ADVENTO 4 DOMINGO

ADVENTO, TEMPO DE DISPOÑIBILIDADE

SIGNO: Colocamos a cuarta e derradeira parte que completa o mapamundi coa cita do evanxeo de hoxe escrita nela.

PÓRTICO

María, a muller que non tivo medo, que soubo escoitar e acoller, que foi capaz de abrir o seu corazón a quen estaba necesitado da calor que dá amor desinteresado e solidario, convídanos, no cuarto domingo do Advento, a saír de nós, a erguer a vista, a deixar atrás o ensimesmamento dos nosos rezos e prácticas, quizás ás veces baleiras de contido, para saber descubrir entre aqueles cos que estamos, cos que nos cruzamos cada día, con tantas persoas que precisan dunha man aberta, un corazón quente, uns pés que se poñan en camiño con eles e por eles, e unha cabeza que pense e non se deixe levar do paternalismo; saber descubrir o rostro do Neno que nace para que todas as persoas poidan vivir con dignidade e ser tratadas con xustiza; para que naza o Neno que quere cambiar as nosas vidas e as de tantas persoas que senten utilizadas, explotadas, esquecidas, silenciadas, por ser como son ou dicir o que pensan. No seu pórse en camiño cara a casa de Isabel, María foi preparando a chegada daquel que veu traer a salvación: Xesús. Seremos tamén nós capaces de pornos neste camiño?.

O PERDÓN

• Polas veces nas que non nos comprometemos se non vemos réditos ou se non vemos reflectido nos demais o que facemos, SEÑOR, QUE SEMPRE ESTEAMOS DISPOÑIBLES.
  
• Porque moitas veces preferimos pechar os ollos e non descubrir a realidade como un compromiso ao que nos chama o noso sermos cristiáns, CRISTO, QUE SEMPRE ESTEAMOS DISPOÑIBLES.
  
• Porque vivimos unha relixiosidade desencarnada, fóra da realidade que nos aliena e adormece, SEÑOR, QUE SEMPRE ESTEAMOS DISPOÑIBLES.
  

REMUÍÑO

• Neste cuarto domingo do tempo de Advento, a actitude á que se nos chama é "dispoñibilidade". Así nolo mostra a palabra que escoitamos. Por un lado, o Señor está disposto a axudar a Israel; El nunca o abandona e vela por el, especialmente por ese resto que quedou de pobres, labregos, pastores, viúvas.. Non eran nada pero El garante a súa felicidade, xa que para eles é o Mesías. E ante todo aparece a tranquilidade que dá saber que non están sos, que hai alguén que mira, que se preocupa, que se ocupa deles. E nós, que estamos xa case no tempo de Nadal, que enfilamos a recta final do Advento, tamén estamos chamados a poñer esa alegría, a estar dispostos a ser garantes da verdade, da xustiza, do compromiso que libera, que fai agromar a felicidade onde hai situacións de murcha: enfermidade, soidade, abandono. Como pode ser un Nadal de ledicia para os que non entran no consumismo porque están excluídos?. Como nós, que o temos todo, non somos capaces de renunciar para poñer alegría entre tanta tristura, para poñer tranquilidade en tantas vidas de xente agoniada, que non chega a fin de mes, que se perden botando contas por se o que teñen lles chegará?. O tempo de Advento que está a piques de rematar xa tivo que ser para nós unha toma de conciencia de que ante situacións de amargura e tristura, estamos chamad@s a ser luz, esperanza, alegría, cercanía, diálogo, axuda e amor.
  
• Por outro lado, a nosa nai María non pensa dúas veces o que acababa de escoitar, o anuncio de que ía ser nai, e marcha correndo onde a podían necesitar. Non mira os trastornos do camiño, nin o tempo que lle leva, nin os inconvintes que poidan xurdir, senón que vai disposta e alegre. E nós, cantas veces medimos a rendibiliedade do que facemos, cantas veces botamos na cara aos irmáns o tempo que lle adicamos, cantas veces nos escudamos nas limitacións que dicimos ter? A dispoñibilidade é a opción polo cercano, é abrazo, é empatizar, sintonizar, compartir. E esta sociedade, na que todos as novas tecnoloxías fan que, supostamente, todos esteamos moito máis cercanos, está enferma de soidade. A dispoñibilidade é visita dun mesmo que se dá, pero é visita de Deus por medio de nós. A que esperamos para que ao remate do tempo do Advento a nosa vida se transforme en acollida, en liberación, en cercanía en DISPOÑIBILIDADE?.
  

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Señor, Ti segues acompañándonos neste tempo do Advento. Queremos que a rutina non aniñe no noso corazón para así estarmos dispoñibles diante de quen precise de nós. Por iso dicimos confiados:

QUE ANDEMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

• Pola Igrexa, para que estea sempre dispoñible para todas as persoas, esquecendo primeiros postos, privilexios doutro tempo e antigos exclusivismos, OREMOS.
  

QUE ANDEMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

• Polas nosas comunidades, para que se vexa reflectido nos seus membros este tempo de Advento, especialmente no acercamento aos mais necesitados: enferm@s, parad@s, anciáns abandonad@s...., OREMOS.
  

QUE ANDEMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

• Por tod@s nós, para que o esforzo deste tempo sexa pulo na nosa dispoñibilidade a ser persoas atentas aos signos dos tempos que marcan a nosa época, ás persoas e ás súas inquedanzas, OREMOS.
  

QUE ANDEMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

Señor, Ti sempre estás disposto a axudar a todas as persoas, sen exclusivismos. Fai que para nós tampouco haxa persoas indiferentes. PXNS. Amén

PARA A REFLEXIÓN

Hoxe, Señor, querémosche cantar

coa nosa voz que Ti tan ben entendes.

Por sermos viaxeiros do tren da vida,

porque deixamos de ser illas,

por adentrarnos por sendas e charcos,

pola túa presenza viva nesta aventura,

dámosche as grazas con forza e tenrura.

Polos camiños, pequenos e grandes,

de comunicación, diálogo e encontro;

polos sorrisos, os bicos e as bágoas,

dámosche as grazas con forza e tenrura.

Polos ollos, que saben dicir o que levan dentro,

polos pés, que nos achegan a quen está so,

polo corpo, que expresa os nosos sentimentos,

polos corazóns, que latexan ao unísono,

por quen co seu amor nos comunica vida,

dámosche as grazas con forza e tenrura.

Porque nos puxemos en camiño a toda présa,

porque entramos na casa do pobre,

porque hai seos cheos de espírito vivo,

porque Ti estás sempre con nós,

como sinal de toda comunicación,

dámosche grazas con forza e tenrura.

CANTOS

• Entrada: Ven axiña visitarnos
  
• Lecturas: Veña o teu Reino
  
• Ofertorio: Xesús chamado amigo.
  
• Comuñón: Volve Señor
  

 

Advento 3Domingo

ADVENTO, TEMPO DE LEDICIA

SIGNO: Colocamos unha terceira parte do mapamundi coa cita do evanxeo de hoxe escrita nela.

PÓRTICO

O Advento, tempo de ledicia e renovación, esixe de nós disposición a deixar atrás canto nos impide vivir e ser verdadeiramente persoas alegres, esperanzadas e esperanzadoras. Fronte ao actuar daqueles que non teñen a ledicia de coñecer que o Señor chega, nós estamos chamados a ser iconas, imaxe, presenza daquel que chega. Pero, como podemos facelo estando tristes, desganados, vivindo na rutina, asentados na comodidade?. Non é o ritualismo, senón a fraternidade o que fai que a nosa corazón se alegre e a nosa esperanza sexa acollida como presenza do que vén para traernos a salvación.

Deixemos que a forza do Espírito entre nós!.

O PERDÓN

• Por non ser coa miña vida rostro da túa misericordia, SEÑOR, QUE VIVAMOS A TÚA LEDICIA.
  
• Por non ser coa miña palabra consolo para quen está triste, CRISTO, QUE VIVAMOS A TÚA LEDICIA.
  
• Por non ser cos meus ollos alento para quen busca na miña mirada ánimo e axuda, SEÑOR, QUE VIVAMOS A TÚA LEDICIA.
  

REMUÍÑO

• 
  A FE, FORZA QUE CONSOLA
  

Tod@s temos a experiencia de sentirnos consolados en momentos duros e difíciles da vida por palabras de amigos, de xente que nos quere e estima. Pero ao mellor non temos sentido esa mesma experiencia na nosa vivencia de fe Pode ocorrer que en ocasións, cando máis o necesitamos, a fe son signifique nin tampouco nos sirva de axuda en momentos nos que nos sentimos desasistidos e necesitados de algo e alguén que sexa para nós alento consolador que nos leve a ver outras perspectivas e evite que nos veñamos abaixo. Se nos ocorre iso teríamos que preguntarnos por qué, non será que ao mellor a nosa é unha fe meramente de ritos, costumes ou tradicións, periférica, poderíamos dicir?. A Palabra invítanos a profundar no que confesarnos crentes significa na nosa vida: no que facemos, dicimos ou pensamos, a superar a tentación de reducila a lago residual, a que volva, ou quizais comece, a ocupar o lugar desde o que ten sentido salvación que Xesús puxo nas nosas mans

• A FE, UNHA FORZA QUE NON DESESPERA
  

Quen atopa consolo, non experiencia alienante, na fe, descobre tamén nela a forza para poder saír cara adiante, para non quedarnos en simple salouco, para deixar atrás o laio e por pés no camiño. Un camiño que sempre ten experiencias e vivencias novas, ilusionantes e cheas de viveza, e que moitas veces nos custa atopar. Acollamos esta forza con paciencia, sen precipitarnos, pero sempre coma brúxula que nos marca cal é camiño que nos enche de ledicia, sentido e nos leva cara Aquel que sabe acoller e agarimar. Non teñamos présa, vaimos pouco a pouco, pero superemos a tentación de abandonar a metade de camiño, de deixarnos levar da desesperación. Como dicimos en linguaxe pouco académica: poñámonos as pilas dunha vez!

• A FE, UNHA FORZA QUE NOS AXUDA A PREPARAR O CAMIÑO DA VIDA
  

Xoán dinos que hai que ir preprarando este camiño, que as veces ten baches, que outras veces está embarrado ou que en ocasións pode ser demasiado estreito, e non nos queda máis que amañalo. A que esperamos! Este Advento é unha nova oportunidade para ir reparando todas estas defiiciencias; cada un de nós sabe cales son e onde están, aproveitemos entón o momento, remoamos dentro de nós, saquemos fora canto nos impide camiñar con tranquilidade, e esforcémonos por ir cara diante. Que esa voz que berra no deserto do noso corazón sexa acollida por nós, e así tomemos en serio a súa invitación: preparade o camiño!. A que esperamos?. Non vaia ser que cando El chegue o atope sen amañar a non poida pasar por el.

Oración da Comunidade

Imos por agora, co corazón e cos beizos, a nosa vida nas mans deste Deus que nos falou por medio da súa Palabra e nos invita a sentirnos agarimados pola presenza do Espírito, dicíndolle xunt@s:

QUE ANDEMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

• Polo pobo de Deus: Papa, bispos, curas e leigos, para que saibamos vivir o Advento como tempo de cambio, transformación que nos leva a ser máis xustos, solidarios e coherentes co que significa dicir CREO, Oremos.
  

QUE ANDEMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

• Señor, neste momento da celebración, sempre pedimos polas nosas comunidades parroquiais, pero ás veces non prestamos atención ao que rezamos. Para que non deixemos pasar de largo este momento que sempre nos invita a situar a nosa mirada na realidade que temos máis achegada e da que formamos parte, Oremos.
  

QUE ANDEMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

• Porque sabemos que o Advento é sempre unha oportunidade para mirar dentro de nós e cambiar canto entra en contradición coa túa Palabra que nos fala de cambio, novas oportunidades, perdón e misericordia; queremos, unha vez máis, responder a esta invitación que nos fas de deixar atrás canto nos vai afastando de ti e dos irmáns, Oremos.
  

QUE ANDEMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

Señor, sabemos que Ti sempre nos escoitas. Axúdanos a que neste camiño do Advento sexamos quen de botar fóra do noso corazón o que nos impide vivir con ledicia a chegada do teu Fillo. Por Xesucristo, noso Señor.

PARA A REFLEXIÓN

QUE TEMOS QUE FACER?

A vida é...

unha oportunidade, aproveitémola;

un soño, fagámola realidade;

unha aventura, mergullémonos nela;

un reto, afrontémolo;

unha promesa, creamos nela;

un misterio; contemplémolo.

A vida é a vida, amémola.

 

A vida é...

beleza, admirémola;

riqueza, compartámola;

loita, aceptémola;

semente, sementémola;

felicidade, saboreémola;

sorpresa, abrámola;

graza, acollámola;

chamada, respondámola.

A vida é a vida, vivámola.

 

A vida é...

saúdo de Deus, recibámolo;

tesouro, coidémolo;

compromiso, cumprámolo;

amor, disfrutémolo;

agasallo, gocémolo;

combate, gañémolo;

camiño, percorrámolo;

encontro, fagámolo realidade.

A vida é a vida, entreguémola con ledicia.

CANTOS

• Entrada: Ven axiña visitarnos
  
• Lecturas: Veña o teu Reino
  
• Ofertorio: Xesús chamado amigo.
  
• Comuñón: Volve Señor
  

2 Domingo Advento

ADVENTO, TEMPO DE PACIENCIA

SIGNO: Colocamos unha segunda parte do mapamundi coa cita do evanxeo de hoxe escrita nela

PÓRTICO

Advento é tempo de perder as présas, de enchernos de paciencia, de centrarnos e poñernos en camiño. Advento é camiño de preparación para que, cando chegue Aquel en quen pomos vida e confianza, poidamos acollelo coa liberdade e a ledicia que dá saber que quere quedar con nós. E para iso temos que ter todo preparado. Pero non é esta unha preparación externa, de zapatos de marca, de vestidos de moda ou de sorrisos obrigados. Non, a nosa preparación ten que ser a de ir labrando interiormente o camiño da aceptación dun mesmo, do tempo adicado ao diálogo co Señor na oración, na capacidade de descubrir que aquelas persoas coas que convivimos precisan tamén unha palabra de alento, un sorriso sincero, unha man que lle axude a cruzar ríos cheos de problemas e dificultades.

Advento é tempo de paciencia, de tranquilidade, de gusto por escoitar a quen nos fala e de escoitarnos a nós, para descubrir que a súa voz tamén resoa no noso interior. Que as présas e as ocupacións non fagan que deixemos de prestarlle atención.

O PERDÓN

• Porque somos fill@s da inmediatez e do "quéroo todo e quéroo agora" e non respectamos os diferentes ritmos das persoas, SEÑOR, ENCHÓUPANOS COA TÚA PACIENCIA.
  
• Porque non buscamos recunchos no noso interior para reflexionar con calma e deixarnos enchoupar pola túa voz, que nos chama ao cambio e á liberación, CRISTO, ENCHÓUPANOS COA TÚA PACIENCIA.
  
• Porque o noso autoritarismo e o noso egoísmo impiden que onde hai monte, rocha e precipicio nós consigamos facer chairas, camiños e pontes de diálogo e de unión, SEÑOR, ENCHÓUPANOS COA TÚA PACIENCIA.
  

REMUÍÑO

• Xoán, un home que non pertence a ningunha xerarquía e que non posúe poder, cartos, nin tan sequera autoridade algunha, é o único que escoita a Palabra de Deus, invitación para todo o pobo. Sempre é así. É ao pobre ao que hai que escoitar, para poder oír no máis fondo do noso ser a chamada ao cambio e para poder ver a salvación de Deus. Cando unha persoa sinxela é quen de aprender a mirar a vida desde a perspectiva d@ pobre e d@ indefens@, síntese chamada a anovar a súa vida. Escoitar a quen nos chama desde o deserto da pobreza é sempre escoitar unha chamada á conversión.
  
• Hoxe un grito estridente e doroso resoa no noso mundo: o berro d@s pobres, d@s indefens@s, d@s atropelados pola inxustiza, @ anciáns, @s humillad@s, @s manipulad@s, @s inmigrantes, @s parad@s.... son a voz de quen nos urxe a comprometer a nosa vida de xeito persoal e comunitario para endereitar, abaixar, igualar... Só así poderemos ver a salvación de Deus. Hai case 61 anos, publicouse a Declaración Universal dos Dereitos Humanos e tanto tempo despois aínda queda moito camiño por andar para que en todo o mundo as persoas vexan respectada a súa dignidade.
  
• Vivimos máis e mellor informad@s que nunca, porén cada vez son máis @s que non teñen razóns convincentes que dean sentido á súa vida. É posible unha comunicación rápida e eficaz entre as persoas e os pobos, porén cada vez cústanos máis establecer relacións de amor e de amizade. Cada vez son maiores as posibilidades de viaxar e divertirse; pero ao mesmo tempo segue medrando o número de persoas insatisfeitas .... Esquecemos que a vida é un proxecto-tarefa que hai que ir resolvendo día a día e que hai que plantexar ben. O que nos caracteriza aos seguidores de Xesús é que á hora de deseñar a nosa vida, ao darlle un sentido, temos como un punto de referencia seguro: a súa vida e a súa mensaxe.
  
• Por iso é importante escoitar con atención a voz do profeta: "Preparádelle o camiño ao Señor". A preparación consiste na igualación das relacións humanas, que deben pasar da desigualdade á igualdade, da inxustiza á xustiza. E ese cambio debe ser interior e exterior. O camiño e os carreiros fan referencia a algo que ten relación con tod@s, a un mundo novo, a unha nova sociedade, ao Reino de Deus (co esplendor que narra Baruc). É doado sentir a impotencia diante da complexidade da sociedade actual e o pouco que se pode facer; pero a voz do profeta é un reto para tod@s. Non se pode ver a salvación de Deus se non hai conversión, se non hai cambio, se non hai compromiso práctico do compartir e da solidariedade, se non nos remangamos e poñemos as nosas mans ao servizo d@s demais. A que esperamos?; preparemos o camiño.
  

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Abramos o corazón a Deus, e confiémoslle a nosa vida, para que a acompañe coa súa presenza e o seu alento. E porque somos conscientes da nosa necesidade de conversión, agradecemos esta nova oportunidade que pon no noso camiño dicíndolle:

QUE ANDEMOS O CAMIÑO DO AVENTO CON ILUSIÓN

• Pola nosa Igrexa, para que descubra a necesidade de conversión, liberándose das ataduras do egoísmo e do acomodamento, sen medo aos cambios e traballando con ledicia, esperanza e ilusión na construción dun mundo máis humano, rostro do Deus Amor, OREMOS.
  

QUE ANDEMOS O CAMIÑO DO AVENTO CON ILUSIÓN

• Para que nestas vésperas do Nadal a austeridade de Xoán Bautista, o precursor, nos lembre que sempre, pero máis nestes tempos de crise nos que vivimos, a sobriedade no gasto para compartir cos máis necesitad@s é para @s pobres unha boa nova que anuncia a efectividade do nacemento de Xesús, OREMOS.
  

QUE ANDEMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

• Por cada un e cada unha de nós, para que nos decatemos que é a través de xestos e accións concretas de xustiza, respecto, solidariedade e coherencia como demostramos a nosa vontade de paz e como construímos tecido social, OREMOS.
  

            GRAZAS POR AXUDARNOS A CAMBIAR

Grazas, Señor, porque sabemos que camiñas connosco, porque sabemos que día a día pasas pola nosa vida para sacarnos da servidume do pecado e para que andemos nunha vida nova. Fai que te sintamos sempre preto, moi preto. Pedímoscho por Xesucristo, o noso irmán, o noso Señor. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Sobre os montes, os pés do teu mensaxeiro

anuncian a paz,

traen unha boa nova.

Que fermosos son os seus pasos!.

Aí vén, berrando: Chegou a hora!.

Comeza a liberdade.

Despunta unha nova aurora.

Xa non haberá noite.

Ninguén falará máis de opresión.

A morte será enterrada para sempre.

Verdade, xustiza e amor

van da man e avanzan.

Pronto será delas o mundo enteiro.

A mentira fuxirá,

a inxustiza perdera o xuízo

e haberá liberdade.

Todo será novo.

Hai que berrar!.

Berrar de ledicia polas terras abatidas,

berrar sobre a miseria e a opresión,

berrar con forza e prazas e mercados.

O pobo camiña, sen cesar.

Hai pedras, cravos, sangue,

conflitos, suor e vida.

E un abrente no que xurde

a palabra LIBERDADE.

QUE FERMOSOS SON OS PASOS

DE QUEN TRAE BOAS NOVAS!.

CANTOS

• Entrada: Ven axiña visitarnos
  
• Lecturas: Veña o teu Reino
  
• Ofertorio: Xesús chamado amigo.
  
• Comuñón: Volve Señor
  

1 DOMINGO ADVENTO

ADVENTO, TEMPO DE LIBERACIÓN

SIGNO:
Un mapamundi dividido en catro partes. Cada semana iremos presentando unha das partes, ata completar na derradeira semana o mapamundi. Cada parte levará escrita a cita do evanxeo. Poñemos así en relación a Palabra proclamada, que nos prepara a recibir ao Señor, coa universalidade: ninguén é excluíd@.

PÓRTICO

Iniciamos hoxe un novo ano litúrxico no que a lectura do evanxeo segundo Lucas, invítanos a facer un camiño para coñecer e descubrir a Xesús. Un camiño que comezamos hoxe co tempo de Advento. Así, ao longo destes catro domingos, as súas palabras resoarán nos nosos oídos, nos nosos corazóns.... nas nosas vidas, invitándonos á acoller a liberación á que Xesús nos chama.

Recorramos sen medo este camiño, deixando de lado as nosas seguridades e atrás os nosos medos, e acostumémonos a tender a man a canto supoña cambio, transformación e renovación de todo aquilo que nos axude para que a chegada de Xesús nos atope xa camiñando cara á liberación.

O PERDÓN

• Porque a nosa vida non se ve transformada nin renovada a favor dos demais, senón que pola contra, o noso sempre é o máis importante e o único que nos ocupa e preocupa, SEÑOR, LIBÉRANOS DAS NOSAS RUTINAS.
  
• Porque moitas veces non somos capaces de pararnos diante da realidade e dos acontecementos que pasan, reflexionando sobre eles, CRISTO, LIBÉRANOS DAS NOSAS RUTINAS.
  
• Porque somos incapaces de ver máis alá do que a nosa vista nos mostra, de saír da nosa rutina, para abrirnos a unha liberación universal, SEÑOR, LIBÉRANOS DA NOSA RUTINA.
  

REMUÍÑO

Xesús foi un incansable creador de esperanza. Toda a súa existencia consistiu en contaxiarlle aos demais esperanza. Hoxe escoitamos un berro de alerta: "Levantádevos e erguede a cabeza; andade con tino...". Estas palabras son plenamente vixentes hoxe, porque as persoas seguimos matando a esperanza e embotando a nosa existencia de moitos xeitos. Cando nunha sociedade as persoas teñen como obxectivo case único da súa existencia a satisfacción das súas apetencias e se pecha cadaquén no seu propio desfrute, alí morre a esperanza. Tal vez un dos efectos máis graves e xeneralizados de vivir nunha sociedade da abundancia como é a nosa, sexa a frivolidade, a lixeireza no planeamento dos problemas máis serios da vida, a superficialidade que o envolve case todo. E isto tradúcese, a miúdo, en incoherencias facilmente detectables: as persoas satisfeitas non desexan realmente nada novo. Non queren que o mundo cambie. O presente xa lles satisface. Non se rebelan diante das inxustizas, do sufrimento, do absurdo. En realidade, este mundo é "o ceo" que a toda costa queren manter. Poden permitirse o luxo de non esperar nada mellor.

Porque non nos enganemos: sempre resulta tentador instalarnos no noso pequeno mundo, gozar da abundancia e vivir tranquilos e cómodos, sen maiores aspiracións e sen problemas. Desexamos conseguir a propia felicidade sen cambiar nada do mundo. Pero non o esquezamos: só aquelas persoas que pechan os seus ollos e os seus oídos, só aquelas persoas que se insensibilizaron poden sentirse a gusto nun mundo coma o noso. Quen ama de verdade a vida e se sinte solidario, quen ten a esperanza do Reino, sufre a tensión e intranquilidade de comprobar que este é tarefa sempre inacabada.

Pois ben, a Palabra que vimos de escoitar chámanos a poñernos en pé, a erguer sen medo a cabeza e a alegrarnos, a sentirnos comprendidos porque chega a nosa liberación. Unha liberación que nos di que non podemos vivir agoniados, que non cansa de repetirnos que o seguimento de Xesús é alegría e fraternidade; acollida e dispoñibilidade. É perder os nosos medos, deixando atrás angustias e sabendo vivir o noso tempo no mundo coma unha verdadeira experiencia de liberdade. Dicir si, dicir sei de quen me fiei, por iso non teño medo. Ou mellor: porque confío en Ti, os meus medos non van impedir que sexa eu mesmo: amar, acoller, perdoar, gozar e disfrutar dun mundo que pos nas nosas mans e que nos invitas a facer medrar, a que sexa máis humano.

A invitación está feita, a que esperamos para acoller na nosa vida esta liberación universal?.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Señor, Ti hoxe ofréceste para acompañarnos no camiño do Advento. Danos forzas para aproveitar esta nova oportunidade que pos na nosa vida, por iso dicimos confiados:

QUE ACOLLAMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

• Pola Igrexa, para que mostre un camiño de renovación e de cambio, sendo ela a primeira que dea exemplo, dando así testemuño da presenza renovadora do Espírito, OREMOS.
  

QUE ACOLLAMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

• Polas nosas comunidades, para que esteamos atentos aos signos da presenza de Deus entre nós, unha presenza que se manifesta nos pequenos, nos enfermos, nos pobres.. OREMOS.
  

QUE ACOLLAMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

• Por todos nós, para que en diálogo constante e frutífero con tódalas persoas, sexamos fermento, luz, sal.. no medio da nosa sociedade, sendo e facendo da nosa vida imaxe do Deus amor, OREMOS.
  

QUE ACOLLAMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

Grazas, Señor, porque te atopamos no noso camiñar, pois Ti sempre saes ao noso encontro no cotiá. PXNS. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Este é o tempo da espera, do desexo e da ilusión.

É un tempo de ollos abertos,

de olladas longas coma o abrente,

de pasos lixeiros por outeiros e vales.

É o tempo de salas de espera,

dos soños bos que soñamos

e dos embarazos da vida.

É tempo de anuncios, pregóns e sobresaltos;

de vixías, centinelas e carteiros,

de trobadores e profetas.

É tempo de pobres e emigrantes,

de cadeas e cárceres rotos

e de follas con boas novas.

É o tempo de Isaías, Xoán Bautista e María;

e de Xosé, quitando pantasmas,

embarcado na aventura

e pasando noites en vela.

Cantos

• Entrada: Ven axiña visitarnos
  
• Lecturas: Veña o teu Reino
  
• Ofertorio: Xesús chamado amigo.
  
• Comuñón: Volve Señor
  

REMOL CRISTO REI

DESCOLOCAD@S POLA SÚA REALEZA: UN REINADO PARA E DENDE O SERVIZO

PÓRTICO

Sempre que rematamos algún traballo, sexa individual ou colectivo, ao remate dun ciclo ou ao final do ano, toca revisar. Miramos cómo foron os resultados, en qué melloramos, en que fallamos e como podemos facer para corrixir os nosos erros. Todo este proceso temos que facelo con seriedade e de xeito meticuloso, con métodos e medios concretos.

Coa celebración de hoxe, Xesucristo Rei do Universo, chegamos ao remate do ano litúrxico, e cómpre que nós tamén miremos cara atrás e descubramos o bo, para dar grazas a Deus e o menos bo, para tratar de melloralo e así chegar ao comezo do Advento con ánimo e espera renovada. Que esta celebración sexa un coller folgos para non enganarnos a nós mesmos e descubrir o paso do Señor polas nosas vidas.

O PERDÓN

• Polas veces nas que quixemos facer do teu Reino insolidariedade, enfrontamento e inxustiza, SEÑOR, ÁBRENOS AO PERDÓN.
  
• Polas veces nas que non soubemos facer das nosas familias un berce de diálogo, respecto, amor e paz, CRISTO, ÁBRENOS AO PERDÓN
  
• Polas veces nas que no noso traballo non actuamos con responsabilidade ou lle faltamos ao respecto aos nosos compañeiros, SEÑOR, ÁBRENOS AO PERDÓN
  

REMUÍÑO

Celebramos hoxe a festa de Cristo Rei, que pecha o ano litúrxico. Xesús acepta o calificativo de Rei cun sentido totalmente distinto ao dos romanos e xudeus. Para os romanos, rei era sinónimo de emperador ou xefe, con todos os poderes. Para os xudeus, o Mesías era o rei esperado que instauraría o reino de Israel. Porén, a realeza de Xesús responde ao proxecto de Deus sobre as persoas e a sociedade, no que o rei é defensor do pobo, o que imparte xustiza e defende aos débiles.

Por iso Xesús é rei ao longo do evanxeo, porque alimenta aos pobres, cura aos enfermos, practica o servizo, rexeita o dominio e a violencia, dá testemuño da verdade, implanta xustiza e entrégase ata o final pola causa do Reino. Inverte así os valores da súa sociedade... e tamén da nosa.

Porque con frecuencia, a frase "o meu reino non é deste mundo" que vimos de escoitar no evanxeo de hoxe, serviu para reforzar unha visión do cristianismo espiritualista, coma se fose unha relixión que non debe preocuparse polas cousas deste mundo. Moitos cristiáns pensan, de xeito erróneo, que canto máis entregado se vive á tarefa do Reino, menos debe comprometerse en asuntos sociais, económicos ou políticos. Porén, a frase que pronuncia Xesús comporta unha distancia e unha ruptura, pero non entre o relixioso e o temporal, senón entre a dominación e o servizo. O Reino de Xesús non é un reino de arbitrariedade, privilexios e dominación, senón que é un reino de xustiza e de servizo; que estamos chamad@s a facer medrar no medio das persoas, das institucións, da sociedade enteira.

A sentencia "o meu reino non é deste mundo", non debe levarnos á despreocupación e á evasión, senón ao incorformismo. Unha igrexa preocupada por non ser deste mundo deberá estar atenta a tomar distancia dos poderes influentes e a non caer na falsa ilusión de enfortecer o reino de Cristo con diplomacia, poder, cartos... Pero, ao mesmo tempo, se quere estar no mundo, coma Xesús, deberá asumir que "Onde estea a persoa sufrindo dor, inxustiza, pobreza ou violencia, alí debe estar a voz da Igrexa". Oxalá sexa así.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Poñemos agora diante de Deus e da comunidade a nosa oración, que quere ser acción de grazas e alento no noso camiñar. Por iso dicimos xunt@s:

FAINOS CONSTRUTORES DO TEU REINO

• Pola Igrexa, comunidade cristiá que camiña no compromiso de facer do mundo a casa de todas as persoas, para que nunca esquezamos que o Reino xa está aquí e depende de nós que se vexan os seus froitos, OREMOS.
  

FAINOS CONSTRUTORES DO TEU REINO

• Polas nosas parroquias, para que vaiamos descubrindo que o Reino é tarefa e compromiso que esixe actitudes de participación, responsabilidade, colaboración e servizo aos demais, OREMOS.
  

FAINOS CONSTRUTORES DO TEU REINO

• Por nós mesmos, para que a nosa mirada, o noso actuar e dicir, non teñan segundas intencións nin busquen o proveito propio, senón o que sexa mellor para entre todos construír un mundo máis xusto, solidario e humano, OREMOS.
  

FAINOS CONSTRUTORES DO TEU REINO

Señor, queremos que sexas o centro da nosa vida. Fainos conscientes diso, para que transformemos o noso actuar e o noso pensar converténdonos en sementadores do Reino. PXNS.

PARA A REFLEXIÓN

Esfórzome e Ti disme: ¡perdoa!.

Teño medo e disme: ¡ánimo!.

Dubido e Ti disme: ¡confía!.

Síntome agoniado e Ti disme: ¡tranquilo!.

Prefiro estar só e Ti disme: ¡vén e sígueme!.

Teño plans e Ti disme: ¡déixaos!.

Busco bens materiais e Ti disme: ¡despréndete!.

Quero vivir e Ti disme: ¡dá a túa vida!.

Quero ser bo e Ti disme: ¡non chega!.

Quero mandar e Ti disme: ¡obedece!.

Quero ser xefe e ti disme: ¡serve!.

Quero comprender e Ti disme: ¡cre!.

Quero claridade e Ti fálasme en parábolas.

Quero poesía e Ti fálasme de realidades.

Quero tranquilidade e Ti queres que estea inquieto.

Quero violencia e Ti fálasme de paz.

Saco a espada e Ti dime: ¡gárdaa!.

Penso en vinganza e Ti disme: ¡pon a outra meixela!.

Falo de paz e disme: ¡viñen traer a espada!.

Tento ser conciliador e disme: ¡vin traer lume á terra!.

Quero agocharme e Ti disme: ¡mostra a túa luz!.

Busco o primeiro posto e Ti disme: ¡senta no último lugar!.

Quero que me vexan e Ti disme: ¡reza no escondido!.

Non, non te entendemos, Xesús.

Provocas. Confundes....

Pero só traballando no teu Reino atopamos o acougo.

CANTOS

• ENTRADA: UNHA XUNTANZA DE AMOR
  
• LECTURAS: VEÑA O TEU REINO
  
• OFERTORIO: BENAVENTURADOS
  
• COMUÑÓN: O AMOR É O MEIRANDE

Domingo 32

AS MATEMÁTICAS DE DEUS: CALIDADE SOBRE CANTIDADE

 

PÓRTICO

O modelo de sociedade e convivencia que configura o noso vivir diario está baseado non no que cadaquén é, senón no que cadaquén ten. O importante é "ter": cartos, traballo, prestixio, poder, vacacións, casa... O que posúe todo isto sae adiante e triúnfa na vida. Quen non logra algo disto é un ninguén, non merece moita atención e sempre andará á marxe.

Por iso, cómpre que escoitemos ben a invitación que se nos fai na celebración de hoxe: valorar ás persoas pola súa capacidade de servizo e de solidariedade. A grandeza dunha vida mídese, en último termo, non polos coñecementos que posuímos nin polos bens que acumulamos, nin tampouco polo éxito social, senón pola capacidade de servir e de axudar a todas as persoas. A auténtica relixiosidade e o culto a Deus comeza cando empezamos a compartir non do que nos sobra, senón do que temos necesidade. E para isto non fai falla ter moito.

A que esperamos?.

ACTO PENITENCIAL

• Porque non damos entendido que a solidariedade consiste en compartir o que temos, e non en dar do que nos sobra, SEÑOR, TÉNDENOS A TÚA MAN.
  
• Porque moitas veces vestímonos co traxe ostentoso das apariencias para que a xente nos admire e gabe, CRISTO, TÉNDENOS A TÚA MAN.
  
• Porque nos nosos estreitos esquemas seguen a ocupar os primeiros postos as persoas que teñen máis riqueza e máis poder, SEÑOR, TÉNDENOS A TÚA MAN.
  

REMUÍÑO

O libro dos Reis narra a historia do profeta Elías e a viúva pobre que case non tiña alimento para ela e para o seu fillo; pero que confiou no home de Deus e tivo o seu premio. Ter fe, esperar contra toda esperanza, tirarse esperando caer nas mans seguras de Deus. Dar todo, ata quedar sen nada. E canto máis entreguemos, máis grande será a recompensa. Que insensat@s somos, que mal@s negociantes... non nos damos de conta que o pouco que entregamos hásenos devolver centuplicado, revalorizado.

No evanxeo Xesús denuncia aos letrados xudeus. Eles son os especialistas da lei e sen embargo, esquecen o principal: o amor a Deus e ao próximo. Xesús denuncia a súa ostentación e a súa soberbia. Reacciona contra o seu proceder inxusto, enganando aos máis débiles con pretextos piadosos. El toma partido a favor dos sinxelos, dos que precisan axuda. E nós, que somos a súa Igrexa, ¿tamén facemos nosa a opción de Xesús polos pobres?. Nun mundo globalizado, no que os pobres levan a pior parte e teñen pouco que esperar, os cristiáns e cristiás temos que asumir a opción que fixo Cristo, que veu anunciar a Boa Nova aos pobres.

Xesús descúbrenos que El é servido e acollido nos fament@s e nos forasteir@s, e fíxase nunha viúva, símbolo de persoa desamparada e débil, destacando a súa xenerosidade. Os ricos daban unha maior cantidade de cartos, pero a súa vida seguía igual, non o notaban, porque daban o que lles sobraba. Sentíanse seguros. Pola contra, a viúva deu do que necesitaba; e quedou sen algo do que precisaba para comer. Por mor da súa esmola, a súa vida cambiou. É esta xenerosidade a que destaca Xesús.

Hoxe a pregunta que se nos lanza é ¿como entendemos a solidariedade, a caridade?. Porque moitas veces quedámonos na simple esmola que adormece a nosa conciencia do sentimento de culpa. Mentres millóns de persoas pasan fame, a nosa sociedade malgasta o que outros precisan para vivir. Como cristiáns e cristiás estamos chamad@s a compartir o que recibimos. Cómpre estar espert@s para descubrirmos os novos rostros que ten a pobreza neste mundo globalizado. E unha vez que o descubramos, examinar as súas causas e poñernos mans á obrar para solucionarnos (ver, xulgar, actuar). Xesús veu demostrarnos que o amor transforma os corazóns e a sociedade. Só falta que nolo creamos.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Dispostos a escoitar a túa voz, abrimos o noso corazón a compartir o que nos ilusiona e tamén canto nos preocupa, dicindo xuntos:

 

        QUE SAIBAMOS DESCUBRIRTE NO PEQUENO

• Pola Igrexa, por tod@s nós, para que sempre haxa coherencia entre o que predicamos e o que cumprimos, entre o que cremos e o que vivimos, entre o que dicimos e o que facemos, OREMOS.
  

        QUE SAIBAMOS DESCUBRIRTE NO PEQUENO

• Hoxe, coma o Señor, fixámonos no testemuño de todas aquelas persoas: catequistas, voluntari@s de cáritas, cantores, as que limpan e poñen flores... que, nas nosas comunidades, sen excesivo protagonismo, invisten tempo e esforzos para que Xesús sexa coñecido, amado e tido en conta. Por todas elas, OREMOS.
  

        QUE SAIBAMOS DESCUBRIRTE NO PEQUENO

• Por todas aquelas persoas que todos os días depositan a súa moeda na arca da nosa felicidade: a nosa familia, @s nos@s amig@s, @s compañeir@s de traballo, @s nos@s veciñ@s...., OREMOS.
  

        QUE SAIBAMOS DESCUBRIRTE NO PEQUENO

Grazas, Señor, por invitarnos a ter unha fe activa e comprometida con todo canto supoña e signifique o traballo comunitario de facer a vida máis agradable e alegra aos demais. Pedímoscho por Xesucristo, noso irmán, noso Señor. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Un vaso de auga de balde,

dous minutos axudando a cruzar a rúa,

un obxecto menos nas nosas cousas,

unhas moedas que nin van nin veñen,

un día de xaxún consciente,

esas tardes con persoas marxinais,

unhas horas do noso tempo escoitando soidades,

unha compra menos...

Son cousas pequenas que non rematan coa pobreza,

que non sacan do subdesenvolvemento,

que non reparten os bens,

que non socializan os medios de produción,

que non cambian as leis...

Pero que desencadean a ledicia de facer

e manteñen vivo o remol do teu querer e do noso deber.

Ao fin e ao cabo,

actuar sobre a realidade e cambiala,

aínda que sexa un pouquichiño,

é o único xeito de mostrar

que a realidade é transformable.

Señor da historia e da vida,

que non sexamos nós quen menosprecemos e deixemos de facer

as cousas pequenas de cada día.

CANTOS

• ENTRADA: Todo o mundo un fogar
  
• LECTURAS: Oh Señor, escólleme
  
• OFERTORIO: Eiquí están Señor.
  

COMUÑÓN: O pouco que Deus nos dá

Todos os Santos

AS BENAVENTURANZAS, CAMIÑO DE FELICIDADE

Pórtico

Vivimos nun mundo cada vez máis apático, no que medra a incapacidade para percibir o sufrimento alleo. Evitamos de mil xeitos a relación e o contacto con quen sofre, levantamos muros que nos separan da experiencia e da realidade do sufrimento; e mesmo a organización da vida moderna parece axudar a agochar a miseria e a soidade da xente, e así raramente experimentamos, de forma sensible e inmediata a miseria de tantas persoas ao noso redor. No medio desta apatía social, faise aínda máis significativa a mensaxe das benaventuranzas que hoxe proclamaremos. Porque, non nos enganemos, seriamos tomados por tolos se ao perdedor, ao que non lle saen os plans, aos enfermos, aos pobres e perseguidos, lles chamásemos triunfadores ou ditosos. Porén hoxe a celebración vén a poñernos no noso sitio. No día de tódolos santos celebramos aos triunfadores; pero non do noso pensar, senón do pensar de Deus, dos benaventurados. Que esta celebración festiva e alegre nos axude a tomar conciencia do camiño no que atopamos a felicidade.

Perdón

• Polas veces nas que o éxito, as riquezas, a vida segura e fácil son os motivos do noso existir, SEÑOR, MÓSTRANOS O TEU CAMIÑO.
  
• Porque buscamos a felicidade para nós e para os nosos sen preocuparnos polo que os demais necesitan, CRISTO, MÓSTRANOS O TEU CAMIÑO.
  
• Polas veces nas que excluímos e menosprezamos a aquelas persoas que non pensan coma nós, SEÑOR, MÓSTRANOS O TEU CAMIÑO.
  

Remuíño

• Celebramos hoxe o día de Tódolos Santos. Facémolo lembrando a tódalas persoas que foron capaces de vivir as benaventuranzas, que foron ditosos na súa vida e o son para sempre no Reino de Deus. Persoas coñecidas, pero a maior parte delas descoñecidas, que no día a día, no cotiá, deron razón da súa fe cunha vida entregada. Unha vida na que xa aquí na terra, disfrutaron e fixeron disfrutar de anacos de ceo.
  

  Pero este día non é só para lembralo, senón para que tomemos conciencia e descubramos cómo ser felices. A nosa sociedade móstranos varios camiños aos cales podemos optar: o camiño do éxito, o camiño do pracer, o do consumo,... pero son todos camiños individuais, camiños nos que se pisa forte e non se mira a quen. Pola contra Xesús e os santos, preséntanos un camiño diferente: o das benaventuranzas. Un camiño que busca a felicidade dende a pobreza do que sente a necesidade de atopar, de vivir dende a humildade. O camiño do que sente o sufrimento propio e alleo como un xeito de denuncia. O que busca a dignidade e a xustiza nun mundo de desiguais, de ricos e dos que non teñen nada. O camiño do perdón, da misericordia, de sentir co outro, tanto ledicias como penas. O camiño de sentirnos sinalados por vivir de diferente xeito, por ir contracorrente, por ter un xeito diferente ao da masa. Porque se algo queda claro no evanxeo que vimos de proclamar, é que Deus é o Deus dos pobres, dos que choran, dos que sofren. Deus non é apático, El sofre onde sofre o amor. Por iso, o futuro proxectado por Deus pertence a todas as persoas que sofren porque non teñen sitio na nosa sociedade.
  

• Como nos di a palabra, o día de hoxe é para sentirnos fillos e fillas de Deus se somos capaces de vivir así. Acheguémonos a Xesús e démoslle as grazas por tantas persoas que, coma nós, con debilidades, viviron nunha época diferente á nosa e que hoxe nos chaman a ser ditosos como foron eles.
  

Oración da comunidade

Señor, ti proposnos as benaventuranzas como un camiño de superación, de encontro e de felicidade compartida, contigo e cos demais. Danos azos para seguilo e non deixarnos ir polo camiño fácil do egoísmo. Por iso dicimos confiados:

GUÍANOS POLOS CAMIÑOS DAS BENAVENTURANZAS

• Pola Igrexa, para que, estea cercana aos benaventurados do noso mundo, e atope neles ao mesmo Xesús que a chama á renovación e á creatividade, OREMOS.
  

GUÍANOS POLOS CAMIÑOS DAS BENAVENTURANZAS

• Polas nosas comunidades para que non teñan medo daqueles que choran, dos pobres, dos desfavorecidos, dos misericordiosos, dos limpos e perseguidos, e mostre así á sociedade que o camiño da felicidade está na renuncia, na acollida e na humildade, OREMOS
  

GUÍANOS POLOS CAMIÑOS DAS BENAVENTURANZAS

• Por todos nós, para que tomemos exemplo de entrega, de traballo, de servizo, e de amor de tantas persoas, familiares, amigos, veciños que viviron as benaventuranzas no medio de nós dende o silencio e a entrega. OREMOS:
  

GUÍANOS POLOS CAMIÑOS DAS BENAVENTURANZAS

Grazas, Señor, porque día a día nos mostras o camiño que nos leva a ti. PXNS.

REFLEXIÓN

Cómo poderá alguén axudar, si nunca precisou un ombreiro amigo.

Cómo poderá alguén consolar, se nunca tremeu coa dor.

Cómo poderá alguén curar, se nunca se sentiu ferido.

Cómo poderá alguén ter compaixón, se nunca estivo abatido.

Cómo poderá alguén comprender, se nunca tivo o corazón roto.

Cómo poderá alguén ser misericordioso, se nunca estivo necesitado de amor.

Cómo poderá alguén erguer a outros, se nunca se sentiu caído.

Cómo poderá alguén alegrar a outros, se nunca se riu da súa sombra.

Cómo poderá alguén ensinar, se nunca quixo ser discípulo.

Cómo poderá alguén abrazar, se nunca se deixou achuchar.

Cómo poderá alguén anunciar a boa nova, se nunca se preocupou dos signos dos tempos.

Cómo poderá alguén acompañar a outros, se a súa vida é un camiño solitario.

Cómo poderá alguén atopar, se nunca estivo perdido.

Cómo poderá alguén ser feliz, se as benaventuranzas lle parecen un acoso.

 

 

CANTOS

• Entrada: Camiñarei
  
• Lecturas: Sede o sal, sede a luz.
  
• Ofertorio: O pouco que Deus nos dá
  

Comuñón: Benaventurados