CORPUS 2007
OS DEREITOS HUMANOS SON UNIVERSAIS, AS OPORTUNIDADES, TERÍAN QUE SELO. MIRAR CARA OUTRO LADO NON RESOLVE O PROBLEMA
PÓRTICO
Vivimos nun mundo no que 2.500 millóns de persoas sobreviven con menos de dous euros ao día, no que 30.000 nen@s morren diariamente por causas evitables, no que a pobreza segue estando presente nunha quinta parte dos fogares españois. Un mundo construído desde os dereitos humanos non pode deixar á marxe estas realidades de marxinación e desigualdade. O modelo de civilización do amor, que nos toca promover e practicar, implica desenvolver a dignidade da persoa e procurar que os seus dereitos sexan garantidos. Cando @s cidadáns están segur@s dos seus dereitos, garántese a construción do ben común, que se concreta no recoñecemento e respecto dos dereitos humanos.
A participación no banquete da Eucaristía é unha invitación a tod@s, especialmente para @s fament@s, enferm@s e empobrecid@s da terra. Nas nosas mans está que ninguén quede excluído, que ninguén quede con fame, que ninguén estea á porta mendigando migalliñas de amor.
O PERDÓN
Seguimos a ter ensuciados os pes, as mans, a cabeza e o corazón, SEÑOR, CONVERTE O NOSO CORAZÓN.
Seguimos desoíndo a voz de Lázaro, cheo de feridas, famento de pan e de amor, CRISTO, CONVERTE O NOSO CORAZÓN.
Seguimos discutindo sobre títulos e excelencias, mentres a meirande parte d@s nos@s irmáns carecen de dignidade e dereitos, SEÑOR, CONVERTE O NOSO CORAZÓN.
REMUÍÑO
| F |
AMENTOS DE AMOR: Unha persoa famenta sempre foi unha miseria, quizás unha desgraza, condenada a morte prematura. Unha persoa que mendiga un anaco de pan é unha criatura que non ten os dereitos máis fundamentais, é unha caricatura de persoa e de fill@s de Deus.
Por iso Xesús un día multiplicou os pans e os peixes, coma sinal dunha nova creación. O alimento, primeiro compartido, despois bendito e multiplicado, despois sobrante e recollido, é un exemplo a seguir, marca unhas pautas de comportamento. Trátase de sumar e compartir, de respectar e agradecer, de multiplicar e bendicir, de gardar e prever, con prudencia e austeridade.
Non quixo Xesús converter as pedras en pan, porque serían solucións máxicas e vaidosas, que nin educan nin salvan. El iluminaba, ensinaba o camiño a seguir.
| H |
OXE: Se falamos da nosa realidade económico-social, diremos que unha persoa malnutrida, prematuramente envellecida, que morre por mor da fame ou de enfermidades que poderían ser curadas, non só é unha miseria desgraciada, senón unha blasfemia e un sacrilexio; unha tremenda inxustiza, unha crueldade inhumana, unha corrupción de persoas e de sistemas, unha perversión das estruturas políticas, económicas e sociais.
Hoxe temos alimentos suficientes para alimentar a unha humanidade moito maior que a que existe; temos medios suficientes para converter a nosa terra nun paraíso; podemos facer un mundo novo. Pero fáltanos vontade, fáltanos luz, fáltanos corazón. Somos á vez grandes e ananos. Temos mente poderosa, mans prodixiosas; pero corazón raquítico. Fáltanos corazón.
Hoxe non faría falla multiplicar pans e peixes. Chegaría con dividilos equitativamente. Aprender a mirar, a sentir, a dividir. Non faltan alimentos, faltan sentimentos. Non temos luz porque nos cega o egoísmo; e seguimos sen ver a quen está ferid@ no camiño. Padecemos de xordeira e seguimos sen escoitar os lamentos de Lázaro.
| F |
AMENT@S DE PALABRA: No mundo desenvolvido, a falla non é tanto de pan como de palabra. Palabra que alumee e que humanice: palabras-luz, palabras-beleza, palabras-encanto, palabras-liberdade, palabras-vida. Atopámonos cunha sociedade que consume palabras, imáxenes, música… pero que non saborea. Faltan ideais e valores. Ansiamos a gratificación momentánea. Non temos fame de nada. Sen embargo…. Ditos@s @s que teñen fame e sede de xustiza, de verdade, de liberdade, de solidariedade, de amizade… DE DEUS.
ORACIÓN DA COMUNIDADE
Agora, como comunidade de iguais, oremos a Deus, noso Pai, que nos deu ao seu Fillo como luz e alimento, como amigo e salvador, dicindo:
DANOS, SEÑOR, O TEU PAN
Pola Igrexa, para que reparta o pan e maila palabra de Cristo, de xeito que chegue a tod@s @s que teñen fame, OREMOS.
DANOS, SEÑOR, O TEU PAN
Polas organizacións internacionais e polos reponsables dos gobernos, para que se empeñen decididamente na loita contra da pobreza e do analfabetismo, OREMOS.
DANOS, SEÑOR, O TEU PAN
Pol@s pobres e excluíd@s da sociedade, pol@s fament@s de pan e de xustiza, para que atopen sempre acollida e oportunidades de promoción, OREMOS.
DANOS, SEÑOR, O TEU PAN
Por tod@s @s que se senten satisfeit@s, para que teñan fame, OREMOS.
DANOS, SEÑOR, O TEU PAN
Por cada un e cada unha de nós, para que nunca sexamos egoístas, senón que nos convertamos en palabra e pan, en sal e luz para @s demais, OREMOS.
DANOS, SEÑOR, O TEU PAN
Axúdanos, Pai, a comprender e a vivir o misterio de Cristo-Eucaristía, que é misterio de amor e de salvación. PXNS. Amén.
PARA A REFLEXIÓN
Onde hai pan, alí está Deus….
A Biblia é un menú de pan fraterno.
O universo é a nosa mesa, irmáns e irmás.
A xente ten fame,
e este pan é a súa Carne,
esnaquizada na loita,
vencedora na norte.
Somos familia na fracción do pan.
Só ao partirmos o pan poderán recoñecernos.
Sexamos pan, irmáns e irmás.
(P. Casaldáliga)
CANTOS
ENTRADA: Benaventurados
Lecturas: Ti es o pan do ceo
Ofertorio: Eu soñei
Comuñón: O pouco que Deus nos dá
Comentarios