NA SOCIEDADE LÍQUIDA E INDIVIDUALISTA, APRENDER A MIRAR AOS OLLOS, TENDER
A MAN A QUEN ESTÁ SÓ E ACOMPAÑAR A QUEN BUSCA O SEU CAMIÑO, SUPÓN TOMAR EN
SERIO A INVITACIÓN DO DEUS PAI/NAI QUE FAI DA TENRURA SINAL DA SÚA PRESENZA E
IDENTIDADE
Descarga o ficheiro
CANTO GOZOSO
- ENTRADA: Eu soñei (Nº 58)
- LECTURAS: Escoita ti (Nº 6)
- OFERTORIO: Non vou so (Nº 60)
- COMUÑÓN: Acharte presente na vida (Nº 51)
ESCOITA ACTIVA
Escoitamos
moitas veces a palabra acoller. Políticos, empresarios, sindicalistas,
eclesiásticos, profesores, xornalistas... non deixan de pronunciala
constantemente. Pero, preguntémonos: é só palabra ou está chea de contido?.
Porque se só é palabra, convértese en algo baleiro e sen sustancia; pero se o
que queremos é darlle contido, enchela de sentido, supón que temos que pasar do
teórico ao real e práctico. Practiquemos logo, de verdade e sen a mentira da
linguaxe, a acollida que fai que os demais sexan recoñecidos como persoas e non
como obxectos que se compran con cartos. Que a nosa mirada non se pare na
indiferenza, senón que escrute a necesidade de recoñecer ao outro/a como un
igual. E como dicimos sempre: O que non queiras para ti, non llo fagas aos
demais.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
*
Por non saber acoller nin escoitar a quen se achega a nós buscando ser
tratado con respecto e cariño; SEÑOR,
QUE NON FAGAMOS DO NOSO MIRAR INDIFERENZA.
*
Por non esforzarnos en vivir a fe como un camiño de esperanza, deixándonos
levar pola costume e a rutina; CRISTO,
QUE NON FAGAMOS DO NOSO MIRAR INDIFERENZA.
*
Por darlle as costas a quen buscaba en nós axuda e consolo; SEÑOR, QUE NON FAGAMOS DO NOSO MIRAR
INDIFERENZA.
OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN
·
Case sen
darnos conta, a indiferenza vai ocupando lugar na vida e no corazón de moitas
persoas. Mesmo pode tamén ocupar sitio en nós. A forza de escoitar sempre falar
de mortes, abusos, acosos, maltratos... podemos acabar escoitando palabras pero
sen que estas nos fagan pensar e cuestionar a nosa maneira de comportarnos,
actuar e facer as cousas; e a necesidade de desanestesiarnos. Pode ocorrer que,
como se non nos deramos conta, a indiferenza se vaia instalando na nosa vida;
na nosa maneira de mirar a realidade e de achegarnos aos demais. Pásanos isto?
Non sería bo que, entre tanta présa, pararamos e analizaramos que é o que nos guía
na vida, onde están os nosos obxectivos ou que é o que nos move e ilusiona cada
mañá ao erguernos da cama? Estamos tan habituados a recibir imaxes e escoitar
noticias, que xa nada nos impacta nin nos fai cuestionar cal é a nosa posición
ante as situacións e realidades do mundo do que formamos parte. Saber parar e
preguntarnos é un xeito de activarnos e plantexarnos retos que impidan que a
vida sexa para nós un simple pasar o tempo: días, meses, anos... acumulando
pesimismo e baleiro interior. Preguntémonos, a modo de estímulo persoal: quero
que a miña vida sexa así?
·
Non podemos
ignorar que confesarnos cristiáns no mundo de hoxe xa non pode ser unha
cuestión de costume ou tradición, senón que ha ser unha decisión persoal
–opción- que se manifeste no noso xeito de mirar a realidade e abordar os retos
que esta realidade nos presenta. Xa quedou atrás, iso non deberiamos esquecelo,
o tempo no que todos eramos católicos por decreto ou recibiamos os sacramentos
porque, "sempre se fixo así".O que toca hoxe son as decisións libres
e persoais. As decisións sobre ser ou non crente non poden vir marcadas polo
que outros decidiron cando eramos pequenos, senón que teñen que ser froito do
que nós queremos e estamos dispostos a levar adiante sen medo a presións aquí e
agora, hoxe. Paulo xa llo dicía a aqueles primeiros cristiás da cidade de Roma
ao manifestarlles que o bautismo é marca e ábrenos unha xeira nova,
estimulante, e sempre activa na vida de cada un/ha de nós. Confesar a fe non se
reduce a pasar tempo dentro dos templos ou a realizar prácticas de piedade
desconectadas da vida. A confesión da fe, o seguimento de Xesús, necesita da
realidade do que facemos, e como o facemos, na nosa vida para poder ser
acreditadas e testadas. Se buscamos enfrontamento, se somos incapaces de dicir
algo bo dos veciños, se mentimos para xustificar os noso propios interese, se...
non podemos dicir que somos cristiáns e que de verdade o bautismo ten deixado
pegada en nós. Por iso, como Paulo naquel tempo, tamén hoxe o papa Francisco
insiste unha e outra vez, que o noso cristianismo non é de pasarela nin de
estudio fotográfico –autorreferencialidade-, senón de coherencia e compromiso
por facerlle a vida mellor aos demais, o que significará que estamos dispostos
a facer da felicidade non un momento, senón a tarefa de cada día.
·
E a clave
disto témola nas palabras de Xesús no evanxeo de hoxe. O amor non é pecharse na
zona de conforto que non nos urxe a coñecer máis e mellor o evanxeo nin a
traballar buscando que as cousas, entre tod@s, crentes ou non, disipen o
neboeiro que tantas veces cubre a nosa sociedade de envexas, xenreiras,
violencia, mentiras, autoxustificacións... aparencia (teatralidade). O noso
paso polo mundo é efémero; e non depende dos anos, senón da capacidade de
darlle á vida sentido que nos leve a saír de nós mesmos para poñer o noso
pequeno gran de area na construción dunha sociedade, dunha parroquia, dunha familia
cada día un pouco máis feliz, máis xusta e máis igualitaria. Se así o facemos,
estamos acollendo de verdade a Xesús, e todo o que El trae, dentro de nós. E
deste xeito a fe terá sentido e será verdadeiramente estimulante, a pesares das
cruces coas que nos vaiamos atopando no noso camiño persoal e comunitario. Ou
acaso non dicimos que nel poñemos a nosa esperanza? A recompensa, fonte do que
di a visión neoliberal contra a que temos que loitar constantemente, non está
no material, senón na alegría interior de quen sabe que fixo o que debía.
FRATERNIDADE ORANTE
Recuperemos a ledicia de rezar xuntos, de
sentírmonos comunidade estimulada pola oración confiada e sincera dicindo
xunt@s:
GRAZAS, SEÑOR, POR FACER DA ORACIÓN ALIMENTO DA
NOSA ESPERANZA
- Pola Igrexa, para que non ignore nunca que en toda persoa Deus puxo dignidade e igualdade, o que nos esixe a todos os crentes saber respectar e non violentar nin ignorar a quen nos necesita; OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POR FACER DA ORACIÓN ALIMENTO DA
NOSA ESPERANZA
- Para que as nosas parroquias sexan verdadeiramente misioneiras e saian da rutina de reducir a fe á celebración do domingo ou á participación en enterros, bautizos e festas; OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POR FACER DA ORACIÓN ALIMENTO DA
NOSA ESPERANZA
- Por cada un e cada unha de nós, para que saibamos ter un corazón con capacidade de acoller e non criticar; de perdoar e non odiar; de practicar a misericordia no canto da indiferenza; OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POR FACER DA ORACIÓN ALIMENTO DA
NOSA ESPERANZA
Da túa man, Señor, deixámonos acompañar, para que a
nosa vida sexa verdadeiro encontro de irmáns ilusionados na tarefa de acoller e
perdoar. P.X.N.S. Amén.
MIRADA DIFERENCIADA
Feliz
quen coida do coitado:
no
día da calamidade librarao o Señor.
O
Señor gardarao, conservaralle a vida,
farao
feliz sobre a terra
e non
o entregará ó capricho do inimigo.
O
Señor socorrerao no leito da dor,
aliviarao
na súa enfermidade.
Eu
digo: -"Señor, ten compaixón de min,
sándame,
que teño pecado contra ti".
Os
meus inimigos agóiranme o peor:
-"A
ver se morre e se perde o seu nome".
Se
algún me vén ver, finxe,
garda
nos adentros cousas de malicia,
para
pregoalas ó saír...
Pero ti, Señor,
ten
compaixón de min e ponme en pé,
para
que poida pagarlles.
Nisto
saberei que teño o teu favor:
que o
meu inimigo non cante vitoria sobre min.
Se eu
estou san, é que ti me sostés
e
mantesme sempre diante de ti. (Sal. 41)
Comentarios