Ir al contenido principal

27 Domingo TO C

A TRANSFORMACIÓN DO CORAZÓN NON VÉN DO SABER TEÓRICO, SENÓN DA CAPACIDADE DE PARARNOS E ESCOITAR.
QUE NON DECAIAMOS NA TAREFA, SEÑOR!

PÓRTICO
Saber escoitar é sempre un don que hai que poñer en activo. É verdade que non todo o mundo ten esta capacidade. Hai persoas que ao falar con outras non escoitan, só buscan respostas; outras non se paran porque teñen moita presa; algunhas, aínda que se paren, non entenden o que se lles di. Hai tamén algunhas persoas que inda que se paren e parezan escoitar, o que buscan é poder dicir o que elas pensan, sen preocuparse do que poden pensar os demais. Finalmente, si, tamén os hai, están aquel@s que non pasan de longo, senón que paran, miran aos ollos, xeran confianza e sempre están dispost@s a poñer ledicia, esperanza, ánimo, consolo... alí onde non o hai. Como vemos, de todo hai na viña do Señor!. E nós, onde nos situamos?, a que grupo coidamos que pertencemos?. Aos pacientes ou aos impacientes?

Que a Palabra de Deus que hoxe imos escoitar e compartir, esperte en nós a forza necesaria para revisar as nosas actitudes  e para ver de cambialas, se fora preciso.

O PERDÓN
*    Por desconfiar da paciencia de Deus, SEÑOR, NON CANSES DE ACOLLERNOS.

*    Por non esforzarnos en botar o pesimismo derrotista das nosas vidas, CRISTO, NON CANSES DE ACOLLERNOS.

*     Porque as nosas présas non deixan que vexamos aos irmáns abandonados na beira do camiño, SEÑOR, NON CANSES DE ACOLLERNOS.

Remuíño
û  Deus non cansa. Cansamos nós. E cansamos moito, tanto que moitas veces esta falta de paciencia desespéranos, desequilíbranos e fainos dicir o que non queriamos. Algo así é o que lle pasaba ao profeta Habacuc. A súa desesperación facíalle perder a confianza en Deus; era incapaz de ver a súa presenza no día a día da súa vida e isto facía que estivera constantemente pedindo contas: ata que día?, por que?... respóndeme. A súa cegueira impedíalle descubrir, atopar e gozar do encontro con Deus. Oxalá que a nós se nos caian as escamas para non camiñar dando paus de cego!. Só así entenderemos por que o salmo nos di: se escoitásedes hoxe a súa voz!. Non endurezades o voso corazón!

û  A clave na que nos fala Paulo é a do testemuño. Só quen é capaz de converter o que cre e reza en vida, é capaz de entender as palabras que lle dirixe a Timoteu. Ser testemuño, ir facendo presente o evanxeo nas cousas de cada día, lévanos a non conseguir responder á tarefa que Xesús, na persoa dos apóstolos, nos encomenda: “ide“. Pero... como ir se non coñecemos?. Como ir se non o mostramos cos feitos á hora de consolar a quen o necesita, visitar a quen está enfermo, acompañar a quen está solo...?. Son os xestos, non as grandes palabras nin os grandes discursos dogmáticos ou disciplinares, os que fan visible, transparente e verdadeiramente humanizadora a mensaxe de Xesús. A nós correspóndenos, e en nós está o reto de facelo hoxe visible para que, a través de nós, cantos nos vexan poidan dicir: é verdade, coa súa vida transmiten e viven o que cren. Vaiamos tamén nós. Ese é o noso reto hoxe. Sobran palabras, documentos, discursos, pontificais... e faltan xestos firmes de credibilidade e achegamento aos que sofren, están solos e necesitan de mans que os agarimen. E isto nunca pode ser motivo de vergoña, senón de orgullo. O orgullo de ser seguidores de quen puxo o amor por riba das modas e prexuízos do seu tempo!.
 
û   Entendemos pois por que Xesús, diante da insistencia dos apóstolos de que lles aumente a fe –tamén eles pensaban, como nos pode pasar a nós, que a frescura da fe depende das horas de rezos e non da nosa capacidade de pararnos, escoitar e amar aos demais– responde dicindo que a forza e a fondura da fe non é algo externo que nos conceden desde fóra, senón que implica e esixe a nosa resposta e implicación persoal. Que a fe creza en nós vai depender moito da capacidade que teñamos de vivir a compaixón co irmán. Unha compaixón na súa dobre vertente: ter paixón polo irm@n, botando fóra medos e mediocridades; e asemade ter a sensibilidade necesaria e suficiente para acompañar e asumir a dor e a tristura dos que nos necesitan, teñen menos e van sendo deixados de lado polos poderosos. A compaixón define a profundidade da fe de cada un de nós. Teremos que preguntarnos se verdadeiramente somos compasivos nos nosos xestos, nas nosas palabras e na nosa vida. Ser compasivos vivindo a paixón da fraternidade, lévanos a descubrir que na vida o camiño está no servizo, a alegría, o acompañamento e a solidariedade. A paixón, como nos di Xesús, non pode levar a ningún outro sitio máis có amor. Aí está toda a fondura da fe á que nos chama, desde a nosa vida, Xesús. Como non imos intentalo, e que mellor servizo!. Amar e ser amados. Aquí está o cumio da fe á que nos chama a palabra que hoxe temos proclamado. Poñámonos ao choio!.

ORACIÓN DA COMUNIDADE
Abramos o corazón para compartir a nosa oración comunitaria, e digamos xunt@s:
QUE A NOSA VIDA SE ENCHA DO TEU AMOR

ü  Señor, que deixemos de laiarnos de tempos pasados, que non mellores, e comecemos a ser unha Igrexa sinxela, servidora e fraterna para todas as persoas, OREMOS.
QUE A NOSA VIDA SE ENCHA DO TEU AMOR

*        Señor, que co esforzo de tod@s construamos comunidades cristiás nas que saibamos querernos, axudarnos e respectarnos uns aos outros, OREMOS.
QUE A NOSA VIDA SE ENCHA DO TEU AMOR

*        Señor, que saibamos facer de nosa vida un testemuño de presenza do teu evanxeo, acompañando a quen está solo, animando a quen se sente defraudado polos fracasos e dificultades da vida, esperanzando a quen ve rotas as súas ilusións pola enfermidade e a dor, OREMOS.
QUE A NOSA VIDA SE ENCHA DO TEU AMOR

Grazas, Señor, por espertar en nós a forza da esperanza que nos chama a non esquecer que a fe non é a suma de ritos, senón a calidade das conviccións compartidas cos irm@ns. P.X.N.S. Amén.

Para a reflexión
Xesús,
ensínanos a quererlle moito 
aos nosos pais, ás nosas nais,
aos nosos fillos, ás nosas fillas,
a todos os nosos.

Que ese amor que lles teñamos
sexa a escola diaria
onde aprendamos a quererte a ti,
por riba de todo. 

Ensínanos a cargar coa cruz,
coa nosa e co pedaciño da cruz dos demais
que a nos toca.

Ensínanos a seguirte,
sen medo, sen covardías,
sen volver a vista atrás.
 

Ensínanos
a perder a vida por ti,
pola xente,
polo teu plan entre a xente,
pola clase traballadora.

Ensínanos a descubrirte e acollerte
na xente que a diario
chega á porta das nosas casas
ou cruza con nós no camiño.

Ensínanos
a darlle aprezo, coma ti,
ás cousas pequenas
que nos fan os veciños
ou que nós lle facemos tamén
a calquera dos máis pequenos.
 

Xesús,
ensínanos a sermos dign@s de Ti.

(Oración para ser digno de Xesús, Un caxato...94-9 )

CANTOS
ö  ENTRADA: Amigos nas penas/Camiñando pola vida
ö  LECTURAS: Escoita ao Señor
ö  OFERTORIO: Grazas, Señor, na mañá
ö  COMUÑÓN: Eu soñei/Acharte presente

Comentarios

Entradas populares de este blog

5 Domingo TO B 2018

PERSOAS LOITADORAS, NON SUFRIDORAS Descarga o ficheiro
CANTO GOZOSO
öENTRADA: Amigos nas penas
öLECTURAS: O Señor é o meu pastor (Nº 27)
öOFERTORIO: Acharte presente na vida (Nº 51)
öCOMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55)
PARA NON PERDER O PASO
Cando unha cousa non nos serve, cando non ten nada que poidamos obter dela, deixámola de lado. Na nosa vida de fe, ocorre que moitas veces estamos ermos: non sentimos nada e somos incapaces de poñer en relación canto rezamos co que facemos cada día. Deste xeito, pouco a pouco, váisenos apagando a chama da fe e convertemos todo o que di relación con ela en puro e simple costume, comercio, acto social ou tradición, inda que ás veces o queiramos revestir de cultura para poder mantelo.
Fronte desta situación, os textos que hoxe imos proclamar chámannos a non deixarnos caer nesta tentación, a esforzarnos por non deixar que esmoreza a esperanza, a aprender a gozar do moito que nos enriquece e aporta a fe. Non imos solos, temos un amigo ao noso lado: Xesús. Deixemos…