UN DEUS QUE NON QUERE CAMIÑAR SO
CANTO GOZOSO
ENTRADA:
Que ledicia a miña LECTURAS:
Canta aleluia OFERTORIO:
Na nosa terra COMUÑÓN:
Grazas, Señor, graciñas
ESCOITA ACTIVA
Nunha sociedade na que as redes
sociais, en cuestións de segundos son quen de poñer en contacto a milleiros de
persoas dun cabo a outro do mundo e de mobilizar e convocar a xente que, malia
non coñecerse, comparte uns mesmos ideais; atopámonos co feito de que moita
xente, moitas familias viven hoxe na máis absoluta das incomunicacións:
comparten a mesma casa, a mesma mesa, o mesmo espazo… pero pouco falan e non se
coñecen entre eles. Son incapaces de abrir o corazón para compartir desánimos,
plans, proxectos ou ilusións.
Porén, a festa que celebramos
hoxe, a Trindade, vén dicirnos que o Deus que se manifesta en Cristo e que
envía o Espírito para alentar a nosa vida non quere camiñar só e incomunicado,
senón que entra en comuñón con nós. Que non pechemos o corazón á súa chamada.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
* Porque
moitas veces negámonos a abrir o corazón cando precisamos que nos escoiten,
preferindo afogarnos na desesperanza e no desánimo, SEÑOR, TOCA O NOSO CORAZÓN.
* Porque
non estamos dispost@s a implicarnos en facer cousas por e para @s outr@s, e
preferimos ir só ao noso, CRISTO, TOCA O
NOSO CORAZÓN.
* Polas
veces nas que, no teu nome, facemos distingos e diferenzas entre as persoas,
sen dar entendido que o mundo é de tod@s, SEÑOR,
TOCA O NOSO CORAZÓN.
PALABRA ENRAIZADA
“O Señor, Deus compasivo e
benfeitor, tardo á ira, rico en amor e lealdade”: A Palabra
de Deus que vimos de escoitar móstranos unha vez máis unha imaxe de Deus chea
de tenrura. Porén, dentro da nosa sociedade son demasiadas as persoas para as
que Deus é unha palabra con connotacións negativas, que trae malos recordos,
alguén en quen non interesa pensar, alguén de quen hai que pasar se queremos
ser felices e vivir plenamente. Cabería preguntármonos que parte de culpa temos
nós coma Igrexa neste asunto. Frases como “castigo de Deus”, “Deus premia aos
bos e castiga aos malos”, “sufrir no nome de Deus”…. e outras lindezas polo
estilo tan comúns na nosa linguaxe, van presentando unha imaxe falsa, de tirano
e dominador, que, ao final e a pesares de ser só unha pantasma que non existe
na realidade, acabamos por crer e, polo tanto, transmitir.
Porén, a Palabra insiste en que
Deus non grita, non se impón, non coacciona, non se exhibe nin se ofrece en
espectáculo, senón que é discreto e respecta ata a fin a liberdade das persoas.
Deus só é amor e, precisamente por iso, só pode amar; non pode manipular,
humillar, abusar e destruír. Deus só pode achegarse a nós para que nós sexamos
nós mesmos.
Agora ben, o amor que nos trae
Deus non é o das telenovelas baratas de hoxe si e mañá non, senón que é o de
saber acoller, perdoar, escoitar, abrirse aos demais. Un amor que non é
desconfiado nin interesado, nin está á espreita para pasar factura do que facemos
mal. A festa que celebramos hoxe é un bo momento para cambiar de tocata.
“Traballade, animádevos, andade
de acordo, vivide en paz e o Deus do amor estará convosco”: E
neste amor é no que estamos chamad@s a medrar e a camiñar na nosa vida. Hoxe é
un bo momento para que nos preguntemos cal é a nosa aportación, alí onde
estamos, para favorecer a comunicación e as relacións de uns para cos outros.
Paulo, na súa carta, márcanos o roteiro das relacións cos demais irmáns e
irmás. De que nos vale participar nas celebracións e rezar moito se logo non
sentamos ao lado daquela persoa que non nos cae ben; se cando botamos o pé fóra
imos murmurando d@s veciñ@s; se non nos comprometemos en cousas que favorecen o
ben común na nosa comunidade, no noso barrio, no noso concello….; se seguimos
empeñados en defender o indefendible para non perder a nosa tranquilidade, se
somos incapaces de mover un dedo para axudar a quen precisa de nós; se
enmudecemos cando lle están cortando un traxe a alguén, se encirramos entre
dúas persoas que tiveron un desencontro ou non “perdemos o tempo” visitando,
escoitando ou acompañando a quen está triste, solo ou desesperanzado… Aínda
temos moito camiño por andar; pero hoxe é un bo día para comezar.
“Deus enviou ao seu Fillo non
para condenar, senón para que o mundo se salve”: Porque….se
Deus non condena, quen somos nós para condenar, xulgar ou separar entre bos e
malos?. Se El non quere que ninguén se perda, nós estamos chamad@s a facer nada
que supoña que outras persoas sufran, desconfíen, discutan ou se pelexen. A fe
supón forza, alento, compromiso na tarefa de facer do mundo a casa de tod@s,
sabendo que non somos os únicos nin estamos solos. Hoxe, os cristiáns e as
cristiás celebramos a festa da Trindade, que lonxe de ser un dogma ou un
misterio inexplicable é un acontecemento e unha revelación: Deus, por medio de
Xesús, entra en comuñón con nós, culminando a Historia da Salvación e
derramando o Espírito nos nosos corazóns. Sabéndonos salvados, construamos
tamén nós salvación alí onde esteamos.E o primeiro paso é o de esforzarnos por
non poñer nunca nin tristura nin
desesperanza na vida das persoas que nos rodean. Non é doado, necesita esforzo,
pero como temos escoitados, nin estamos sos nin camiñamos sen rumbo: Deus está
e maniféstasenos de moitas maneiras.Descubrámolo!
FRATERNIDADE ORANTE
Agradecid@s pola túa compaña,
dicimos xunt@s:
QUE
TRABALLEMOS POLA COMUÑÓN
- Pola Igrexa, para que supere e bote fóra tantos prexuízos que a fan crer que só nós ou os que pensan coma nós somos @s elixid@s por Deus, OREMOS.
QUE
TRABALLEMOS POLA COMUÑÓN
- Polas nosas comunidades, para que, vivindo a verdadeira comuñón á que nos chama a nosa fe, sexamos capaces de traballar xunt@s, dándonos azos, animándonos e vivindo en paz para así mostrarlles a todas as persoas o amor de Deus, OREMOS.
QUE
TRABALLEMOS POLA COMUÑÓN
- Por cada un e cada unha de nós, para que sabéndonos mans, beizos e corazón de Deus, nos poñamos en marcha e sexamos compaña, sorriso, esperanza e tenrura para todas as persoas, OREMOS.
QUE
TRABALLEMOS POLA COMUÑÓN
Grazas, Señor, por facernos
caer na conta que non é desde o individualismo ou o illamento, senón na
pluralidade e na comuñón como podemos facer presente a túa mensaxe de amor.
P.X.N.S. Amén
MIRADA DIFERENCIADA
Non lle teñas medo aos que agochan a verdade,
ou, créndose donos dela,
manipúlana, dosifícana e véndena.
Rebélate,
manifesta en todos os sitios,
en todo momento,
a tempo e a destempo,
a túa fe na vida e na irmandade
adquirida ao amparo do Pai,
ao lado de Xesús,
á sombra do Espírito,
no seo da comunidade.
Fíate de Xesús,
responde á súa chamada;
fíate do Pai,
descansa no seu colo;
fíate do Espírito,
loita e se libre.
Estás investindo a vida
no proxecto máis grande e venturoso
posto nas nosas mans.
Non teñas medo!.
Confía en Deus!.
Comentarios