Ir al contenido principal

Defuntos 2017


QUÉDATE, SEÑOR, CONNOSCO

CANTO GOZOSO

ENTRADA: Que o Señor para sempre che abra as portas do paraíso
LECTURAS: Pai, Pai, póñome nas túas mans
OFERTORIO: Ergo os meus ollos (Nº 112)
COMUÑÓN: Se o Señor resucitou (Nº 85B)

ESCOITA ACTIVA

Lembramos e encomendamos hoxe aos nosos familiares, amigos e veciños que xa non están fisicamente ao noso lado. Non están fisicamente; pero seguro que seguen a estar no noso pensamento, no noso corazón, e nas miradas que tantas veces facemos das persoas e cousas que a eles nos uniron.
A súa lembranza está presente porque foron deixando pegada na nosa vida, por iso non queremos esquecel@s. É esta a razón que tamén nos trae ata a igrexa este día: seguir compartindo a súa presenza por medio e a través da oración. Unha oración que queremos que sexa comunitaria e compartida desde a fe e a esperanza que a tod@s nos une en Cristo.
Abramos logo o corazón para celebrar, compartir e participar xunt@s desta experiencia de fe que nos axuda a manter viva a lembranza dos nosos seres queridos. Facémolo co convencemento de que están ao lado de Deus, onde , tamén nós, un dia estaremos.

CORAZÓN MISERICORDIOSO

*      Por deixar que entre a tristura no noso corazón; SEÑOR, CAMIÑA SEMPRE CON NÓS.
*      Por impedir que a túa Palabra transforme o noso corazón, endurecido pola falta de humildade; CRISTO, CAMIÑA SEMPRE CON NÓS.
*      Por deixarnos levar do ambiente, que renega de Ti e che dá as costas; SEÑOR, CAMIÑA SEMPRE CON NÓS.

A PALABRA

PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PRIMEIRA CARTA DE XOÁN
Benqueridos irmáns e irmás:
Vede o moito que nos quixo o Pai, para nos chamarmos fillos de Deus e sérmolo de verdade. Por iso o mundo non nos recoñece: porque tampouco non o recoñeceu a El. Meus amigos, xa somos fillos de Deus, pero aínda non está á vista o que seremos; sabemos que cando Xesús apareza, nós seremos coma El, xa que o veremos tal e como é. Todo o que ten posta en Xesús esta esperanza, trata de vivir unha vida limpa, para ser limpo coma El.

PALABRA DO SEÑOR
PROCLAMACIÓN DA BOA NOVA DO NOSO SEÑOR XESUCRISTO SEGUNDO XOÁN
Dilles Xesús ós seus discípulos:
-   Chegou a hora de que se manifeste a gloria do Fillo do Home. Éche ben certo: se o gran de trigo cae na terra pero non morre, quedará el só; pero se morre, dará froito abondoso. Quen ama a súa vida, pérdea; mais quen aborrece a súa vida neste mundo, poñeraa a salvo para unha vida eterna. Se algún quere servirme, que me siga; e alí onde estou eu, estará tamén o meu servidor. Se alguén me serve, hao honrar o Pai. Agora o meu espírito está triste. E que hei dicir: Pai, sálvame desta hora? Pero se para iso cheguei a esta hora! Pai, glorifica o teu Nome.
PALABRA DO SEÑOR

OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN

·      Ter a vida eterna, dicíanos a primeira lectura. Si, este é o desexo de cantos nos chamamos e sentimos crentes: poder gozar desa eternidade ao lado de Deus e dos seres queridos cos que fomos compartindo a vida, ledicias e tristuras; gozos e sombras, proxectos e desilusións... Este desexo hoxe queremos celebralo rezando xuntos por tod@s el@s, sen excepción nin exclusión. Aos ollos de Deus a misericordia é moito máis grande ca o rancor, a envexa ou a dureza de corazón que ás veces nos impidne esquecer e dar pasos de esperanza cara adiante.. Por iso, ante a tristura e desilusión da súa ausencia, Deus ofrécenos a posibilidade de compartir xunt@s este momento de oración e fe, para sentil@s ao noso lado. A morte xa foi, acheguémonos logo a el@s desde a perspectiva da vida nova que xa comezaron, e que un día tamén chegará para nós.
·      E entón, coma eles hoxe, viviremos na esperanza e mais na paz. Isto pide de nós un esforzo permanente por non caer na desgana, na rutina ou na perda de ilusión e gañas de facer cousas cos e polos demais. É a nosa tarefa, vén sendo o contido do fardo da nosa vida, un fardo que temos que ir enchendo co noso actuar para, seguindo ao Mestre, pasar facendo o ben. Sen envexa, sen celos, sen urxir á discrepancia, senón buscando a unión, porque isto é misericordia; a misericordia á que nos chama e nos pide Deus. Por que entón no canto de facer o ben, de alegrarnos cos demais, insistimos, unha e outra vez, en sermos construtores de enfrontamentos, comentarios dolorosos e negación do sorriso e a colaboración de paz? Para que rezar se logo canto dicimos cos beizos negámolo cos feitos? Deus, ofrecéndonos a esperanza da resurrección, estanos a chamar por un camiño distinto a este. Por que non lle prestamos atención? Preguntémonos que é o que nolo impide.
·      Fagamos o posible para que o gran de trigo podreza no noso corazón dando froito; aprendamos a morrer nós para que vivan os outros; deixemos de teimar en ter sempre a razón, e fagamos o posible en ceder para compartir; escoitar para camiñar xunt@s e pedir perdón para poder entendernos e renacer á alegría do corazón e da vida. Tomemos en serio a glorificación de Deus que non nos vai chegar por moito rezo, senón pola capacidade de facer da oración vida e agradecemento. Que a esperanza que hoxe nos xunta aquí para rezar pol@s defunt@s, nosos e dos demais, vaia dando o mellor dos froitos: a acollida de Deus e o servizo aos demais.

FRATERNIDADE ORANTE

Porque queremos celebrar comunitariamente a esperanza na resurrección dicimos xunt@s:
QUE PARTICIPEMOS CONTIGO DA PAZ DA TÚA GLORIA
¨    Para que a Igrexa non deixe nunca de anunciar, coas súas palabras e os seus feitos, que o Deus de Xesús é un Deus de esperanza e vida; OREMOS.
QUE PARTICIPEMOS CONTIGO DA PAZ DA TÚA GLORIA
¨    Para que nas nosas comunidades manteñamos sempre viva a lembranza agradecida e orante dos nosos familiares, veciños e amigos que foron deixando pegada en nós, OREMOS.
QUE PARTICIPEMOS CONTIGO DA PAZ DA TÚA GLORIA
¨    Para que na nosa vida non nos deixemos arrebatar a esperanza que nos une aos irmáns que nos fará descansar un día, e para sempre, en Ti; OREMOS.
QUE PARTICIPEMOS CONTIGO DA PAZ DA TÚA GLORIA
Acolle, Señor, canto hoxe poñemos nas túas mans ao lembrar aos noso seres queridos defuntos que camiñaron ata a casa común da túa gloria. P.X.N.S. Amén.

MIRADA DIFERENCIADA

Sinalaches unha parte da viña e dixéchesnos: “vinde e traballade”.
Mostráchesnos unha mesa baleira e dixéchesnos: “enchédea de pan”.
Presentaches un campo de batalla e dixéchesnos: “construíde a paz”.
Sacáchesnos ao deserto co amencer e dixéchesnos: “erguede a cidade”.
Puxeches unha ferramenta nas nosas mans e dixéchesnos: “é tempo de crear”.
Escoita ao mediodía o rumor do traballo co que a o ser humano se afana na túa herdade e crece cada día entre as súas mans a obra das túas mans.

Comentarios

Entradas populares de este blog

5 Domingo TO B 2018

PERSOAS LOITADORAS, NON SUFRIDORAS Descarga o ficheiro
CANTO GOZOSO
öENTRADA: Amigos nas penas
öLECTURAS: O Señor é o meu pastor (Nº 27)
öOFERTORIO: Acharte presente na vida (Nº 51)
öCOMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55)
PARA NON PERDER O PASO
Cando unha cousa non nos serve, cando non ten nada que poidamos obter dela, deixámola de lado. Na nosa vida de fe, ocorre que moitas veces estamos ermos: non sentimos nada e somos incapaces de poñer en relación canto rezamos co que facemos cada día. Deste xeito, pouco a pouco, váisenos apagando a chama da fe e convertemos todo o que di relación con ela en puro e simple costume, comercio, acto social ou tradición, inda que ás veces o queiramos revestir de cultura para poder mantelo.
Fronte desta situación, os textos que hoxe imos proclamar chámannos a non deixarnos caer nesta tentación, a esforzarnos por non deixar que esmoreza a esperanza, a aprender a gozar do moito que nos enriquece e aporta a fe. Non imos solos, temos un amigo ao noso lado: Xesús. Deixemos…