ACOLLER CON LEDICIA O EVANXEO ESÍXENOS ESTAR ESPERTOS E ATENTOS A CANTO PASA AO NOSO REDOR
SINAL DE ADVENTO
O mesmo que outros anos, e buscando axudarnos a vivir e comprender o significado deste tempo litúrxico, temos escollido un sinal: unha folla de carballo debuxada e posta sobre un panel. Segundo vaiamos avanzando nas semanas de Advento, iremos engadindo novas follas; deste xeito o primeiro domingo será unha, o segundo dúas... a así ata o cuarto. No medio de cada unha das follas, debuxamos tamén unha chama prendida para significar que a forza do Espírito aléntanos a camiñar cara ao Nadal desde o respecto á casa na que vivimos -o mundo, o - e o empeño en non calar diante canto destrúe e arrasa todo o que Deus puxo nas nosas mans para coidar.ESCOITA ACTIVA
Volvemos hoxe comezar un novo ciclo litúrxico. Desde este primeiro domingo e ata a festa de Cristo Rei, reunirémonos para celebrar, compartir e agradecer a fe en Xesús. Neste ano iremos lendo o Evanxeo de Marcos, o primeiro en ser escrito, e que de forma sinxela nos vai mostrando como a vida, a persoa e a mensaxe de Xesús seguen a ser atraentes e a mover corazón e vidas para traballar en facer felices aos demais.
No
centro do texto de Marcos Xesús aparece como aquel que lles fala en
parábolas para que entendan e poñendo exemplos sacados do cotián. Pois
ata aí, á vida de cada día, como non cansa de repetir unha e outra vez o
Papa Francisco, temos que levar o evanxeo e convertelo en actitudes,
comportamentos e feitos desde a ledicia.
E a isto tamén nos quere invitar o tempo de Advento que hoxe comezamos. Que desde o cambio de corazón quere que cheguemos ledos e solidarios ao Nadal.
Comecemos logo poñéndonos na presenza e na man de Deus.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
- Poñámonos na man do Señor para que converta o noso corazón de pedra en corazón solidario e acolledor, SEÑOR, QUE NOS POÑAMOS EN CAMIÑO.
- Poñámonos en actitude de romper con todo canto nos impide achegarnos a quen está só e necesita do noso tempo e o noso sorriso, CRISTO, QUE NOS POÑAMOS EN CAMIÑO.
- Poñámonos en disposición de deixar atrás canto nos impide romper co individualismo e o egoísmo que nos pecha en nós prescindindo dos demais, SEÑOR, QUE NOS POÑAMOS EN CAMIÑO.
PALABRA ENRAIZADA
- Ser de barro é asumir a nosa debilidade e pequenez, e deixar de crer no vello soño de que o sabemos e podemos todo. Abandonar dunha vez por todas a tentación de pensar que nada se nos nega e todo está ao noso dispor, como se foramos amos e señores para facer o que nos dea a gana. Axudarnos a recoñecernos servidores e necesitados fainos moito máis humanos e achegados uns aos outros, xa que pon de manifesto que nos necesitamos e que nin o sabemos nin tampouco somos capaces de facelo todo. É Deus quen, como bo oleiro, nos vai modelando para que sexamos capaces de trasladar o seu plan á vida e ao quefacer cotián de cada un. O problema xurde cando nos revelamos; cando non deixamos que El faga e desenvolva o seu traballo; cando lle poñemos atrancos e dificultades ao crernos autosuficientes e non necesitados de nada nin de ninguén; cando facemos da nosa relación con El, coa comunidade e a nosa mesma experiencia de fe unha simple suma de ritos, tradicións ou rutinas, sen pensar nin que significan nin que supoñen para a nosa vida. Pois do mesmo xeito que cando unha ola non sae ben e é necesario volver a facela, tamén cando na vida imos descubrindo que estamos a utilizar a Deus ao noso antollo, que non lle permitimos que entre na nosa vida ou que o reducimos a un acto social para convocar xente; cando todo isto ocorre o que necesitamos é comezar de novo e volver darnos unha nova oportunidade para sentírmonos obra das súas mans.
- A esta tarefa invítanos o saúdo de Paulo na carta aos corintios. Unha tarefa que ten que desenvolverse desde a chamada á paz e á graza como resposta á invitación que Deus nos fai. Desde a encarnación de Cristo, a presenza de Deus entre nós ten a lectura da persoa e dos feitos do seu Fillo. Nel, con El e por El imos vendo reflectido o querer e actuar de Deus, e tamén o proxecto que El nos chama a construír a cada un no día a día da vida. Por iso dá grazas Paulo, porque Deus non nos abandona deixándonos ao pairo, como se non lle importaramos; ao contrario, sae ao noso encontro e ofrécenos un camiño, nada doado moitas veces, iso si que é verdade, para que vaiamos descubrindo o sentido e o horizonte de todo o noso facer e actuar. E iso o mellor xeito de ilo facendo é sabéndonos comunidade que se axuda, preocupa e vai termando duns e de outros.
- Claro que moitas veces esquecémonos, trabucámonos ou deixámonos levar da preguiza, o que nos vai afastando do sentido comunitario da fe e do seguimento ledo e construtivo da mensaxe de Xesús. Para que iso non ocorra necesitamos estar sempre á espreita, atentos e dispostos a non deixar que vaiamos perdendo a forza desa esperanza diante de acontecementos e situacións que moitas veces nos deixan tocados, ou mesmo nos levan a cuestionar o sentido da nosa crenza e da presenza de Deus en nós. Para evitar caer nesta situación de desesperación e afastamento é necesario de cando en vez pararnos e reflexionar, para ver en que paso do camiño estamos, e se a equipaxe coa que saímos ao comezo necesita amaños ou se hai que cambiala. Por iso a liturxia sitúa o tempo de Advento no comezo do ano litúrxico e antes do tempo de Nadal. Un parón no camiño que nos leve a revisar e revisarnos. Un alto no camiño que non deixe que avance a nosa canseira e desánimo, un alto no camiño do que saír reforzados e co zurrón outra vez cheo de esperanza e capacidade de non calar diante de canto impide que o ser humano se senta tal no noso mundo. Un alto no camiño para non deixarnos levar dos cantos de serea do consumismo que todo o reduce á ganancia, e que esconde a presenza de Deus.
FRATERNIDADE ORANTE
Este tempo de Advento quere ser un tempo no que reforcemos o noso sentido comunitario da oración e a da fe compartida, por iso xunt@s dicimos:
SEÑOR, QUE VIVAMOS CON GOZO ESTE TEMPO DE ESPERA
- Para que toda a Igrexa e en toda a Igrexa fagamos deste tempo de Advento un tempo de cambio e transformación como o mellor servizo ao Evanxeo, OREMOS.
SEÑOR, QUE VIVAMOS CON GOZO ESTE TEMPO DE ESPERA
- Para que aproveitemos este tempo de Advento na nosa parroquia, converténdoo nun tempo de renovación gozosa e cambio de actitudes para con aqueles cos que máis nos custa relacionarnos, OREMOS.
SEÑOR, QUE VIVAMOS CON GOZO ESTE TEMPO DE ESPERA
- Para que fagamos da nosa vida unha experiencia de cambio, transformación e superación dos nosos medos e teimosías, OREMOS.
SEÑOR, QUE VIVAMOS CON GOZO ESTE TEMPO DE ESPERA
Grazas, Señor, por invitarnos a compartir comunitariamente este momento de oración gozosa e transformadora. P.X.N.S. Amén.
MIRADA ESPERANZADA
Fai de min, Señor, unha persoa sensible a todo o humano.
Fai de min, Señor, unha persoa capaz de chegar
a ese secreto onde cada home e muller viven e morren,
loitan e esperan, buscan e ansían a felicidade.
Fai de min, Señor, unha persoa a quen
nada verdadeiramente humano a deixe indiferente.
Fai de min, unha persoa tan evanxélica
e seguidora de Xesús, que se estremeza
diante da dor e as bágoas das persoas que choran,
ante a ilusión e a esperanza dos que soñan novos camiños.
Fai de min,Señor, unha persoa que ame o mundo e os problemas da humanidade.
Fai de min, Señor, unha persoa de Boa Nova
no medio da noite do mundo. Amén.
(Caritas, ADVENTO 2014 p. 45)
CANTO GOZOSO
ENTRADA: Volve, Señor
LECTURAS: Señor Xesús bendito sexas
OFERTORIO: Ven, ven, Señor non tardes
COMUÑÓN: Pan do ceo, pan de vida
Comentarios