Ir al contenido principal

32 Domingo TO B 2018 Igrexa Diocesana


DIA DA IGREXA DIOCESANA

SOMOS UNHA FAMILIA CONTIGO.
Cantos

Entrada.-   Unha parroquia nova  ( )

Lecturas.-       (  )

Ofertorio.-   ( )

Comuñón. Non vou só ( 60 )

Para non perde-lo paso

 Benvidos todos á celebración deste domingo. De novo Xesús dirixírenos a súa Palabra que nos convidará á confianza en Deus e á xenerosidade. E unha vez máis escoitaremos a súa invitación: “Tomade e comede”. Pan e Palabra que son o sustento para o camiño. Coma nós responderán a esta invitación moitas comunidades de crentes, unhas formadas por moitos fieis, outras moi pequenas, a todas elas queremos telas presentes na nosa celebración, porque hoxe celebramos O DIA DA IGREXA DIOCESANA que nos lembra que formamos parte dunha gran familia, a Diocese de Tui-Vigo, que debemos coñecela, apreciala e comprometernos con ela. Teñamos tamén moi presentes a todos os que a formamos: o bispo, sacerdotes, persoas da vida consagrada e segrares.

Co corazón ferido



1.  Porque  moitas veces vivimos con desapego o noso ser Igrexa. Señor, que nos afastemos da tentación.

2.  Porque  falamos moito pero comprometémonos pouco para cambiar a Igrexa. Cristo, que nos afastemos da tentación.

3.  Porque non apostamos de verdade pola renovación das nosas comunidades parroquiais. Señor, que nos afastemos da tentación.

Unha palabra que agroma

·         “Palabra do Señor”, acabamos de escoitar e nos asentimos porque que así o cremos firmemente. O escoitar este relato do evanxeo quizais se nos ocorra pensar na xente que coñecemos e que parécese os letrados ou á velliña xenerosa. Pero esta Palabra está dirixida a cada un de nós. É como un espello posto diante de nós para que nos miremos nel e recoñezamos o que hai no noso corazón que nos fai semellantes ós letrados ou á viúva pobre. Xesús móstrannos comportamentos moi concretos para que toquen a vida dos seus ouvíntes. Como tocan hoxe a nosa vida os personaxes que nos presenta o evanxeo? Por unha banda están ós escribas dos que nos advirte: “coidado con eles”; por outra unha viúva pobre da que nos dí: “deu todo o que tiña para vivir”.

 Os Escribas, especialistas da lei de Deus, profesionais da teoloxía, exercían funcións de asesores nos tribunais, de conselleiros e de mestres. Gozaban da maior consideración e había o costume de chamalos “MESTRE”. De aí o desprezo que senten por Xesús que pretendía “ensinar con autoridade” sen haber estudado. Falan pero non fan. Coma tantos hoxe...

·          A viúva pobre é a contrapartida non só da xente rica que bota moito diñeiro, senón tamén de escribas que procuraban chamar a atención. Xesús convoca ós seus discípulos para que aprendan a lección que se explica con detalle: os ricos botaron do que lles sobraba, mentres a viúva botou todo o que tiña para vivir. O importante non é a cantidade do que uno dea, senón o que un se quede para sí. Lembremos tamén á outra viúva, a da primeira lectura que entrega ao profeta todo o que ten para comer. Confianza en Deus e xenerosidade son as virtudes destas dúas mulleres. Conclúe o texto evanxélico presentando á viúva como modelo de discípula.

O relato parece querer mostrarnos que ela é modelo de discípula, modelo de fe e de seguimento do crucificado. Esta muller que “deu todo o que tiña para vivir” sinálanos a Xesús que “veu dar a súa vida en rescate por moitos” .Preguntémonos entón: onde queremos estar nós? Que facemos para acadalo?

·         Hoxe celebramos o día da IGREXA DIOCESANA. Quere lembrarnos que formamos unha gran familia á que nos incorporamos polo Bautismo, e que habemos de construíla entre todos: O bispo, os sacerdotes, os consagrados, os segrares, as familias, as parroquias, as asociacións e demais institucións eclesiais .Se somos tod@s, fagámola entre tod@s.

Desde a oración compartida

Oremos ó Señor, fonte de misericordia e Pai /Nai da familia humana para que bendiga á nosa comunidade diocesana. E digamos: Grazas por facernos sentir Igrexa.

·         Pola Igrexa universal e pola nosa Diocese de Tui-Vigo, polo noso bispo Luís, polos sacerdotes, polos relixiosos e relixiosas e por todos os segrares da nosa Diocese; para que cada quen cumpramos con fidelidade a nosa misión. Oremos. Grazas por facernos sentir Igrexa.

·         Por todas as parroquias e institucións da nosa Diocese; para que sexan no seu ambiente testemuño de Cristo mediante a vivencia da fe e a caridade. Oremos. Grazas por facernos sentir Igrexa.

·         Por todos os que formamos a Diocese de Tui-Vigo para que creza en nós o espírito de familia, a corresponsabilidade, o afán apostólico e a comunicación cristiá de bens. Oremos. Grazas por facernos sentir Igrexa.

·          Polas persoas enfermas, os maiores, os que viven en soidade, os que non teñen traballo e todos os que sofren por calquera causa; para que atopen en Deus consolo e en nós a axuda que necesitan. Oremos. Grazas por facernos sentir Igrexa.

Para que tod@s sintamos a ledicia do comunitario

Hoxe a celebración invítanos a preguntarnos como vivimos cada día o noso ser comunidade. Comunidade que se reúne, que reza, que se axuda, que... se quere.

Con esta ledicia temos compartido xunt@s poder compartir casa onde ninguén é excluído e tod@s somos queridos e coñecidos polo noso nome. Esta é a casa do Señor. Con El a compartimos e sentimos a súa presenza. Ante El cargamos pilas para alentar o mundo no que vivimos na procura do que une, perdoa, acolle e constrúe o que é ben de tod@s.

A nosa Igrexa particular, Igrexa doméstica de Tui – Vigo, quere construírse desde a renovación e a ledicia realista e profética, de quen quere abrir novos camiños e propoñer novos xeitos de anunciar o evanxeo alí onde estamos, e non se conforma en seguir facendo o “ de sempre”.

Deamos logo grazas a Deus neste día no que nos chama a pasar das palabras aos feitos. Traballemos por unha Igrexa evanxélica, renovada, ilusionada e samaritana. Como Ti nos pediches .Amén.

Comentarios

Entradas populares de este blog

5 Domingo TO B 2018

PERSOAS LOITADORAS, NON SUFRIDORAS Descarga o ficheiro
CANTO GOZOSO
öENTRADA: Amigos nas penas
öLECTURAS: O Señor é o meu pastor (Nº 27)
öOFERTORIO: Acharte presente na vida (Nº 51)
öCOMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55)
PARA NON PERDER O PASO
Cando unha cousa non nos serve, cando non ten nada que poidamos obter dela, deixámola de lado. Na nosa vida de fe, ocorre que moitas veces estamos ermos: non sentimos nada e somos incapaces de poñer en relación canto rezamos co que facemos cada día. Deste xeito, pouco a pouco, váisenos apagando a chama da fe e convertemos todo o que di relación con ela en puro e simple costume, comercio, acto social ou tradición, inda que ás veces o queiramos revestir de cultura para poder mantelo.
Fronte desta situación, os textos que hoxe imos proclamar chámannos a non deixarnos caer nesta tentación, a esforzarnos por non deixar que esmoreza a esperanza, a aprender a gozar do moito que nos enriquece e aporta a fe. Non imos solos, temos un amigo ao noso lado: Xesús. Deixemos…