PASTORES DE AMOR E POR AMOR NUN MUNDO DE INTERESES E CONSUMO RELIXIOSO
Descarga o ficheiro
Cantos
Entrada.- Que ledicia miña ( 4)
Lecturas.- Escoita ti a palabra de Deus (26)
Ofertorio.- Eu soñei (58)
Comuñón.- Acharte presente (51 )
Mirada poliédrica
No día do Bo Pastor, festa litúrxica que no cuarto domingo de pascua nos invita sempre a ser propositivos e non autoreferenciais – mirar só para nós mesmos– que grande oportunidade de reflexionar sobre a importancia de ser unha Igrexa sinodal; unha Igrexa que non camiña como se fose unha pirámide que o ve todo desde arriba, senón como un poliedro onde tod@s, por diferentes que sexamos, temos cabida. Que mellor momento para tomar conciencia de que se queremos que a Igrexa cambie e sexa distinta, tamén temos que cambiar nos para colaborar, participar, expresarnos e decidir. A Igrexa é sinodal -xunt@s– e nesta sinodalidade renovemos o noso compromiso pola creatividade de quen non repite fórmulas do pasado, e si aposta pola novidade de canto a achega máis ao estilo de Xesús, o Bo e mellor de tódolos Pastores.
Corazón periférico
- Para que deixemos atrás as présas e non teñamos medo a entrar e sentar ao abeiro de Deus; SEÑOR, PASTOREA O NOSO CORAZÓN.
- Para que non reneguemos de acompañar e axudar aos nosos pastores nas súas debilidades; CRISTO, PASTOREA O NOSO CORAZÓN.
- Para que non fagamos do individualismo resposta á nosa maneira de vivir a fe; SEÑOR, PASTOREA O NOSO CORAZÓN.
Palabra encarnada
- Dinos a primeira lectura dos Feitos dos Apóstolos que acabamos de escoitar, que Paulo e máis Bernabé, estando en Antioquía, entraron na sinagoga e sentaron. Estas dúas palabras poden servirnos de fío condutor desde o que reflexionar hoxe sobre a palabra de Deus. Para poder coñecer e falar dunha cuestión é necesario prestar atención, comprender, estudala, reflexionala… e iso non sería posible se non nos achegamos a ela de maneira tranquila e repousada. O entrar e sentar móstrannos que quen queda fóra, quen non sente nin experimenta, quen cre ou vive a fe de oídas, non fai nada máis que repetir ritos e fórmulas, pero non acolle e pasa polo corazón o escoitado e transmitido. Esta é entón a clave para que a palabra de Deus sega a ter presenza e actualidade en nós: entrar e sentar. Entrar na dinámica do Deus que se mostra no rostro dos demais, especialmente dos que temos máis preto; sentar para dedicarlles tempo, comprender canto lle pasa, acompañar as súas tristuras e silencios. A fe cristiá é un proxecto de amor que se vai realizando desde a cercanía do Deus que entra no noso corazón e senta ao noso lado. Non é unha fe de distancia nin na distancia. Por iso El é Pai e nós fillos. E exerce con nós unha paternidade de oportunidades e acompañamento. Como o pastor fai co rabaño que ten encomendado. Non escapa nin o deixa só, senón que vive e convive entre el. Cando entramos e sentamos, somos capaces de comprender, polo que nin as ameazas nin os medos –cando veñan, e virán– non nos desesperanzarán, ao contrario, achegarannos a vivir a fraternidade para sentírmonos non illas, senón comunidade que acolle e aquece –sinodalidade en comuñón-.
- E no medio do “mundo de xente” coa que conformamos a sociedade iremos descubrindo o rostro de Deus nos rostros, incomprendidos e esquecidos, de tantas persoas ás que ninguén lle fai caso e coas que ninguén conta. E, tristemente, cada día son máis. Nesa situación e nesa realidade está Deus, nada escondido, por certo, pero invisible moitas veces aos nosos ollos, porque estamos empeñados en descubrilo na suntuosidade das nosas fórmulas rituais e das nosas presenzas aparentes e notorias. Porén, El aparece no pequeno, esquecido, estarrecido e mergullado do noso mundo. E estas non queren ser palabras retóricas, senón visualización da imperfección do noso mundo sempre tan ás carreiras e sen tempo para pararnos e entrar desde un como estás, dime, aquí estou, cóntame, acompáñote, non vas quedar só… que non sempre son as palabras que saen dos noso beizos nin fan latexar o noso corazón. Seremos logo capaces de “enxugar os seus ollos de toda bágoa”?
- O reto váinolo lanzando Deus cada día e en cada momento. Tamén hoxe a través da figura do bo pastor. E así como o pastor pon a vida ao servizo e coidado das súas ovellas, mesmo afrontando a presenza do lobo e sen escapar nin deixalas soas; ao contrario. Dese mesmo xeito Xesús ponse ao servizo das persoas, de tódalas persoas –El non fai exclusións nin distingos-; pero non é o del un servizo a curto prazo e en función dos réditos políticos, económicos, relixiosos… senón un servizo de entrega xenerosa que fai que agrome a confianza e que se lle vaian achegando. Non mete medo, non espanta, non xulga nin condena, acolle. Faino desde o agora e para o ata despois, por iso a súa acollida non ten réditos de ilusionismo a tempo parcial, senón que se prolonga no tempo por ser unha acollida de salvación e sentido; unha acollida de trascendencia e plenitude. Unha acollida propiciada polo goce da pascua. Nesa acollida é na que El invita a camiñar a tódolos pastores, servidores, das comunidades de xeito que quen entre e sente poida ser escoitado e respectado. Sen medo a contaminarse, perder tempo ou levar consigo o cheiro de quen se lle achegou. Se queremos ser comunidades en camiño da pascua, necesitamos pastores que camiñen con nós sen medos e con moita esperanza. Non a esperanza empastada e ficticia, de quen non cre nela, senón a esperanza vivida e compartida de quen se ve enriquecido no compartir a súa vida con outras vidas. As vidas nas que se mostra, hoxe e sempre, Deus.
Pés no chan e confianza en Deus
Compartamos a oración comunitaria desde a confianza en Deus e os servizo aos demais e digamos: Que aprendamos a mirarnos con ollos de servizo e misericordia.
- Para que traballemos sinodalmente, facendo da Igrexa servizo e compromiso coas persoas, ao estilo de Xesús, o Bo pastor. Oremos. Que aprendamos a mirarnos con ollos de servizo e misericordia.
- Para que nos esforcemos por construír nas nosas comunidades espazos de escoita, acompañamento e dispoñibilidade, compartindo tempo e sorrisos coas persoas que nos precisen, Oremos. Que aprendamos a mirarnos con ollos de servizo e misericordia.
- Para que neste día do Bo pastor tomemos conciencia de que debemos implicarnos e participar en tódalas accións que fagan da Igrexa espazo de comuñón e participación, e dos seus pastores servidores e non impositores, Oremos. Que aprendamos a mirarnos con ollos de servizo e misericordia.
Aléntanos sempre Señor na tarefa de servir e construír ao estilo de Cristo, o Bo Pastor. Amén.
Corazón aquecido
“En moitas situacións sentimos a necesidade de facer números: comezamos a mirar cantos somos... e somos poucos, despois vemos a cantidade de casas e obras que hai que soster... e son moitas... Parecera que a balanza está sempre en 'números vermellos… Non é así: facer números pódenos levar á tentación de mirarnos demasiado a nós mesmos, e “encorvados” sobre a nosa realidade e miserias podemos rematar case como os discípulos de Emaús, proclamando o kerigma cos nosos labios namentres o noso corazón se encerra nun silencio marcado por unha sutil frustración”.
( Francisco en Macedonia do Norte .Maio 2019)
Comentarios