Pascua do Enfermo
Pascua do enfermo: o paso desde o amor invisible á visibilidade do servizo
Cantos
Entrada.- Amigos nas penas e na festa amigos/ A Cristo cantamos (Nº 124)Lecturas.- Xesús é Señor (16)
Ofertorio.- Señor Xesús, bendito sexas (52)
Comuñón.- Non vou só (60)
Oídos atentos
Achegámonos hoxe á Mesa do Pan compartido para compartir a forza da tenrura de Deus que nos invita a vivila no acompañamento e escoita da xente enferma. Porque hoxe, sexto domingo de Pascua, celebramos a xornada das persoas enfermas. E se na gratuidade temos recibido o don da fe, gratis temos tamén que poñer ese don convertido en servizo e achega para coas persoas enfermas.Que a nosa oración sexa hoxe un agradecer este don e un compromiso para non deixar nas beiras, onde ninguén nunca se para, a persoas que sabemos que necesitan de todo canto poidamos ofrecerlles para facerlles a vida máis fácil, colledora e con sentido.
Corazón misericordioso
· Polas veces nas que non soubemos estar ao lado de quen nos necesitaba; SEÑOR, QUE NON CAIAMOS NA SOBERBIA DE CRERNOS SANS.
· Polas veces nas que todo foron palabras baleiras e non feitos concretos e reais de servizo; CRISTO, QUE NON CAIAMOS NA SOBERBIA DE CRERNOS SANS.
· Polas veces nas que nos faltou paciencia e tempo para facer da nosa fe servizo e solidariedade; SEÑOR, QUE NON CAIAMOS NA SOBERBIA DE CRERNOS SANS.
Palabras para remoer
· O texto que escoitamos como primeira lectura móstranos como tamén no principio das comunidades cristiás había que dar resposta a situacións novas que ían aparecendo a medida en que crecían porque eran moitas as persoas que pedían ser bautizadas para vivir o proxecto de vida e salvación de Xesús. E lonxe de aparcar as dificultades ou de impoñer o propio criterio, afastando ou condenando a quen non o seguiran, os apóstolos poñen en práctica a sinodalidade. É dicir, o camiño compartido, a andaina en comunidade, a participación como medio desde o que ir crecendo e resolvendo problemas e dificultades que, necesariamente, por ser cada vez máis e diversos, xurdían entre eles. Uns querían impoñer o que viñeran facendo sempre, outros pedían respecto e liberdade para non entorpecer o proceso que se desenvolvía de acoller e integrar a cantos se sentían chamados a seguir a Xesús. Isto daba lugar ao contraste e diverxencia entre o que se viñera facendo sempre de ritos e prácticas, e o que era novo para os que viñan do mundo non xudeu. E contra da tentación de impoñer, xurde a metodoloxía de dialogar, escoitar, acompañar… sinodalidadecomo tarefa e proceso desde o que coñecer mellor o que era o importante e que o secundario na proposta de vida de Xesús. Traída esta palabra a hoxe, tamén nós somos invitados, non con pouca insistencia, a camiñar nesta sinodalidade. A deixar atrás a tentación de seguir e facer o que se fixo sempre, ou porque nolo mandan, ou porque senón é pecado, ou... Fronte a isto, somos invitados a recuperar o sentido, fresco e dialogante, daqueles primeiros cristiáns, que ante as dificultades non se viñeron abaixo nin caeron na tentación de facer o que lles impuñan os que mandan, senón que buscan espazos para expresarse, escoitarse, dialogar e decidir, convertendo as decisións en procesos e estes en discernimento. Sempre en liberdade e sen coaccións. Este tamén é para nós camiño que debemos seguir dentro e fóra das nosas comunidades, como tantas veces ten expresado e mostrado como facelo, o Papa Francisco. Na gratuidade do servizo cabemos todas e todos. Simplemente temos que aprender a camiñar xunt@s e a preocuparnos uns dos outros/as.· Desde esta liberdade temos que camiñar hoxe os cristiáns, botando fóra os medos, as desconfianzas, os retrousos que só miran ao pasado e poñen a venda ante a realidade presente para evadirse, non mirala e vivir nun mundo paralelo, que non real. É verdade que nos imos cargando de cousas e responsabilidades, e é tamén verdade que a vida faise difícil e que o traballo é precario e escaso, pero non é menos verdade que sempre podemos atopar un tempo para alegrar e alentar os corazóns de quen está enfermo, e ao que a enfermidade lle vai minando non só a saúde senón tamén a esperanza, a paz interior e a ansia de afrontar a dor, que tanto nos domina, e nos impide reaccionar. Preguntémonos logo que podemos facer para que acompañamento e coidado non sexan desterrados do noso vivir cotián; preguntémonos que temos que facer para que o tempo cobrado deixe paso ao tempo compartido e doado.· Ao longo da vida imos pasando por situación diversas e moi diferentes. Ímonos atopando con persoas distintas, mesmo podemos vivir en realidades culturais plurais e diferentes a onde tiñamos nacido ou crecido, pero o que non esquecemos nunca é que a vida non deixa de ser un paso efémero, que durará máis ou menos, pero será sempre efémero. Por iso dicimo , ou escoitamos, que estamos de paso. E lonxe de virnos abaixo ante esta afirmación, debemos tomar conciencia que neste estar de paso é necesario buscar espazos de encontro, de participación, de compromiso, de facer algo en positivo con e polos demais. Deste xeito a vida vai tomando sentido novo e distinto, e o noso paso non é un estar deixando que os días rematen, senón un alegrarnos pola riqueza que o noso servir aos demais nos vai aportando á vez que lles aporta tamén a eles. Reciprocidade chámase este proceso. E isto só se pode facer desde o amor de quen se sente acompañado pola tenrura do Deus que en Xesús nos di que sempre, inda que a nós nos pareza o contrario, camiñará ao noso lado. Non para facernos de menos, senón para que nunca teñamos o baleiro de sentirnos sos e esquecid@s de tod@s. Fagamos do amor servizo, e do servizo xenerosidade, de xeito que nas nosas aldeas, nos noso pobos, nas comunidades de veciñ@s, nas… convertamos a efemeridade da nosa presenza en tempo agradecido de plenitude e ofrecido sinodalmente!
Confianza desde onde compartir
Se camiñamos xunt@s, tamén podemos compartir deste mesmo xeito a oración, de xeito que con agradecemento poidamos dicir: Grazas por facer do efémero plenitude servicial.
· Para que traballemos por construír unha Igrexa sinodal na que poidamos camiñar xunt@s e sentir que non somos nin estraños nin indiferentes uns cos outros; Oremos.Grazas por facer do efémero plenitude servicial.
· Para que nas nosas comunidades creemos espazos de expresión, colaboración e participación, rexeitando a tentación de ser espectadores de servizos e espectáculos relixiosos. Oremos. Grazas por facer do efémero plenitude servicial.
· Para que non esquezamos que Xesús móstrase no rostro doído, consumido e sufrido das persoas enfermas, e que o mellor do noso amor a El ha mostrarse no servizo de amor cara elas, Oremos. Grazas por facer do efémero plenitude servicial.
Alenta os noso pasos, Señor, para que se dirixan á beira das persoas enfermas que sofren e no seu sufrimento necesitan e agradecen o noso tempo con elas compartido. P.X.N.S. Amén.
Reflexión para construír
Señor, aquí estou,coa miña enfermidade e a miña dor,
Enfermo e dorido acudo a Ti.
Experimentache na cruz a dor e o sufrimento,
pero non te rendiches;
ao contrario, loitaches contra toda desesperanza.
Que tamén eu transforme a miña enfermidade en loita.
Que supere os momentos de desánimo e tristura.
Que os meus oídos estean sempre atentos para escoitar
a túa chegada cargada sempre de tenrura. Amén.
Comentarios