Ir al contenido principal

Mansos e humildes

Mansos e humildes, pero non domesticados


Hai que facer discípulos, non prosélitos... non basta que deas o Evanxeo, has de abrir coa túa vida a paixón por comelo” (P. Casaldáliga)

Pórtico

Estamos nunha sociedade cada vez máis tecnificada, chea de electrodomésticos e de aparellos electrónicos, na época do móbil, de internet, do ordenador... Pero tamén é a sociedade da soidade, do individualismo. O comunitario, a colaboración, o traballo de todos decaeu e tamén o diálogo sereno e pausado. Só falamos o imprescindible, o xusto,... canta soidade xeramos, canta frustración...


Por iso, un novo domingo somos alentad@s a dispor o corazón para acoller a Palabra proclamada e levala á nosa vida. Fagámolo con humildade e mansedume, vivámola coa alegría da comuñón esperanzada.


Perdón

  • Por non confiar en Ti para poder aprender da túa gratuidade, SEÑOR, ALENTA O NOSO CAMIÑAR.

  • Por non ser capaz de levar a forza da túa bendición a quen se sente angustiado e sen esperanza, CRISTO, ALENTA O NOSO CAMIÑAR.

  • Porque somos cristiáns consumidores de ritos: vodas, bauticeiros, rosarios e novenas, pero andamos moi lonxe de aterrar para encarnar a fe no aquí e no agora, SEÑOR, ALENTA O NOSO CAMIÑAR.


Remuíño

  • Non estaría de máis que tod@s; pero dun xeito especial os que presiden e acompañan as nosas comunidades, meditasen paseniñamente o que hoxe nos di o Señor por boca do profeta Zacarías; que sigue alentando a esperanza do pobo. Nun tempo no que camiñamos na desesperanza e no desalento, nun tempo que os profetas de calamidades describen coma tempo de apocalipse, de persecución, de desastre… o profeta lémbranos que Deus segue a camiñar con nós… pero non desde unha estrutura piramidal (que tantas nostalxias levantan), senón desde unha estrutura de comuñón. Non desde a xuntanza do poder e da Igrexa, senón desde o camiño da sinxeleza. Non desde as parafernalias nas que moitas veces se teñen convertido as nosas celebracións, senón desde a valoración das cousas pequenas que van tecendo a tea da nosa vida: un sorriso alentador, unha man no traballo, un rato de compañía….

  • Só se somos capaces de entender que a fe non é para agochar nos templos e para reducila ao privado, camiñando e sendo presenza alentadora e esperanzada para todas as persoas que camiñan con nós, poderemos entender e experimentar a liberación que Xesús nos ofrece e que ben lonxe está do pesado xugo que moitos, demasiados, queren impoñer sobre os nosos ombreiros.

  • Os que non están cheos de si mesmos e non son autosuficientes, son os que descobren a Xesús. Esta é unha invitación a que non desprecemos a ninguén pola súa formación ou polo seu nivel cultural, xa que, aínda que non foron á universidade, descobren a Deus nas súas vidas, son sinxelos, de bo corazón… e nós, somos sinxelos de corazón?, admiramos e agradecemos aquilo que recibimos de balde?.


  • Hoxe é un bo día para que tod@s nos preguntemos: por que a nosa mensaxe resulta máis escura e complicada que a de Xesús?.


Oración da comunidade

Desde a apertura de corazón á que nos chamas, poñemos agora a nosa oración na túa confianza, para que sintamos a túa presenza no noso camiñar cotián, e dicímosche xuntos:


QUE APRENDAMOS DA TÚA MANSEDUME

  • Por unha Igrexa que non perda tanto tempo en dogmatismos, senón que saiba cargar cos xugos de tantos irmáns entristecidos e desacougados, OREMOS.

QUE APRENDAMOS DA TÚA MANSEDUME

  • Polas nosas comunidades, para que a fe que compartimos nos leve a avanzar coa realidade na que estamos e vivimos, implicando aí a nosa vida, OREMOS.

QUE APRENDAMOS DA TÚA MANSEDUME

  • Por cantos estamos abert@s á palabra hoxe proclamada, para que a acollamos de verdade, e non deixemos que esvare por nós convertida en rutina, desgana e ritualismo.Oremos.

QUE APRENDAMOS DA TÚA MANSEDUME

Grazas, por darnos luz a unha vida tantas veces chea de sombras, e necesitada da túa claridade.Amén.


Reflexión

Confía na súa palabra: non temas.

Confía na súa promesa: terás a lumieira das estrelas.

Confía na súa bendición: terás froitos de amor.

Confía na súa presenza: eu estou contigo.

Confía no seu evanxeo: terás un fillo divino.

Confía nos seus dons: a efusión do Espírito.

Confía nos seus amores: lévote nas palmas das miñas mans e no meu corazón. Amén.


Cantos

Entrada: Vinda axiña

Lecturas: A túa palabra

Ofertorio: Na nosa terra

Comuñón: Gracias, Señor, graciñas

Comentarios

Entradas populares de este blog

Propostas para o Domingo 25 TO B

25 domingo TO B 2015  HAI PERSOAS QUE SERVEN UN DÍA E SON BOAS. HAI OUTRAS QUE SERVEN UN ANO E SON MELLORES. OUTRAS SERVEN MOITOS ANOS E SON MOI BOAS... PERO TAMÉN HAI AS QUE SERVEN TODA A VIDA: ESAS SON IMPRESCINDIBLES E IMPORTANTES Descarga o ficheiro Domingo 25 TO B 2012  https://remoldapalabra.blogspot.com/2012/09/domingo-25-to-b.html DOMINGO 25 TO B 2009 https://remoldapalabra.blogspot.com/2009/09/domingo-25-to.html

Domingo 22 TO B 2018

A PALABRA INVÍTANOS A FUXIR DAS FALSAS FIDELIDADES E A NON ESQUECER QUE O ÚNICO IMPORTANTE, O QUE VERDADEIRAMENTE NOS FARÁ FELICES, É AXUDAR, COMPARTIR, EMPATIZAR COA XENTE, NA QUE DEUS SE NOS MOSTRA
Descarga o ficheiro CANTO GOZOSO ENTRADA: Andarei na presenza do Señor (Nº 11)
LECTURAS: Benaventurados (Nº 119)
OFERTORIO: Seguirei os teus pasos (Nº 103)
COMUÑÓN: Déixate querer (Nº 61) PARA NON PERDER O PASO
En máis dunha ocasión tennos matado a nosa “pretendida e excesiva” fidelidade. Si, inda que nos resulte estraño, quen algunha vez non se deixou levar polo que manda a letra, esquecendo ás persoas que vían que esa mesma letra os facía infelices?. Quen, en máis dunha ocasión, non se ten amarrado á literalidade para xustificar os propios medos e inseguridades?. Quen non ten posto as normas por diante do corazón das persoas para pretender ter tranquila a súa conciencia?.

A Palabra invítanos hoxe a fuxir destas falsas fidelidades, e a non esquecer que o único importante, o que verdadeirament…