Ir al contenido principal

28 domingo TO C 2016



POUCAS VECES, QUEN RECIBE O QUE NON MERECE, AGRADECE O QUE RECIBE
Descarga o ficheiro

CANTO GOZOSO
* ENTRADA: Que ledicia a miña (Nº 4)
* LECTURAS: Escoita ti a Palabra de Deus (Nº 26)
* OFERTORIO: Na nosa terra (Nº 36)
* COMUÑÓN: Grazas, Señor, graciñas (Nº 50)

ESCOITA ACTIVA
Confianza, si confianza é a actitude que debera primar na nosa relación con Deus. Porque só quen a plantexa desde ela pode entender que ao dicir Deus estamos manifestando que nel poñemos a nosa confianza, que del recibimos a forza para afrontar proxectos e superar dificultades, que desde El imos tentando que o noso camiñar cotián vaia sementando xenerosidade, fraternidade e tenrura alí por onde pasemos. A celebración de hoxe invítanos a superar a tentación da desconfianza, para reunirnos xunt@s ao redor do altar que nos fai sentir irmáns e irmás para quen Deus é sentido, acollida e achega cara quen está ao noso lado.

CORAZÓN MISERICORDIOSO
·      Por ser demasiadas veces desconfiados e fríos de corazón; SEÑOR, AQUÉCENOS COA TÚA TENRURA.
·      Por non ser capaces de afrontar a busca da verdade desde a misericordia; CRISTO, AQUÉCENOS COA TÚA TENRURA.
·      Por non deixar que a vida sexa guiada pola busca do irm@n para facer posible a o traballo comunitario; SEÑOR, AQUÉCENOS COA TÚA TENRURA.
OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN
*      No tempo no que parece que todos temos dereitos, pero non obrigas –deberes- a Palabra de Deus chama a nosa atención para que baixemos da nosa nube persoal e non esquezamos que necesitamos poñer os pés no chan e pisar con forza, porque é no chan onde nos imos dando conta de que necesitamos ser realistas, e evitar teorizar creando mundos paralelos pero irreais. Tanto o libro dos Reis como a carta de Paulo dannos un baño de realismo para que nunca perdamos a perspectiva de que somos limitados, humanos, con erros e necesitados uns dos outros. Isto supón que aprendamos a confiar, a escoitar e a traballar buscando o ben de todos, e non só o noso propio interese ou o dos que tamén penan coma nós. Naamán confiou; pero no tempo no que vivimos o que practicamos non é tanto a confianza como a desconfianza, non tanto a xenerosidade como a utilización dos demais, non tanto a acollida como a exclusión. Por iso é tan importante ter unha actitude receptiva e de escoita ante a palabra de Deus. Aprendamos a ver e vivir a vida como un agasallo que recibimos, que debemos coidar e transmitir, tamén como se fose un agasallo, aos que veñen tras de nós. Porque só así seremos capaces de entender desde a mirada de Deus, que como ben sabemos, é unha mirada bastante distinta da nosa.
*      Cantémoslle ao Señor o cántico novo do servizo, a alegría, a escoita ou o tempo compartido cos demais. A isto invitaba Paulo ao seu discípulo Timoteu. Porque só desencadeando a Palabra de Deus da rutina, o costume ou a tradición, seremos capaces de entendela e vivila coma unha experiencia nova e xeradora de actitudes que nos leven a espertar en nós a xenerosidade e a dispoñibilidade para actuar buscando o ben de todos, o ben común, e non só o noso interese. Vivir para Deus quere dicir que loitamos por facer da nosa vida un esforzo por poñer ás persoas no centro de canto facemos. É aí onde a salvación adquire toda a súa forza e sentido.n Francisco, o papa actual, non cansa de repetilo unha e outra vez cando desde a súa experiencia de misericordia nos invita a seguir as pegadas de Xesús desde a confianza e o agradecemento.
*      Confianza e agradecemento son dúas actitudes que o Evanxeo de hoxe quere poñer diante dos nosos ollos para que lles prestemos atención e non deixemos que pasen de largo. Xesús camiñaba, e ao longo do camiño ía atopándose con xente; xente que se achegaba con expectación, buscando o que non tiñan: esperanza, alguén que os defendese ante os poderosos, quen non os utilizase para os seus propios intereses.... tamén os había que o seguían para ver como poder collelo nun renuncia, en algo do que poder acusalo ante as autoridades. Sexa dun ou doutro xeito, a persoa de Xesús non deixa indiferente a ninguén. O seu paso, o encontro con El produce sempre unha reacción. Hoxe, aqueles gafos (leprosos) buscábano porque lle interesaba. Escoitaran falar del, e querían ver se era verdade o que del se dicía. No fondo, o que trataban era de solucionar o seu problema, que non era pequeno. Os gafos no tempo de Xesús, e durante moito tempo tamén despois, eran tratados como apestados dos que había que separarse e marcar distancia, non fora que contaxiaran o seu mal. Eles escoitaran que Xesús non desprezaba, pero ademais tamén curaba, por iso andaban á súa procura. Cando se atopan con El, e despois de ter solucionado o seu problema –ser curados– só un volveu para facer o que, en principio, debía ser unha reacción de todos: dar garzas. Pero só volveu un, os outros, parece que eran de memoria fráxil. E aquel home, achegándose de novo a Xesús, mostra que entendera que a gratitude é a mellor maneira de expresar a confianza e a alegría de quen se sente acollido. Sería bo que tamén nós esta mañá nos preguntásemos se de verdade a nosa confianza en Deus nos leva a saber volver para agradecer, ou mais ben somos dos que, unha vez que temos amañado o problema, damos as costas e xa non nos lembramos de quen puxo cariño, tempo, palabra e dispoñibilidade para con nós. Parémonos logo e pensemos como está sendo a resposta que imos dando á confianza, ao amor, ao respecto e ao recoñecemento que Deus fai de cada un e cada unha de nós. Para El non somos cousas, nin algo indefinido, senón homes e mulleres con nome, con vida aos que El se achega para dicirnos: quérovos, querede tamén vós.

FRATERNIDADE ORANTE
Cantémoslle coa nosa oración comunitaria, a cantiga nova ao Señor da confianza e xenerosidade dicindo xunt@s:
GRAZAS, SEÑOR, POR ABRIRNOS A CAMIÑOS DE ENCONTRO E AXUDA
*      Para que desde dentro da Igrexa colaboremos e traballemos xunt@s desde actitudes de confianza, axuda e xenerosidade, OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POR ABRIRNOS A CAMIÑOS DE ENCONTRO E AXUDA
*      Para que aprendamos a valorar que ser Igrexa pide de nós saber mirar aos ollos aos demais, achegándonos e ofrecéndonos para construír traballo en común desde a participación que non exclúe, senón que integra e acolle, OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POR ABRIRNOS A CAMIÑOS DE ENCONTRO E AXUDA
*      Para que sexamos capaces de darlle contido de boas obras e de actuar responsable, ás palabras que nos chaman a practicar a solidariedade, o diálogo e a axuda xenerosa a quen nola pida, OREMOS.
GRAZAS, SEÑOR, POR ABRIRNOS A CAMIÑOS DE ENCONTRO E AXUDA
Acolle, Señor, canto poñemos baixo o teu amparo e a túa confianza, sabendo que sempre estás disposto a escoitarnos e acompañarnos. P.X.N.S. Amén.

MIRADA DE ESPERANZA
Señor Deus, douche grazas por este domingo no que nos reunimos ao pé do altar; unha oportunidade de achegarme máis a ti e de sentir a presenza dos irmáns que comparten a confianza en ti e no teu proxecto de amor.
Grazas por ter unha familia onde nos sentimos queridos e experimentamos a graza da axuda e colaboración duns para cos outros; grazas polos amigos que me ofrecen o seu tempo, o seu sorriso e a súa man cando a necesito; grazas tamén por todas as cousas que vas poñendo ao longo das partes do meu camiño.
Que a forza e a presenza do Espírito Santo vaia iluminando cada un dos pasos deste meu camiño, e que a través deles perciba o alento da túa presenza e xenerosidade.
Bendí Señor Xesús os meus beizos para que dean testemuño da túa misericordia e do teu amor; unxe Señor Xesús as miñas mans co perfume da túa dispoñibilidade a quen me necesite; abre os meus ollos para que vexan o teu esplendor e así poder terte como luz que dea claridade ás miñas decisións que cada día tome. Amén.

Comentarios

Entradas populares de este blog

5 Domingo TO B 2018

PERSOAS LOITADORAS, NON SUFRIDORAS Descarga o ficheiro
CANTO GOZOSO
öENTRADA: Amigos nas penas
öLECTURAS: O Señor é o meu pastor (Nº 27)
öOFERTORIO: Acharte presente na vida (Nº 51)
öCOMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55)
PARA NON PERDER O PASO
Cando unha cousa non nos serve, cando non ten nada que poidamos obter dela, deixámola de lado. Na nosa vida de fe, ocorre que moitas veces estamos ermos: non sentimos nada e somos incapaces de poñer en relación canto rezamos co que facemos cada día. Deste xeito, pouco a pouco, váisenos apagando a chama da fe e convertemos todo o que di relación con ela en puro e simple costume, comercio, acto social ou tradición, inda que ás veces o queiramos revestir de cultura para poder mantelo.
Fronte desta situación, os textos que hoxe imos proclamar chámannos a non deixarnos caer nesta tentación, a esforzarnos por non deixar que esmoreza a esperanza, a aprender a gozar do moito que nos enriquece e aporta a fe. Non imos solos, temos un amigo ao noso lado: Xesús. Deixemos…