Ir al contenido principal

Domingo 26 to B 2018


FÁLANOS SEÑOR, QUE QUEREMOS ESCOITARTE!
RECENDO DE SONS AGRADECIDOS
ENTRADA: Con ledicia vimos
LECTURAS: Benaventurados
OFERTORIO: Na nosa terra (Nº 36)
COMUÑÓN: Non vou so (Nº 60)
PARA NON PERDER O PASO
         Volvemos reunirnos no día do Señor. Rezamos en comunidade, pedimos sentindo a forza da súa presenza; damos grazas desde a confianza que nos trae ao pé do altar. Que este momento de oración que agora comezamos sexa experiencia de encontro e de confianza no Deus de Xesús que nos chama sempre a reunirnos no seu nome. Participemos con alegría sabéndonos acompañad@s da súa presenza.
CO CORAZÓN FERIDO
û  Porque moitas veces non prestamos atención á voz de Deus que nos fala a través de quen nos necesita; SEÑOR, ACOLLE A NOSA ORACIÓN.
û  Porque non sempre somos capaces de dicir si ao plan de Deus coa nosa vida; CRISTO, ACOLLE A NOSA ORACIÓN.
û  Porque somos máis de pensar en nós que na necesidade que os demais teñen de que os axudemos; SEÑOR, ACOLLE A NOSA ORACIÓN.
UNHA PALABRA QUE AGROMA
A palabra de Deus faise crible se somos capaces de reflectila na vida a través dos nosos comportamentos. Non pode ser entón unha cuestión que se aprende de memoria ou un saber abstracto que, co paso do tempo, descubrimos que non serve para nada. Todo o contrario: cando a proclamamos é necesario que lle poñamos atención, para despois ver, desde o que facemos no día a día, como vai incidindo na nosa maneira de actuar e comportarnos. Non pode ser entón que a utilicemos só cando nos convén, dándolle as costas cando nos pide esixencia e coherencia nos nosos comportamentos. Desde esta clave é desde onde temos que entender a primeira lectura do libro dos Números: necesitamos ser profetas. Pero o profetismo non é unha rareza, senón unha esixencia de coherencia nun mundo no que conxugar esta palabra non está de moda. Para moitas persoas, o que debemos ou non debemos facer está única e exclusivamente en función de que nos vexan, de que nos fagan famosos, de que nos dea cartos ou de que falen ben de nós. Se non se dá ningunha destas situacións, xa nin importa nin lle prestamos atención. Que interesados somos!
E esta coherencia é a que nos fai ir crecendo e madurando como persoas, e o que leva a que os demais poidan confiar en nós. Santiago, que o tiña claro, vaino expresando desde a denuncia que fai daquelas persoas que antepoñen o ter moito e acumular ás situacións e necesidades das persoas. A súa denuncia do comportamento do ricos faina porque vira como no medio das comunidades as riquezas ían empobrecendo e empezoñando as relacións entre uns e outros. Xa non se querían por saberse fill@s de Deus, senón que se achegaban e facían camariñas duns contra dos outros polo que tiñan. O ter parecía máis importante que o ser! Por iso denuncia ese tipo de comportamento e manda confrontalo co estilo de vida que supuña, e segue a supor para nós, seguir a Xesús. Porque para moitas persoas, tamén; mellor, sobre todo hoxe, as riquezas escurecen a vista e endurecen o corazón, facendo da insensibilidade a maneira de tratarse e relacionarse. Somos tamén así? Si, podemos ter moito, crernos superiores aos outros, relacionarnos con xente, “importante”, pero... tanto eles coma nós, somos dun e para un tempo. Como dicimos as veces: todo vai quedar aquí. E se o temos tan claro, por que non damos aprendido?
Non son entón as leis, as prohibicións, as condenas, as... o que vai facer que deixemos de actuar así. O medo non leva a ningures, e ademais impídenos avanzar e camiñar cara adiante. É a confianza nun mesmo e nos demais a que nos vai abrindo camiño e mostrando que si hai moitas cousas posibles se poñemos, tod@s, algo da nosa parte. Xesús tentou mostrárllelo aos que o escoitaban. Algúns esforzáronse, facéndolle caso, por levalo á vida; outros, coma sempre ocorre nun grupo plural, nin atención lle prestaron. O mesmo nos ocorre hoxe a nós. Pero no canto de mirar para eles e dicir: “por que os demais non o fan?”, miremos para nós e poñámonos en camiño; fagamos o que sabemos que nos axuda a ser mellores persoas, a facer da xustiza e da igualdade actitudes que nos reconfortan; non escandalicemos nin deixemos que nos escandalicen. Actuemos, desde o respecto e a dignidade que nos merecen as persoas, con honestidade e coherencia, porque ese é o primeiro paso para entender que Deus se achega a nós para ofrecernos, desde o seu proxecto de amor, a salvación. Acollámola, entón, coa sinxeleza de quen fai o que ten que facer. Non para ser premiad@, senón para ser feliz.
DESDE A ORACIÓN COMUNITARIA
Rezamos con confianza e paz no corazón a Deus; poñendo baixo o seu amparo a nosa vida e dicindo:
QUE O NOSO ACTUAR NOS LEVE A DEFENDER SEMPRE AOS MÁIS DÉBILES
*     Para que a Igrexa non protexa nunca aos que fan dano aos máis débiles e necesitados da nosa sociedade: nenos, mulleres, emigrantes, enfermos, persoas perseguidas ... OREMOS.
QUE O NOSO ACTUAR NOS LEVE A DEFENDER SEMPRE AOS MÁIS DÉBILES
*     Para que nas nosas comunidades fomentemos sempre momentos de encontro, escoita e colaboración, esforzándonos por estar ao lado de quen nos necesite; OREMOS.
QUE O NOSO ACTUAR NOS LEVE A DEFENDER SEMPRE AOS MÁIS DÉBILES
*     Para que na nosa vida de cada día non separaremos nunca o que cremos e que rezamos da maneira de actuar e comportarnos; sen ter medo a manifestar que Deus move, alenta e anima sempre a nosa vida; OREMOS.
QUE O NOSO ACTUAR NOS LEVE A DEFENDER SEMPRE AOS MÁIS DÉBILES
Grazas, Señor, por compartir con nós este momento de oración no que damos grazas e sentimos a forza da túa presenza. P.X.N.S.
PARA SENTIR A LEDICIA DO COMUNITARIO
Cultivar as distancias curtas
Cultivar as distancias curtas para acercarse aos que están ao noso lado: familia, amigos, compañeiros de traballo,… como unha maneira de despexar dúbidas que xorden nas relacións, de derribar prexuízos, de dar oportunidade ao cambio.
Cultivar as distancias curtas para darnos a coñecer e transmitir que temos maior intención que axudar e un único propósito: facer a vida máis fácil e máis humana.
Cultivar as distancias curtas para mostrarnos tal e como somos, sen medo, sen necesidade de aparentar ser distintos, invitando ao outro a ser o que é, e a sentir esa empatía que fai crecer e nos posibilita a ser auténticos.
Cultivar as distancias curtas como fórmula para despexar dúbidas e suspicacias e conseguir grandes relacións persoais, quitando competitividade e envexas.
Cultivar as distancias curtas como seguidores dun Xesús que lle falaba á xente; pero tamén se esforzaba no encontro persoal que sanda, transforma e axuda a dar o mellor que temos.
(Agus Couto Picos)

Comentarios

Entradas populares de este blog

Pentecostes 2026

PENTECOSTES: O MILAGRE DE NON SER LADRILLOS IGUAIS SENÓN PEZAS VIVAS DA DIVERSIDADE CANTO GOZOSO   ö ENTRADA: Vinde axiña (   10     ) ö ASPERSIÓN: A auga do Señor (Nº 125) ö LECTURAS: Manda o teu Espírito ö OFERTORIO: Sementar, sementarei ö COMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55) MIRADA AGRADECIDA Hoxe pechamos o tempo de Pascua, e facémolo do mellor xeito posible: co cumprimento por parte de Xesús da súa promesa de non deixarnos na orfandade, senón de agasallarnos co Espírito Santo. E se pensamos neste Espírito, a mellor imaxe non é a dun coro onde todas as persoas cantan a mesma melodía coa mesma voz. O Espírito parécese máis a unha gran orquestra, onde cada instrumento é totalmente diferente, ten o seu propio timbre, o seu propio xeito de soar e o seu propio acento. O milagre non é que o violín soe a trompeta, senón que cadaquén, estando ben afinada e ben afinado na súa propia identidade, contribúa a crear unha música final que a ningun...

Corpus 2026

ELIXE AMAR. ELIXE COMUNIDADE... ASÍ NINGUNHA PERSOA TERÁ QUE RECIBIR MIGALLAS. CANTO GOZOSO ENTRADA: Pan do ceo, pan da vida (Nº 54) LECTURAS: Ti es o pan do ceo (Nº 33) OFERTORIO: Quédate, Señor, connosco (Nº 63) COMUÑÓN: O amor é o meirande (Nº 120) PARA NON PERDER O PASO Hoxe celebramos o Corpus Christi, o Día da Caridade, e facémolo co corazón de festa pero cos pés afincados no chan. Moitas veces corremos o perigo de reducir este día a unha procesión fermosa, a custodias brillantes e a efémeras alfombras de flores. Pero o Corpus é o recordatorio de que Deus non quedou nunha teoría, senón que se fixo pan para poder ser alimento e para poder ser compartido. Non o esquezamos: o deserto segue aí fóra. O deserto da soidade da xente maior, o deserto da falta de oportunidades da mocidade, o deserto de tantas familias que non teñen vivenda ou que non chegan a fin de mes. E neses desertos resoa con forza a chamada deste ano: Elixe amar, elixe comunidade. Porque a caridade non é dar as sobr...

2 Nadal 2026

  PERSOAS BENDICIDAS NA PALABRA ENCARNADA     CANTO GOZOSO           - Entrada: Que ledicia (nº 4)          - Lecturas: Con tódalas criaturas (Nº 22)          - Ofertorio: Na nosa terra (Nº 36)    - Comuñón: Acharte presente (Nº 51)   A MAXIA DE ABRIR OS OLLOS Escoitaremos hoxe na proclamación da palabra que somos persoas bendicidas por Deus. Unha bendición que temos recibido na Palabra Encarnada que, como dicíamos o día de Nadal, faise dos nosos para que nós poidamos ser Del. Pero grazas á Encarnación non só somos persoas bendicidas, senón elixidas para facer do Deus Amor presenza viva a través do noso testemuño.  A isto se nos convida neste tempo de Nadal: no medio de tanto balbordo chámasenos a facer silencio dentro de nós para escoitar a súa chamada; no medio de tanto lucerío invítasenos a descubrir a Luz verda...