Domingo 28 TO

Nas vacas gordas e fracas, El segue ao noso lado

PÓRTICO
Sabemos dar consellos, impartir doutrina, explicar as Escrituras, instruír na oración, falar de Deus… Temos o mercado aberto para toda aquela persoa que queira vir e mercar. Lemos e estudamos a Boa Nova. Sabemos ensinar; pero practicamos o que ensinamos?. Sabemos indicar claramente o camiño; pero son na nosa vida o que son na nosa palabra?. Falamos e anunciamos ledicia, paz, plenitude; pero probamos algo diso?. O mercado interior é tal que se non somos quen de apreciar co noso uso e coa nosa ledicia o que aos outros lle propoñemos, baixará a demanda.
Que a celebración que agora comezamos nos ensine a nos axude a aprender a disfrutar da Boa Nova e do banquete, para poderllo repartir a todas as persoas.

O PERDÓN

• Porque non estamos dispost@s a cambiar o noso traxe e así seguimos vestíndonos co gris do individualismo, do materialismo, do pasotismo, SEÑOR, VISTE DE FESTA O NOSO CORAZÓN.
  
• Polas demasiadas ocasións nas que nos escudamos na afirmación e na crenza de que “as cousas son así porque Deus o quere”, botando balóns fóra e eludindo a nosa responsabilidade, CRISTO, VISTE DE FESTA O NOSO CORAZÓN. 
  
• Porque non estamos dispost@s a saír de nós mesm@s para ir ao encontro e invitar, coñecer, observar, acoller e acompañar aos que ninguén invita, acolle ou acompaña, SEÑOR, VISTE DE FESTA O NOSO CORAZÓN.
  

REMUÍÑO

• En tempos de crise como son os que estamos a vivir, a lectura que vimos de escoitar de Paulo, é toda unha chamada para que os que nos consideramos seguidores de Xesús aprendamos a estar no mundo: ”hoxe sei vivir na miseria e na fartura”. De verdade poderíamos nós dicir o mesmo?. Máis ben nós estamos moi acostumados a vivir na fartura, pero pouco ou nada na miseria; é dicir, na dificultade, no sacrificio, no esforzo, no aforro... situacións, mesmo valores, que sendo importantes para ir facendo a personalidade de cada un de nós, témolos deixado de lado. Por iso en momentos de dificultade económica, cultural, política, relixiosa... rapidamente nos vimos abaixo, desanimámonos, e como se di agora, entramos en estado de depresión, e todo nos vai desesperanzando e desilusionando. Nesta situación, é bo non esquecer o que de alento supón a Palabra de Deus que vimos de escoitar. Madurar, crecer, supón aprender a afrontar os retos que a vida nos vai pondo diante, deixando atrás o fácil, a queixa, o laio, a nostalxia, para comezar a afrontar as situación e a tentar darlles resposta. Unha resposta que non temos que ir buscando solos; a comunidade, aquela da que tantas veces falamos, e pouco nos esforzamos por construír, ha ser a compañeira de viaxe neste camiño.
  
• Diante das dificultades non debemos perder a nosa capacidade de análise, de reflexión, sen deixarnos levar nin do primeiro que se nos ocorra nin do que nos resulte menos esforzado. Coma Paulo, tamén temos forzas grazas a quen nos fai fortes, grazas a quen nos reúne hoxe aquí; grazas a quen nos vai acompañando no camiño da nosa vida. Sabemos da súa presenza e sentimos a súa forza?. Ou non?. Porque ao mellor, se non é así, teríamos que preguntarnos se de verdade debemos levar o nome de seguidores seus; se de verdade se nos nota que El é o que dá sentido á vida, e así o vivimos; se El é quen nos vai dando folgos para que a desesperanza e o desalento non aniñen na nosa vida.
  
• Porque sabemos que está, inda que moitas veces queiramos ignoralo, podemos chamalo, pois ben seguro que o atoparemos El convídanos, pero estaremos preparados para aceptar a invitación?. Se somos egoístas, corruptos, mentireiros, envexosos, soberbios, escravos de non sei cantas cousas, racistas, insensibles á dor humana...como imos aceptar a invitación de quen nos di que sexamos acolledores, solidarios, libres, xustos, sinceros?. El segue chamando, pero de nós depende que sexamos ou non do grupo dos escollidos. Tomémolo en serio, e deixemos atrás unha fe pechada, integrista e ritual.

ORACIÓN DA COMUNIDADE
Hoxe domingo, día tamén do Pilar, Deus invítanos a responder ao seu seguimento fixándonos no actuar de tantos homes e mulleres, que como María, souberon dicir si a Deus. Fagámolo dicindo xuntos:

QUE COMO MARÍA, SAIBAMOS DICIRCHE QUE SI

Pola Igrexa, para que saiba dicir si a Deus desde a fidelidade ao mundo de hoxe; e semente coa súa presenza, a súa palabra e as súas accións a imaxe dun Deus acolledor, xusto, esperanzado e comprometido coas preocupacións das xentes de hoxe. OREMOS.

QUE COMO MARÍA, SAIBAMOS DICIRCHE QUE SI

Polas nosas comunidades parroquiais, para que nos impliquemos en cambiar canto non nos fala de Deus, unindo vontades e forzas para que as cousas muden, OREMOS.
QUE COMO MARÍA, SAIBAMOS DICIRCHE QUE SI
Por todos nós, para que respondamos á invitación do Señor, cunha vida renovada e cunha fe madura e comprometida, sendo conscientes da vixencia de mostrar a todas as persoas a ledicia de seguir a Xesús, OREMOS.

QUE COMO MARÍA, SAIBAMOS DICIRCHE QUE SI

Señor, dános azos para que este curso que agora estamos a comezar, dea froitos de boas obras e compromiso a favor dos máis necesitados en cada un de nós. P.X.N.S. Amén.

REFLEXIÓN
Cando veñades, non esquezades traer a vida,
quentiña entre os brazos.
Non sexades espectadores.
Traédea tal e como é, vida vivida:
con ventos e silveiras,
e tamén tecida con lazos de paz e amor.
Vinde sen maquillaxe.
Traede a dúbida, o desencanto, o berro de protesta.
Vestídevos de todo aquilo que se leva hoxe.
Pero o voso interior que chegue ben espido,
con fame de banquete, con arela de festa,
aberto de par en par á vida nova.

CANTOS

• Entrada: Vinde axiña
  
• Lecturas: Xa nos tes aquí 
  
• Ofertorio: No colo de miña nai
  
• Comuñón: Esa é María