17 Domingo TO B 2015

UNHA CASA PARA TODAS AS PERSOAS ONDE O QUE SOBRE NON SE TIRE, SENÓN QUE SE GARDE E SE COMPARTA

Descarga o arquivo

CANTO GOZOSO

o ENTRADA: Andarei

o LECTURAS: Pan do ceo pan de vida

o OFERTORIO: Eu soñei

o COMUÑÓN: Ti es o pan do ceo

ESCOITA ACTIVA

Como nos custa entender e practicar que é necesario gardar, aproveitar, reutilizar e compartir as cousas! Estamos a crear unha cultura do agora e xa, e do só para agora; polo que o de aproveitar e gardar para outras veces vaise perdendo pouco a pouco. Ata non hai moito a roupa iámola pasando duns irmáns a outros; o que sobraba da comida do mediodía ceábase; cando comprabamos algo sempre buscabamos o que podía durar máis tempo... Agora todo mudou, e xa tamén nós imos entrando na dinámica do para un tempo, para un só uso, e canto sobra hai que tiralo. Non é de estrañar que os colectores de lixo estean cheos e non haxa vertedoiros que nos cheguen. Porén, Xesús, volve insistir hoxe na importancia e necesidade de gardar, aproveitar e recoller as cousas para que poidan valer para outros veces. Seremos capaces de poñelo en practica nós e logo ensinárllelo aos máis novos, aos que veñen tras de nós?.

CORAZÓN MISERICORDIOSO

Polas veces nas que non valoramos nin agradecemos o moito que temos, SEÑOR, QUE NON ESTRAGUEMOS CANTO POIDAMOS COMPARTIR.

Polas veces nas que non somos capaces de coidar e recoñecer a importancia dos amigos, CRISTO, QUE NON ESTRAGUEMOS CANTO POIDAMOS COMPARTIR.

Polas veces nas que temos convertido as nosas relacións coas persoas en simples acordos económicos e interesados, SEÑOR, QUE NON ESTRAGUEMOS CANTO POIDAMOS COMPARTIR.

PALABRA ENRAIZADA

· O que resoa da primeira lectura do libro dos Reis que temos escoitado é esa invitación a compartir: “dállos á xente para que coman...”. Como poder entender, senón, a confesión nun Deus que ama, acolle, perdoa e sempre ofrece misericordia! Se El é capaz de mostrársenos dese xeito, como non o imos facer nós tamén uns para cos outros. Todos temos a experiencia de compartir, de repartir con outro/s e de chegar para todos. É máis, cando ten sido así, ninguén queda con fame porque descubre que fixo posible que outros puideran comer. Nunca tanto coma hoxe esta palabra se ten feito realidade. Neste tempo de vacas fracas, no que o que antes sobraba agora non chega, é un bo momento, non só para abrir a man ao compartir, senón tamén para pensar o importante que é pararnos areflexionar sobre cales han ser os eixes da nosa vida, os principios, as opcións que a guíen, os valores e actitudes sobre as que temos que ila desenvolvendo. Cando o tempo, o saber, as cousas, as capacidades... se poñen ao servizo dos demais e non se gardan nin enterran nun só, ninguén queda nas beiras e a fartura da que nos fala Deus móstrase como rostro humano e solidario.

· Poñerlle rostro e imaxe ás nosas actitudes vainos humanizando e axudándonos a descubrir que nin a fe se pode reducir aos rezos de dentro da igrexa nin se pode converter nun conxunto de normas que quen non as cumpre, ou non é capaz de cumprilas, non ten outra que borrarse e apartarse do seu camiñar como Igrexa. Cando entenderemos que se Deus non exclúe, nós non somos quen de facelo! Quen somos nós para decidir que os que comparten con nós a mesma dignidade son uns ninguén, namentres nós crémonos posuidores da verdade e do dedo que sinala e dirixe quen pode e quen non pode ser dos nosos? Deus non fai exclusións, por que nos arrogamos, entón, ese cometido? Paulo dicíalle aos Efesios que tiñan que baixar os fumes; que o camiño polo que ían non era o que respondía ao seguimento de Xesús, que as actitudes de superioridade e autosuficiencia había que desterralas, por iso lles propón –nos propón tamén a nós– un estilo de vida que responde á invitación de Xesús: humildade, mansedume,unidade, paz... e todo desde unha mesma fe, celebrada, compartida e vivida como resposta á chamada que, nunha mesma dignidade, invítanos a non pasar pola vida sen mirar ás beiras, porque nelas, como insiste unha e outra vez o papa Francisco, están os descartados dos que pensan que non hai máis mirada que a de fronte. Saber mirar para os lados lévanos a percibir que a sola fe, o so bautismo e o so Señor fanse visibles desde a humanidade do noso corazón para cos “ninguén” aos que os poderosos ignoran e dos que prescinden.

· Por iso entendemos entón as palabras de Xesús no evanxeo, ao chamar a entrar na metodoloxía do seu proxecto –da súa proposta e estilo de vida-, un proxecto que se ha mover entre a chamada que El nos fai e a resposta que nós deamos. E que se vai desenvolvendo poñendo en práctica o sentar con quen nolo pida; sabendo erguer a vista para mirar aos ollos; invitando a outros que tamén senten e compartan; e sempre sen sentir vergoña de recoller os anacos que, namentres para outros son sobrantes, para nós son persoas necesitadas do cariño que lle negaron, da solidariedade que outros converteron no seu propio aproveitamento e a paciencia e fidelidade, diante dos atrancos, mentiras e dificultades que vaian poñendo no camiño os poderosos para que non os molesten nin os impliquen. Os sobrantes dos que mandan e deciden, seguen a ser, tamén hoxe, os preferidos de Deus. Tamén o son para nós?.

FRATERNIDADE ORANTE

Unamos palabra e corazón para sentir o gozo de compartir unha mesma oración mirando para as beiras nas que están os preferidos de Deus, inda que non o sexan dos que deciden e mandan. Desde esta oración que nos une dicimos xunt@s: