Ir al contenido principal

23 domingo TO B 2015

NON NOS CREA PARA O MEDO, SENÓN POR AMOR


RECENDOS DE SONS AGRADECIDOS

o ENTRADA: Con ledicia imos todos ao altar
o LECTURAS: Canta aleluia
o OFERTORIO: Gracias, Señor, graciñas
o COMUÑÓN: O amor é o meirande

OLLOS ABERTOS

Deus créanos por amor. Para El non somos nin un capricho nin un xoguete co que se vai entretendo. Non. No seu crearnos por amor fainos iguais uns aos outros. Nin a cor, nin a lingua nin a cultura, e moito menos as características físicas son relevantes aos ollos de Deus. Para El somos iguais, sen distingos de ningún tipo. E neste ser iguais compartimos, tod@s sen excepción, a súa presenza en nós; por iso dicimos que somos a súa imaxe e semellanza, e polo tanto posuidores do mesmo respecto e sacralidade que a nós nos merece Deus. De aí que ningún tipo de exclusión, violencia ou desprezo pode ser xustificable para un cristián. Entendemos, logo, por que Francisco, unha e outra vez, chámanos a non converter os mares en cemiterios nin os pasos fronteirizos en campos de reclusión. Hoxe estalles a pasar a outros, quen nos di que mañá non nos pasará a nós? Xustificariamos que fixeran con nós o que se está a facer cos irmáns que veñen de África escapando da persecución e da fame? Con non velos no telexornal xa estamos tranquilos? Nos guste ou non, seguimos sendo iguais e irmáns uns dos outros.

CORAZÓN MISERICORDIOSO

  • Porque deixamos que o desprezo e a exclusión aniñen no noso corazón; SEÑOR, QUE NON ESQUEZAMOS QUE SOMOS IGUAIS.
  • Porque somos de memoria fráxil e rapidamente esquecemos que, inda que nós non suframos, hai persoas ao noso redor que nos necesitan; CRISTO, QUE NON ESQUEZAMOS QUE SOMOS IGUAIS.
  • Porque nos empeñamos en crear fronteiras que dividen, cando o que debemos facer é achegar corazóns; SEÑOR, QUE NON ESQUEZAMOS QUE SOMOS IGUAIS.
PALABRA ACOLLIDA E PÉS NO CHAN
Tres frases poden axudarnos a comprender a Palabra de Deus que temos proclamado, e a facer a reflexión desde ela para a nosa vida:
  • Collede ánimo, non temades (Isaías): Esta primeira frase do profeta Isaías vainos mostrando que a fe que cantos estamos aquí afirmamos posuír e compartir non leva nin ao pesimismo nin á sensación de derrota e fracaso na que moitas veces nos movemos os que nos chamamos seguidores de Xesús. Dámonos conta do contrasentido entre a proposta que nos fai Deus desde a súa palabra, e a resposta que nós imos dando? Unha resposta que sempre vai marcada polo noso interese, sen ser capaces de erguer a vista e ver máis alá de nós mesmos? A invitación a coller ánimo e superar o temor móstranos un rostro, unha imaxe de Deus no concreto, no acompañamento, na preocupación por nós e canto nos rodea –a casa común, como ben di Francisco-. Claro que necesitamos ánimo para moitos momentos da vida! Pero ese ánimo temos que ser capaces de descubrilo en todo canto nos vai facendo crecer e madurar como persoas; en canto nos axuda a superar atrancos; en canto vai facendo que sexamos capaces de entender que a fe é suma -por iso somos comunidade-, e non resta e supresión de quen non pensa coma nós ou ten outro xeito de entender e vivir a súa relación con Deus desde o seu compromiso por facer do mundo lugar libre de exclusión. E nesta tarefa non ha ser o medo o que nos atenace, senón a confianza a que nos mova. Por iso, unidos ao profeta, teremos que dicir, insistindo todo canto faga falta: non teñades medo. O medo o que nos fai é mediocres e faltos de esperanza.
  • A fe non cadra con certos distingos entre persoas (Santiago): Santiago, continuando coa proposta de igualdade e superación de canto de negativo hai en nós, fai fincapé nunha actitude que, estando xa presente naquel século primeiro no que escribe a súa carta, tamén o está hoxe, XXI séculos despois: a facilidade e capacidade que temos de diferenciar entre os nosos e os outros; entre os que nos caen ben e os que aborrecemos; no doado que nos resulta ser bos, xenerosos e mesmo solidarios cos que simpatizamos, namentres somos despiadados con quen consideramos non ser dos “nosos”. Contra destes distingos fala o apóstolo Santiago, e contra estes distingos temos tamén que falar e actuar nós. Como conxugar a fe nun Deus que se fai un de nós, que se entrega xenerosamente aos pobres, enfermos, entristecidos, excluídos e pobres, coas actitudes que tantas veces -moitas delas sen disimulo ningún- realizamos nós cada día nas cousas que facemos: familia, compañeiros de traballo, veciños ou persoas coas que topamos e ás que lles damos as costas?
  • Prohibiulles contalo a ninguén: o segredo mesiánico (Marcos): Para Xesús o importante non estaba nos focos dos que buscaban que se coñecese o que facían para darse importancia e, deste xeito, lle renderan pleitesía e submisión. Todo o contrario: para Xesús -sempre, e así o vai deixando claro Marcos ao longo do evanxeo-, facer o ben poñendo á persoa –imaxe e semellanza de Deus– no centro do actuar, non ha ser unha proposta publicitaria, mediática ou multitudinariamente “tuiteada”, senón un traballar sen cansar por facer o ben cambiando os corazóns e movendo vontades para facer as cousas de xeito distinto e xerando novidade e renovación. E facéndoo sempre sen medo nin vergoña. Porque se o Evanxeo é boa noticia, esta ha entenderse sempre sabendo presentar esa novidade que El nos trae con linguaxe, cultura e formas que cheguen aos corazóns das persoas e as movan a cambiar as cousas, comezando por aquelas que, inda que nos parezan pequenas e sen importancia, van marcando tendencia e camiño a seguir. Non fagamos repicar as campás para que tod@s saiban o bos que somos e o ben que o facemos, senón que, acheguémonos a quen está afastado, a quen nos resulta pesado, incómodo ou insoportable, e tentemos mostrarlle, co noso actuar claro e comprensible, que Xesús é capaz de cambiarnos. Así, e entre tod@s, acabaremos cambiando o que na distancia nos parece imposible cambiar.

FRATERNIDADE ORANTE

Porque o amor de Deus é rebordante, rezamos xunt@s dicindo: 
SEÑOR, QUE ACTUEMOS SEN PRÉSA PERO SEN PAUSA
  • Para que a Igrexa non se preocupe tanto do que din os medios de comunicación, canto de saber estar ao lado dos máis esquecidos e débiles da nosa sociedade, OREMOS.
SEÑOR, QUE ACTUEMOS SEN PRÉSA PERO SEN PAUSA
  • Para que nas nosas parroquias creemos entre tod@s un clima de boa relación, escoita, acollida e colaboración con quen nos necesite, OREMOS.
SEÑOR, QUE ACTUEMOS SEN PRÉSA PERO SEN PAUSA
  • Para que os enfermos, os que están solos, os que nunca son visitados, atopen en nós as mans que os axuden, o sorriso que os anime e a compaña que lles falta, OREMOS.
SEÑOR, QUE ACTUEMOS SEN PRÉSA PERO SEN PAUSA
Señor, volvemos unirnos nesta oración comunitaria para agradecer e sentir a forza da túa presenza entre nós. P.X.N.S. Amén.

OÍDOS ATENTOS

Deus, que por amor fixeches de nós imaxe e semellanza que nos iguala a Ti:
  • Que nunca renunciemos á  liberdade que coa que nos creaches
  • Que sempre poñamos os ollos de quen está ao noso lado, para que as súas  bágoas de exclusión e menosprezo, se convertan en sorrisos de esperanza.
  • Que non reduzamos o amor á utilización da outra persoa para o noso propio beneficio e entretemento, como se fose un obxecto que compramos para xogar con el.
  • Axúdanos a vivir coa fonda convicción de que somos persoas –homes, mulleres, nenos e nenas-, iguais  e coa mesma liberdade e dignidade.
  • Dános azos para loitar cada día na busca de canto fai do mundo casa común para tod@s e cobertor no que sintamos a calor diante do duro inverno dunha sociedade cada día máis marcada pola exclusión e a violencia.
  • Que a nosa sexa unha oración enraizada nos problemas e ilusións; nos gozos e as esperanzas; nos fracasos e logros dos homes e mulleres do noso tempo. 
  • E que a ideoloxía que distingue, separa e diferenza non creza nin aniñe nunca no noso corazón. Amén.

Comentarios

Entradas populares de este blog

Pentecostes 2026

PENTECOSTES: O MILAGRE DE NON SER LADRILLOS IGUAIS SENÓN PEZAS VIVAS DA DIVERSIDADE CANTO GOZOSO   ö ENTRADA: Vinde axiña (   10     ) ö ASPERSIÓN: A auga do Señor (Nº 125) ö LECTURAS: Manda o teu Espírito ö OFERTORIO: Sementar, sementarei ö COMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55) MIRADA AGRADECIDA Hoxe pechamos o tempo de Pascua, e facémolo do mellor xeito posible: co cumprimento por parte de Xesús da súa promesa de non deixarnos na orfandade, senón de agasallarnos co Espírito Santo. E se pensamos neste Espírito, a mellor imaxe non é a dun coro onde todas as persoas cantan a mesma melodía coa mesma voz. O Espírito parécese máis a unha gran orquestra, onde cada instrumento é totalmente diferente, ten o seu propio timbre, o seu propio xeito de soar e o seu propio acento. O milagre non é que o violín soe a trompeta, senón que cadaquén, estando ben afinada e ben afinado na súa propia identidade, contribúa a crear unha música final que a ningun...

Corpus 2026

ELIXE AMAR. ELIXE COMUNIDADE... ASÍ NINGUNHA PERSOA TERÁ QUE RECIBIR MIGALLAS. CANTO GOZOSO ENTRADA: Pan do ceo, pan da vida (Nº 54) LECTURAS: Ti es o pan do ceo (Nº 33) OFERTORIO: Quédate, Señor, connosco (Nº 63) COMUÑÓN: O amor é o meirande (Nº 120) PARA NON PERDER O PASO Hoxe celebramos o Corpus Christi, o Día da Caridade, e facémolo co corazón de festa pero cos pés afincados no chan. Moitas veces corremos o perigo de reducir este día a unha procesión fermosa, a custodias brillantes e a efémeras alfombras de flores. Pero o Corpus é o recordatorio de que Deus non quedou nunha teoría, senón que se fixo pan para poder ser alimento e para poder ser compartido. Non o esquezamos: o deserto segue aí fóra. O deserto da soidade da xente maior, o deserto da falta de oportunidades da mocidade, o deserto de tantas familias que non teñen vivenda ou que non chegan a fin de mes. E neses desertos resoa con forza a chamada deste ano: Elixe amar, elixe comunidade. Porque a caridade non é dar as sobr...

2 Nadal 2026

  PERSOAS BENDICIDAS NA PALABRA ENCARNADA     CANTO GOZOSO           - Entrada: Que ledicia (nº 4)          - Lecturas: Con tódalas criaturas (Nº 22)          - Ofertorio: Na nosa terra (Nº 36)    - Comuñón: Acharte presente (Nº 51)   A MAXIA DE ABRIR OS OLLOS Escoitaremos hoxe na proclamación da palabra que somos persoas bendicidas por Deus. Unha bendición que temos recibido na Palabra Encarnada que, como dicíamos o día de Nadal, faise dos nosos para que nós poidamos ser Del. Pero grazas á Encarnación non só somos persoas bendicidas, senón elixidas para facer do Deus Amor presenza viva a través do noso testemuño.  A isto se nos convida neste tempo de Nadal: no medio de tanto balbordo chámasenos a facer silencio dentro de nós para escoitar a súa chamada; no medio de tanto lucerío invítasenos a descubrir a Luz verda...