contemporánea súa, que decidise seguilo no que facía e dicía. Hoxe, vinte séculos despois, cabería preguntármonos se nós tamén o seguimos polo que nos aporta ou se estamos diante dun seguimento meramente costumista, sen ningún peso na nosa vida.

Porque, certamente, con algúns dos seus discípulos e discípulas, Xesús recorreu vilas e aldeas de Galilea, anunciándolle á xente un xeito novo de entender a Deus e de facer vida en comunidade. Pero onte, coma hoxe, non se trata só de falar: hai que achegarse á xente do pobo, principalmente a aquela que ten a vida máis ameazada e diminuída por pobrezas, enfermidades, marxinacións, desesperanzas ou depresións. A comunidade nova de Xesús é unha comunidade de xente vocacionada para facerlle a vida máis agradable aos demais.

Que a celebración que agora comezamos nos axude a vivir esta vocación ao servizo desde a diversidade de dons e carismas.

O PERDÓN

« Porque son demasiadas as veces nas que carecemos de iniciativa, ilusión e imaxinación á hora de botar as redes, caendo na imposición e na vulgaridade, SEÑOR, QUE VIVAMOS A NOSA VOCACIÓN CRISTIÁ.

« Porque moitas veces o noso individualismo, a nosa autosuficiencia e o noso afán de protagonismo fan que se rompa a unidade nas nosas familias, nas nosas comunidades, cos nos@s veciñ@s, CRISTO, QUE VIVAMOS A NOSA VOCACIÓN CRISTIÁ.

« Porque son moitas as cousas que na nosa vida nos atan e escravizan, impedíndonos dar pasos cara adiante no teu seguimento, SEÑOR, QUE VIVAMOS A NOSA VOCACIÓN CRISTIÁ.

REMUÍÑO

O Deus revelado por Xesús é o Deus do Reino: bo, misericordioso, cércano aos pobres e aos necesitados de xustiza. Nós, coma seguidores seus, somos as súas mans, e debemos actuar do mesmo xeito cos nosos irmáns. Velaí a vocación á que tod@s nós estamos chamad@s. Porque moitas veces ao escoitar a palabra vocación rapidamente pensamos na vocación ao sacerdocio ou á vida consagrada; e así, mesmo dentro da nosa Igrexa estamos afeit@s a pedir polas vocacións.... fundamentalmente polas vocacións sacerdotais, escudándonos en que cada vez son menos os varóns (?) que escoitan e deciden responder libre e responsablemente á chamada á pertencer á xerarquía. E logo que pasará, que non haberá máis que unha vocación verdadeira?. Cando falamos de que alguén ten vocación para un determinado traballo, de que alguén ten vocación de casad@ ou solteir@, é unha vocación de segunda categoría?. A Palabra, que a diferenza de nós, está libre de prexuízos, indícanos que a vocación cristiá é universal, que Deus chama por todas as persoas (lembrábasenos a pasada semana) indistintamente de xénero, estado civil ou profesión... o que ocorre é que esa vocación vívese e exprésase de xeito diferente segundo a situación persoal, familiar, social, laboral de cadaquén; pero tod@s estamos chamad@s a ser nós mesmos, a vivir unha existencia humana e humanizadora, libre e liberadora polo camiño do servizo. Convén que non o esquezamos: a Igrexa é unha comunidade plural na que todas as persoas temos a mesma importancia e a mesma dignidade.
Pois só desde unha actitude de coherencia e compromiso fondo con aquel no que cremos, só se realmente a fe pinta algo na nosa vida, só se somos e actuamos como persoas vocacionadas, seremos quen de facer que os demais se cuestionen pola relixión, se cuestionen por Deus. Ás veces a Igrexa converteu a expresión e a chamada que escoitamos hoxe no evanxeo a sermos “pescadores de homes”, en sinónimo de imposición, facendo valer aquilo de que o importante é contar con moito número, sexa ao prezo que sexa. Deixamos entón de ser pescadores e pasamos a sermos arponeiros. Porén, o camiño nunca pode ser o da obediencia cega, nin o do medo ou a obriga, porque ademais de ser vieiros contrarios á mensaxe de Xesús, son tamén armas que se volven na súa contra co paso do tempo. O camiño pasa logo pola invitación, non pola imposición; polo cuestionamento e pola fondura das nosas conviccións e non pola obediencia cega, o adoutrinamento ou o cumprimento de normas sen sentido; pola decisión libre, madura e autónoma, e non pola obriga, o infantilismo e o prestixio.
E todo isto vén coma anel no dedo nunha semana na que pedimos pola unidade. Unidade de todos os cristiáns, pero tamén unidade dentro da nosa Igrexa e mesmo dentro das nosas comunidades parroquiais. Unidade que non podemos confundir con uniformidade, pois somos conscientes da existencia de diferentes xeitos de pensar, de actuar, de distintas posibilidades, de distintos xeitos de expresar a vocación cristiá.... e somos conscientes tamén de que isto é algo que nos enriquece. Porén, moitas veces atopámonos con que a nosa intolerancia e a nosa autosuficiencia impiden que camiñemos na unidade evanxélica. Parapetámonos na nosa verdade e non estamos dispostos a escoitar e moito menos a aceptar aos que non pensan ou non actúan coma nós. En definitiva, tod@s queremos ser “machos dominantes da manada”, sen caermos na conta de que a mensaxe de Xesús non separa entre dominantes e dominad@s, senón que integra, acolle e ábrese a todas as opcións que respecten a dignidade da persoa. Hoxe é un bo día para mirar dentro da nosa vida, da nosa parroquia, da nosa Igrexa e botar fóra todo aquilo que supoña división, enfrontamento ou ruptura.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Cando Xesús chama, faino para que sexamos felices. Poñamos entón a nosa vida nas súas mans, para que a alente e a acompañe, e digámoslle:

QUE CAMIÑEMOS NA UNIDADE

Pola Igrexa para que deixando atrás os vellos e rancios tempos da imposición, saiba ser no medio do mundo testemuña do Deus amor e misericordia, tendendo a súa man, aberta a acoller a todas as persoas, sen exclusións de ningún tipo, OREMOS.

QUE CAMIÑEMOS NA UNIDADE

Polas nosas comunidades parroquiais, para que polos camiños evanxélicos do diálogo e do perdón, da tolerancia e da colaboración, da variedade e do compartir, sexamos quen de superar prexuízos e atrancos e cheguemos á verdadeira comuñón, OREMOS.

QUE CAMIÑEMOS NA UNIDADE

Por nós, para que con ilusión e coas redes do amor, da esperanza e do servizo aos irmáns, sexamos ante o mundo mensaxeir@s do novo xeito de vida que vén dado pola chegada do Reino, OREMOS.

QUE CAMIÑEMOS NA UNIDADE

Grazas, Señor, por descubrirnos que construír o teu Reino é empeñarse en mellorar as cousas, e facer do lugar onde esteamos a casa de tod@s. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Señor, ti chamas por min

e eu teño medo a dicirche que si.

Búscasme, e eu tento esquivarte;

insistes, e calo;

achégaste, e resístome;

e así non acabo de entender que desexas de min.

Ti esperas de min unha entrega sen reservas,

chea de ilusión e de xenerosidade.

Eu, ás veces, estou disposto a realizala...

pero as mais das veces,

cando me dou conta do que teño que sacrificar,

de que teño que nadar contracorrente,

de que teño que renunciar ás miñas seguridades,

dubido, desconfío, plántome.

Señor, sufro na ansia, combato na noite.

Ás veces dubido; outras, quero.

Son así, Señor.

Ti sábelo.

Dáme forzas para non rexeitarse.

Ilumíname na vocación á que Ti me chamas.

Estou disposto, Señor.

Oriéntame e guíame.

CANTOS

· ENTRADA: Amigos nas penas

· LECTURAS: Amóstrame, Señor, os teus camiños

· OFERTORIO: Canta o sol, canta o mar

· COMUÑÓN: Todos xuntos

miércoles 11 de enero de 2012

Oracións

Irei detrás de ti, se ti vés a min
Buscando horizontes máis amplos para voar.
Irei ensinar a todos que ti es liberdade,
que só en ti se atopa o manancial,
a felicidade, a verdadeira paz.
Irei sempre no teu nome, despoxado das miñas cousas,
buscando na noite, sedento do teu amor.
Irei dicirlles a todos que ti es alegría,
a eterna oferta dun amor total.
Irei buscar camiño detrás de cada loita,
onde as persoas sofren o seu choro e soidade.
Irei se ti me chamas a ser sempre o teu amigo
sen importarme nada, pois ti es o meu camiñar.

Irei dicindo a todos, irei contando sempre,
irei entre a xente berrando a verdade

SEÑOR, ALENTA O MEU CAMIÑAR
Señor:
      Alenta o meu camiñar cotián.
Que me fixe no irmán para facerlle o ben.
Que teña paciencia e comprensión
cos que están ao meu lado.
      Que saiba visitar e escoitar a quen estea só.
Que non teña medo de denunciar a inxustiza.
Que sexa sempre ponte de unión e pacificación.
      Que saiba dar, sen regateos,
un pouco máis do meu tempo a quen o necesita.
      Que me esforce por integrarme en canto supoña colaborar,
en pór un sorriso na vida dos irmáns. Amén.

PELOTA DE FRONTÓN
Eu son
pelota de frontón.
Ti, Xesús,
parede dura e forte e ben montada.
     Os xogadores son as meus veciños
coas pas da vida na man.
Se bato en ti con forza, con forza volvo
á pa dos xogadores.
Se me meto ben na vida da xente,
esa mesma vida me devolve a ti con enerxía.
Sen parede e sen pa non son nada.
Eu son
pelota de frontón
Por veces a xogada perdese.
Non hai quen poida
estar voando constantemente entre a frontón e a pa.
Por veces a pelota séntese tola, indo e vindo, mareada,
sen saber se vai ou vén,
se foi na pa ou na parede onde sufriu a golpe
e recobrou a forza.
E a pelota vaise gastando, pouco a pouco;
vaise desfacendo entre a pa e a parede,
ata que xa non vale para xogar,
e queda nun recanto
para contento dun neno pobre que a atopa.
Eu son pelota de frontón
E Ti, Xesús, parede dura e forte,
Que sempre está de pé,
aínda que non haxa xogo,
nin xogadores nin pelota.
Eu son pelota de frontón

QUERO SER AMIGO TEU
Xesús,
Xesús,
quero ser amigo teu.
Un máis entre tantos
que gozan da túa amizade,
Xesús, quero ser do teu grupo.
Gústame como pensas,
gústame como falas,
gústame como actúas.
Eu quero seguirte.
De día e de noite quero que sexas
o meu mellor amigo, e que me
ensines o camiño da vida.
Xesús, lerei os teus evanxeos,
estarei atento á vida,
descubrireite nas sombras e na luz de cada día.
Xesús, dáme fe para seguirte,
humildade para escoitarte,
forza para imitarte,
e a ledicia de anunciarte,
Viva Xesús!
Viva quen defende o pan dos pobres!

PARA ATOPARSE DE VERDADE CON XESÚS
Xesús, amigo de Deus e mestre,
estou diante de ti, coma Xoán,
coma Andrés; estou diante de ti,
porque outros me trouxeron
e me indicaron 0 teu nome.
Grazas por eles!
Quero saber onde paras, Xesús,
quero falar contigo,
teño moito de que che falar,
moito que che preguntar.
Pero tamén quero escoitarte.
Veño a propósito onda ti para escoitarte,
porque creo que ti coñeces o corazón de Deus
e o corazón da xente,
e o corazón de todas as cousas.
Quero pasar contigo o día de hoxe,
quero pasar contigo todos os días,
porque seica lles ensinas as túas cousas
as que fan contigo vida e camiño.
Estou disposto a ir contigo onde ti queiras;
aínda que me choquen as túas propostas,
aínda que me importunen,
aínda que me devolvas ao medio dos marxinados.
Eu veño onda ti para falarche,
eu veño onda ti para escoitarte.

COMA TI, XESÚS
Coma ti, Xesús,
xustamente coma ti.
Mansos e fortes coma ti.
Nin mais mansos, nin menos.
Nin mais fortes nin menos,
que ben lle chega ao criado
ser coma o seu Señor.
Mansos para amosar un pouco
a mansedume inmensa de Deus,
a súa tenrura ilimitada
con todos e cada un de nos,
que fomos amados ata o extremo.
Fortes para deixar entrever
o teu poder de liberación,
a túa forza de fraternidade,
o teu afán por sentar o pobre
nun trono de gloria.
Coma ti, Xesús,
xustamente coma ti.
Mansos e fortes coma ti.
Mansos, para que o mal non nos acede.
Fortes, para que o mal non nos dobregue.

lunes 9 de enero de 2012

2 Domingo TO B 2012

DEUS FALA, PERO NÓS NON O DAMOS ESCOITADO

PÓRTICO
Como lle ocorreu a Samuel, tamén nós somos moitas veces incapaces de escoitar a voz de Deus. Unha voz que nos chega de moitas maneiras e xeitos; unha voz que non se pon afónica, ao contrario, segue permanentemente invitando, chamando, consolando... a quen precisa dela. A mágoa é que nós, precisando e moito desa voz esperanzada e clara, non acabamos de prestarlle a atención debida. Mesmo ás veces manifestamos que El deixou de falarnos, porque non damos percibido a súa voz. Non será que, atarefados como andamos en cousas menos importantes, queremos xustificarnos, cargando sobre El unha ausencia, que só indica que non foi El, senón nós os que nos temos apartado?. Rompamos, logo, este círculo vicioso, e dispoñámonos a escoitar a súa voz. Hoxe pode ser ese día.

PERDÓN

Cando falas, Señor, dámosche as costas porque a túa voz nos compromete e esixe, por iso che dicimos: SEÑOR, QUE DEIXEMOS RESOAR A TÚA VOZ EN NÓS.
Cando falas, Cristo, sempre nos invitas a escoitarte na capacidade que poñemos en estar preto dos irmáns que nos necesitan, por iso che suplicamos: CRISTO, QUE DEIXEMOS RESOAR A TÚA VOZ EN NÓS.
Cando falas, Señor, sempre nos chamas a poñer o noso corazón en canto nos fai medrar como persoas e nos descubre que a solidariedade só se pode expresar desde o amor, por iso che pedimos: SEÑOR, QUE DEIXEMOS RESOAR A TÚA VOZ EN NÓS.

REMUÍÑO

Estamos a vivir nun momento da historia no que sobran palabras e faltan silencios. Sobran palabras porque todo o mundo coida que ten algo que dicir, e para tal fin utiliza algún dos moitos medios ao seu alcance. Así, non é de estrañar que, dun ou doutro xeito, teñamos unha saturación de palabras, o que trae como consecuencia que non deixamos tempo para o silencio, a reflexión, o pensamento pausado que vai madurando no tempo e co tempo. Algo así lle pasaba tamén a Samuel. Entre tantas palabras non era capaz de distinguir a voz de Deus, por iso a confundía con outras. Resultáballe descoñecida. Pero Deus, que non se rende facilmente, insiste unha e outra vez para que lle fagamos oco na nosa vida, para que lle prestemos atención á súa palabra, para que o descubramos no decorrer dos acontecementos de cada día. Deste xeito, inda que tarde (cousa que a Deus, que ten unha perspectiva diferente á nosa, non lle importa), Samuel acaba escoitando e recoñecendo a súa voz. E unha vez recoñecida, e sabendo a fondura que esa voz aporta, ábrese á confianza e deixase levar polo agarimo dunha palabra que ten a Deus como principio, acompañante e meta no camiño da vida. Por iso, cheo de confianza, responde: “fala, Señor, que o teu servo escoita”. Tamén hoxe, a cada un e cada unha de nós, Deus nos vai falando, vai dirixindo a súa voz, vai espallando o eco da súa palabra; pero moitas veces, como lle ocorría a Samuel, non somos capaces de distinguila, de escoitala, de recoñecela, porque a nosa atención está noutras palabras. Porén, El non cansa, como non cansou con Samuel, e segue a chamarnos, a facernos oír a súa voz. Oxalá nos esforcemos por recoñecela no medio do balbordo dun mundo cheo de voces, si; pero escaso de palabras que entusiasmen, enchan, alenten e aleden.

A nosa resposta en positivo, libre e esperanzada abriranos á confianza da nosa relación con Deus. O “aquí estou, Señor” de cada un e cada unha de nós ha ser a esixencia de converter a nosa vida non na rutina do sucederse dos días, senón no esforzo por facer presente as actitudes que emanan desa palabra que chega a nós a través da voz do compromiso ético, da responsabilidade á hora de facer cousas a favor dos demais, da superación da tentación do individualismo e do derrotismo que afirman que o importante é un e que non se pode facer nada máis que pensar nun e no dun. O aquí estou de cada un e cada unha de nós pasa pola vida, polo que facemos, polo modo de facelo, pola dispoñibilidade cara aos demais, pola actitude positiva a pesares dos nubarros e dificultades que seguimos atopando cada día. Porque, se non fose así, cómo nos poderiamos confesar crentes e afirmar a importancia e interioridade da fe na nosa vida?. Ter fe non é crer no que non vemos, senón actuar desde Aquel en quen que cremos.

Entenderon moi ben isto os seu discípulos, e Xoán hoxe cóntanolo no Evanxeo. E entendérono porque descubriron canto lles aportaba e canto os enchía estar ao seu lado, por iso quedaron con El. Tamén nós podemos quedar con El, ou mellor, deixar que El quede con nós. Pero non vai depender tanto do que El faga –esta é a nosa percepción equivocada–, senón do que nós fagamos para que El quede. Unha vez máis, no respecto á nosa liberdade, de nós depende acollelo e deixar que nos acompañe no camiño que imos facendo. Pero para iso, antes é necesario atoparse con El. Fariamos o esforzo de buscalo?.

ORACIÓN DA COMUNIDADE
Acheguémonos á mesa do altar e poñamos enriba dela as nosas ledicias e tamén as nosas dificultades, para que o Señor nos acompañe e alente neste noso percorrido pola vida. Digamos xunt@s: