QUEN DIXO QUE TI ES O TRIGO? EN NÓS TAMÉN CONVIVEN O TRIGO E O XOIO. CANTO GOZOSO ENTRADA: Con ledicia vamos todos ao altar (Nº 2) LECTURAS: Escoita ao Señor (Nº 15) OFERTORIO: Grazas, Señor, na mañá (Nº 34) COMUÑÓN: Pan do ceo, pan de vida (Nº 53) OLLOS ABERTOS Sigue Xesús falando de sementes e de sementeiras no Evanxeo; e faino para lembrarnos que vivimos nun mundo onde o ben e o mal non van por camiños separados, senón que medran enredados na mesma terra, na mesma vida, e moitas veces, dentro do noso mesmo corazón. Vimos aquí para que a Palabra nos ensine a distinguir o que constrúe do que destrúe, e para pedir a forza necesaria para seguir apostando polo trigo, porque aínda que por veces pareza que o xoio nos vai gañar a partida, o Reino segue medrando lento pero imparable. CORAZÓN MISERICORDIOSO · Polas veces nas que o xoio da precariedade, do abuso de poder e da indiferenza asfixian a dignidade de tanta xente; e nós permitimos que o sistema siga o seu curso; SEÑOR, DÁNOS...
XERAR VIDA NUN MUNDO DE PEDRA: O DESAFÍO DE ESCOITAR CANTO GOZOSO ENTRADA: Que ledicia a miña (Nº 4) LECTURAS: Señor Xesús (Nº 52) OFERTORIO: Sementar, sementarei COMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55) OLLOS ABERTOS Hoxe sentamos arredor dunha parábola que nos fala de terra, de semente e, sobre todo, de como nos abrimos á vida. Ás veces, imos polo mundo como se fósemos un terreo compactado: pasamos por todo sen que nada nos penetre, ou deixamos que o abrollo das nosas propias preocupacións nos asfixie por dentro. A Palabra de hoxe non nos vén dar unha lección de xardinaría, vén cuestionar como estamos acollendo o que nos rodea. Para iso móstranos a tríade que sostén a esperanza: 1. Escoitar: Esa capacidade de calar o noso ruído interno para poder acoller, sen xuízos, a voz que nos chama a ser máis humanos. 2. Sementar: Ese compromiso de manchar as mans na terra do noso bloque de pisos, na nosa familia ou na nosa rúa, sen medo a que nos chamen ilusos. 3. Esperar: Es...