Ir al contenido principal

Ascensión 2016 C

 SÓ SABENDO MIRAR AOS DEMAIS SEREMOS CAPACES DE DESCUBRIR QUE TE ESTAMOS A MIRAR A TI. GRAZAS, SEÑOR, POR ENSINARNOS QUE NO ESPELLO DA VIDA, NON NOS MIRAMOS A NÓS, SENÓN A TI NOS IRMÁNS!
Descarga o ficheiro
CANTO GOZOSO
  • ENTRADA: Camiñando pola vida (Nº 9)
  • ASPERSIÓN: A auga do Señor (Nº 124)
  • LECTURAS: Benaventurados (Nº 118)
  • OFERTORIO: Na nosa terra (Nº 36)
  • COMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55)
ESCOITA ACTIVA
Hoxe celebramos en toda a Igrexa a festa da Ascensión do Señor. E contra o que puidera parecer, non é a festa do Deus que se vai e nos deixa orfos, senón a festa do Deus que nos invita a poñer os pés no mundo: nos seus problemas, nas súas dificultades, nas esperanzas e ilusións que vaian facendo posible que cada día sexamos un pouco máis xustos e libres, e menos individualistas e indiferentes ante o que lle ocorre a quen está ao noso lado. A festa da Ascensión, é entón, a festa onde afirmamos que a fe non pode vivirse máis que desde a achega ás persoas e ao compromiso cos problemas e a as esperanzas do mundo de hoxe. O Deus cristián non vira as costas ao mundo, todo o contrario, implícase e chámanos tamén a nós a implicarnos.
Fagamos desta celebración unha experiencia de solidariedade compartida que deixe a trás calquera intento de crernos mellores, superiores ou afastados de canto ocupa e preocupa aos que están ao noso redor. Porque o Deus de Xesús, non é un Deus da distancia, senón o Deus amigo e cercano que vai acompañando as pegadas de cada un e cada unha de nós.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
(Aspersión)
·       Para que nunca esquezamos que non somos perfectos, e que necesitamos recoñecer os nosos erros; SEÑOR, QUE NON PASMEMOS MIRANDO AO CEO.
·       Para que nos esforcemos por non ser desconsiderados nin indiferentes ante a chamada de quen nos necesita; CRISTO, QUE NON PASMEMOS MIRANDO AO CEO.
·       Para que non nos deixemos engaiolar por todo o que nos tente e e nos faga crer que só te podemos atopar dentro dos templos; SEÑOR, QUE NON PASMEMOS MIRANDO AO CEO.
OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN
Na lectura do libro dos Feitos dos Apóstolos que temos lido hoxe, escoitabamos unha frase que nos pode axudar a entender o porqué da festa de hoxe, a Ascensión do Señor. Dirixíndose a aqueles que tan ben coñecía e cos que compartira o seu tempo, díxolles: Galileos, que facedes ollando para o ceo? Claro e directo coma sempre, Xesús failles ver que xa non é tempo de escoitar, senón de transmitir, compartir, mostrar e testemuñar todo canto foran descubrindo e vivindo con El. Comezaba así o tempo da Igrexa, o tempo da comunidade, o noso tempo. Por iso tamén nos di hoxe a cada un de nós que onde se ten que xogar o partido da presenza do Evanxeo no mundo non é pechándose dentro dos templos, senón fóra deles, ao lado das persoas coas que nos imos topando cada día. É aí onde colle forza e sentido que nos chamemos cristiáns, e todo canto afirmamos crer, rezar e seguir da mensaxe de Xesús e vivilo de xeito sinxelo pero honesto e coherente. Os pés no chan dannos sempre o sentido do real, do que pasa ao noso redor, de onde e cales son os problemas e cales as esperanzas deste noso tempo. Así evitaremos reducir a nosa fe a ritos ou prácticas culturais, para convertela en maneira de descubrir e comprometernos en buscar camiños de esperanza e futuro ao lado de quen quere tamén coma nós, estar no mundo con actitude de construción, non esperando que outros fagan, senón comezando, xa agora a facer nós. E para iso, como lles dicía Xesús aos que estaban con El, e nos di hoxe a nós: non podemos quedar ollando para o ceo.
A isto se refire unha e outra vez o papa Francisco cando afirma que o evanxeo é un gozo, que o mundo é casa común ou que o amor non pode ser outra cousas máis que ledicia. Porque se saímos ao cotián de cada día a converter en vida a súa invitación a ir e anunciar no medio do mundo o evanxeo, este vai tomando forma cada vez que ante as situacións nas que nós, e os que coma nós, non tapan/mos os ollos ante a realidade, senón que tendo os pés nela, imos esforzándonos por facela máis acolledora, xusta, solidaria e esperanzada. Ascender non é irse e desentenderse, senón estar acompañando e sabendo que nada se esgota no aquí, e que a plenitude será cando esteamos para sempre ao seu lado. Pero para iso é fundamental estar no aquí da vida de cada un de nós de maneira activa e alegre. Porque sen negar que os golpes da vida nos fan sufrir e nos producen dor, neles tamén descubrimos que só loitando para superalos seremos capaces de sentir a forza da presenza de quen nos di constantemente que o mundo é a nosa casa, e nela todos temos acubillo. Un acubillo que descubrimos tendo non unha actitude resignada, senón alegre e activa, facéndoo desde o amor, e sabendo que será en beneficio de todos, os que estamos agora e os que virán despois, por iso este noso mundo é casa común que todos debemos coidar e protexer.
E nisto é onde temos que mostrar que somos verdadeiras testemuñas de quen nos agarima coa súa tenrura, nos bendí coa súa compaña e nos alenta coa súa alegría. Non estamos solos! Inda que ás veces poidamos ter esa sensación ante a dimensión que van tendo as dificultades que imos atopando. Pero para poder entender e sentir isto é necesario que adoptemos unha actitude non de resignación, senón de confianza nas palabras de Xesús: "mandareivos o don prometido", o Espírito Santo, para que El sexa forza que nos descubra como verdadeiras testemuñas do evanxeo. E do mesmo xeito que os apóstolos volveron cheos de alegría, tamén nós, cada vez que sexamos capaces de achegarnos a alguén e mostrarlle, con palabras e feitos, que vivir o evanxeo hoxe é posible; que ser solidarios e preocuparse polo que lles pasa aos demais, non ha ser unha intromisión na vida persoal dos demais, senón un esforzarse por facer camiño xuntos e buscar o que humaniza e fai a vida máis xusta e igualitaria, estaremos facendo posible e visible que nin miramos para outro lado nin tampouco para o ceo, senón que poñemos a nosa mirada nas persoas, e desde elas e con elas; e elas con nós, imos traballando para facer do mundo casa común da presenza de Deus nel.
RENOVACIÓN PROMESAS BAUTISMAIS
(Propoñemos facer a renovación das promesas bautismais durante todos os domingos da Pascua. A poder ser, farémola desde a fonte bautismal)
Renovemos agora persoal e comunitariamente esta fe que hoxe celebramos cheos de esperanza e vida:
Estades dipost@s a loitar contra o mal que nos fai infelices e nos pecha no egoísmo?. Si, estou dispost@.
Estades dispost@s a non deixarvos levar de canto nos aparta de Deus e fire aos irmáns?. Si, estou dispost@.
Estades dispost@s a que no voso corazón non aniñen a cobiza, a insolidariedade e a envexa?. Si, estou dispost@.
Credes en Deus Pai e amigo da vida, que puxo nas nosas mans o mundo que el creou?. Si, creo.
Credes en Xesús, o seu Fillo, que naceu de Santa María, pasou polo mundo facendo o ben, e que no seu amor e fidelidade entregou a súa vida para abrirnos a nós o camiño da resurrección?. Si, creo.
Credes na forza e presenza do Espírito Santo, na Igrexa comunidade de fe e vida, na comuñón dos santos, no perdón e na resurrección que nos levará a gozar para sempre da presenza de Deus?. Si, creo.
Pai, que esta fe que acabamos de proclamar e confesar sexa sempre para nós alento e esperanza no camiño da nosa vida. P.X.N.S. Amén.
FRATERNIDADE ORANTE
E despois de proclamar persoal e  comunitariamente esta fe que compartimos e nos une, presentemos a Deus a nosa oración comunitaria dicindo xunt@S:
QUE TE RECOÑEZAMOS POÑENDO A NOSA MIRADA NOS IRMÁNS

ˣ   Para que a Igrexa nunca mire para outro lado ante os problemas de violencia, inxustiza, discriminación ou exclusión que cada día sofren as persoas máis pobres e indefensas deste mundo que queremos sexa casa común, OREMOS
QUE TE RECOÑEZAMOS POÑENDO A NOSA MIRADA NOS IRMÁNS
ˣ   Para que nas nosas parroquias non caiamos na tentación de facer invisibles aos enfermos, a quen está solo, a quen non ten traballo ou está  a pasar por dificultades de comunicación e entendemento na súa familia, OREMOS.
QUE TE RECOÑEZAMOS POÑENDO A NOSA MIRADA NOS IRMÁNS
ˣ   Para que cada un e cada unha de nós, seguindo a invitación de Xesús, superemos a tentación de desentendermos de canto pasa ao noso redor, e nos comprometamos e esforcemos por tentar atopar solucións a todo canto nos aparta dos demais e nos fai persoas pechadas, tristes, angustiadas e sen esperanza, OREMOS.
QUE TE RECOÑEZAMOS POÑENDO A NOSA MIRADA NOS IRMÁNS
Señor, acabamos de compartir a oración comunitaria. Nela mostramos a necesidade que temos de non pecharnos no indiviualismo que entristece, e de esforzarnos por construír relacións que nos acheguen uns a outros. Dános forza para non abandonar nesta tarefa. P.X.N.S. Amén.
MIRADA ESPERANZADA
Señor:
Un día chegaches a nós na debilidade dun neno. E hoxe faste Igrexa na debilidade duns homes e mulleres crentes en ti.
Un día chegaches a nós na debilidade dunha manxadoira. E hoxe faste Igrexa nuns homes e mulleres que teñen que aprender a camiñar solos.
Un día chegaches a nós na escuridade da nosa fe. E hoxe faste Igrexa na escuridade dun futuro que só dependerá de ti.
Dános a alegría de asumir a nosa condición de ser a túa Igrexa.
Dános a alegría de anunciarte ao mundo coa alegría da nosa fe.
Dános a alegría de non ter medo a comezar sen ter aprendido.
Dános a alegría de comezar case no silencio.
E dános a valentía de non ter medo ao futuro. Que coma os apóstolos recordemos a túa experiencia con nós.
E que todos soñemos un ceo e unha terra nova para os homes e mulleres que te esperan. Amén.
(http://juanjauregui.es/ascension-del-senor

Comentarios

Entradas populares de este blog

5 Domingo TO B 2018

PERSOAS LOITADORAS, NON SUFRIDORAS Descarga o ficheiro
CANTO GOZOSO
öENTRADA: Amigos nas penas
öLECTURAS: O Señor é o meu pastor (Nº 27)
öOFERTORIO: Acharte presente na vida (Nº 51)
öCOMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55)
PARA NON PERDER O PASO
Cando unha cousa non nos serve, cando non ten nada que poidamos obter dela, deixámola de lado. Na nosa vida de fe, ocorre que moitas veces estamos ermos: non sentimos nada e somos incapaces de poñer en relación canto rezamos co que facemos cada día. Deste xeito, pouco a pouco, váisenos apagando a chama da fe e convertemos todo o que di relación con ela en puro e simple costume, comercio, acto social ou tradición, inda que ás veces o queiramos revestir de cultura para poder mantelo.
Fronte desta situación, os textos que hoxe imos proclamar chámannos a non deixarnos caer nesta tentación, a esforzarnos por non deixar que esmoreza a esperanza, a aprender a gozar do moito que nos enriquece e aporta a fe. Non imos solos, temos un amigo ao noso lado: Xesús. Deixemos…