Deamos pasos de
compromiso desde o respecto ás diferenzas e o diálogo na pluralidade
Cantos
Entrada.- Seguirei os teus pasos (103)
Lecturas.- As túas palabras, Señor (113)
Ofertorio.- Grazas, Señor na mañá (117)
Comuñón.- Na noite escura (104)
Sinal de Coresma
Propoñemos esta semana para traballar coa comunidade a atención ás
persoas maiores, tan necesitadas das tiritas da compaña, do sorriso, da
conversa, da escoita. No segundo corazón colocamos o rótulo de persoas maiores
e engadímolo ao sinal.
Oídos atentos
En moitas ocasións aparece nos textos da Biblia
a presentación de Deus como “Aquel que é sendo”. É dicir, que se vai mostrando
a través e por medio do seu actuar: saqueite de Exipto, chameite, escoitei ao
meu pobo... un Deus que non se evade nin chama a evasión, senón ao compromiso e
á implicación por parte das persoas que nos chamamos e sentimos seguidoras
súas. Neste segundo domingo de coresma volve insistir neste idea: non se foi,
está, e faise presente acompañando e
chamando a acompañar; chorando e sufrindo con quen chora e sufre; non deixándose levar polo desengano a pesares
das costas que as veces lle damos.
Sigamos entón esta xeira que el nos abre e á que
nos chama, para que o noso ir camiñando neste tempo de coresma afaste a
tentación, que as veces temos, de caer no individualismo e desconectar das
dores e sinsabores das persoas que están ao noso redor.
Corazón misericordioso
·
Pola
desconexión que as veces facemos ante a tristura das persoas que temos ao lado.
Señor, que non deixemos que os oídos se
nos volvan xordos.
·
Por ser
demasiado individualistas e pensar que nos valemos sos. . Cristo, que non deixemos que os oídos se nos volvan xordos.
·
Por
deixar que o desánimo e a indiferenza aniñen no corazón . Señor, que non deixemos que os oídos se nos volvan xordos.
Palabras para remoer o corazón e orientan o noso
actuar
·
Abraham
confía e cre, a pesares de saber que tiña por diante un cometido nada doado de
desenvolver. Non se deixa vencer nin pola indiferenza nin polo individualismo.
Acolle e está disposto a converter as palabras que sente que Deus lle dirixe en
compromiso para co seu pobo. Un compromiso que o leva a tomar conciencia da
importancia de unir, escoitar, ceder e poñerse en camiño xunto con outr@s. El é
para nós referencia do que han se-las actitudes que nos movan e dinamicen a
nosa vida. Porque non hai nada máis plano e triste que deixarse ir, de facer o
que tod@s, de repetir o de sempre, de... fagamos unha parada na vida e
revisemos como son os noso pasos; cara onde se dirixen, xunto a quen os damos?
E aproveitemos este tempo de coresma para unha opción pola creatividade e a
superación da rutina.
·
No río revolto
no que parece que ás veces, ou moitas das veces, andamos tod@s, a Palabra de
Deus quere ser luz que vaia iluminando as tebras e os apagóns que van
aparecendo na vida. Unhas tebras que fan que non deamos atopado o camiño; e
mesmo que o trabuquemos. Fronte a este inercia nosa, o Señor segue a
presentársenos como luz e salvación. É dicir, sentido e capacidade de decisión
para ir achegándonos a ese sentido e plenitude que é sempre a salvación. Que,
contra do que as veces podemos pensar, non supón desconectar da realidade ou
mirar para outro lado, senón abrir ben os ollos para detectar a presenza da luz
do Deus que se mostra nas “periferias existenciais”
de dor e esquecemento nas que viven, mesmo tamén vivimos, moitas persoas hoxe.
E só se somos capaces de non desconectar senón de implicarnos entenderemos o
porqué da súa presenza e a chamada para que este tempo de coresma non sexa un
rito que facemos cada venres, senón una esixencia para mostrar que só con e
desde as persoas é posible superar dor, tristura, sensación de fracaso ou
desesperación. Porque Deus non é un Deus morto, fagamos do noso actuar tempo de
vida e sinodalidade -camiñar xunt@s
– para vivir una fe que alente os noso pasos e non que incapacite para ver e
tende-la man a quen sofre.
·
A esta
sinodalidade é á que invita Paulo ao falarlle aos cristiáns de Filipos, e
dicirlle o importante que é camiñar xunt@s, vencendo a tentación de ir por
libre, de avanzar moito pero deixando atrás, e esquecidos, aos demais. Porque
non é o bandullo cheo senón o sorriso
compartido o que dá e mostra o sentido da vida de quen se chama/mos
seguidor/res de Xesús. As nosas pobrezas, as nosas debilidades, as nosas
limitacións… só poderán ser superadas se somos capaces de ir dando paos en
común e non desconectando do que lle pasa ás outras persoas. Porque, como di
insistentemente Francisco: “todo está conectado”. De aí que a firmeza no Señor,
a que Paulo invita na segunda lectura, é a firmeza de quen non se deixa vencer
polo alustro, moitas veces superficial e efémero, do que non arrequece o
corazón nin fai por tende-la man a quen vemos necesitado de compaña, tempo,
sorrisos, axuda material… de xeito que non caiamos na tentación de “montar” os
noso propios “Tabores” á marxe dos
gozos e esperanzas das persoas que, coma nós, habitan esta casa común que ten
coma teito o agarimo tenro da presenza do Deus de Xesús. O noso compromiso non
ha ser entón estar ben unicamente nós, senón traballar para que outras persoas
tamén o poidan estar. E para iso tódalas mans son importantes, e ninguén ha
desengancharse para ir ao seu.
Confianza desde onde compartir
Porque o Deus a quen nos
diriximos non volve a cara, senón que escoita e acolle dicimos xunt@s: Que prestemos oído a túa voz.
·
Para que
sexamos unha Igrexa leda e sempre a colledora na misericordia. Oremos. Que
prestemos oído a túa voz.
·
Para que traballemos
por ter unha relacións sinceras, colaboradoras e sempre dispostas a potenciar o
que une, e a rexeitar canto separa. Oremos. Que prestemos oído a túa voz.
·
Para que
poñamos en práctica o mellor de nós, superando a tentación de camiñar sos e á
marxe de quen nos necesita e agradecería unha axuda, unha visita, unha palabra
de ánimo... un sorriso. Oremos. Que prestemos oído a túa voz.
·
Hoxe
tamén queremos compartir a oración polas persoas que se forman para servir e
facer a vida de outras persoas máis feliz e agradable; lembramos ás persoas que
queren facer da súa vida alegría ofrecida e compartida. Para que que a vocación
sexa un servizo e non un vivir a conta dos outros. Oremos. Que
prestemos oído a túa voz.
Poñemos esta nosa oración comunitario baixo a forza da túa compaña. Por
Cristo o noso Señor. Amén.
Como sabemos, a causa de todo mal é o pecado, que desde a súa
aparición entre as persoas interrompeu a comuñón con Deus, cos demais e coa
creación, á cal estamos vinculados ante todo mediante o noso corpo. O feito de
que se rompese a comuñón con Deus, tamén danou a relación harmoniosa dos seres
humanos co ambiente no que están chamados a vivir, de maneira que o xardín
transformouse nun deserto (cf. Xn 3,17-18). Tratase do pecado
que leva á humanidade a considerarse o deus da creación, a sentirse o seu dono
absoluto e a non usala para o fin desexado polo Creador, senón para o seu
propio interese, en detrimento das
criaturas e dos demais.
( Da mensaxe para a Coresma de Francisco)
Comentarios