SINAL DE ADVENTO
Estamos a vivir na Igrexa un momento de especial
vitalidade. O pontificado do papa Francisco está a supor que moitas persoas
volvan de novo a vista, e moitas delas tamén o corazón, ás actuacións e
manifestacións non só do papa, senón tamén de moitos bispos e grupos que
conformamos a comunidade cristiá. Parece que se está a dar unha volta ao
importante, sen perderse en liortas ideolóxicas e interesadas de grupos
intraeclesiais que o que buscan é situar aos seus membros -peóns- en ámbitos de
influencia e poder dentro das estruturas da Igrexa. Esta volta, desde dentro e
fóra da mesma Igrexa, volve a renomearse como “primavera eclesial” e é
continuadora da xeira comezada por Xoán XXIII e o concilio Vaticano II. Nela
ten un papel fundamental, como guieiro e promotor, o papa Francisco. O seu
pontificado está a servir para volver esperanzar e ilusionar a cantos
consideramos que a Igrexa ha ser un servizo ao mundo na solidariedade, a
transparencia e vivencia do Evanxeo. Isto significa esforzarse por ser
referente moral nun mundo desmoralizado e demasiado centrado nas cousas, nos
logros e nos avances tecnolóxicos –poder ao fin e ao remate– e non nas persoas.
Consciente
disto, o papa non deixa de urxirnos -aos católicos; pero sen excluír a quen tamén
queira unirse- a traballar por poñer no centro da casa común non as ideas,
senón as persoas.Esta invitación vaise plasmando en accións e propostas
suxestivas e anovadoras, no canto de superar a desilusión e falta de esperanza
que vai facendo das comunidades cristiás museos do pasado e non asembleas vivas
de participación solidaria e fraterna.
Dúas destas propostas están sendo
neste momento presenza activa e creadora en toda a Igrexa. A primeira, a
importancia da familia e o seu papel fundamental na construción de sociedades
máis humanas, que pensen desde a lóxica da reflexión e actúen desde a lóxica do
amor. Os dous sínodos dedicados a reflexionar sobre ela así o poñen de
manifesto. O segundo dos temas eixo na vida da Igrexa neste momento é o da
misericordia. O vindeiro día oito de decembro, festa da Inmaculada, comezaremos
en toda a Igrexa o “Ano da misericordia”.
Pois ben, a estas dúas realidades tan
importantes na vida da Igrexa, quixemos dedicar este ano o sinal do Advento. Así,
ao longo destas catro semanas previas á celebración do Nadal, iremos poñendo no
taboleiro de cortiza que colocamos diante do altar e que utilizamos para
destacar os momentos importantes do noso calendario litúrxico, as siluetas das
diferentes xeracións que compoñen a realidade familiar (nenos, mozos, pais,
avós) e as letras que conforman a palabra misericordia. Engadimos tamén os
corazóns, que como ben sabemos queren expresar sempre o compromiso da caridade
que ha latexar en cada un de nós e nas nosas comunidades. Deste xeito familia, misericordia
e caridade van ser as referencias fundamentais ao longo do Advento que nos
axuden a ir tomando conciencia que só desde o cambio dos corazóns, que promove
actitudes de renovación e transformación, e abríndonos ao amor que leveda sempre
ao interno das nosas familias, poderemos facer do Advento un tempo que nos faga
participar e gozar con verdadeiro sentido evanxélico do Deus que nace e quere
ser acollido no berce de cada unha das nosas casas.
Mozas e mozos
Nais e pais
Avós e avoas
A composición
Comentarios