REBÉLATE: AFORRA EGOÍSMO, COMPARTE O PAN
CANTO GOZOSO
ENTRADA: Que ledicia a miña (Nº 4)
LECTURAS: Escoita ti (Nº 26)
OFERTORIO: Recibe, Señor (Nº 31)
COMUÑÓN: Pan do ceo (Nº 53)
OLLOS ABERTOS
Estamos tan acostumados a vivir coa calculadora na man que ata medimos o amor e a compaixón polo que nos sobra. Cando vemos a xente pasar dificultades, a nosa primeira reacción é a mesma que a dos discípulos: "Que cadaquén se busque a vida e que se arranxe como poida". Poñemos mil escusas para non complicarnos, para mirar para outro lado e seguir a nosa vida con tranquilidade, pensando que os problemas dos demais non van con nós.
Pero Xesús rompe os nosos esquemas egoístas cunha frase que nos deixa sen defensa: "Non fai falla que marchen; dádelles vós mesmos de comer". Non nos pide imposibles, pídennos que deixemos de agochar e acaparar o pouco que temos. O problema non é que falten recursos na terra, senón que sobra avaricia e falta vontade para repartir. Que a celebración que agora comezamos nos axude a baixar do pedestal e poñernos mans á obra.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
Polas veces nas que miramos para outro lado ante os problemas de quen temos ao lado, calculando sempre o que nos custa implicarnos: SEÑOR, ABRE O NOSO CORAZÓN.
Polas escusas coas que evitamos compartir o que temos, pensando que o noso é noso e dos demais que se arranxen: CRISTO, ABRE O NOSO CORAZÓN.
Pola nosa présa e pola nosa indiferenza diante da fame e da sede de xustiza que hai na rúa: SEÑOR, ABRE O NOSO CORAZÓN.
PALABRA AGASALLADA
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PROFECÍA DE ISAÍAS
Di o Señor:
Ouh, sedentos todos, vinde por auga!
Os que non tedes prata, vinde,
comprade comida e comede,
vinde e comprade comida;
sen prata e sen diñeiro (comprade) viño e leite.
Porque cambiades prata polo que non é pan
e o voso xornal polo que non farta.
Escoitádeme ben:
comede ben e que a vosa gorxa se alegre coa graxa.
Baixade o oído e vinde onda min,
facédeme caso e revivirán as vosas ilusións,
pois pactarei convosco unha alianza eterna,
os beneficios de David que se manteñen firmes.
PALABRA DO SEÑOR
SALMO RESPONSORIAL
Abres ti a túa man, Señor, e dásnos fartura
O Señor é clemente e compasivo,
tardo á ira e rico en amor.
O Señor é bo para todos,
garimoso con tódalas súas obras.
Abres ti a túa man, Señor, e dásnos fartura
Tódolos ollos cara a ti agardan
que ti lles déa-lo sustento ó seu tempo.
Abres ti a túa man
e dáslle fartura a todo ser vivo.
Abres ti a túa man, Señor, e dásnos fartura
O Señor é xusto nos seus camiños todos,
bo en tódolos seus feitos.
O Señor está cerca dos que o chaman,
dos que sinceramente o invocan.
Abres ti a túa man, Señor, e dásnos fartura
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA CARTA DE PAULO APÓSTOLO AOS ROMANOS
Irmáns e irmás:
¿Quen nos pode arredar do amor de Cristo? ¿a tribulación, a angustia, a persecución, a fame, a nudez, o perigo, ou a espada? Porque está escrito:
Por causa túa estamos ás portas da morte o día enteiro, parecemos ovellas listas para o sacrificio.
Pero en todas estas cousas vencemos coa axuda daquel que nos amou. Porque estou seguro de que nin a morte nin a vida, nin os anxos nin os principados, nin o presente nin o porvir, nin as potestades, nin a altura nin o abismo, nin calquera outra criatura nos poderá afastar do amor que Deus nos ten en Cristo Xesús, noso Señor.
PALABRA DO SEÑOR
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Cando soubo Xesús da morte do Bautista, retirouse de alí nunha barca a un lugar deserto e arredado. En canto a xente o soubo, foino seguindo por terra desde as vilas. Así, cando desembarcaron, atopouse cun gran xentío. El, conmovido, curou a tódolos enfermos. Chegada a tarde, os discípulos foron onda el e dixéronlle:
O lugar está moi arredado e a hora moi avanzada: será mellor que despída-la xente para que vaian ás aldeas e merquen comida.
Xesús díxolles:
Non precisan marchar, dádelles vós de comer.
Eles responderon:
Aquí non temos máis ca cinco bolos de pan e mais dous peixes.
Pero Xesús replicoulles:
Pois, traédemos aquí.
E mandando recostar á xente na herba, colleu os cinco bolos e mailos dous peixes, ergueu a mirada ó ceo, dixo a bendición, partiu os bolos e déullelos ós discípulos, que á súa vez llos pasaron á xente. E comeron todos ata se fartaren, enchendo coas sobras doce cestas. Os que comeron eran uns cinco mil, sen contar mulleres nin nenos.
PALABRA DO SEÑOR
PALABRA REMOÍDA
O profeta Isaías dinamita a nosa avaricia cando nos convida a comer de balde, sen pasar pola caixa rexistradora dun mundo que mide o valor de cada persoa segundo o que produce. Vivimos na falsa crenza de que o benestar é un botín exclusivo para quen pode pagalo, aferrados ao medo de que o noso se esgote. Mais o texto lémbranos con toda crueza que a verdadeira vida non se conquista acaparando recursos nunha conta corrente, senón abrindo as mans e descubrindo que a abundancia nace no preciso intre en que decidimos compartir o que somos coa comunidade, rompendo a lóxica do "cadaquén para si".
A carta aos Romanos arríncanos móstranos que o amor non é unha peza de museo nin un concepto etéreo que se debate en sancristías seguras. Hoxe, ese amor ten a carne e o pulso de quen decide non mirar para outro lado: nas redes de apoio veciñal que sosteñen ás persoas máis desfavorecidas, na tenrura infatigable de quen acompaña a soidade dunha persoa maior, ou na valentía de quen planta cara a un sistema que descarta aos máis débiles. A fe non é un carné de socio nin unha medalla que nos pomos nos días de festa; tradúcese en mans abertas, en corazóns quentes e en negarnos a aceptar que a marxinación sexa un dano colateral normal. Onde hai xente que arrima o ombro sen mirar quen o pide, aí está a verdadeira carne do Evanxeo. A fe que non se molesta nin se manca na rúa non é máis que un refugallo sen alma, unha fachada cómoda que ignora que o Evanxeo se xoga nas marxes da realidade.
Porque ante a urxencia dunha multitude famélica, a nosa tentación segue sendo exactamente a mesma que a dos discípulos: "Despide á xente para que se busque a vida", quitándonos o problema de enriba para non alterar a nosa paz. Pero a resposta de Xesús corta de raíz calquera evasiva: "Non fai falla que marchen; dádelles vós mesmos de comer". Non nos pide milagres imposibles nin enxeñerías sociais inabarcables, senón que deixemos de esconder o pouco que temos por medo a perder comodidades. O Reino de Deus comeza cando asumimos que a fame, a precariedade e a sede do noso próximo son unha responsabilidade nosa, e que poñer o noso pan sobre a mesa común é o único xeito de habitar este mundo con verdadeira e innegociable dignidade. O Reino de Deus comeza xusto no momento en que asumimos que a fame do veciño é un problema noso e que poñer o noso gran de area sobre a mesa común é a única maneira de deixar de ser cómplices da inxustiza.
ORACIÓN DA COMUNIDADE
Porque a oración que non bota raíces na rúa é pura demagoxia, presentamos diante de Deus a nosa necesidade de cambiar de rumbo. Dicimos:
SEÑOR, AXÚDANOS A REPARTIR VIDA
Pola Igrexa, para que baixe do seu pedestal de ansiar o dominio e o poder para converterse en hospital de campaña onde a xente atope curación e acollida real; OREMOS.
SEÑOR, AXÚDANOS A REPARTIR VIDA
Polas nosas comunidades, para que espabilen fronte á comodidade que nos adormece, atrevéndose a compartir recursos e espazos coas persoas que atravesan situacións de vulnerabilidade e exclusión; OREMOS.
SEÑOR, AXÚDANOS A REPARTIR VIDA
Pola nosa terra, para que freemos os incendios que arrasan os nosos montes e pasemos da indignación estéril ao coidado radical e valente da natureza; OREMOS.
SEÑOR, AXÚDANOS A REPARTIR VIDA
Por cada unha e cada un de nós, para que renunciemos ao "sálvese quen poida" e entendamos que a nosa liberdade só é plena cando ninguén queda atrás no camiño; OREMOS.
SEÑOR, AXÚDANOS A REPARTIR VIDA
Deus noso, sácanos da nosa inercia e fai que estas palabras non sexan un trámite, senón un compromiso de vida. P.X.N.S. Amén.
ALENTO NO CAMIÑO
Señor, hoxe ti disnos que o verdadeiro milagre non é que a materia se multiplique soa, senón que a xente, contaxiada pola confianza, rompa o egoísmo e saque o que gardaba agochado. Cando alguén se atreve a compartir o seu pan, os demais perden o medo a facer o mesmo, e o que parecía escaso convértese nun festexo onde sobra para todas as persoas.
Pedímosche axuda para deixar de agardar por grandes heroísmos ou solucións estelares, pois o Reino de Deus non se constrúe con discursos grandilocuentes, senón coas nosas mans ásperas poñendo o pouco que temos en común. Que esta celebración que rematamos nos arranque a vergoña de acaparar e nos devolva a audacia de repartir a vida, sabendo que o que se garda para un mesmo estrágase, pero o que se entrega convértese en pan quente para a veciñanza.
Comentarios