Ir al contenido principal

Sagrada Familia 2017


A familia, fogar que acolle, acompaña e sanda
Descarga o ficheiro

CANTO GOZOSO
o   ENTRADA: Temos unha festa (Nº 6)
o   LECTURAS: Déixate querer (Nº 61)
o   OFERTORIO: Na nosa terra (Nº 36)
o   COMUÑÓN: Eu soñei (Nº 58)
ABRINDO AS PORTAS DO CORAZÓN
Benvid@s á nosa celebración comunitaria deste domingo. Hoxe, último día do ano, sentimos o gozo de celebrar a festa da Familia de Nazaré; e nela a festa de todas as familias que, de formas e modos diferentes, conforman o poliedro social e eclesial das relacións entre as persoas guiadas polo amor compartido, gozado e celebrado.
Como comunidade familiar, e unidos á Familia de Nazaré, comecemos esta festa da unión solidaria fraguada no amor entregado xenerosamente de balde ao que nos invita o seguimento de Xesús.
NECESITANDO DA SÚA MISERICORDIA
·      Por non esforzarnos en remar na mesma dirección nas nosas familias; SEÑOR, QUE O PESIMISMO NON NOS ENVOLVA.
·      Por non facer da nosa palabra vento de unión e comunicación nas nosas familias; CRISTO, QUE O PESIMISMO NON NOS ENVOLVA
·      Por deixar que as malas maneiras ou as respostas sen cariño nin tenrura rexan as nosas relacións familiares; SEÑOR, QUE O PESIMISMO NON NOS ENVOLVA
ESCOITAMOS O ECO DA PALABRA
Libro do Eclesiástico (Sirácida) que temos escoitado móstranos as relacións entre fillos e pais. O que nos dá a ocasión para que tamén nós nos plantexemos como imos conformando estas relacións. Como nos esforzamos para que nas nosas familias teñamos unha relación san, sincera, libre e de verdadeira comunicación.
Porque inda que algúns pensen o contrario, a familia non é espazo de opresión nin hotel ao que se vai comer e durmir, senón comunidade, comuñón de persoas e proxectos que se van desenvolvendo coa colaboración e axuda de tod@s cantos a conforman. Preguntémonos logo se nós nos esforzamos para que sexa así. Preguntémonos tamén cal é o noso grado de respecto entre unhas xeracións e outras no eido das nosas familias. Somos dos que dispomos de tempo para escoitar aos maiores?; transmitimos aos máis pequenos a necesidade de axudar, compartir tempo e saber escoitar aos avós? Todo un reto nun mundo demasiado atarefado polas présas e a pouca capacidade de escoitar e querer aprender de quen ten a experiencia por ter vivido antes.
Lucas dinos no Evanxeo que temos que aprender a mirar cara á familia de Nazaré. Porque nela descubrimos que, a pesares das dificultades –estas non son só de hoxe-, cando na familia hai unión, capacidade de escoita, sinceridade e confianza, as dificultades véncense e supéranse. Non sen esforzo, si, pero con mirada e perspectiva de que hai futuro e esperanza. Esa esperanza da que falabamos o domingo pasado ao celebrar que nos chegaba a través do Xesús Neno. Pero este Neno non nace nin só nin abandonado, senón que nace arroupado e acollido polos seus pais. Somos tamén nós medio desde onde o berce familiar se converte en experiencia de encontro, participación e acollida? María, Xosé e Xesús, a tríade de relacionalidade que nos achega a posibilidade de construír cultura de encontro, móstrannos como, se queremos e poñemos esforzo da nosa parte, é posible, non escapar dos problemas, pero si non sentírmonos solos á hora de acadar a súa solución. Deixemos entón que os fogares, os nosos fogares, sexan verdadeiras escolas onde aprendamos a querer e a querernos.
DESDE A ORACIÓN COMPARTIDA
No gozo de rezar xunt@s dicimos agora:
SEÑOR, QUE APRENDAMOS A SER FAMILIAS DE MAN COLLIDA
Pola Igrexa, a gran familia das persoas discípulas de Xesús; para que unidas na fe manifestemos ao mundo o amor e a misericordia de Deus; OREMOS.
SEÑOR, QUE APRENDAMOS A SER FAMILIAS DE MAN COLLIDA
Para que os gobernos do mundo respecten a todas as familias, nos seus modos e formas, valorando a súa contribución a desenvolver unha sociedade máis xusta e fraterna; OREMOS.
SEÑOR, QUE APRENDAMOS A SER FAMILIAS DE MAN COLLIDA
Polas familias que sofren a causa das dificultades económicas, a enfermidade ou a falta de entendemento; OREMOS.
SEÑOR, QUE APRENDAMOS A SER FAMILIAS DE MAN COLLIDA
Para que cada un de nós poñamos todo da nosa parte para que as nosas familias non sexan hoteis nin pensións, senón berces onde aprendamos a querer e a deixarnos querer; OREMOS.
SEÑOR, QUE APRENDAMOS A SER FAMILIAS DE MAN COLLIDA
Grazas, Señor, por invitarnos a camiñar na construción de familias que van deixando pegada de entendemento, igualdade e amor no medio dun mundo que moitas veces o esquece. P.X.N.S. Amén.
PARA POÑER O CORAZÓN NA ESPERANZA
A mensaxe que provén da Sagrada Familia é ante todo unha mensaxe de fe. Na vida familiar de María e Xosé Deus está verdadeiramente no centro, está na Persoa de Xesús. Por iso a Familia de Nazaré é santa. Por que? Porque está centrada en Xesús.
Cando pais e fillos respiran xuntos este clima de fe, posúen unha enerxía que lles permite afrontar probas incluso difíciles, como mostra a experiencia da Sagrada Familia, por exemplo, no feito dramático da fuxida a Exipto: unha dura proba.
O Neno Xesús coa súa Nai María e con san Xosé son unha imaxe familiar sinxela pero moi luminosa. A luz que ela irradia é luz de misericordia e de salvación para todo o mundo, luz de verdade para toda persoa, para a familia humana e para cada familia. Esta luz que vén da Sagrada Familia aléntanos a ofrecer calor humano nesas situacións familiares nas que, por diversos motivos, falta a paz, falta a harmonía e falta o perdón. Que non mingüe a nosa solidariedade concreta especialmente en relación coas familias que están vivindo situacións máis difíciles polas enfermidades, a falta de traballo, as discriminacións, a necesidade de emigrar...
(Francisco)

Comentarios

Entradas populares de este blog

5 Domingo TO B 2018

PERSOAS LOITADORAS, NON SUFRIDORAS Descarga o ficheiro
CANTO GOZOSO
öENTRADA: Amigos nas penas
öLECTURAS: O Señor é o meu pastor (Nº 27)
öOFERTORIO: Acharte presente na vida (Nº 51)
öCOMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55)
PARA NON PERDER O PASO
Cando unha cousa non nos serve, cando non ten nada que poidamos obter dela, deixámola de lado. Na nosa vida de fe, ocorre que moitas veces estamos ermos: non sentimos nada e somos incapaces de poñer en relación canto rezamos co que facemos cada día. Deste xeito, pouco a pouco, váisenos apagando a chama da fe e convertemos todo o que di relación con ela en puro e simple costume, comercio, acto social ou tradición, inda que ás veces o queiramos revestir de cultura para poder mantelo.
Fronte desta situación, os textos que hoxe imos proclamar chámannos a non deixarnos caer nesta tentación, a esforzarnos por non deixar que esmoreza a esperanza, a aprender a gozar do moito que nos enriquece e aporta a fe. Non imos solos, temos un amigo ao noso lado: Xesús. Deixemos…