Domingo 15 T.O.

A resposta ao teu envío fai de nós xermolos de esperanza

PÓRTICO

Para ser cidadán dun determinado lugar, cómpre só estar inscrito no rexistro civil. Porén, mal que lles pese a algúns, ser crente, ser discípulo de Xesús, non é só cuestión de estar apuntado nuns determinados libros parroquiais que dan fe de que temos recibido o bautismo, senón que ser cristián é, en primeiro lugar, adhesión libre e persoal á mensaxe e á vida de Xesús de Nazaret. Porque non nos enganemos: o que nos apaixona, o que nos interesa, o que valoramos... pasa a ser o motor da nosa vida. Por iso, se Xesús non é eixo central, nada nin ninguén nos poderá mover a vivir coma El. Se non hai convición, non pode haber acción; se non hai confianza, non pode haber seguimento; se non hai aceptación, non pode haber compromiso.

Que a celebración que agora comezamos nos dea folgos e alento para percorrer este camiño.

O PERDÓN

• Polas veces en que o que cremos está lonxe da nosa vida, como un compartimento illado, SEÑOR, DÁNOS XERMOLOS DE ESPERANZA.
  
• Porque as nosas indecisións convértenos en persoas inseguras e incapaces de dar testemuño da túa presenza no medio do mundo, CRISTO, DÁNOS XERMOLOS DE ESPERANZA.
  
• Por non ter sabido descubrir e agradecer tantos pequenos xestos de cariño que as persoas que temos ao noso redor teñen connosco, SEÑOR, DÁNOS XERMOLOS DE ESPERANZA.
  

REMUÍÑO

• O profeta Amós, polo que escoitamos na lectura, non foi un profeta dende o seu nacemento. Non foi capacitado, nin foi á escola para ser anunciador de Iavé. Dinos el a súa profesión: cultivador de figos. Pero ben podería ser mecánico, albanel, oficinista, ou calquera profesión. O importante é que o chamou o Señor para ser profeta, para anunciar dende a súa vida, o que el sentía e vivía como crente. E non tivo medo do que dicía, aínda que como lemos, lle traia problemas e rexeitamentos. Porén, é no cotiá do noso traballo onde descubrimos a chamada do Señor. E non para subirnos a grandes estrados, senón para mostrar coa vida o anuncio do Reino. Un anuncio que, dende a sinxeleza, fala de cercanía, de diálogo, de perdón, de colaboración, de desprendemento... fala de Xesús. E cando sexamos interrogados ou cando sintamos o rexeitamento, só poderemos dicir que é o noso ser cristián o que nos impulsa á misión, é o seguimento de Xesús na nosa vida o que nos impide dar marcha atrás, xa que non nos anunciamos a nós nin aos nosos intereses, nin a proxectos de outros, anunciamos a Xesús e o seu Reino.
  
• As lecturas que vimos de escoitar hoxe, poden permitirnos facer algo así coma un pequeno retrato-robot da identidade do cristián, nunha especie de decálogo:
  
  • Sábense escollid@s por Deus
    
  • Escollid@s para ser enviad@s ,para ser as súas testemuñas. Non se pode quedar parado nin instalado, non podemos permanecer comodamente no lugar de sempre, esperando a que veñan. Coma Xesús, sempre estamos en camiño, culturas distintas, xente que sae ao noso encontro....
    
  • Algunhas veces, resultan molest@s. A súa mensaxe, a primeira vista, esperta curiosidade, pero logo para a cuestionar, denuncia, pide cambio, aporta novidades.... e atopa resistencias. Por iso, aos auténticos profetas, moitas veces, mesmo dentro da mesma Igrexa, non se lles ten en conta.
    
  • Son rexeitad@s: a mensaxe atopa corazóns pechados, plans feitos, adaptacións, resistencias... A verdade molesta... aínda que nos fai libres.
    
  • Son insistentes, e non se botan atrás facilmente.
    
  • A nosa autoridade está no servicio. E por iso, unha constante tentación que teremos que vencer será o afán de ser máis importantes, de ter máis privilexios, de crernos superiores, xerando desigualdades e servidumes na comunidade e sendo antitestemuñas.
    
  • Unxid@s para levar a liberación ás persoas. Perder o noso tempo coa xente para a que ninguén ten tempo. Saber acoller e tender as nosas mans dando calor, atención, esperanza.
    
  • Chamar ao cambio, sendo persoas novas, humanas e humanizadoras, con criterios e valores evaxélicos.
    
  • Desde a austeridade e a sinxeleza do camiñante que leva o xusto e non busca instalarse. Confiando na Providencia de quen envía; pero tamén no amor fraterno que acolle e comparte.
    
  • Traballando xenerosamente desde a nosa vida de cada día por un mundo máis xusto, máis humano e coas mesmas oportunidades para tod@s.
    
• E, conscientes de que esa é a nosa tarefa, Xesús envíanos, como enviou aos apóstolos, para que sexamos esa presenza súa alí onde nos atopemos. O envío non é simplemente un ide, senón que pide de nós unha resposta persoal desde o aquí estou. E nese aquí estou faise presente a nosa reposta de dispoñibilidade e participación en canto supoña que o chamado de Xesús non é unha teoría imposible de vivir. Foron moitas as persoas, homes e mulleres, que nos dous mil anos de historia, e o que é máis importante, tamén hoxe, responderon e están a responder a este envío. Por que somos tan cegos para non velo?. Que aprendamos a dicirlle si ao envío que nos fai Xesús, e o concretemos no noso ser e actuar como fermento de corazón quente e man acolledora alí onde esteamos.
  

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Con agarimo e dispoñibilidade poñémonos nas mans de Deus e compartamos xuntos a nosa oración dicíndolle:

AQUÍ ESTOU, SEÑOR, PARA FACER A TÚA VONTADE

• Pola Igrexa, para que non teña medo a escoitar as voces dos profetas de hoxe, que a invitan a renovarse, a ser faro na noite e a poñer ilusión e esperanza no camiñar de tantas persoas, OREMOS:
  

AQUÍ ESTOU, SEÑOR, PARA FACER A TÚA VONTADE

• Para que nas nosas comunidades aprendamos a responder ao teu envío tendendo a man a quen o necesite, visitando aos enfermos que se senten limitados e dependentes, participando en canto axude
  a sorrir aos demais…facendo das nosas parroquias un si á túa chamada, .OREMOS.
  

AQUÍ ESTOU, SEÑOR, PARA FACER A TÚA VONTADE

• Por nós, para que non nos deixemos levar do que outros din e contan, e nos esforcemos por descubrirte nas motivacións e razóns que nos levan a perdoar, colaborar, desculpar, agradecer, pedir perdón, sabernos necesitados… e sempre agradecidos de que nos queres e non nos deixas solos, OREMOS-
  

AQUÍ ESTOU, SEÑOR, PARA FACER A TÚA VONTADE

Grazas, Señor, por invitarnos a valorar e sentir o gozo de sermos fill@s dun Deus que nos quere e nos invita a querer aos demais. PXNS.

PARA A REFLEXIÓN

Ide por todo o mundo...

Estas palabras están ditas para cada un e cada unha de nós.

Somos continuadores/ras da túa obra.

Somos os teus compañeiros na misión.

Grazas, Xesús. Agradecemos a túa confianza.

O labor é moito, pero os obreiros poucos.

Fainos tomar conciencia desta misión.

Nós queremos ser obreiros da túa misión.

Moitas persoas están caídas e nós pasamos de largo.

Que saibamos ser bos samaritanos.

Convértenos a cada un de nós

para que saibamos anunciar a outros a Boa Nova.

Dános audacia.

N este momento de tanto escepticismo e autosuficiencia

temos vergoña e medo.

Dános esperanza

Nesta sociedade receosa e pechada,

tamén nós temos pouca confianza nas persoas.

Dános amor.

Nesta terra insolidaria e fría, nós tamén sentimos pouco amor.

Dános constancia.

Porque neste ambiente cómodo e superficial,

tamén nós cansamos facilmente.

Convértenos primeiro a nós,

para que poidamos anunciar a outros a Boa Nova.

Grazas, Xesús. Amén

CANTOS

• ENTRADA: Andarei na presenza do Señor
  
• LECTURAS: Sede o sal, sede a luz
  
• OFERTORIO: Eu sei de quen me fiei
  
• COMUÑÓN: Ide e pregoade
  

 

DOMINGO 14 T.O.

 

Cando o escándalo agocha a envexa…

só sabemos desprezar

Pórtico

Moitas veces manifestamos a nosa desconformidade diante de diversas situacións que pasan no ámbito no que nos movemos. Nunha grande maioría de veces esta desconformidade non vai acompañada dunha proposta alternativa, senón que é un fundir o que hai pero sen presentar outro xeito de facer as cousas ou algunha idea nova. Isto pasa no mundo da política, na cultura, no ensino…tamén nas nosas parroquias. E o que esta actitude case sempre agocha non é máis que envexa e ganas de que todo veña abaixo, para logo poder dicir que non se fai nada, que todo é o mesmo, que isto morre, que o mellor é deixalo que rebente. Canta hipocrisía se esconde tras desta maneira de facer as cousas!.

    Pois ben, Xesús, diante desta actitude, volve hoxe darnos unha nova lección e fálanos de que no pequeno, no que aparentemente non é importante -non é fillo do carpinteiro?- está presente a man de Deus e toda a capacidade de unir e remar na dirección do que humaniza por parte do ser humano. E así, diante desta actitude de desprezo e de non valoración das moitas cousas que en tantos sitios se están a facer, xurde nalgunhas persoas un compromiso que pon de manifesto que a pesares do derrotismo hai esperanza e futuro. Que nós non caiamos nesta rede que tenta confundir chamando desprezo ao que simplemente é envexa.

Perdón

• Porque non acabamos de entender que somos febles e limitados e precisamos dos demais, SEÑOR, QUE A ENVEXA NON ANIÑE NOS NOSOS CORAZÓNS.
  
• Por non saber distinguir que non todo vale e que non todo dá o mesmo, CRISTO, QUE A ENVEXA NON ANIÑE NOS NOSOS CORAZÓNS.
  
• Porque en ocasións non é o amor, senón o desprezo ao que fan os outros, o que medra no noso corazón, SEÑOR,QUE A ENVEXA NON ANIÑE NOS NOSOS CORAZÓNS.
  

Remuíño

• Aparentemente, se miramos ao noso redor non vemos profetas no mundo de hoxe. Digo aparentemente porque a pouco que profundemos cos nosos ollos seguro que imos descubrinos moitas persoas, máis dunha ou de dúas, que profetizan no noso mundo. Profetizan loitando por reivindicacións xustas e humanizadoras; profetizan axudando, con paradigmas actuais –xeitos de explicar e entender a realidade– a mensaxe de Xesús, facéndoo sen medo a condenas ou imposición de silencios; profetizan sendo capaces de mostrar actitudes de austeridade e desprendemento nun mundo cada vez más dilapidador e egoísta; profetizan sendo a voz, a man, o corazón… dos sen voz e necesitados do noso tempo. Só nos fai falla que abramos ben os ollos, e non nos deixemos levar polos ventos reinterpretadores do conservadurismo tan de moda neste momento dentro e fóra da Igrexa. Por que somos tan obstinados de corazón para non velos?.
  
• O profeta de hoxe sabe estar no mundo con actitudes de sinxeleza, con capacidade de aprender dos demais, buscando sempre o que une, e non deixándose levar de arroutos que separan e crispan. Ser profeta hoxe supón asumir, como nos di Paulo, a nosa debilidade, e coñecer que nin o sabemos nin o podemos todo; que non podemos estar no mundo pretendo ser gardiáns da ortodoxia no canto de ser promotores de salvación e liberación. Porque só sendo conscientes de que necesitamos uns dos outros, venceremos a tentación da soberbia e o pecado de crernos únicos, mellores e superiores aos demais. Nunha palabra: redentores de patrias e xeradores de polémicas. Non estaría de máis que tod@s, eclesiásticos incluídos, miremos un pouquiño para o noso interior e nos comprometamos a deixar atrás esta tentación de que sen nós acabase o mundo, para ver a presenza da forza de Cristo na nosa fraqueza.
  
• Porque son moitos os fill@s de carpinteir@s aos que por selo se lle nega palabra, presenza e recoñecemento do seu labor entregado, calado e constante. Como ocorría con Xesús. E nesta negación estase negando tamén a capacidade de recoñecer neles moitos dos profetas do noso tempo. Que os hai, só necesitamos abrir os ollos, ensanchar o corazón e superar a tentación de crer que por ter un determinado apelido, vestir dun xeito concreto ou ser nomeado non sei que cousas xa nos somos iguais aos demais. Canto camiño nos queda aínda por percorrer!. Por iso hai tanta envexa agochada nas actitudes de desprezo.
  

ORACIÓN DA COMUNIDADE

    Dispostos a superar prexuízos, e sabedores de que nos invitas á sinxeleza de corazón, dicímosche:

QUE O DESPREZO NO ANIÑE NO NOSO CORAZÓN

• Que na Igrexa se saiba valorar o esforzo de tantas persoas que, sen necesidade de crerse importantes, ter títulos de moitas universidades ou acumular cargos de notorieade; entregan a súa vida á causa da felicidade e da xustiza dos demais, Oremos.
  

QUE O DESPREZO NO ANIÑE NO NOSO CORAZÓN

• Que nas nosas parroquias controlemos o que dicimos sobre os demais, porque moitas veces falamos sen coñecer e ferimos querendo, Oremos.
  

QUE O DESPREZO NO ANIÑE NO NOSO CORAZÓN

• Por nós, para que non agochemos endexamais detrás dunha crítica a outra persoa envexa pola que ela fai, e incapacidade do que nós nos queremos, sabemos ou podemos facer.Oremos.
  

QUE O DESPREZO NO ANIÑE NO NOSO CORAZÓN

Grazas,Señor, por abrirnos os ollos, e invitarnos a non crernos nin mellores nin superiores aos demais. P.X.N.S.Amén.

Reflexión

Xesús, mestre bo, queremos seguir os teus pasos.

Dános o teu Espírito, para aprender a vivir coma discípulos.

Danos paciencia,

respecto polos tempos dos outros,

amor que saiba esperar e acompañar.
Ensínanos, Señor,

a poñernos no lugar do outro,

a ser tolerantes,

a vivir na apertura de corazón e de mentalidade.
Acende en nós a luz do entendemento,

acrecenta a nosa empatía polos demais,

ensínanos a camiñar xunto cos outros.

Danos o teu Espírito, Xesús,

para aprender a vivir na comprensión.

Axúdanos a ser simples, a pasar facendo o ben.

Queremos ser sinxelos, abertos, amables, dispostos.

Danos forzas para pensar nos demais,

para preocuparnos e ocuparnos dos outros.

Para pensar primeiro nos irmáns,

para ofrecer e dar con alegría e xenerosidade

Danos o teu Espírito, Xesús,

para aprender a vivir na bondade.

Marcelo A. Murúa

Cantos

• ENTRADA: Camiñarei / Vinde axiña
  
• LECTURAS: Onda ti corremos os teus fillos
  
• OFERTORIO: Pan do ceo, pan de vida
  
• COMUÑÓN: O amor é o meirande
  

DOMINGO 13 TO

 

DO EU EN TI AO TI EN MIN: SÓ NA CONFIANZA ACADAMOS A IGUALDADE

 

PÓRTICO

Acoller a quen non conta é acoller a Xesús, é acoller a Deus. Acoller e servir a Deus, pertencer á comunidade de Xesús, pasa por acoller e servir aos últimos, aos que non contan, como fixo El coas mulleres do evanxeo que hoxe proclamaremos. A opción prioritaria polos pobres debe romper moitos comportamentos viciados nas nosas relacións cos demais, axudándonos a redescubrir a gratuidade, e nas relacións políticas, económicas e internacionais. Non acoller aos pobres, aos pequenos, aos marxinados, é renunciar á nosa identidade cristiá, aínda que conservemos o nome.

A Igrexa está chamada a trastocar os esquemas da sociedade, que encumbra aos primeiros e menospreza aos últimos. Así, os pequenos deben ter na comunidade de Xesús unha importancia destacada.

Que a celebración que agora comezamos nos axude a saber descubrilo.

O PERDÓN

• Porque deixamos escapar a nosa vida, afogándonos no materialismo, no consumismo e no acaparar, primando o ter sobre o ser, SEÑOR, AUMENTA A NOSA FE.
  
• Por todas as ocasións nas que buscamos disimular a falta de fe en Xesús utilizando palabras grandilocuentes, cerimonias pomposas ou linguaxes incomprensibles, CRISTO, AUMENTA A NOSA FE.
  
• Porque falamos moito de igualdade, pero non a pomos en relación coa nosa convivencia sinxela e sincera cos demais, SEÑOR, AUMENTA A NOSA FE.
  

REMUÍÑO

• En tempos de crise coma os que estamos a vivir, nos que cada día son máis as persoas abocadas ao paro, nos que os comedores sociais cada vez están máis ateigados de xente que non ten nada para comer, nos que en demasiados fogares hai que facer verdadeiros milagres para chegar a fin de mes, a lectura de Paulo que vimos de escoitar é toda unha chamada para que os que nos consideramos seguidores de Xesús aprendamos a estar neste noso mundo no que os ricos cada vez son máis ricos e os pobres cada vez son máis pobres: "non se trata de que vós pasedes apretos por aliviardes a outros, senón de que exista igualdade". Porque cando a economía deixa de estar ao servizo da persoa para pasar a ser dominadora, atopámonos con estas consecuencias que estamos a vivir nas nosas propias carnes. A Palabra que vimos de proclamar chámanos a facer unha parada, a mirar dentro de nós e a redescubrir o valor da XENEROSIDADE, non só económica, senón que tamén estamos chamad@s a ser xeneros@s co noso tempo, cos nosos sorrisos, co noso traballo, coa nosa adicación, coas nosas actitudes....
  
• Porque pode ocorrer que, coma sempre que facemos mal as cousas, sexamos demasiado proclives a culpar a Deus do que se debe única e exclusivamente ao noso egoísmo. Temos escoitado moitas veces, demasiadas, mesmo na boca dos nosos pastores, que a crise, o paro, as catástrofes, as enfermidades, a pobreza... son un castigo de Deus. Pero, como poder casar este Deus que castiga sen piedade coa lectura do libro da Sabedoría que nos lembra que Deus non se recrea na destrución dos viventes?. Como poderemos confiar nun Deus que nos manda morte, dor, destrución e desamor?. Como é que Xesús nos fala dun Deus que é pai-nai mentres que nós seguimos escoitando falar ou nós mesmos falamos dun Deus que xulga, rexeita e escolle?...Non será que estamos manipulando ao noso antollo a imaxe de Deus para, desde o medo, seguir mantendo un poder que tanto botamos en falta?. Hoxe é un bo día para abrir os nosos corazóns a un Deus que non xulga e que só quere unha cousa: que sexamos felices.
  
• E porque quere que sexamos felices, Deus pon ás persoas no centro de todo o creado. Ás persoas.... non só aos homes. Hoxe, no evanxeo, descubrimos que Xesús, diante das mulleres, adoptou unha postura novidosa e sorprendente. Naquela sociedade xudía na que os varóns daban grazas a Deus cada día por non ter nado mulleres, non é fácil de entender a nova postura de Xesús, acollendo sen discriminacións a homes e mulleres na nova comunidade da Igrexa. Para El, ambos teñen a mesma dignidade, sen que a muller teña que ser obxecto de dominio do varón. Nunha Igrexa dirixida por homes, non nos decatamos do grande erro que supón o dominio que eles exercen sobre elas, consideradas na meirande parte dos casos inferiores, tentadoras e superficiais. Porén, no é esta a actitude de Xesús coa hemorroísa e coa filla de Xairo. El chama a unha revolución que nos faga vivir doutro xeito as relacións que nos unen a uns cos outros. As diferenzas entre sexos deben ir encamiñadas cara á cooperación, o apoio e o crecemento mutuo. Por que non o entendemos e comezamos a traballar xenerosamente pola igualdade?.
  

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Desde a confianza á que sempre nos invita Xesús, presentamos agora as nosa oración comunitaria, e dicimos xuntos:

QUE A CONFIANZA ENCHA A NOSA VIDA

• Pola Igrexa, que formamos tod@s nós, para que neste tempo de crise e dificultade nos esforcemos por saber acoller, axudar e acompañar a todas as persoas que sofren as consecuencias dunha sociedade baseada no ser e non no ter, OREMOS.
  

QUE A CONFIANZA ENCHA A NOSA VIDA

• Para que nas nosas comunidades saibamos vencer as desconfianzas, os medos e comentarios ferintes de uns para cos outros, OREMOS.
  

QUE A CONFIANZA ENCHA A NOSA VIDA

• Por nós, para que non teñamos medo a confiar nos demais, aprendendo a dar oportunidades, coma Xesús nolas vai dando a nós cada día, OREMOS
  

QUE A CONFIANZA ENCHA A NOSA VIDA.

Grazas, Señor, por invitarnos a vivir na confianza, e a deixar atrás canto nos fai desconfiados e inseguros. P.X.N.S.Amén

PARA A REFLEXIÓN

Pai póñome nas túas mans.

Fai de min o que queiras.

Sexa o que sexa, douche grazas.

Estou disposto a todo, acéptoo todo, con tal que a túa vontade

se cumpra en min e en todas as túas criaturas.

Non desexo máis, Pai.

Confíoche a miña alma, doucha con todo o amor de que son capaz.

Porque te amo e necesito darme a Ti, poñerme nas túas mans,

sen limitacións, sen medida, cunha confianza infinita,

porque Ti es o meu Pai. Amén.

Ch. Foucauld

CANTOS

• ENTRADA: Camiñando pola vida
  
• LECTURAS: Louvarei ao meu Señor
  
• OFERTORIO: Todo o mundo unha familia
  

COMUÑÓN: Acharte presente

DOMINGO XII DO TEMPO ORDINARIO

O ordinario, o de tódolos días, tamén é tempo de salvación

PÓRTICO

Vai rematando o curso e xa nos imos preparando para as vacacións. Pero resulta que a liturxia márcaos outro ritmo e dinos que hai que continuar, que a vida non ten tempo de vacacións, que o cotián, o de sempre, o de tódolos días, tamén é tempo de salvación. Por iso a esperanza e o traballo solidario e xusto non vai nin de permiso nin de vacacións, non libran nunca.

Que cantos nos sentimos acompañados da forza da fe, saibamos vivir o noso tempo como presenza continua de Deus.

O PERDÓN

• Por ter esquecido que puxeches a terra nas nosas mans para que a conservemos e a coidemos, e non para que a levemos á destrución, SEÑOR, QUE DEIXEMOS O PASOTISMO E SEXAMOS VALENTES.
  
• Por ter renunciado a ver, escoitar e atender ao que a natureza nos vai dicindo, CRISTO, QUE DEIXEMOS O PASOTISMO E SEXAMOS VALENTES.
  
• Por non ser capaces de ver o mundo cos teus ollos de novidade, esperanza e estímulo, botando fóra de nós medos e rutinas, SEÑOR, QUE DEIXEMOS O PASOTISMO E SEXAMOS VALENTES.
  

REMUÍÑO

Cantas veces, ante determinadas circunstancias e acontecementos nos preguntamos onde está Deus?. Acaso é un Deus ausente, que deixa que todo suceda?. Ou é un Deus caprichoso que castiga ás persoas porque estas non se axeitan o que el quere?. Dinos o evanxeo que Xesús durmía na barca mentres un trebón estaba a piques de afundila. Acaso non é normal o medo dos apóstolos?. Recorrían a quen os podía salvar.
Pero a reflexión que facemos de onde está Deus, tamén a podemos facer de onde están as persoas. Cantas veces dicimos que isto ou aquilo non vai connosco porque non lle sacamos rendemento?. Cantas veces ignoramos ou incluso imos contra as persoas porque non pensan como nós?. Temos medo a que a barca do noso pensamento, do que nos interesa, do xeito de vivir ou da nosa comodidade se cambalee. Non somos conscientes de que necesitamos que a barca abalee, de que sexa cuestionada, de que nos saque da nosa rutina e comodidade. Xesús non está alleo á nosa vida pero espera de nós que asumamos outras formas de entender o mundo, as persoas, outros xeitos de actuar. Ao igual que os apóstolo,s temos medo a perder, temos medo a asumir novos prantexamentos que nos quiten protagonismo. Fáltanos a fe para camiñar xuntos, para entender que outros barcos poidan navegar ao noso carón, no mesmo lago.
Xesús asume as nosas limitacións, pero chámanos a traballar en común, a ir camiñando no diálogo, a ir construíndo un mundo e unha Igrexa que non teña medo a perder, a mirar o futuro con ilusión. Xob non entendía a súa situación, non entendía como el que era xusto puidese pasar por iso, como era posible que Deus o castigase?. Só descubrindo a Deus que camiña ao seu carón, que asume o seu sufrimento, que o anima na dor, é capaz el de sentir a cercanía dun Deus que non castiga, que non leva contas do que facemos, e sobre todo que é misericordioso.
Ante feitos que suceden no noso mundo, a celebración de hoxe invítanos a descubrir a Deus que está a carón dos que sofren, sumándonos a todos para unir forzas e esforzos para que este noso mundo estea cheo de esperanza ante un futuro aberto.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Poñemos a nosa vida nas túas mans, Señor, para que a acompañes, pois sabemos que o teu amor aprémanos. Por iso dicimos xuntos:

QUE O TEU AMOR O FAGAMOS FRATERNIDADE

• Pola Igrexa, para que busque sempre novos xeitos de presentar a mensaxe do reino, e non caia na tentación de perderse en si mesma faixo formas de imposición e exclusividade, Oremos.
  

QUE O TEU AMOR O FAGAMOS FRATERNIDADE

• Para que as nosas comunidades sexan verdadeiras testemuñas de amor entregado e solidario, Oremos.
  

QUE O TEU AMOR O FAGAMOS FRATERNIDADE

• Que cada un de nós, saibamos poñerlle corazón, ollos, mans e oído ao amor, para así saber descubrilo en cantos o necesitan, Oremos.
  

QUE O TEU AMOR O FAGAMOS FRATERNIDADE

En ti confiamos sempre, a pesares de que moitas veces esvaramos no camiño, se ti a man que nos axude a erguernos. P.X.N.S. Amén.

Reflexión

Señor Xesús,

Ti mírasme con cariño.

e disme: "sígueme".

Eu quero escoitarte a fondo,

camiñar contigo,

vivir como fillo /a de Deus e na irmandade de tod@s.

Dáme a túa confianza e a túa xenerosidade. Amén.

CANTOS

• ENTRADA: Temos unha festa
  
• LECTURAS: Douvos un mandato novo
  
• OFETORIO: O Señor é o meu pastor
• COMUÑÓN: O amor é o meirande

CORPUS 2009

SE NON QUERES FORMAR PARTE DUNHA SOCIEDADE LIMITADA, FACILITA A PARTICIPACIÓN DE TOD@S

 

PÓRTICO

 

O mundo ten fame de pan: 862 millóns de fament@s e outras tantas persoas insuficientemente alimentadas. Un día, Xesús multiplicou os pans. Non trataba só de dar solución a un problema, senón de marcar un comportamento liberador. Hoxe, non faría falla multiplicar, bastaría con sumar e dividir correctamente, é dicir, solidariamente. bastaría con racionalizar a administración dos nosos bens, pois gastamos duascentas veces máis na morte (armas e guerras) que na promoción, dignificación e desenvolvemento da vida.

O Señor invítanos á súa mesa, na que atoparemos pan abundante, viño excelente, amizade verdadeira e amor ata o límite. Poñámola no centro das nosas prazas e dos nosos corazóns.

 

O PERDÓN

 

• Polo noso egoísmo, porque non queremos compartir os nosos pans, SEÑOR, QUE NOS ABRAMOS Á SOLIDARIEDADE.
  
• Pola nosa intolerancia, porque seguimos mantendo marxinacións e exclusións, CRISTO, QUE NOS ABRAMOS Á SOLIDARIEDADE.
  
• Pola nosa insolidariedade, porque non contamos nin valoramos aos pobres, e non descubrimos neles a presenza de Cristo, SEÑOR, QUE NOS ABRAMOS Á SOLIDARIEDADE.
  

 

REMUÍÑO

 

• Presenza e cercanía: Unha das cousas que moit@s lle achacan aos políticos unha vez que conseguiron ser elixidos, ou gañar unhas eleccións, é a súa pouca memoria, o rápido que esquecen as promesas e ás persoas que os votaron. Pois ben, a celebración de hoxe, Corpus, quere poñer de manifesto todo o contrario ao que viñamos dicindo. É dicir, que aquel que pasou polo mundo facendo o ben, e foi capaz de arriscar a súa vida ata entregala para que a xustiza e a paz puideran agromar no medio do mundo, hoxe faise presente nas nosas rúas e prazas para dicirnos que non se esqueceu de nós, que segue ao noso lado, que para El seguimos sendo importantes, que nin se esquece nin nos esquece. É hoxe a festa da cercanía de Deus. E se nós andamos pólas rúas e nelas nos atopamos cos demais, nelas disfrutamos da conversa pausada ou rápida cos amigos e coñecidos, se nelas tamén temos participado de tristuras e dor; pois ese mesmo lugar, hoxe quere percorrelo acompañándonos o Señor, para mostrarnos unha vez máis que para El somos importantes.
  
• E tan importantes que nesta súa visita polas nosas rúas, non deixa e lembrarnos a importancia e a sinceridade da nosa solidariedade para cos máis necesitados, os excluídos, os últimos, e tamén non tan últimos da sociedade. Si, porque hoxe tamén se nos fai unha chamada para que non viremos a cara para outro lado, e non agochemos a cabeza para evitar así ver a realidade. Por iso non podemos esquecer que hoxe é o día no que Cáritas quere poñernos diante o rostro, tantos rostros de Cristo, que van quedando nas beiras das nosas parroquias, cidades, pobos… por mor da crise, si, pero tamén porque namentres nós puidemos ter oportunidades, a eles se lles foron pechando portas e posibilidades. E xa non podemos quedar impasibles diante desta situación; Corpus e Cáritas móstranse hoxe unidos polo amor: o amor do Deus cuxa fe confesamos, e que nos invitou a ir polo mundo facendo o que El fixo; e o amor entregado e solidario de voluntarios e colaboradores, cristiáns e non cristiáns, que poñen medios e tempo ao servizo de cantos sendo icona de Xesús, non somente non son recoñecidos coma tales, senón que se lles nega a posibilidade dunha vida feliz con eles mesmos e cos seus. Corpus, é tamén o día no que os rostros dos que van quedando á marxe queren facerse presentes ao Deus que, tamén a eles, lles sae ao encontro.
  
• Finalmente, Corpus, quere ser tamén un momento de reflexión para que nos deamos conta de que a fe non é algo nin teórico nin reducido ao ámbito das paredes do templo, senón que o que alí se celebra, ha ser vivido, coa presenza dos que rezamos agradecendo e pedindo a Deus, cada día e coas persoas coas que nos imos atopando cada día. Corpus, quere ser a reivindicación de Xesús, para que non o deixemos pechado no sagrario, porque inda que alí puidera estar moi ben, e sempre protexido, El, como fixo sempre ao longo da súa vida, non quere ser unha lembranza do pasado, senón unha presenza real que sabe aledarse con que se alegra, consolar a quen necesita consolo, e chorar con quen está triste e necesita mans e corazón para saír cara a diante. Por iso cantamos con convencemento e sentido orante: "Salve, santo sacramento, medicina e alimento, corpo e sangue non finxidos".
  

 

ORACIÓN DA COMUNIDADE

 

Neste día no que, unha vez máis, Cristo nos ofrece sinais do seu amor, oramos confiadamente ao Pai de misericordia dicindo:

 

GRAZAS POR DARNOS DESTE PAN

 

• Pola Igrexa, para que entendamos que temos un compromiso fondo de traballar sempre para que se vexan respectados e defendidos os dereitos de todas as persoas en todo o mundo, OREMOS.
  

 

GRAZAS POR DARNOS DESTE PAN

 

• Por todas as persoas que, dun xeito ou doutro, desde Cáritas ou desde calquera outra ONG, son a voz dos sen voz; para que nunca cansen no seu traballo e atopen sempre a nosa axuda solidaria, OREMOS.
  

 

GRAZAS POR DARNOS DESTE PAN

 

• Por tod@s nós, que hoxe compartimos, unha vez máis, a mesa solidaria da Eucaristía. Para que comprendamos que esta mesa significa comuñón fronte a exclusión, integración fronte a marxinación; participación fronte a insolidariedade, OREMOS.
  

 

GRAZAS POR DARNOS DESTE PAN

 

Grazas, Señor, porque queres quedar con nós coma compañeiro de camiño. PXNS. Amén.

 

 

PARA A REFLEXIÓN

 

Se tanto vos preocupa a xente e a situación clama ao ceo,

non saiades pola tanxente dicindo que son moitos e non chega,

que hai que despedilos, que non é tempo de vacas gordas...

Dádelles vós de comer!.

 

Aquí temos cinco pans e dous peixes!.

Son os primeiros do banquete.

E ti, ¿que tes?.

Baleira a túa alforxa e, lixeiro,

pregúntalle ao teu compañeiro se el tamén quere poñer o que leva.

 

Correde a voz.

Que se faga mesa fraterna,

que ninguén garde o pan de hoxe para mañá.

Desprendédevos do que levades enriba.

Tomade todo o que vos chega.

Erguede os ollos cara ao ceo

e bendicide ao Deus da vida que tanto coida e coida de nós.

 

Repartiron os que non tiñan nada.

Chegou para todos e aínda sobrou para soñar utopías.

 

Días haberá nos que teremos que compartir non o dun día,

nin o dunha mochila, nin o que levamos enriba,

nin as sobras da primavera,

senón o mellor da nosa colleita e a nosa vida mesma.

 

Grazas, Señor,

por romper os nosos muros

e ensinarnos a compartir seguindo a túa palabra.

 

CANTOS

 

• ENTRADA: Vinde axiña
  
• LECTURAS: Salve, Santo Sacramento
  
• OFERTORIO: Grazas, Señor, graciñas
  

COMUÑÓN: Ti es o pan do ceo

Trindade 2009

Comuñón liberadora na misión do amor: Pai, Fillo e Espírito Santo

Pórtico

Nun mundo no que as relacións comerciais unen aos países, no que Internet é un fío que xunta e crea modas e tendencias, no que o idioma xa non é barreina e as distancias vense reducidas a un intre no tempo, resulta paradóxico que as persoas esteamos cada vez máis separadas e actuemos indo só ao noso.

Enfróntanse así intereses económicos, sociais, de poder... que fan que as relacións persoais se fundamenten no interese e no material, esquecéndonos do que temos de verdadeiramente humano: a relación, a gratuidade, a solidariedade.

A festa de hoxe, a Trindade, vén poñer luz para axudarnos a descubrir que é o amor na comuñón, o xeito que temos as persoas de fundamentar as nosas relacións humanas e de fe, no seo dunha sociedade que camiña no respecto, na paz e na igualdade.

ACTO PENITENCIAL

• Por negarnos a abrir o corazón cando estamos necesitados de que nos escolten, SEÑOR, GUÍANOS Á COMUÑÓN
  
• Por tódalas veces nas que, pechándonos en nós mesmos, perdemos a posibilidade de recoñecer a quen está ao noso lado, CRISTO, GUÍANOS Á COMUÑÓN.
  
• Polas veces en que tratamos de dominar ás persoas por medio do medo, da exclusión, da chantaxe e a descalificación, SEÑOR, GUÍANOS Á COMUÑÓN.
  

REMUÍÑO

• A festa da Trindade, situada no tramo final do tempo de pascua, é un bo momento para que nos preguntemos qué poñemos cada un de nós alí onde estamos, para favorecer a comunicación e as relacións de uns cos outros. Si, porque a festa de hoxe é unha invitación a que levemos á nosa vida a capacidade de amor que o Pai, o Fillo e o Espírito Santo nos mostran. O Deus que nos convoca, por amor, envía ao seu Fillo, desde o amor; e para que non nos sintamos solos e na soidade, déixanos ao Espírito para que sexa o compañeiro da viaxe, a Ruah vivificadora do amor na nosa vida. A forza que fai que non nos deixemos levar polo que escoitamos que outros din, senón que nos invita a facer da Palabra de Deus, do Evanxeo, a Boa Nova estimulante que é capaz de descubrirnos que a pesares da corrupción, os enganos, a hipocrisía, a falta de coherencia…dentro e fóra da Igrexa, segue sendo válido confesar e confiar en Xesús. Que o testemuño que nos deixou segue tendo plena actualidade e validez para nós, e para todos aqueles aos que nós queiramos.

• Os textos que hoxe proclamamos fálannos de comunidade e de amor. Dous aspectos fundamentais sen os que sería imposible vivir o proxecto de Xesús no medio do noso mundo. E sería imposible porque ser Igrexa ou sentirse membro activo dela, non é un ir á celebración o domingo ou cumprir coas normas que nos ensinaron hai anos, senón esforzarnos por descubrir como ese amor que Pai, Fillo e Espírito viven e comparten, somos nós capaces de vivilo no medio das nosas comunidades. Unhas comunidades que sabemos, porque nós tamén formamos parte delas, e tampouco o somos, non son perfectas, marabillosas e sempre bondadosas.
• Vivir a comuñón, fainos saír de nós mesmos, dos nosos guetos, dos cuarteis de inverno e sementar esa comuñón: poñer paz onde hai liortas, poñer unión en tanta división, respecto onde hai marxinalidade, xustiza onde hai exclusión. É, entón, algo que vivimos na nosa vida, facéndose presente nos diversos ámbitos de relación que temos: a familia, a Igrexa, o traballo, os nosos compromisos pola sociedade... Estamos chamados, por un lado, a revitalizar a Igrexa, a poñer máis amor e humanidade en tanta burocracia, a poñer rostros e persoas nas grandes decisións, a fomentar a participación activa dos seus membros, e non só duns poucos elixidos...Por outro lado, tamén estamos chamados a revitalizar as familias, valorando o que une, superando tendencias egoístas e creando máis lazos de amor e afecto, xa que estes vense moitas veces rotos. Asemade, tamén estamos chamados a revitalizar o tecido social, traballando pola paz, a liberdade, o respecto, a dignidade, os dereitos humanos, a ecoloxía, a gratuidade.
  

• Que a festa da Trindade nos leve a tomar moito máis en serio que está nas nosas mans, non lle botemos a culpas logo a Deus, facer o posible, esforzarnos para que o amor do que tantas veces falamos o convertamos en actitudes reais e auténticas. E iso só podemos facelo mellorando o xeito de tratar aos que están máis ao noso lado, os que mellor nos coñecen e aos que máis coñecemos, e logo continuar coas tarefas que unen, co traballo que faga que outros sexan felices, coa visita a quen sabemos que está so… é dicir, facer do amor unha experiencia verdadeiramente trinitaria, unha experiencia de Deus.
  

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Se o amor ten que ser o eixo da nosa vida, convertámolo agora en solidariedade e encomendemos a cantos necesitan da nosa man e do agarimo de Deus, dicindo xuntos:

QUE SEXAMOS TESTEMUÑAS DE AMOR COMUNITARIO

• Para que na Igrexa, dun recuncho a outro do mundo, saibamos facer do amor e da comunicación un canto de solidariedade, preocupación polos outros, alegría sincera e defensa da dignidade humana , OREMOS.
  

QUE SEXAMOS TESTEMUÑAS DE AMOR COMUNITARIO

• Para que nas nosas comunidades poidan atopar acougo tódalas persoas, crentes ou non, que estean necesitadas de amor, xustiza, liberdade e paz interior, OREMOS.

QUE SEXAMOS TESTEMUÑAS DE AMOR COMUNITARI

• Para que nós sexamos capaces de descubrir e vivir que o misterio da Trindade é un misterio de amor, entrega xenerosa aos demais, preocupación sincera por quen o está pasando mal, e coherencia persoal para que fagamos que o que vivimos non vaia por un camiño distinto ao que cremos, OREMOS.
  

QUE SEXAMOS TESTEMUÑAS DE AMOR COMUNITARIO

Con sinxeleza e apertura de corazón, puxemos nas túas mans as nosas preocupacións e ledicias. Fai delas unha verdadeira acollida de amor que nos impulse a vivilo comunitariamente. P.X.N.S. Amén.

Reflexión

Dicir comunidade é dicir camiño compartido,

moitas mans que se xuntan para facer a andaina máis liviá.

É compartir a vida entrelazada,

é xuntar, baixo as mesmas esperanzas,

as nosas diferenzas, que, así, non nos separan.

Dicir comunidade é falar de proxecto común,

de soños compartidos,

de camiño acompañado.

É pensar no outro,

no mellor para o outro,

e pensar, xuntos, no mellor de nós para os outros.

Dicir comunidade é alentarse uns aos outros

e corrixirse sen medo a anoxarse.

É animarse a medrar xuntos, paseniñamente.

É falar de apertura e de entrega, de servizo aos demais.

É aprender a ofrecerse, xenerosos.

É compartir a vida de Deus,

fonte de vida, esperanza e amor.

Dicir comunidade é común-unidade de criterios verdadeiros,

os do Evanxeo.

de opcións valentes,

as de Xesús;

de retos difíciles,

os do Reino en marcha.

Aquí estamos, Señor, xuntos e en camiño,

para facer medrar o teu Reino onde pidas.

(M. Murúa)

CANTOS

• ENTRADA: Vinde axiña
  
• LECTURAS: Non vou só
  
• OFERTORIO: Cantádelle ao Señor unha cantiga nova
• COMUÑÓN: Ti es o pan do ceo

Remol Pentecostes

FALAR PARA QUE SE ENTENDA E NON PARA QUE SE FALE DE NÓS

PÓRTICO

Son moitas as veces nas que se di que a Igrexa se ten posicionado sobre este ou aqueloutro tema. Pero cando se afirma iso somentes aparece a voz dos bispos (e case sempre os mesmos bispos), que no nome da toda a Igrexa –non o esquezamos: Igrexa somos tod@s–, manifestan que ese é o pensamento da Igrexa. A partires de aí, xa temos polémica montada a través dos medios de comunicación, e minutos nos telexornais por dous ou tres días, ata a próxima. Faise valer deste xeito aquilo de “que falen de nós, inda que sexa mal”.

            Pero máis alá das polémicas, poderíamos preguntarnos: é de verdade a voz da Igrexa?. Ou é a voz, autorizada e á que sempre debemos prestar atención, dos bispos?. Porque non é o mesmo unha cousa ca outra. Pois se Igrexa somos tod@s, algo teremos que dicir os demais cristiáns sobre cuestións que nos afectan e estamos a vivir, moitas das veces a sufrir. E teremos que facelo sen buscar polémica, pero sen esquecer que como crentes tamén temos voz e dereito a ser escoitados, e que non se debe confundir voz do maxisterio –os bispos son mestres- coa voz de toda a Igrexa.

            Que a festa de Pentecostes nos axude a descubrir que o importante non é que haxa unha sola voz, senón que, inda que haxa moitas, poidamos entendernos

PERDÓN

• Por excluír da comuñón eclesial a quen non pensa coma nós, SEÑOR, QUE NOS ABRAMOS AO ESPÍRITO.
  
• Por crer que só debe haber unha voz na Igrexa, esquecendo que en Pentecostes eran moitas e entendíanse, CRISTO, QUE NOS ABRAMOS AO ESPÍRITO.
  
• Porque moitas veces preferimos deixarnos levar e non poñer reflexión, forza e dinamismo no que facemos, SEÑOR, QUE NOS ABRAMOS AO ESPÍRITO
  

REMUÍÑO

Como en Pentecostes, tamén nós hoxe máis que nunca, somos urxidos a non esquecer qué significou que os Apóstolos sentisen a forza do Espírito. Si, hoxe máis que nunca, porque estamos a vivir un momento no que parece que quen non pensa igual, quen é capaz de tender pontes de diálogo con outras visións, quen se aparta da dura liña oficial, non só non é ben considerado, senón que se lle tacha de rupturista e fóra da comuñón; case que de traidor ao Espírito e á mensaxe de Xesús. Porén, a primeira lectura de hoxe dinos todo o contrario; é dicir, os Apóstolos perderon o medo e foron capaces de dicir o que sentían e querían comunicar, e non só iso, senón que, ao facelo, os que os escoitaban eran capaces de entendelos, e non se crían únicos en impoñer o que un pensaba, senón que buscaban que todos escoitasen e comprendesen. Hoxe a Igrexa, moitas das veces, parece camiñar no senso contrario, parece que quere falar para que non a entendan ou para que con ela polemicen. Non estaría de máis que todos nós prestásemos máis atención ao que significa a festa de hoxe e actuaramos en consecuencia.

E porque Xesús é o Señor, e o seu Espírito vai camiñando no medio de toda a Igrexa, non ao lado duns poucos, sabemos, e estamos chamados a vivilo con convicción e confianza, que na Igrexa hai pluralidade, non uniformidade nin pensamento único. Por iso, desde a confesión na fe do Deus que nos deixou ao Espírito con nós para seguir sementando esperanza e vida, tamén dicimos, cremos, e desde aí vivimos, sabendo que: ”Hai diversidade de servizos, pero un Señor. Hai diversidade de realizacións, pero un mesmo Deus,que é quen realiza todo en tod@s”. Pois se é así, e Paulo non tiña dúbida ningunha, non deberiamos perder tempo, ou desaproveitalo en cousas que só desgastan e cansan, pero non nos fan nin anunciar nin testemuñar a mensaxe. Porque se El nos mandou que foramos testemuñas, isto non pode acadarse mentres andemos a discutir sobre cousas que non so non unen nin dignifican, senón que van posibilitando que moitas persoas se vaian afastando da Igrexa e dos que a ela a representan. Pois se o corpo é un tendo moitos membros,e todos son importantes, así tamén na Igrexa, tod@s valemos e ninguén ha ser excluído, o único que necesitamos é querer facelo. A que esperamos?

Por iso, coma os xudeus, temos que perder o medo, non deixar que outros falen por nós, e deixar que a forza do Espírito entre en nós para poder responder ao envío de Xesús: ”tamén eu vos mando a vós”. Non será que nos é máis doado falar doutros que non nos deixan, para agochar a nosa mediocridade do non querer vivi-la dispoñibilidade?.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

            Que deixando entrar na nosa comunidade a forza do Espírito, nos esforcemos por encher o mundo da túa semente. Con esta convicción dicimos xuntos:

MANDA O TEU ESPÍRITO, SEÑOR

Para que toda a Igrexa, non só os seus pastores, sexa voz no medio do mundo que alente proxectos solidarios e humanizadores, que leven dignidade a tantas persoas ás que non se lle recoñece, OREMOS.

MANDA O TEU ESPÍRITO, SEÑOR

Para que nas nosas comunidades deixemos de render ao mínimo, ritos baleiros e costumes, e nos deixemos levar da forza do Espírito para ser creativos, solidarios, cercanos, e sempre dispostos a ofrecer as nosas mans para canto sexa colaboración comunitaria, OREMOS.

MANDA O TEU ESPÍRITO, SEÑOR

Por tod@s nós, para que na nosa vida, non teñamos medo á novidade do Espírito que nos invita a sacar de nós o vello, o anacrónico, e a poñer creatividade, ilusión e dinamismo na nosa vivencia da fe e na relación coas persoas, OREMOS

MANDA O TEU ESPÍRITO, SEÑOR

Grazas,Señor, por non querer deixarnos orfos, e deixarnos ao Espírito coma compañeiro na andaina da nosa vida. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Bendicímoste, Pai, polo don do Espírito

que, por medio do teu Fillo, lle fas ao mundo.

Bendicímoste por ter posto o teu Espírito

en homes e mulleres, en nenos e adultos,

e en toda a historia humana:

Espírito de forza nos seus xuíces e gobernantes,

Espírito creador nos seus sabios investigadores,

Espírito soñador nos seus artistas e poetas,

Espírito solidario nos seus pobres pobres;

Espírito de vida no pobo.

Que o Espírito nos dea forza para loitar

pola verdade, a xustiza e o amor,

luz para comprender a todas as persoas,

axuda para servir,

xenerosidade para amar,

solidariedade para vivir,

paciencia para esperar...

Pai, que o teu Espírito sopre sobre a Igrexa,

dándolle unidade e nova savia evanxélica;

que lle traia a todos os pobos, razas e nacións

a liberdade, a igualdade e a fraternidade.

E finalmente, fainos sensibles

á acción do teu Espírito no mundo e na historia.

Axúdanos a descubrilo na ciencia,

na cultura, no traballo, na técnica,

en todo aquilo que o ser humano e o Espírito

preparan conxuntamente no alumbramento

dos ceos novos e da terra nova.

Por Xesucristo, o teu Fillo resucitado e irmán noso. Amén.

CANTOS

ENTRADA: Temos unha festa

LECTURAS: Manda o teu Espírito

OFERTORIO: Grazas, Señor, graciñas

COMUÑÓN: Eu soñei