28 domingo TO A

UNHA CASA SEMPRE ABERTA E NA QUE SE NOS INVITA A ENTRAR

Pórtico

    Cando a tod@s nos dá por padecer o síndrome de ser roubados e investimos cartos e medios en preparar as nosas casas para evitar que alguén entre e nos leve o que nelas temos, atopámonos co feito de que o evanxeo de hoxe fálanos de que ao banquete do Reino estamos tod@s invitados, que a porta está aberta, sen exclusións. Se queremos participar nel non atoparemos nin portas blindadas, nin alarmas, nin pechaduras de seguridade nin nada que lle poida impedir entrar a quen queira achegarse. As portas da fe están sempre abertas para quen chama nelas; pero inda que iso sexa así, non podemos esquecer que cando imos a unha casa á que nos invitan non debemos ir de calquera xeito. Por respecto e cariño a quen nos invita, imos asead@s, co mellor dos sorrisos e dispostos a pasar e facer pasar un momento agradable. Pois isto mesmo é ao que hoxe se nos invita: cando participamos nas celebracións, cando pedimos libremente os sacramentos, cando queremos entrar a formar parte da familia dos cristiáns, temos que saber onde chamamos e o que nos supón a cada un/ha de nós. Non é ir por ir nin entrar por entrar. Hai que ser coherentes. Porque Deus chama; pero nós, sabemos responder?. Para axudarnos están os testemuño dos membros da comunidade, o tempo dedicado á formación cando somos adultos, os diferentes momentos da catequese… para que ao entrar nin nos sintamos estraños nin queiramos ser o centro de atención. Queda moi mal cando non somos os anfitrións. Como ten dito Xesús tantas veces: o que teña oídos... que escoite!

Perdón

• Polas moitas veces nas que renunciamos a vestir o noso corazón co traxe do perdón, da misericordia, da comprensión e da escoita, SEÑOR, VISTE DE FESTA O NOSO CORAZÓN.
• Porque non estamos dispost@s a saír ao camiño da vida para ir ao encontro, invitar, coñecer, observar, acoller e acompañar aos que ninguén invita, recoñece, observa, acolle ou acompaña, CRISTO, VISTE DE FESTA O NOSO CORAZÓN.
  
• Porque son moitas as veces nas que non estamos dispost@s a enxugar as bagoas dos irmáns que sofren, SEÑOR, VISTE DE FESTA O NOSO CORAZÓN.
  

Remuíño

• Cando Isaías lles fala aos membros do Pobo de Deus, faino sempre con unha convición: facerlles chegar á súa realidade cotiá a experiencia de Deus. Unha experiencia da que pouco a pouco se foran afastando. E este afastamento non producira ledicia e entusiasmo, senón todo o contrario: bágoas, tristura e desacougo. A pesares disto, o profeta, non se desalenta diante desta situación, senón que, convencido de que a súa presenza e a súa palabra traen de novo a experiencia de Deus á vida do pobo, insiste unha e outra vez que sempre
  hai tempo, que nunca é tarde, que Deus non cansa de dar, unha e outra vez, oportunidades. As súas mans están sempre abertas a acoller, perdoar, e como el mesmo di, "enxoitar as nosas bagoas", esas bágoas que tantas veces nos teñen lembrado que o camiño polo que imos non nos axuda nada a ser mellores persoas, a actuar con honestidade, a sentírmonos felices… nunha palabra: a ter unha experiencia verdadeira e fondamente humana, e na que Deus está tamén presente para alentala. Só desde esta experiencia os nosos rostros poderán ser rostros de paz, felicidade e esperanza. Se Deus nolo pon diante dos ollos, por que poñemos tantas dificultades á hora de velo e seguilo?.
• Poderemos dicir que esas dificultades nos superan, que non acadamos nin o xeito nin a forma de vencelas. Si, é verdade que o podemos dicir, pero, realmente somos sinceros ao dicilo?. Non será que, como lle di Paulo aos Filipenses, o que nos falta é estar convencidos que Xesús é o noso conforto, a nosa forza, a man amiga e tranquila sempre aberta. Terá que repetírnolo hoxe como ocorría con aquel grupo de cristiáns aos que se dirixía para mostrarlles a fondura do seguimento de Xesús?. Estaremos dispostos a escoitalo e atender canto significa o que di?. Para nós, existe o convencemento de que todo o podemos cando poñemos a nosa vida nas mans de Deus?. Ou é que non podemos experimentalo porque en Deus non poñemos máis que as nosas recriminacións cando as cousas non saen como nos queriamos, inda que sabemos que ese non saír non é máis ca froito do noso propio egoísmo e do individualismo, que nos fan pensar só en nós, relegando aos demais aos terceiros, cuartos ou quintos lugares?.
• Se non estamos convencid@s de que só poñendo o que somos e facemos en Cristo atoparemos conforto, dificilmente seremos capaces de experimentar o que significa que, quen nos conforta, non nos pecha as súas portas, senón que nolas abre e nos invita a pasar. A voda da que se nos fala, non é derroche e gasto, senón ilusión para vivir, forza no desalento e protagonismo á hora de construír, alí onde esteamos, o Reino de Deus. Un Reino ao que temos que poñer, cada un de nós, expresión co que facemos e desde as razóns polas que actuamos dun determinado xeito, inda que supoña ir contracorrente, por estar convencidos de que así seremos felices, atoparémonos contentos e a gusto co que facemos e non sentiremos vergoña, a pesares de que outros, moitas veces a maioría, non o entendan ou se rían de nós. Entrar como convidados á voda non é pasar e comer, senón sentírmonos acollidos por quen nos invita, pero tamén comprometidos e agradecidos por esa invitación. E claro, diante diso, non debemos esquecer que non podemos ir de calquera xeito, necesitamos poñer da nosa parte o mellor dos traxes: esforzo, ganas, ilusión… sinceridade co que dicimos e facemos, porque, de non ser así, corremos o risco de que nos digan que alí non está o noso sitio, que trabucamos de camiño. E iso é así porque as cousas non caen do ceo, senón que piden de nós resposta. E non hai mellor resposta que crer e estar convencido do que facemos, sen enganar a ninguén, pero tampouco sen enganarnos a nós. O autoengano é a máis grande das tristuras e frustracións. De verdade que queremos estrar no banquete de voda?. Se é así, preparémonos para non desentoar unha vez que entremos.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Oremos xunt@s, sen medo e con confianza, a Aquel que nos invita a compartir hoxe a súa mesa, e digamos:

GRAZAS POR INVITARNOS AO TEU BANQUETE

• Grazas pola Igrexa, na que podemos vivir e celebrar a nosa fe coma unha festa de vodas que fai renacer a vida e a esperanza no corazón dun mundo desencantado,. OREMOS.
  

GRAZAS POR INVITARNOS AO TEU BANQUETE

• Para que na Igrexa valoremos sempre o traballo que día a día levan a cabo homes e mulleres empeñados en abrir as portas do convite a quen necesita ser escoitado, está enfermo ou pasa por un momento de especial dificultade, OREMOS.
  

GRAZAS POR INVITARNOS AO TEU BANQUETE

• Para que nas nosas comunidades cristiás saibamos distinguir as necesidades polas que están a pasar moit@s dos nosos veciños e non nos limitemos a falar deles e criticalos, senón que deixando atrás prexuízos, saibamos estar ao seu lado, tendéndolle a man e ofrecéndolle o noso tempo para canto necesiten, OREMOS.
  

GRAZAS POR INVITARNOS AO TEU BANQUETE

• Grazas polo testemuño de vida de tantas e tantas persoas que, camiñando a carón nosa, son estímulo, forza e alento, lembrándonos de que outro mundo é posible, OREMOS.
  
   

GRAZAS POR INVITARNOS AO TEU BANQUETE

Grazas, Señor, por abrirnos as portas da túa casa e invitarnos ao convite. Que nos preparemos para participar del con ledicia. P.X.N.S.Amén.

PARA A REFLEXIÓN

A vós, que compartides o meu proxecto

e o levades a cabo.

A vós, que recibides a miña palabra e

a poñedes en práctica.

A vós, que vos xuntades no meu nome

evocando a miña presenza...

chámovos amigos.

A vós,que sodes fortes na vosa debilidade.

A vós, que vos mantedes firmes na opción evanxélica.

A vós, que progresades na fe posta en acción...

chámovos amigos.

A vós, dispostos a dar a cara,

a arrimar o ombreiro, a botar unha man,

a vós, con quen se pode contar de xeito incondicional...

chámovos amigos.

A vós, que afrontades a realidade tentando mellorala,

a vós, que non renunciades á utopía e camiñades cara a ela,

a vós, que lle dades unha oportunidade a un futuro mellor...

chámovos amigos.

A vós, que celebrades o que credes

e compartides o que tedes.

A vós na festa e xuntos na loita.

A vós, que tedes os meus sentimentos e o meu Espírito....

chámovos amigos.

Entrade ao meu banquete.

CANTOS

• ENTRADA: Pedras vivas
  
• LECTURAS: Veña o teu reino
  
• OFERTORIO: Traede para quen escoite
  
• COMUÑÓN: Quédate Señor connosco