Pentecostes 2011

UN ESPÍRITO QUE NON UNIFORMA, SENÓN QUE POSIBILITA O ENTENDEMENTO NUNHA SANA PLURALIDADE

PÓRTICO

A celebración de hoxe, domingo de Pentecostes, quere ser para cada un e cada unha de nós unha chamada de atención sobre o feito de que tod@s estamos chamad@s a entendérmonos, porque o Espírito que se nos deu fai posible a comunicación nunha única linguaxe: a do amor e o servizo, a linguaxe da entrega en favor da construción dun mundo novo no que a dignidade das persoas sexa sempre respectada, a linguaxe do compromiso a prol dos máis desfavorecidos e esquecidos.... Certamente, esta linguaxe ten distintos acentos segundo os falantes, recalcando uns sons máis ca outros, pero no fondo tomos remamos na mesma barca da Igrexa e como cantamos moitas veces: "por riba das nosas distancias hai unha fe que nos une". Que sempre respectemos o acento d@s compañeir@s de navegación e lle deamos grazas a Deus, unha vez máis, pola pluralidade de opcións, de decisións, de camiños, de xeitos de comprometerse... que, lonxe de uniformar, son manifestación do Espírito.

O PERDÓN

• Porque deixamos que a forza do Espírito pase por onda nós sen pararnos a escoitala e prestarlle atención, SEÑOR, QUE O TEU VENTO NOS RENOVE.
  
• Porque abusamos das palabras, pero non acabamos de acoller a Palabra, CRISTO, QUE O TEU VENTO NOS RENOVE.
  
• Porque a diferenza dos discípulos non saímos a anunciar coa nosa vida o que cremos, senón que nos quedamos con medo dentro das nosas propias teimas, SEÑOR, QUE O TEU VENTO NOS RENOVE.
  

Remuíño

• Os textos do libro dos Feitos que vimos lendo desde que comezou da pascua, vannos mostrando como aqueles seguidores de Xesús van deixando atrás actitudes que os levaran a pecharse na casa, a caer na tentación de constituír un grupo burbulla e desligado do que ocorre máis alá de si mesmos. A través da lectura do libro dos Feitos imos descubrindo como aquel grupo vai crecendo día a día e asentándose en actitudes que supuñan cambio, renovación, seguridade en si mesmos, alegría, fe nas súas propias capacidades e posibilidades… nunha palabra: actitudes novas que saen do seu ir madurando e crecendo tanto persoal como comunitariamente. E ao longo de todo este traxecto nunca se sentiron solos; vannos narrando como sentiron ao seu carón a presenza, e polo tanto a forza, do Espírito. Isto levounos a ser unha comunidade viva, verdadeiro testemuño de canto aprenderan e lles mostrara Xesús. Convertéranse nunha comunidade que era testemuño cheo de gozo polo cambio operado nela, por ser capaz de pasar do medo, a vergoña, a tristura, o desánimo, a rutina ata converterse nunha comunidade na que o respecto de uns para cos outros, a pluralidade, a capacidade de acollida, a solidariedade e o amor eran valores e actitudes nas que crecían e maduraban. E non estaban solos: Aquel que Xesús, tantas veces!, lles prometera era sinxelo e enriquecedor compañeiro de viaxe: o Espírito!. O seu falar non era entón un simple pronunciar palabras, máis ou menos impactantes, senón a consecuencia de tomar en serio as palabras de Xesús: non vos deixarei solos. Unhas palabras que seguen a ser para nós voz á que lle prestar atención.
  
• Unha resonancia que nos chega co nome de corpo. Si, a presenza do Espírito fainos tomar conciencia de que somos un corpo: a Igrexa. Unha Igrexa na que sendo moit@s. non por iso temos que ser todos iguais e uniformes, como se houbera un único patrón polo que cortarnos a tod@s. A presenza do Espírito entre nós, a festa de hoxe así nolo pon de manifesto, fainos ricos en pluralidade e experiencias, afastándonos de calquera tentación de controlar conciencias e mimificar comportamentos. Somos unha Igrexa plural na que o Espírito sopra para que esa pluralidade nos enriqueza a tod@s e nos leve a sentírmonos orgullosos de compartir unha mesma fe con xeitos de vivila e expresala distintos; sabendo aceptar, sen impoñer, e mostrar a diferenza sen uniformizar nin perseguir a quen reza, ama ou agradece de modo distinto a nós ou ao noso. E do mesmo xeito que no corpo son moitas as partes, e cada unha é distinta, pero sen que supoña desviarse do que é horizonte común: conformar a persoa. Deste mesmo xeito, tamén nós somos moitos na Igrexa e conformamos unha tarefa común: vivir o Evanxeo e propoñelo coa nosa vida para que outros poidan descubrilo e acollelo. Esta riqueza é o mellor dos legados que Xesús nos podía ter deixado!
  
• E nesta tarefa común nunca deberiamos esquecer que o que nos envía é Xesús, non ningunha autoridade civil ou relixiosa. Só El pode enviarnos a anunciar a Boa Nova que fai que nos indignemos cando esta é secuestrada por quen se arroga autoridade, que non só non produce esperanza, senón que nos leva a caer na submisión e o infantilismo. Porque nos envía, sentímonos acompañados para afrontar, con madurez, e sen dependencias, a tarefa de ser testemuñas no medio do mundo dun proxecto que ten aos empobrecidos como referencia, aos que están solos como corazón e aos explotados como voz. Deixemos que a forza do Espírito se mostre por medio do noso compromiso a favor de causas que promovan máis liberdade e mundo máis xusto!
  

Oración da comunidade

Para que a forza do Espírito renove, como ocorreu en Pentecostes, á Igrexa, deixémonos levar do seu sopro e digamos:

QUE O AIRE DO ESPÍRITO SEXA SEMPRE RENOVADOR

• Pola Igrexa, que como ben nos lembra Paulo, formamos tod@s @s bautizad@s, para que non deixemos que ninguén tome decisións por nós, senón que, axudad@s polo Espírito, sexamos autónomos, coherentes e adultos, OREMOS.
  

QUE O AIRE DO ESPÍRITO SEXA SEMPRE RENOVADOR

• Para que as nosas comunidades, coas que celebramos a fe e nos sentimos agarimados e queridos nos momentos de ledicia e nas situacións de dor, saiban abrirse á forza do Espírito que segue a invitarnos a non ter medo de anunciar a Xesús de Nazaré cos nosos feitos, Oremos.
  

QUE O AIRE DO ESPÍRITO SEXA SEMPRE RENOVADOR

• Por cada un e cada unha de nós, para que a nosa linguaxe sexa a da palabra, a do testemuño, a da coherencia, a da comprensión e o achegamento, a do respecto... que nos permiten comprender e ser comprendidos por todas as persoas, OREMOS.
  

QUE O AIRE DO ESPÍRITO SEXA SEMPRE RENOVADOR

Grazas Señor pola presenza, sempre ilusionante do Espírito no noso quefacer persoal e comunitario. P.X.N.S.Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Cando o vivir diario se vive con perseveranza ata o final, cunha forza cuxa orixe non podemos abranguer nin dominar.

Cando corremos o risco de rezar no medio das tebras silenciosas sabendo que sempre somos escoitad@s.

Cando aceptamos e levamos libremente unha responsabilidade sen ter claras perspectivas de éxito e utilidade.

Cando experimentamos a desesperación e misteriosamente sentímonos consolados.

Cando se dá unha esperanza total que abrangue suave e silenciosamente todos os crecementos e caidas....

Daquela o Espírito de Deus está traballando. Alí está Deus. Alí é Pentecostes.

CANTOS

• ENTRADA: Camiñando pola vida
  
• GLORIA:
  
• LECTURAS: Manda o teu Espírito
  
• OFERTORIO: Eu soñei
  
• COMUÑÓN: Non vou so