iii domingo de advento 2025
ADVENTO, TEMPO DE ESPERANZA
CANTO GOZOSO
o ENTRADA: Volve, Señor (Nº 90)
o LECTURAS: As túa palabras, Señor (Nº 113)
o OFERTORIO: Xesús chamado amigo (Nº 89)
o COMUÑÓN: Vén axiña visitarnos (Nº 86)
ESCOITA ACTIVA
Certamente, hai persoas para as que a próxima vinda de Xesús non é motivo de ledicia algunha. Porque, claro ....como poderán aledarse as persoas de corazón mesquiño, subidas na idolatría dos cartos, do poder, da fama?, como poderán aledarse persoas de corazón mediocre que esmagan e explotan?; como poderán aledarse as persoas de corazón duro que causan inxustizas e violencia?; como poderán aledarse as persoas de corazón soberbio, tan cheas de si mesmas que non teñen espazo para máis nada?, como poderá aledarse a xente agoreira que disfruta anunciando calamidades, xuízos e castigos, mostrando unha falsa imaxe dun Deus xusticeiro, rancoroso e vingativo?..................
E nós?. Se cremos verdadeiramente no amor infinito de Deus que o Neno nos trae, a vinda de Xesús será causa de alegría....
Así, pois empezamos a nosa celebración rebentando de esperanza e ilusión. Que se nos note!!!!!!!!!!!!!!!!!.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
· Polas veces nas que, diante dos que pensan distinto, respondemos con agresividade ou pechándonos en nós mesmos, SEÑOR, QUE NOS ABRAMOS Á CONVERSIÓN.
· Polas veces nas que non queremos pararnos a reflexionar e a contemplar os sinais de esperanza que hai ao noso redor, preferindo vivir nun laio permanente, CRISTO, QUE NOS ABRAMOS Á CONVERSIÓN.
· Polas veces nas que cando non vai a auga polo noso rego nos apartamos do mundo, sen querer pousar nel a esperanza que vén de Deus, SEÑOR, QUE NOS ABRAMOS Á CONVERSIÓN.
PALABRA REGALADA
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PROFECÍA DE ISAÍAS
Que se alegren o deserto e maila terra reseca,
que brinque de ledicia a estepa e que floreza!
Que, coma a lis, floreza abundantemente,
que brinque en exultante danza!
Concedéuselle a gloria do Líbano,
o esplendor do Carmelo e do Xarón.
Eles mesmos verán a gloria do Señor,
o esplendor do noso Deus.
Fortalecede as mans adormecidas,
e ponde firmes os xeonllos que tremen.
Dicídelles ós de corazón tímido:
"Collede ánimo, non temades.
Velaí o voso Deus.
Chega a vinganza, a recompensa de Deus.
Chega El mesmo, e salvaravos".
Entón abriranse os ollos dos cegos,
e os oídos dos xordos destaparanse.
Entón o coxo saltará coma un corzo
e a lingua do mudo cantará xubilosa.
e os rescatados do Señor volverán por ela,
entrarán en Sión con xúbilo,
felicidade eterna sobre as súas cabezas.
Conseguirán ledicia e felicidade,
pois o sufrimento e o pranto fuxirán.
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA CARTA DE SANTIAGO
Tede paciencia, irmáns, deica a volta do Señor. Reparade en como o labrego coa esperanza posta nos preciosos froitos da terra agarda con paciencia as augas temperás e as serodias. Tede tamén vós paciencia e collede folgos, porque o Señor axiña chegará. Non vos queixedes, irmáns, uns dos outros, para que non vos sentencien; mirade que o xuíz está xa á porta. No sufrimento e na paciencia, irmáns, seguide o exemplo dos profetas que falaron no nome do Señor.
Palabra do Señor .
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO
Xoán, oíndo falar na cadea das obras de Cristo, mandou os seus discípulos a lle preguntar:
- ¿Es ti o que ten que vir ou esperamos a outro?
Respondeulles Xesús:
- Ide e contádelle a Xoán o que estades oíndo e vendo: os cegos ven e os coxos andan, os leprosos fican limpos e os xordos oen, os mortos resucitan e ós pobres estáselles anunciando a Boa Nova. ¡E ditoso quen non se escandalice de min!
Non ben se foron eles, comezou Xesús a falar de Xoán á xente:
- ¿Que fostes ver ó deserto?: ¿unha cana abaneada polo vento? Pois logo, ¿que fostes ver?: ¿un home vestido con roupas finas? Pero os que visten roupas finas están nos pazos dos reis. Pois logo, ¿a que saístes?: ¿a ver un profeta? Si, e abofé que moito máis ca un profeta. Este é de quen está escrito:
Olla, mando o meu mensaxeiro diante de ti,
para que prepare o teu camiño.
Tede por seguro que non naceu de muller ninguén meirande ca Xoán Batista, aínda que o máis pequeno no Reino dos Ceos é meirande ca el.
PALABRA DO SEÑOR
OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN
ü Son moitos os desertos desde os que imos medrando na sociedade actual. Investimos, erroneamente, todos os nosos esforzos en posuír, acaparar, atesourar.... esquecéndonos de que hai outros valores moito máis importantes. O termo, mesmo ás veces tan prostituído, de “crise de valores”, do que tanto escoitamos falar nos medios de comunicación é tan certo como que hoxe estamos celebrando o terceiro domingo do advento. A crise de valores, o crer que o podemos todo, o pensar de xeito individual esquecendo que somos comunidade, está na orixe da rotura do tecido social á que estamos asistindo. Nunca coma hoxe as persoas estivemos tan orfas, tan baleiras, tan agoniadas, tan necesitadas de vivencia interior. Temos o material; si, pero imos descubrindo que con iso non nos chega, que nos falta algo que nos leva a mirar ao lonxe, que vaia enchendo de sentido e razón a vida. Por que non acabamos de entender?. Por que diante da gran pobreza do desacougo e da desesperanza, non somos capaces de mirar cara Ti para camiñar xuntos polo vieiro do amor que nos marcaches?. Por que seguimos extraviando o noso rumbo?.
ü Dunha cousa temos certeza: Igrexa e mundo camiñamos cara un futuro. Ás veces, no noso camiño, vémonos atacados polo mal, a crise, a inxustiza, o desánimo..... Ante o ataque, moitas veces temos a tentación de pecharnos, de radicalizar a nosa postura, de non abrirnos ó diálogo, laiándonos de tempos pasados e condenando ó presente a ser un tempo sen salvación. Porén, o papel da Igrexa , o papel de cada unha e cada un de nós en tanto somos Igrexa, ten que ser o de persoas mensaxeiras dunha Boa Nova: Cristo xa vén botarnos unha man: os cegos ven, os xordos escoitan, os mortos resucitan.... En que medida somos conscientes na nosa vida da presenza de Cristo?. En que medida somos mensaxeiras da Boa Nova?. En que medida vivimos a esperanza?. En que medida nos deixamos levar polo desánimo pensando que isto non ten sentido, que é inútil o noso traballo ou que non paga a pena apostar a nosa vida polo Reino?. Hoxe a Palabra dinos alto e claro algo que moitos dentro da nosa Igrexa esqueceron: o presente tamén é tempo de salvación: Cristo está aquí, vén salvarnos dispersando o mal e poñéndonos en camiño. Non podemos quedar atrás, non podemos quedar parados, non podemos vivir crispando e enranciando. Hai moito que facer.
ü Porque non esperamos a outro, que o camiño deste Advento nos vaia pondo en actitude de avanzar, de mirar cara adiante, de non deixarnos contaxiar dos baleiros e dos desertos que fan que algúns non sintan a ledicia de abrirche a porta agora que chegas e chamas. Por iso, tamén nós, queremos anunciar que os coxos andan, que os cegos ven e que os xordos oen. Pois é esta a gran noticia que Deus nos anunciou e que nós non podemos nin queremos renunciar nin a vivir e a anunciar.
Porque o amor é a mellor das respostas coas que podemos prepararnos para acollerte, dicímosche xuntos:
CHEGA DEUS: ABRÁMOSLLE O NOSO CORAZÓN
Pola Igrexa, para que transmitamos unha mensaxe liberadora, cargada de esperanza e de ledicia, que faga posible as palabras de Isaías, OREMOS.
CHEGA DEUS: ABRÁMOSLLE O NOSO CORAZÓN
Polas nosas comunidades, para que acompañemos o camiño de todas as persoas con sinais do Reino: escoitando, visitando; axudando, acompañando, sementando a vida que vén de Deus, OREMOS.
CHEGA DEUS: ABRÁMOSLLE O NOSO CORAZÓN
Para que botemos fóra de nós o medo que nos paraliza e nos acomplexa, e teñamos o valor de aceptar a responsabilidade de sermos persoas mensaxeiras de esperanza e amor, OREMOS.
CHEGA DEUS: ABRÁMOSLLE O NOSO CORAZÓN
Señor, que saibamos ir deixando atrás canto nos fai seguir camiñando na escuridade e impedindo poder comezar a descubrir que a luz é esperanza e máis amor. P.X.N.S. Amén.
Neste terceiro domingo de Advento queremos, Señor:
que a alegría reborde no corazón de cada un e cada unha de nós,
que a forza do Espírito nos alente para non deixarnos vencer polo desánimo;
que as nosas actitudes non transmitan pesimismo, desesperanza ou derrotismo;
que as palabras que cambian o corazón non se convertan en baleiras,
para que cando digamos: paz, xustiza, solidariedade, igualdade e liberdade as convertamos nos vimbios para construír o berce quentiño do noso corazón.
Comentarios