Ir al contenido principal

6 Domingo Pascua 2017 A


“SAÚDE PARA TI, SAÚDE PARA A TÚA CASA”
Descarga o ficheiro

CANTO GOZOSO

ENTRADA: Eu soñei (Nº 58)
LECTURAS: Xesús é Señor (Nº 16)
OFERTORIO: Señor Xesús, bendito sexas (Nº 52)
COMUÑÓN: Todos xuntos (Nº 56)

ESCOITA ACTIVA

Hoxe celebramos na Igrexa española a Pascua do enfermo. E facémolo no medio do tempo pascual, tempo de esperanza e alegría; tempo de tenrura e compromiso; tempo de unión e comuñón.
A xornada deste ano invítanos a reflexionar, á luz da encíclica Laudato si do papa Francisco, sobre un feito innegable: hoxe a terra está maltratada e saqueada. Isto chámanos a unha conversión ecolóxica, a cambiar de ruta, asumindo a responsabilidade e a beleza dun compromiso polo coidado da casa común.
Que a celebración que agora comezamos nos axude a tomar conciencia de que coidando o medio ambiente coidamos a nosa saúde.

CORAZÓN MISERICORDIOSO

*      Porque nos encanta poñer pesadas cangas sobre os ombreiros dos demais; pero nós non estamos dispost@s a mover un dedo para axudalos a levalas; SEÑOR, ENCHÓUPANOS DE MISERICORDIA.
*      Porque moitas veces non somos quen de descubrir no rostro das persoas enfermas e maiores o teu rostro; CRISTO, ENCHÓUPANOS DE MISERICORDIA.
*      Polas veces nas que a nosa comodidade nos fai esquecer que o tempo compartido coas persoas enfermas é tempo de verdadeira oración; SEÑOR, ENCHÓUPANOS DE MISERICORDIA.

OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN

·      Moito temos que aprender das primeiras comunidades!!!!!!!!. No medio das dificultades son capaces de romper rutinas para descubrir a importancia da inculturación da fe: non era cuestión de impor cangas que non entendían nin eran propias dos que acollían a fe e se bautizaban. Son quen, movidos polo Espírito Santo, de superar a súa ríxida formación mosaica para mirar ás persoas cos ollos de Cristo, cuns ollos que van sempre ao fondo da cuestión, obviando trivialidades. Porén, unha rápida visión á nosa vida de fe poñería de manifesto, sen dúbida ningunha, unha actuación absolutamente contraria á daqueles cristiáns e cristiás da primeira fornada. Durante séculos, a Igrexa empeñouse en aumentar as cangas indispensables, en acentuar a diferenza en vez de suavizala. Durante séculos defendemos dogmaticamente ata os detalles máis miúdos que consideramos patrimonio do cristianismo. Durante séculos seguimos gardando a novidade do evanxeo en odres vellos e con buratos polos que escapaba a súa frescura. Durante séculos, dedicámonos a gardar en conserva, a enlatar e conxelar en vez de consumir en fresco e de temporada. Durante séculos puxemos unha parede na que unha e outra vez se estrelaba a creatividade de tantas e tantas persoas que perderon a súa voz en intentos de denuncia. E cando o Espírito Santo, abríndose paso por riba da nosa terquedade, varre todo ese estilo para intentar que recuperemos o que é esencial, desbotando o accesorio, non somos quen de captar o seu paso e revolvémonos con carraxe para tentar conservar, contra vento e marea, o que sempre se dixo, o que sempre se fixo, o que sempre se cumpriu. Samaria, a rexión marxinada e pobre do país de Xesús, a mal vista... tamén recibiu a Palabra grazas ao testemuño de Filipe... por que nós perdemos o tempo xulgando en lugar de investilo dando testemuño? Por que non daremos entendido que cando as tradicións se converten en principios dogmáticos, apágase a frescura da mensaxe?. É indiscutible que precisamos volver ao Evanxeo, tal e como di unha e outra vez o papa Francisco!.
·      Non nos resignemos, pois, a custodiar tumbas baleiras, arquivos cheos de po, códices con balor, reliquias do pasado... O noso é máis ben anunciar que o Señor está vivo. Non obriguemos a buscar a Cristo onde non está. Non invitemos a ninguén a loitar en batallas de imposición e autoritarismo que nada teñen que ver coa súa mensaxe. Non impoñamos ritos, roupas, quendas, normas... que afogan e non teñen vida. Trátase máis ben de crer e sentirnos enviados, porque a resurrección convértenos en testemuñas, misioneiros, anunciadores.... Dar razón da nosa esperanza: velaí o cerne da cuestión.... pero que difícil nos resulta!!!!!!!!!!!. Claro que é moito máis fácil cumprir cunha serie de normas e mandados, sen pensar que comprometer a nosa vida para que así testemuñemos a nosa fe, camiñando pola senda da misericordia e do perdón, dando oportunidades, confiando en Deus e nas persoas.
·      A Pascua do enfermo que hoxe celebramos pode ser un bo inicio para testemuñar desde a esperanza. Tod@s somos conscientes do importante que é a saúde e, cando nos falta, sentímonos desorientados, débiles e pequenos. Necesitamos da axuda de Deus e dos demais. Empecemos hoxe brindándolle o noso tempo, o noso sorriso, a nosa compaña... a quen, ao noso lado, precisa delas.

FRATERNIDADE ORANTE

Desde a confianza e a fidelidade do amor que nos ofreces cada día, presentámosche a nosa oración comunitaria dicindo xuntos:
TI ES A NOSA PAZ E A NOSA FORZA
Pola Igrexa, para que mirándose no espello das primeiras comunidades cristiás, non peche as súas portas a persoas e iniciativas que fomenten a pluralidade, a liberdade e o diálogo, deixando así actuar ao vento de renovación do Espírito, OREMOS.
TI ES A NOSA PAZ E A NOSA FORZA
Polas nosas comunidades, para que aprendamos a querernos sen buscar impoñer o noso xeito de pensar e de facer as cousas ao dos demais, pois Deus dinos que ao seu lado tod@s temos un sitio, OREMOS.
TI ES A NOSA PAZ E A NOSA FORZA
Hoxe, na xornada do enfermo, queremos pedir dun xeito especial por todas as persoas que cangan sobre os seus ombreiros a pesada cruz da enfermidade. Por todos os doentes e polos seus familiares, para que atopen en Deus fortaleza e paz, e en nós a axuda que precisan, OREMOS.
TI ES A NOSA PAZ E A NOSA FORZA
Polas persoas que, con amor e entrega agradecida, dedican o seu tempo, e súa vida e as súas forzas a coidar dos enfermos, OREMOS.
TI ES A NOSA PAZ E A NOSA FORZA
Por cada un e cada unha de nós, para que nunca esquezamos que todos necesitamos de todos; o que nos ten que levar a ser sinxelos e a practicar a humildade, OREMOS.
TI ES A NOSA PAZ E A NOSA FORZA
Acompaña, Señor, esta oración que poñemos diante de Ti, coa confianza de que sempre nos escoitas. PXNS. Amén.

MIRADA ESPERANZADA

Deus Pai-Nai, amigo da vida,
que estás presente en todo o universo
e na máis pequena das túas creaturas,
derrama sobre nós a forza do teu amor.
Deus dos pobres,
axúdanos a rescatar e coidar
ás persoas descartadas desta terra
que tanto valen aos teus ollos.
Sanda as nosas vidas
para que sementemos fermosura,
non contaminación e destrución.
Toca os nosos corazóns
e ensínanos a descubrir
o valor de cada persoa e de cada cousa,
porque todas as persoas somos custodias
da saúde dos nosos irmáns, das nosas irmáns
e da saúde do mundo.

Comentarios

Entradas populares de este blog

5 Domingo TO B 2018

PERSOAS LOITADORAS, NON SUFRIDORAS Descarga o ficheiro
CANTO GOZOSO
öENTRADA: Amigos nas penas
öLECTURAS: O Señor é o meu pastor (Nº 27)
öOFERTORIO: Acharte presente na vida (Nº 51)
öCOMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55)
PARA NON PERDER O PASO
Cando unha cousa non nos serve, cando non ten nada que poidamos obter dela, deixámola de lado. Na nosa vida de fe, ocorre que moitas veces estamos ermos: non sentimos nada e somos incapaces de poñer en relación canto rezamos co que facemos cada día. Deste xeito, pouco a pouco, váisenos apagando a chama da fe e convertemos todo o que di relación con ela en puro e simple costume, comercio, acto social ou tradición, inda que ás veces o queiramos revestir de cultura para poder mantelo.
Fronte desta situación, os textos que hoxe imos proclamar chámannos a non deixarnos caer nesta tentación, a esforzarnos por non deixar que esmoreza a esperanza, a aprender a gozar do moito que nos enriquece e aporta a fe. Non imos solos, temos un amigo ao noso lado: Xesús. Deixemos…