Ir al contenido principal

Nadal 2017

NACE PARA QUE NON ESVAREMOS SOBRE A VIDA UNHA MIRADA DE TURISTAS, SENÓN DE PROFETISAS E PROFETAS
Descarga o ficheiro

CANTO GOZOSO

Panxoliñas

o   ENTRADA:

o   LECTURAS:

o   OFERTORIO:

o   COMUÑÓN:

o   BICADO DO NENO
 
PARA NON PERDER O PASO
Bos días e Bo Nadal para tod@s vós!!!!.Porque o nacemento dun neno non era unha festa para tod@s; porque á meirande parte das persoas a vida resultáballes unha triste e penosa escravitude; porque un poder tiránico asoballaba a liberdade dos pobos impoñendo leis inxustas, unha paz muda e unha cultura uniforme; porque a dignidade da persoas medíase pola forza, a riqueza ou a sorte; porque a humanidade vivía nunha crise desesperanzada e deprimente; porque só Deus podía salvar ás persoas... enviou ao seu Fillo ao mundo.

Se Deus se fixo un de nós, todo pode e debe cambiar: novas serán as persoas, nova será a sociedade, nova será a terra. Deixemos atrás a mirada de turistas, que só se preocupan polo externo. Aprendamos a mirar desde o corazón; aprendamos a mirar tamén aos lados; aprendamos a mirar ás persoas e non o que teñen ou o importantes que son! Abramos o noso corazón e acollámolo: vén para traernos felicidade e vida.
CO CORAZÓN FERIDO
  • Deus enviou ao seu Fillo ao mundo para ensinarnos a vivir na sinxeleza, e nós reducimos o seu nacemento a unha festa puramente consumista, por iso che dicimos: SEÑOR, GRAZAS POR VARRER A NEGRURA DO NOSO CORAZÓN.
  • Deus enviou ao seu Fillo ao mundo para que vivísemos a fraternidade; pero nós seguimos dando voltas para non atoparnos con quen precisa de nós, por iso che suplicamos: CRISTO, GRAZAS POR VARRER A NEGRURA DO NOSO CORAZÓN.
  • Deus enviou ao seu Fillo ao mundo para que sementásemos esperanza e ilusión; pero nós seguimos ancorados no pesimismo e no desánimo, por iso che rogamos: SEÑOR, GRAZAS POR VARRER A NEGRURA DO NOSO CORAZÓN.

UNHA PALABRA QUE AGROMA

Os emperadores rexían o mundo a base de decretos e lexións. Decrétase que Roma ha ser a cidade, o centro do mundo, e as lexións recorrerán a xeografía para implantar o selo romano. Decrétase que as únicas leis que valerán serán as aprobadas polo Senado Romano ou as que dite o emperador. Decrétase que todos os súbditos do imperio han ter papeis romanos e pagarán impostos con moeda romana.
Por un deses decretos, unha parella nova tivo que desprazarse cara á Belén a pesares do embarazo avanzado da muller. Non tiñan a documentación en regra nin tampouco lles sobraban os denarios; pero ela pariría nunha cova a quen ía ser a meirande xustificación e riqueza das persoas. Aquel Neno traía paz, tenrura, xenerosidade… e atopou unha manxadoira, uns cueiros e un par de corazóns acendidos que tremían diante do misterio.
Roma e Belén son todo un contraste: Roma é o poder dun home endeusado; Belén, a pequenez dun Deus humanado. Roma é o triunfo da forza; Belén, o triunfo do amor. Roma é un canto de gloria; Belén, un sinal de marxinación. Roma é imposición; Belén, respecto. A Roma conflúen os ríos das finanzas; Belén é fonte de desprendemento. Roma é un resume da inhumanidade; Belén, o comezo dunha nova humanidade.
Hoxe Roma e Belén tamén se poñen ante nós para que cadaquén escolla onde se sente máis cómodo e desde onde quere organizar a súa vida. Nós estamos aquí en comunidade porque queremos que Belén, con todo o que evoca, sexa eixo desde o cal darlle sentido á nosa vida. Porque do mesmo xeito que naquel tempo, tamén hoxe o neno que chega peta na nosa porta. Non fagamos coma os pousadeiros de Belén!. Non lle pechemos as portas. Se somos capaces de abrirlle a nosa casa, a nosa vida, o noso corazón... seguro que comezaremos a ver a luz do día con máis claridade, con outros ollos, con outra actitude. Porque a luz xa chegou, invitémola a pasar, sentémola á nosa mesa, compartamos con ela o noso pan. Porque Deus está aquí, recoñezámolo!. Cambiemos a nosa mirada, non sexamos coma as persoas turistas que deixan esvarar a súa mirada sen que iso supoña algún compromiso. Camiñemos cos ollos ben abertos e sexamos capaces de interpretar o mundo e o que o compón con ollos e corazón de profeta. Déusenos un Neno para que vivamos na esperanza. Empoderemos!!!!!!!!!!

DESDE A ORACIÓN COMPARTIDA

Neste día santo no que se nos deu un Salvador, dicimos:

GRAZAS, SEÑOR, POR VIR COMPARTIR A NOSA VIDA

Para que a encarnación de Deus nos leve a cantos somos Igrexa a loitar e esforzarnos en vivir coma Xesús nos ensinou, OREMOS.

GRAZAS, SEÑOR, POR VIR COMPARTIR A NOSA VIDA

Para que o que non atopou casa ao nacer, atope en nós un corazón quente e esperanzado, sen pedras negras que o manquen, OREMOS.


GRAZAS, SEÑOR, POR VIR COMPARTIR A NOSA VIDA

Para que Deus, que se fixo pobre para enriquecernos, mova os nosos corazóns á solidariedade de compartir o que somos e temos, OREMOS.

GRAZAS, SEÑOR, POR VIR COMPARTIR A NOSA VIDA

Para que o Deus connosco nos converta en mans amigas, abertas, sinceras e solidarias para todas as persoas, OREMOS.


GRAZAS, SEÑOR, POR VIR COMPARTIR A NOSA VIDA

Grazas, Señor, por facerte un de nós para traernos a felicidade e a esperanza. P.X.N.S. Amén

PARA QUE TOD@S SINTAMOS A LEDICIA DO COMUNITARIO

Unha vez máis tes, onda ti, de balde, o Nadal.
Coma outros moitos anos desde que es consciente
el pasará, onda ti, tal como es, sen disfraces.
Que raro se nos fai!

Chamará á túa porta, con suavidade ou inoportunamente,
coma outros moitos anos, esperando escoitar a túa voz:
voz de traballo, voz de rúa,
voz de ledicia ou de dor,
forte ou suave,
a túa, sen disfraces.
Que raro se nos fai!.

Non che pedirá nada,
porque a pesares de que o quere todo,
quéreo de balde, entendes?.
Que raro se nos fai!.

Nadal para ti se soñas e compartes,
se camiñas e te encarnas, coma El,
xunto aos que nada teñen.

Nadal para ti, se aínda te atreves,
coma os primeiros cristiáns,
a dicir cada día:
“Gloria a Deus no ceo
e paz na terra aos homes e mulleres que El quere tanto”.

Comentarios

Entradas populares de este blog

5 Domingo TO B 2018

PERSOAS LOITADORAS, NON SUFRIDORAS Descarga o ficheiro
CANTO GOZOSO
öENTRADA: Amigos nas penas
öLECTURAS: O Señor é o meu pastor (Nº 27)
öOFERTORIO: Acharte presente na vida (Nº 51)
öCOMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55)
PARA NON PERDER O PASO
Cando unha cousa non nos serve, cando non ten nada que poidamos obter dela, deixámola de lado. Na nosa vida de fe, ocorre que moitas veces estamos ermos: non sentimos nada e somos incapaces de poñer en relación canto rezamos co que facemos cada día. Deste xeito, pouco a pouco, váisenos apagando a chama da fe e convertemos todo o que di relación con ela en puro e simple costume, comercio, acto social ou tradición, inda que ás veces o queiramos revestir de cultura para poder mantelo.
Fronte desta situación, os textos que hoxe imos proclamar chámannos a non deixarnos caer nesta tentación, a esforzarnos por non deixar que esmoreza a esperanza, a aprender a gozar do moito que nos enriquece e aporta a fe. Non imos solos, temos un amigo ao noso lado: Xesús. Deixemos…