SEMENTAR ESPERANZA:
VELAÍ A NOSA TAREFA
Descarga o ficheiro Lecturas
ESCOITA ACTIVA
Hoxe
é a festa da Exaltación da Cruz. E pode ser que nunha sociedade coma a nosa,
que busca apaixoadamente a comodidade e o máximo benestar, haberá xente que se
pregunte polo sentido desta festa. Porén, se cadra máis ca nunca, cómpre
lembrar que cando celebramos a cruz non ensalzamos o sufrimento, a inmolación e
a morte, senón o amor, a proximidade e a solidariedade dun Deus que quixo
compartir a nosa vida... e a nosa morte. A cruz é a revelación do noso destino:
o triunfo de Cristo é a vitoria de todas as persoas.
Ninguén
nos vai quitar as dificultades, a dor, os problemas, as preocupacións; pero si
sabemos que todas elas poderán ser superadas naquel en que pomos a nosa forza,
a nosa esperanza, a nosa vida. Aquel que soubo superar o fracaso e abrirse á
esperanza. Tamén nós, os seus seguidores, somos invitados neste día a non
esquecer que a morte, todas as mortes -non só as físicas-, que se producen no
noso mundo, poden ser vencidas. Fagamos un exercicio de memoria e lembremos
como tantas cousas que noutro tempo nos parecían imposibles, hoxe están
acadadas. E aí non paramos, a historia, a nosa historia é lineal, non cíclica,
sempre aberta á esperanza e ao futuro. Por iso a cruz é sinal de contradición e
superación: o mal foi vencido, a esperanza está a chegar.
Participemos
sen nostalxia, pero si con fe da celebración que agora comeza.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
ö Pola
dureza do noso corazón, que nos fai insensibles diante do sufrimento de tantos
e tantas irmáns e irmás nosos, SEÑOR, NON
NOS DEIXES DA TÚA MAN.
ö Porque
somos moi dados a xulgar, condear e crucificar aos demais; pero non mostramos a
mesma dispoñibilidade cando se trata de dar oportunidades, de perdoar ou de
acompañar, CRISTO, NON NOS DEIXES DA TÚA
MAN.
ö Por
ternos quedado na crucifixión, sen camiñar cara á resurrección, SEÑOR, NON NOS DEIXES DA TÚA MAN.
PALABRA ENRAIZADA
- O
texto da carta aos Filipenses que acabamos de escoitar é un himno
litúrxico que rezaban as primeiras comunidades e co que se expresaba como
Xesús ía desenvolvendo a misión encomendada polo Pai. Unha misión da que
foi tomando conciencia a medida que a ía realizando –ninguén nace
aprendido, dicimos nós moitas veces– ao longo dos seus tres anos de vida
pública. Dinos este fragmento que Xesús asumiu a súa condición humana en
totalidade, sen figuracións nin representacións teatrais. Naceu ser humano
e coma tal viviu e desenvolveu tódalas súas accións. Non era un home de
mentiriñas nin para ofrecer un espectáculo que só visen os que o seguían,
Tampouco era un embaucador que se aproveitaba da boa fe dos que o
escoitaban. Non. El mostrábase tal e como era: un coma nós, un dos nosos:
sufría coas cousas negativas que lle pasaban a el ou aos que con El
estaban; e gozaba cando todo se orientaba de xeito positivo. O seu
abaixamento ata a morte axúdanos a entender o porque tantas persoas están
dispostas, desde El, a entregar a súa vida polos demais, sen esperar
ningún recoñecemento, senón como consecuencia lóxica de querer seguir o
camiño que El comezou. Que é hoxe o testemuño de tantos misioneir@s que
poñen a súa vida ao servizo da humanización dos máis pobres, aínda que
iso, como ben sabemos tod@s, os acabe levando á morte?. É máis, sen
necesidade de ir lonxe, hoxe tamén esta palabra nos quere falar a nós,
para que nos preguntemos se somos capaces de poñer a nosa vida ao servizo
dos demais para levarlles a saúde que a súa situación persoal, familiar,
laboral ou social lles foi quitando. Que tamén nós, coma Cristo,
traballemos por asumir a nosa condición humana sen pretender ser nin
mellores nin máis importantes ca os demais, só servindo.
- Porque
a cruz, no noso mundo é esa realidade, ese paradoxo da falsa ilusión na
que moitas veces caemos cando afirmamos que somos moi bos porque non
matamos nin roubamos. A cruz dinos hoxe que si, que hai moitas cousas que
somos capaces de facer, e de facer mal. De que hai moitas das accións que
facemos desde a nosa liberdade que destrúen, feren ou matan. De que non é
necesario botarlle a culpa aos demais, aos que mandan, aos que dirixen,
aos que dominan. Non, miremos para dentro de nós, e nun exercicio de
sinceridade asumamos que nós tamén somos partícipes na construción de
moitas das cruces no mundo de hoxe: calamos, miramos para outro lado, non
dicimos a verdade, enganamos ou mentimos para obter beneficio, non nos
comprometemos, pensamos só en nós mesmos, rexeitamos a quen non é dos
nosos... E así son moitas as cruces que nós construímos para nós e para os
demais. E Deus non queda na comodidade de deixarnos á nosa propia sorte,
senón que enviou ao seu Fillo para que poidamos gozar da experiencia da
salvación. Ese é o sentido da festa de hoxe: espirnos diante desta cruz na
que Xesús se entrega para reconducir o noso camiño, para deixar atrás o
antigo, para comezar a vivir no novo. Porque a cruz foi vencida, a morte
non é o final de todo para un crente. A esperanza é posible. Cristo
abriunos o camiño.
FRATERNIDADE
ORANTE
Agradecido@s porque Deus non enviou ao seu Fillo ao
mundo para xulgar, senón para salvar, dicimos xunt@s:
GRAZAS, SEÑOR, POLA TÚA MISERICORDIA
Pola Igrexa, por todos e todas nós, para que non nos
ocupemos tanto de xulgar e condenar como de salvar e acoller, OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POLA TÚA MISERICORDIA
Polas nosas comunidades, para que a fe sexa alento que
nos empurre a crear espazos de
colaboración, perdón, acollida e misericordia, OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POLA TÚA MISERICORDIA
Por cada un e cada unha de nós, para que, sentindo na
nosa vida a ledicia de sabérmonos salvad@s por Deus lla saibamos transmitir
coas nosas obras a tantas persoas crucificadas do noso mundo: as que sofren con
máis intensidade a crise, @s parad@s, @s enferm@s, @s marxinadas, @s que non
teñen motivo para a esperanza, OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POLA TÚA MISERICORDIA
Grazas, Señor, porque día a día nos dás mostras da túa
misericordia e nos mostras a túa salvación no noso quefacer cotiá. P.X.N.S.
Amén.
MIRADA DE
ESPERANZA
A
miña forza e o meu fracaso es ti.
A
miña herdanza e a miña pobreza.
Ti
a miña xustiza, Xesús.
A
miña guerra e a miña paz.
A
miña libre liberdade.
A
miña morte e a miña vida.
Palabra
dos meus berros.
Silencio
da miña espera.
Testemuña
dos meus soños.
Cruz
da miña cruz.
Causa
da miña amargura.
Perdón
do meu egoísmo.
Crime
do meu proceso.
Xuíz
do meu pobre pranto.
Razón
da miña esperanza.
A
miña terra prometida es Ti.
A
Pascua da miña Pascua.
A
nosa gloria por sempre, Señor Xesús. Amén.
(P. Casaldáliga)
CANTO GOZOSO
ENTRADA: Amig@s
nas penas e na festa amigos LECTURAS: Señor
Xesús OFERTORIO: Grazas,
Señor, graciñas COMUÑÓn: Seguirei
os teus pasos
Comentarios