Ir al contenido principal

14 DOMINGO TO A 2020

14 domingo do tempo ordinario 2020

Cantos

  • Entrada. Vinde axiña

  • Lecturas. As túas palabras, Señor

  • Ofertorio. Na nosa Terra

  • Comuñón. No colo da miña nai

ABRINDO OS OLLOS AO MUNDO

Adentrandonos xa no mes de xullo, e ante este verán de desesescalada, non deberiamos esquecer dúas palabras nas que se resume a nosa andaina neste novo tempo: liberdade e responsabilidade. Liberdade para decidir, para non deixarnos coaccionar polo medo, para non instalarnos na pasividade paralizante de quen renega de construír futuro. E responsabilidade de quen ten memoria e non esquece nin as persoas que se foron nin a dureza dun tempo no que, metidos na casa, escoitabamos novas tristes e desalantadoras. Por iso, para non volver a ese tempo, é fundamental a responsabilidade dos que, querendo camiñar desde este presente ao futuro que está por vir, estamos dispostos a facelo coa responsabilidade de quen non baixa a garda, ao estilo de Xesús, pero non se deixa tampouco dominar polo medo, que sempre impide o actuar libre.
Que a celebración que agora comezamos, Reactive en nós este dobre compromiso de saber conxugar liberdade e responsabilidade.

ACOLLENDONOS Á MISERICORDIA

  • Para que non nos deixemos paralizar polo medo. Señor, que os nosos sexan pasos de liberdade.
  • Para que saibamos ser responsables, pensando en nós e nos demais. Cristo, que os nosos sexan pasos de liberdade.
  • Para que non nos deixemos levar da tentación do illamento. Señor, que os nosos sexan pasos de liberdade.

ENCHOUPADOS NA PALABRA

  1. O profeta Zacarías invita a aledar o corazón, a non permitir que, como diciamos no momento de compartir a misericordia de Deus, nos deixemos arramplar polo desacougo, o pesimismo permanente nin pola tentación do illamento. Porque o Deus de Xesús é sempre un Deus de comuñón;un Deus de compartir;un Deus de mans tendidas e camiños compartidos. O que leva a que nunca nos síntamos sos, e que aprendemos a descubrir a súa presenza en quen de xeito libre e responsable, loita e traballa por levar o seu tempo, a súa palabra, o seu sorriso, a súa dispoñibilidade para quen a precise. O que sempre produce ledicia;a ledicia de ofrecer e acompañar;a ledicia de quen non mira ao malo que pasou, senon que, sen esquecelo, se vai esforzándo  por abrir camiños de futuro e esperanza.

  2. O que nos fai tomar conciencia de que nin estamos sos nin  tampouco debemos caer na tentación de alistarnos  no grupo dos desacougados permanentes. E iso e así porque a forza do Espírito de Deus vai con nós. E tal é así que mesmo a súa presenza vai facendo que compartamos, colaboremos  e fagamos do noso dia a día unha experiencia de traballo compartido e agradecido. Por iso nos aledamos, tamén, de xeito comunitario , e celebramolo reunindonos no seu nome.

  3. Sabermos xunt@s no nome do Señor, deixarnos acoller na súa tenrura e romper os muros que nos illan e poñen de costas aos demais, non só e motivo de ledicia;tamén o é de agradecemento. Un agradecemento, como nos di Mateo no Evanxeo que acabamos de ler, que  habitantes de enchoupar toda a nosa vida, para que vaia facendo de nós, persoas ledas no corazón,nos ollos a no xeito de achegarnos aos demais. O que fará que o vai amosa mostrando coa ledicia de facer as cousas pensando sempre nos demais, e asumindo que esta ledicia, porque non é aparente, nos leva a actuar con liberdade e desde a responsabilidade de quen toma en serio o mundo e todo o queno nel ocorre. 

ACOLLENDO O CLAMOR DA FRATERNIDADE

Acheguemonos comunitariamente a compartir a oración, dicindo: Grazas, Señor, por aledarnos.
  • Para que sexamos unha Igrexa que sabendo estar no mundo, non esquece que este é casa de traballo comunitario e busca de ben común. Oremos. Grazas, por aledarnos.
  • Para que construamos parroquias ledas, con capacidade asociativa e buscando o ben de tod@s.Oremos.Grazas, Señor, por aledarnos.
  • Para que sexamos persoas crentes con espírito renovado e comprometidas no esforzo de unir e buscar sempre o que poidamos compartir. Oremos. Grazas, Señor, por aledarnos.
Grazas, Señor, pola ledicia a que nos invitase sempre desde a tenrura na que nos acollese. Por Xto. o noso Señor. Amén.

PALABRA PARA AGRADECER

Señor, agasallachesnos cos campos de flores

que enchen o aire de recendo e frescor, 

Cubriche os ceos de fulgores inmensos

e deches aos mares o teu eterno Bruar. 

O teu Amor resplandece sempre;

A Terra proclama sempre a túa Glória;

No medio estes himnos que xermolan desde o mundo, 

Eu quero erguerche a miña voz de pracer. -Amado Nervo-

Comentarios

Entradas populares de este blog

Propostas para o Domingo 25 TO B

25 domingo TO B 2015  HAI PERSOAS QUE SERVEN UN DÍA E SON BOAS. HAI OUTRAS QUE SERVEN UN ANO E SON MELLORES. OUTRAS SERVEN MOITOS ANOS E SON MOI BOAS... PERO TAMÉN HAI AS QUE SERVEN TODA A VIDA: ESAS SON IMPRESCINDIBLES E IMPORTANTES Descarga o ficheiro Domingo 25 TO B 2012  https://remoldapalabra.blogspot.com/2012/09/domingo-25-to-b.html DOMINGO 25 TO B 2009 https://remoldapalabra.blogspot.com/2009/09/domingo-25-to.html

7 Domingo TO 2020 A

PORQUE NOS DOE A XENTE, QUEREMOS SER IGREXA EN SAÍDA Descarga o ficheiro
CANTO GOZOSOENTRADA: Seguirei os teus pasos (Nº 103) LECTURAS: O amor é o meirande (Nº 120) OFERTORIO: Misioneiro (Nº 115) COMUÑÓN: Eu soñei (Nº 58) ABRINDO OS OLLOS Se cadra hoxe máis ca nunca todas as persoas que conformamos a Igrexa de Xesús estamos chamadas a ser comunidade en saída. Xa pasaron os tempos nos que bastaba con agardar a que viñese a xente, os tempos nos que nos sentiamos protexidos nos nosos grupos burbulla. Agora, somos cada un e cada unha de nós quen temos que achegarnos á multitude ferida no camiño pola cultura do descarte, a unha multitude que perdeu a esperanza, a unha multitude que sofre polo sensentido de ter convertido a economía e o rendemento na area movediza sobre a que edificar a vida. Si. Hoxe máis ca nunca estamos chamadas e chamados a ser sal e luz, hospital de campaña, bálsamo que alivia e esperanza.
Deixemos que a frescura da Palabra resoe nos nosos oídos e cambie a maneira que temos…

1 Domingo Coresma 2020 A

Tempo de poñer o reloxo a punto: iguais e sen exclusións
Descarga o ficheiro
SINAL DE CORESMA Celebramos o primeiro domingo de coresma, e con el presentamos un sinal que nos pode ir axudando a marcar este tempo penitencial que comezamos o mércores da cinsa.
Propoñemos un reloxo como imaxe central. No interior do reloxo, escribimos: “CORESMA É TEMPO DE...”, ao redor da cal iremos cada domingo axuntando unha actitude que temos que ir reflexionando ao longo da semana.
Como neste primeiro domingo as mulleres crentes queren visualizarse e maniféstanse en varios puntos do país para mostrar o seu esquecemento e a pouca ou ningunha valoración polo seu traballo na Igrexa, queremos que a primeira actitude, que ha levar a non calar ante silencios aos que se somete á muller dentro da Igrexa, sexa a de REIVINDICAR. A partires dela, cada semana irán aparecendo: contemplar, dialogar, curar e confiar.
CANTO GOZOSO ENTRADA: Non vou so (Nº 60)
LECTURAS: As túas palabras, Señor (113) / Un novo sol sobr…