Ir al contenido principal

Trindade 2018

CELEBREMOS QUE DEUS É SEMPRE
COMUNICACIÓN POR, DESDE E CON AMOR

RV6758_ArticoloDescarga o ficheiro

CANTO GOZOSO
  • ENTRADA: Vaiamos ao altar (Nº 133)
  • LECTURAS: Cantade ao Señor (Nº 23)
  • OFERTORIO: Gracias, Señor (Nº 34)
  • COMUÑÓN: O amor é o meirande (Nº 120)
PARA NON PERDER O PASO
Temos escoitado moitas veces que Deus é amor. Un amor que se vai despregando a todas as persoas e situacións polas que o mundo, casa común, vai vivindo. Este amor adquire lugar no calendario litúrxico coa festa deste domingo: a Santísima Trindade. Con ela as persoas crentes no Deus de Xesús queremos poñer de manifesto que todo amor, cando é auténtico, é comunicación, proxección cara aos demais e experiencia de relación. Todo o contrario do individualismo ou da vivencia egoísta e pechada da fe.
Estas afirmacións fannos poñer a mirada no noso mundo para pedir perdón por todas as veces nas que as persoas cristiás non temos feito do amor comunicación en comuñón, senón interese persoal. Todas esas veces que foron derivando en actitudes de falta de compromiso, adecuación do Evanxeo ao interese material ou á comodidade.
Porque Deus non é manipulable e rexeita todo intento de manipulación no seu nome, comecemos a celebración desta mañá agradecendo o amor que Deus nos vai mostrando como Pa/Nai que nos deixa o seu proxecto desde a encarnación do seu Fillo continuado pola presenza e alento do Espírito Santo entre nós.
CO CORAZÓN FERIDO
·      Porque a nosa vida acumula máis egoísmo que amor; SEÑOR, QUE NON NOS PECHEMOS NO INDIVIDUALISMO.
·      Porque sabemos por onde ti nos pides que camiñemos, inda que moitas veces o ignoramos; CRISTO, QUE NON NOS PECHEMOS NO INDIVIDUALISMO.
·      Porque nos chamas sempre a superar a desconfianza na maneira de achegarnos aos demais; SEÑOR, QUE NON NOS PECHEMOS NO INDIVIDUALISMO.
UNHA PALABRA QUE AGROMA
ü Rematados os cincuenta días pascuais, os textos da Palabra de Deus que temos proclamado este domingo da Santísima Trindade, inciden na necesidade que temos como crentes de non romper a unión entre o que facemos no noso xeito de actuar e o que cremos. Fe e vida van intimamente unidas e retroaliméntanse continuamente en reciprocidade. O Deus Pai/Nai que sae ao encontro de Israel é o mesmo Deus que en Xesús asume a nosa condición humana e vai deixando pegadas de humanidade na súa persoa, no seu proxecto; e ese mesmo Deus faise presente na vida da Igrexa alentando proxectos de solidariedade e compromiso social no noso mundo. A festa de hoxe lémbranos que a fe supón unha actitude proactiva para converter a creatividade en iniciativas que fagan agromar sorrisos nas persoas e denunciar calquera intento de poñer a Deus como medio para obter intereses particulares e individuais. Nestes días temos visto como o papa Francisco reuniu en Roma a todos os bispos de Chile para rezar xuntos e pedir perdón por non ter sido verdadeiramente pastores ao servizo das súas comunidades, senón protectores do seu “status” de poder e carreirismo interesado e ao servizo, non dos que máis e mellor teñen entregado a súa vida ao servizo da causa de Xesús, senón da corrupción da amizade. Fronte a esta tentación consentida, o papa volve a insistir no feito de que a Igrexa só terá razón de ser no mundo se se fai crible e verdadeiramente ao servizo das persoas, especialmente das necesitadas e excluídas. As débiles e incomprendidas do noso tempo. Un tempo que temos que vivir con espírito profético e de denuncia de todo canto escureza, eclipse ou tape que é Xesús e a súa mensaxe o que ten que mover o labor dos que decidiron facer da súa vida un servizo ao mundo. Como ser casa común se seguimos empeñados en mirar e protexer o noso, e non defender o que tod@s?
ü Se eliximos a Deus como herdade, como rezabamos no salmo, o camiño da felicidade ha estar presente en cada un dos pasos que os que nos chamamos crentes imos dando cada día. Porque a felicidade non é unha palabra baleira que utilizamos a modo de recurso, senón actitude permanente que nos converta, alí onde esteamos, en embaixadores da historia de amor de Deus con nós. Unha historia de amor! Que frase máis recorrente. De verdade podemos dicir que a nosa relación con Deus, pasando polo noso modo de tratarnos uns aos outros, é unha historia de amor? Unha historia de gozo, compromiso, entrega, solidariedade e creatividade a favor das causas nobres e xustas da nosa parroquia, do noso Concello, da nosa Comunidade autónoma, do noso País... do noso centro de traballo? As historias de amor non son contos cheos de sentimentalismo sensibleiro, que nos fan lacrimar os ollos, senón compromiso, esixencia e entrega xenerosa coas persoas, e as súas causas, que van quedando esquecidas e abandonadas nas beiras dun mundo que se nega moitas veces a mirar para os lados.
ü Deixémonos logo, como lle dicía Paulo aos romanos, guiar polo espírito de Deus. Ese Espírito que reforza a súa presenza en nós en cada un dos sacramentos, “sinais do achegamento de Deus”, e nos fai tomar conciencia de que a nosa filiación convértenos a tod@s, sen exclusión de continente, raza, lingua ou formación académica, en irmáns e irmás. Unha irmandade que temos que ir poñendo en valor comprometéndonos nas causas que busquen o que nos iguala e pon na mesma liña de respecto e honestidade. Non é a nosa unha filiación froito do interese, senón do amor. Ese amor, como cantamos tantas veces, é o meirande dos dons que del temos recibido. Vaiamos e fagamos, como nos dicía Xesús no Evanxeo de hoxe, co noso testemuño discípul@s dese amor no noso mundo, sen caer na xustificación fácil de utilizar a fe para o noso propio interese individual. Porque El vai estar con nós sempre, non renunciemos endexamais a esta fermosa tarefa!
DESDE A ORACIÓN COMPARTIDA
Porque o amor de Deus foi agrandando os nosos corazóns, dicimos agradecid@s:
GRAZAS POLO AMOR DERRAMADO EN NÓS
v Para que sexamos unha Igrexa do amor e desde o amor, que sabe pedir perdón polos seus erros e confiar e favorecer as causas que buscan a xustiza do amor de Deus; OREMOS.
GRAZAS POLO AMOR DERRAMADO EN NÓS
v Para que nas nosas comunidades non teñamos medo a acoller e valorar propostas e iniciativas que unen e fan da colaboración camiño de encontro e felicidade, OREMOS.
GRAZAS POLO AMOR DERRAMADO EN NÓS
v Para que as nosas sexan sempre propostas creativas e ilusionantes que saben levar paz aos corazóns alporizados e alegría aos ollos entristecidos, OREMOS.
GRAZAS POLO AMOR DERRAMADO EN NÓS
Señor, acolle e alenta, cada día, o noso proxecto de amor para cos demais. P.X.N.S. Amén.
PARA QUE TOD@S SINTAMOS A LEDICIA DO COMUNITARIO
A solemnidade litúrxica, dixo Francisco, “ao tempo que nos fai contemplar o misterio estupendo –do cal provimos e cara onde imos– renóvanos a misión de vivir a comuñón con Deus e entre nós, sobre o modelo da comuñón trinitaria. Non estamos chamados a vivir “os uns sen os outros, por riba ou contra os outros”, senón “os uns cos outros, polos outros e nos outros”. Isto significa, “acoller e testemuñar concordes á beleza do Evanxeo; vivir o amor recíproco e cara todos, compartindo alegrías e sufrimentos, aprendendo a pedir e conceder o perdón, valorizando os diversos carismas, baixo a guía dos Pastores... Encomendásenos a tarefa de edificar comunidades eclesiais que sexan cada vez máis familia, capaces de reflectir o esplendor da Trindade e de evanxelizar, non só coas palabras, senón coa forza do amor de Deus, que habita en nós”.
                  (2015/05/31/el-misterio-de-la-comunion-trinitaria-explicado-por-el-papa/)
-->

Comentarios

Entradas populares de este blog

5 Domingo TO B 2018

PERSOAS LOITADORAS, NON SUFRIDORAS Descarga o ficheiro
CANTO GOZOSO
öENTRADA: Amigos nas penas
öLECTURAS: O Señor é o meu pastor (Nº 27)
öOFERTORIO: Acharte presente na vida (Nº 51)
öCOMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55)
PARA NON PERDER O PASO
Cando unha cousa non nos serve, cando non ten nada que poidamos obter dela, deixámola de lado. Na nosa vida de fe, ocorre que moitas veces estamos ermos: non sentimos nada e somos incapaces de poñer en relación canto rezamos co que facemos cada día. Deste xeito, pouco a pouco, váisenos apagando a chama da fe e convertemos todo o que di relación con ela en puro e simple costume, comercio, acto social ou tradición, inda que ás veces o queiramos revestir de cultura para poder mantelo.
Fronte desta situación, os textos que hoxe imos proclamar chámannos a non deixarnos caer nesta tentación, a esforzarnos por non deixar que esmoreza a esperanza, a aprender a gozar do moito que nos enriquece e aporta a fe. Non imos solos, temos un amigo ao noso lado: Xesús. Deixemos…

1 Coresma 2018

A fe non é un comercio, inda que algúns que teñen como misión achegárnola a convertan nunha profesión de taxa e estipendio

Descarga o ficheiro SINAL DE CORESMA Comezamos o tempo de Coresma. Un tempo forte que a liturxia católica volve ofrecernos para celebrar a Pascua co corazón e as actitudes dispostas a non deixarnos levar da rutina nin polo desacougo. Por iso, en tempos de reciclaxe, reutilización e redución, queremos que a árbore que no Advento nos invitaba a desprendernos das pedras escurecidas da nosa vida, nos axude ao longo desta Coresma a tomar conciencia de que non pode haber esperanza pascual se deixamos que se adhiran a nós as pedras que nos ennegrecen e nos afastan da forza e da alegría da fe. Cada domingo colocaremos ao redor da árbore unha pedra que nos lembrará que se non poñemos esforzo acabaremos facendo da fe irrelevancia en cada un de nós. Neste primeiro domingo a chamada de atención é para que non fagamos da fe un comercio. CANTO GOZOSO oENTRADA: Misioneiro (Nº 115) oLEC…