Ir al contenido principal

Pentecoste 2018 B

POR AGASALLARNOS CUNHA IGREXA POLIÉDRICA.... 
GRAZAS, SEÑOR!!!!!!!!!!!!!!
Descarga o ficheiro
O modelo está no poliedro,  
que reflicte a confluencia de todas as parcialidades,  
que nel conservan a súa orixinalidade (EG 236) 

CANTO GOZOSO 

  • ENTRADA: Camiñando pola vida (Nº 9) 
  • ASPERSIÓN: A auga do Señor (Nº 125) 
  • LECTURAS: Manda o teu Espírito(Nº 126) 
  • OFERTORIO: Eu soñei (Nº 58)  
  • COMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55) 

PARA NON PERDER O PASO

Moitas veces cústanos entender –e xa non digamos aceptar- que non todo o mundo pensa e actúa coma nós; sen decatarnos de que se todas as persoas foramos do mesmo equipo de fútbol, da mesma asociación, do mesmo partido político ou do mesmo sindicato, non teríamos variedade e seriamos monocromáticas.  
Este fenómeno tamén se pon de manifesto na nosa vida de fe: non nos afacemos á pluralidade, pensamos que só hai unha linguaxe para falarmos de Deus. Porén, a festa que hoxe celebramos fálanos de moitas melodías, dun poliedro que, como di Francisco, recolle a confluencia de todas as parcialidades que nel conservan a súa orixinalidade e no que nada se disolve, nada se destrúe, nada se domina, todo se integra. 
A través do don do Espírito lémbrasenos que Deus fai posible o milagre de entendérmonos non só “malia a”, senón “grazas” ás diferenzas. Que esta celebración que agora comezamos nos faga caer na conta de que é o Espírito quen anima a nosa vida e fai posible esta pluralidade dentro da unidade. 

CO CORAZÓN FERIDO 

(Dentro deste momento do perdón, se así nos parece ben, podemos asperxer á comunidade; expresando con este xesto que a resurrección de Xesús confórmanos co noso bautismo e renóvanos permanentemente). 

    • Porque non acabamos de entender que a pluralidade dentro da Igrexa é un agasallo do Espírito e unha riqueza, SEÑOR, MANDA O TEU ESPÍRITO. 
    • Porque aínda que tod@s nós fomos bautizad@s nun mesmo Espírito, ás máis das veces estamos ben lonxe de formarmos un só corpo, deixándonos levar polas divisións, CRISTO, MANDA O TEU ESPÍRITO. 
    • Porque lle prestamos pouca atención ao Espírito, que segue a mandarnos mensaxes de esperanza, invitándonos a superar a nosa estreiteza de miras, SEÑOR, MANDA O TEU ESPÍRITO. 

UNHA PALABRA QUE AGROMA 

  • ESPÍRITO QUE ALENTA A NOSA VIDA: Cantas veces temos escoitado ou mesmo dito esta afirmación... Porén, qué lonxe estamos de crela de verdade, de ser conscientes disto. A chegada do Espírito prometido, cincuenta días despois da Pascua, significou para os discípulos a fin do medo, do temor, e mesmo das dúbidas... comezaron a falar. Para uns estaban bébedos; para outros, loucos; seguro que os ben pensantes pensarían que buscaban desestabilizar e crear enfrontamento e división. O de sempre. Malia iso... abríronse as portas. Hoxe nós, coma daquela os discípulos, tamén precisamos que alguén nos sacuda, que nos espabilen, porque quedamos parad@s polo medo ou o, o que ás veces é peor, polo pasotismo e pola apatía; sen deixar que este Espírito que temos recibido no bautismo cuestione a nosa vida, abrindo fiestras e portas para deixar que entre aire novo e nos refresque do noso adormecemento. Temos que deixar que varra os nosos medos: medo porque somos pouc@s, medo porque perdemos influenza na sociedade, medo porque nos agonía o futuro, medo porque non vemos o camiño claro, medo....Veña, xa está ben!!!!: Tomemos conciencia da nosa misión, superemos dificultades, deixemos atrás diferenzas, rememos na mesma dirección.... Déusenos a forza do Espírito, que se note!!!. 

  • ESPÍRITO QUE NOS FAI PLURAIS NA UNIDADE: Porque o Espírito distribúe os seus dons con abundancia e xenerosidade, e estes dons non son iguais, pero compleméntanse. “Cadaquén escoitaba falar na súa lingua nai das marabillas de Deus”, dísenos hoxe na lectura do libro dos Feitos. A máis linguas non veu máis confusión, como acontecera noutro tempo en Babel, cando o home quixo ser coma Deus. En Pentecostes Deus facía posible o entendemento nas diferenzas. Pentecostes simboliza un mundo plural pero acorde, unha comunidade na que cadaquén temos unha función diferente, pero igual de importante para o ben común. Canto camiño nos queda por andar!. Porque claro, é tan tentador ser actor, non mover nin un dedo, botarlle a culpa aos demais das cousas que non se fan ou que se fan mal.... que non nos decatamos de que na Igrexa, nas nosas comunidades, tod@s estamos chamad@s a participar, ofrecendo ideas, facendo propostas e colaborando para que sexan máis vivas, abertas e renovadoras. Só respectándonos e axudándonos, como membros dun mesmo corpo, descubrirémonos complementarios e valiosos nas diferenzas. A que esperamos?. 

  • ESPÍRITO QUE NOS MOVE A DAR TESTEMUÑO: E ese Espírito que quere ser para nós alento, forza, novidade... móvenos a dar testemuño. Porque se a semana pasada a pregunta que se nos plantexaba era que facedes aí parad@s?, hoxe dásenos a resposta. “Coma o Pai me mandou a min, así vos mando eu a vós”. O Espírito fai que sexamos apóstolos, testemuñas, enviad@s do Resucitado. Converte a nosa vida nun canto de acción de grazas a Deus por ternos escollido para sermos os seus instrumentos, para, coas nosas palabras e os nosos feitos, ilusionar, contaxiar, apostar porque outro mundo é posible, que hai esperanza, que o presente tamén é tempo de salvación. Non pechemos a fiestra do noso corazón e deixemos que a súa brisa esperte a nosa vida para rachar cadeas. 

DESDE A ORACIÓN COMPARTIDA 

Abríndonos á forza do Espírito, poñemos a nosa vida nas mans de Deus para que a alente e acompañe, dicindo: 
DANOS O TEU ESPÍRITO DE AMOR 
  • Pola Igrexa, que como ben nos lembra Paulo, formamos tod@s @s bautizad@s, para que non deixemos que ninguén tome decisións por nós, senón que, axudad@s polo Espírito, sexamos autónomos, coherentes e adultos, OREMOS. 
DANOS O TEU ESPÍRITO DE AMOR 
  • Polas nosas comunidades, para que nunca rexeitemos a quen pensa, actúa ou fala distinto, senón que valoremos estas diferenzas como agasallo do Espírito, OREMOS. 
DANOS O TEU ESPÍRITO DE AMOR 
  • Por cada un e cada unha de nós, para que a nosa linguaxe sexa a da palabra, a do testemuño, a da coherencia, a da comprensión e o achegamento, a do respecto... que nos permiten comprender a todas as persoas, OREMOS. 
DANOS O TEU ESPÍRITO DE AMOR 
Grazas, Señor, por ternos dado o teu Espírito, que está sempre pronto para alentar e acompañar a nosa vida. P.X.N.S. 

PARA QUE TODOS SINTAMOS A LEDICIA DO COMUNITARIO 

Saiamos dos nosos templos 
para ser as súas testemuñas no medio do mundo!. 
Sexamos a  expresión viva da amabilidade de Deus: 
amabilidade nas nosas caras, 
amabilidade nos nosos ollos, 
amabilidade no noso sorriso, 
amabilidade na nosa tarefa cotiá e na nosa loita. 
Nós somos as súas mans para construír un mundo novo, 
onde haxa máis fraternidade e xustiza. 
Nós somos os seus beizos para anunciar aos pobres 
a boa nova da liberdade. 
Nós somos os seus pés para acudir ao lado  
de tantos moz@s e nen@s, homes e mulleres, 
que necesitan palabras e xestos de ánimo. 
Saiamos dos nosos templos! 
Vaiamos máis lonxe, 
levando a tenrura no noso actuar 
e a ledicia de canto temos celebrado. 
E fagámolo convencid@s de que o Espírito vai con nós!

Comentarios

Entradas populares de este blog

5 Domingo TO B 2018

PERSOAS LOITADORAS, NON SUFRIDORAS Descarga o ficheiro
CANTO GOZOSO
öENTRADA: Amigos nas penas
öLECTURAS: O Señor é o meu pastor (Nº 27)
öOFERTORIO: Acharte presente na vida (Nº 51)
öCOMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55)
PARA NON PERDER O PASO
Cando unha cousa non nos serve, cando non ten nada que poidamos obter dela, deixámola de lado. Na nosa vida de fe, ocorre que moitas veces estamos ermos: non sentimos nada e somos incapaces de poñer en relación canto rezamos co que facemos cada día. Deste xeito, pouco a pouco, váisenos apagando a chama da fe e convertemos todo o que di relación con ela en puro e simple costume, comercio, acto social ou tradición, inda que ás veces o queiramos revestir de cultura para poder mantelo.
Fronte desta situación, os textos que hoxe imos proclamar chámannos a non deixarnos caer nesta tentación, a esforzarnos por non deixar que esmoreza a esperanza, a aprender a gozar do moito que nos enriquece e aporta a fe. Non imos solos, temos un amigo ao noso lado: Xesús. Deixemos…

1 Coresma 2018

A fe non é un comercio, inda que algúns que teñen como misión achegárnola a convertan nunha profesión de taxa e estipendio

Descarga o ficheiro SINAL DE CORESMA Comezamos o tempo de Coresma. Un tempo forte que a liturxia católica volve ofrecernos para celebrar a Pascua co corazón e as actitudes dispostas a non deixarnos levar da rutina nin polo desacougo. Por iso, en tempos de reciclaxe, reutilización e redución, queremos que a árbore que no Advento nos invitaba a desprendernos das pedras escurecidas da nosa vida, nos axude ao longo desta Coresma a tomar conciencia de que non pode haber esperanza pascual se deixamos que se adhiran a nós as pedras que nos ennegrecen e nos afastan da forza e da alegría da fe. Cada domingo colocaremos ao redor da árbore unha pedra que nos lembrará que se non poñemos esforzo acabaremos facendo da fe irrelevancia en cada un de nós. Neste primeiro domingo a chamada de atención é para que non fagamos da fe un comercio. CANTO GOZOSO oENTRADA: Misioneiro (Nº 115) oLEC…