Ir al contenido principal

Mansos e humildes

Mansos e humildes, pero non domesticados


Hai que facer discípulos, non prosélitos... non basta que deas o Evanxeo, has de abrir coa túa vida a paixón por comelo” (P. Casaldáliga)

Pórtico

Estamos nunha sociedade cada vez máis tecnificada, chea de electrodomésticos e de aparellos electrónicos, na época do móbil, de internet, do ordenador... Pero tamén é a sociedade da soidade, do individualismo. O comunitario, a colaboración, o traballo de todos decaeu e tamén o diálogo sereno e pausado. Só falamos o imprescindible, o xusto,... canta soidade xeramos, canta frustración...


Por iso, un novo domingo somos alentad@s a dispor o corazón para acoller a Palabra proclamada e levala á nosa vida. Fagámolo con humildade e mansedume, vivámola coa alegría da comuñón esperanzada.


Perdón

  • Por non confiar en Ti para poder aprender da túa gratuidade, SEÑOR, ALENTA O NOSO CAMIÑAR.

  • Por non ser capaz de levar a forza da túa bendición a quen se sente angustiado e sen esperanza, CRISTO, ALENTA O NOSO CAMIÑAR.

  • Porque somos cristiáns consumidores de ritos: vodas, bauticeiros, rosarios e novenas, pero andamos moi lonxe de aterrar para encarnar a fe no aquí e no agora, SEÑOR, ALENTA O NOSO CAMIÑAR.


Remuíño

  • Non estaría de máis que tod@s; pero dun xeito especial os que presiden e acompañan as nosas comunidades, meditasen paseniñamente o que hoxe nos di o Señor por boca do profeta Zacarías; que sigue alentando a esperanza do pobo. Nun tempo no que camiñamos na desesperanza e no desalento, nun tempo que os profetas de calamidades describen coma tempo de apocalipse, de persecución, de desastre… o profeta lémbranos que Deus segue a camiñar con nós… pero non desde unha estrutura piramidal (que tantas nostalxias levantan), senón desde unha estrutura de comuñón. Non desde a xuntanza do poder e da Igrexa, senón desde o camiño da sinxeleza. Non desde as parafernalias nas que moitas veces se teñen convertido as nosas celebracións, senón desde a valoración das cousas pequenas que van tecendo a tea da nosa vida: un sorriso alentador, unha man no traballo, un rato de compañía….

  • Só se somos capaces de entender que a fe non é para agochar nos templos e para reducila ao privado, camiñando e sendo presenza alentadora e esperanzada para todas as persoas que camiñan con nós, poderemos entender e experimentar a liberación que Xesús nos ofrece e que ben lonxe está do pesado xugo que moitos, demasiados, queren impoñer sobre os nosos ombreiros.

  • Os que non están cheos de si mesmos e non son autosuficientes, son os que descobren a Xesús. Esta é unha invitación a que non desprecemos a ninguén pola súa formación ou polo seu nivel cultural, xa que, aínda que non foron á universidade, descobren a Deus nas súas vidas, son sinxelos, de bo corazón… e nós, somos sinxelos de corazón?, admiramos e agradecemos aquilo que recibimos de balde?.


  • Hoxe é un bo día para que tod@s nos preguntemos: por que a nosa mensaxe resulta máis escura e complicada que a de Xesús?.


Oración da comunidade

Desde a apertura de corazón á que nos chamas, poñemos agora a nosa oración na túa confianza, para que sintamos a túa presenza no noso camiñar cotián, e dicímosche xuntos:


QUE APRENDAMOS DA TÚA MANSEDUME

  • Por unha Igrexa que non perda tanto tempo en dogmatismos, senón que saiba cargar cos xugos de tantos irmáns entristecidos e desacougados, OREMOS.

QUE APRENDAMOS DA TÚA MANSEDUME

  • Polas nosas comunidades, para que a fe que compartimos nos leve a avanzar coa realidade na que estamos e vivimos, implicando aí a nosa vida, OREMOS.

QUE APRENDAMOS DA TÚA MANSEDUME

  • Por cantos estamos abert@s á palabra hoxe proclamada, para que a acollamos de verdade, e non deixemos que esvare por nós convertida en rutina, desgana e ritualismo.Oremos.

QUE APRENDAMOS DA TÚA MANSEDUME

Grazas, por darnos luz a unha vida tantas veces chea de sombras, e necesitada da túa claridade.Amén.


Reflexión

Confía na súa palabra: non temas.

Confía na súa promesa: terás a lumieira das estrelas.

Confía na súa bendición: terás froitos de amor.

Confía na súa presenza: eu estou contigo.

Confía no seu evanxeo: terás un fillo divino.

Confía nos seus dons: a efusión do Espírito.

Confía nos seus amores: lévote nas palmas das miñas mans e no meu corazón. Amén.


Cantos

Entrada: Vinda axiña

Lecturas: A túa palabra

Ofertorio: Na nosa terra

Comuñón: Gracias, Señor, graciñas

Comentarios

Entradas populares de este blog

5 Domingo TO B 2018

PERSOAS LOITADORAS, NON SUFRIDORAS Descarga o ficheiro
CANTO GOZOSO
öENTRADA: Amigos nas penas
öLECTURAS: O Señor é o meu pastor (Nº 27)
öOFERTORIO: Acharte presente na vida (Nº 51)
öCOMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55)
PARA NON PERDER O PASO
Cando unha cousa non nos serve, cando non ten nada que poidamos obter dela, deixámola de lado. Na nosa vida de fe, ocorre que moitas veces estamos ermos: non sentimos nada e somos incapaces de poñer en relación canto rezamos co que facemos cada día. Deste xeito, pouco a pouco, váisenos apagando a chama da fe e convertemos todo o que di relación con ela en puro e simple costume, comercio, acto social ou tradición, inda que ás veces o queiramos revestir de cultura para poder mantelo.
Fronte desta situación, os textos que hoxe imos proclamar chámannos a non deixarnos caer nesta tentación, a esforzarnos por non deixar que esmoreza a esperanza, a aprender a gozar do moito que nos enriquece e aporta a fe. Non imos solos, temos un amigo ao noso lado: Xesús. Deixemos…