Xornada do DOMUND 2024
IDE E CONVIDADE A TOD@S AO BANQUETE
Cantos
Entrada.- Camiñando pola vida ( )
Lecturas.- Eu sei de quen me fiei ( )
Ofertorio.- Grazas, Señor, graciñas ( 50)
Comuñón.- Ide e pregoada. ( 55)
Ollos abertos e oídos atentos
Celebramos neste domingo a Xornada Mundial das Misións, o día do DOMUND, como adoitamos dicir habitualmente. Unha xornada na que como Igrexa queremos mostrar a universalidade da fe e o compromiso coa misión encomendada por Xesús aos apóstolos, e a todas e todos cantos fomos vindo despois, “ ide e anunciade”. Desde este ide e anunciade hoxe reunímonos para compartir, celebrar e agradecer a fe no Deus de Xesús que nos alenta coa forza do Espírito e nos invita a facer da nosa vida misión compartida e anuncio de esperanza. Porque, todas e todos nós recibimos a invitación de ser misioneiros e misioneiras co noso quefacer e o noso testemuñar que Xesús é guieiro de humanización e fraternidade para ser acollido e compartido.
Misericordia compartida
· Para que saibamos facer da misión razón do noso vivir. Señor, grazas por convidarnos.
· Para que saibamos testemuñar que a misión non é imposición, senón acompañamento compartido. Cristo, grazas por convidarnos.
· Para que saibamos afastar de nós a tentación de excluír e facer de menos ás persoas que chegan chamando na porta do primeiro mundo. Señor, grazas por convidarnos.
Palabra proclamada
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA PROFECÍA DE ISAÍAS
O Señor quixo esmagalo co seu sufrimento:
Si, entrega a túa vida en expiación polo pecado.
Pero el verá descendencia, alongará os seus días
e por medio del cumprirase a salvación do Señor.
Polos traballos da súa vida verá a luz,
alcanzará a sabedoría.
O Xusto volverá xusto o seu Servo
para o ben de moitos
e as iniquidades destes el soportará. Palabra do Señor.
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA CARTA ÓS HEBREOS
Irmáns e irmás:
Xa que temos un gran Sumo Sacerdote que xa penetrou no ceo, Xesús, o Fillo de Deus, manteñámo-la esperanza que profesamos.
Pois así é: nós non temos un Sumo Sacerdote que non se poida compadecer das nosas debilidades, senón un Sumo Sacerdote probado en todo coma nós, fóra do pecado. Acheguémonos, con liberdade ó trono da gracia, para conseguirmos misericordia e atoparmos gracia para unha axuda no seu debido tempo. Palabra do Señor.
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS
Achegándose a Xesús os fillos de Zebedeo ‑San-tiago e mais Xoán‑, dixéronlle:
‑Mestre, nós queriamos que nos fixése-lo que che imos pedir.
El preguntou:
‑¿E logo, que é o que queredes que vos faga?
Contestáronlle:
‑Concédenos que na túa gloria sentemos un á túa dereita e outro á túa esquerda.
Respondeulles Xesús:
‑Vós non sabedes ben o que pedides. ¿Seredes capaces de bebe-lo cáliz que eu teño que beber, e recibi-lo bautismo que eu teño que recibir?
Respondéronlle:
‑Somos.
Xesús replicou:
‑O cáliz que teño que beber, si que o beberedes, e tamén recibiréde-lo bautismo que eu teño que recibir, pero o sentardes á miña dereita ou á miña esquerda, iso non depende de min o concedelo, senón que é para os que está reservado.
O escoitaren isto, os outros anoxáronse con Santiago e con Xoán. Entón Xesús chamounos e díxolles:
‑Xa sabedes que os xefes dos pobos os tiranizan e que os poderosos os asoballan. Pero entre vós non pode ser así. Nin moito menos, quen queira ser importante, que sirva os outros, e quen queira se-lo primeiro, que sexa o máis servicial. Que o Fillo do Home non veu a que o sirvan, senón a servir, e a entrega-la súa vida en rescate por todos.
Palabra remoída
· Lémbranos o texto ao Hebreos que vimos de proclamar na celebración de hoxe, que Xesús é a nosa referencia diante de Deus Pai. El, que xa rematou o seu camiñar, convértese no noso mellor valedor para renovar, alentar e reforzar a nosa esperanza. Nun mundo tan cheo de desesperanza e desacougo. Fronte á escuridade que, tantas veces, nos impide gozar da luz da presenza de Deus no noso camiñar, Xesús móstrasenos como o ceo solleiro e azul que vai ofrecendo luz de sentido, solidariedade, acompañamento e fraternidade, de xeito que a nosa vida recobre e a forza e non se deixe avasalar polos profetas de calamidades que non fan máis que escurecer a luz dunha boa nova que nos chama a ir e desenvolver a misión de facernos sentir iguais e fillas e fillos nun mesmo Pai Deus. Sen poñer fronteiras nin deixarse vencer polos atrancos de quen no canto de poñer paz e entendemento so busca confrontación.
· No ide e convidade ao banquete, sen facer exclusión nin tampouco impoñer vetos que non deixen que nos atopemos ao redor do altar, sentímonos todas e todos nós incluídos como parte desa misión que Xesús deixa aos apóstolos e que estes foron legando, xeración tras xeración, ao longo dos séculos. Hoxe tócanos a nós ser os e as misioneiras que falen neste noso mundo lastrado pola violencia, o enfrontamento e o desencanto, da paz como tarefa posible, e non como simple retrouso retórico rutineiro. A misión á que el nos chama esixe homes e mulleres que desde a súa normalidade sexan/mos quen de entregarnos a toda aquela causa que supoña a defensa da dignidade humana e da busca do ben sen impoñer nin fronteiras nin visados que acepten a uns e rexeiten aos outros.
· E esta misión á que nos urxe sen distinción de xénero, fala, cor de pel ou condición social, está chamada a ser mesa compartida de busca de canto temos en común, e non do que nos espera. Mesa na que caibamos todas e todos; mesa de paz compartido e repartido. Pan de humanización, respecto, humildade, sinxeleza e diálogo. E esta tarefa témola que ir desenvolvendo dun cabo a outro do mundo co noso actuar, co noso dicir e co noso testemuñar. Porque a fe non é o anuncio dunha marca publicitaria nin tampouco un produto que se pon no mercado para obter beneficios económicos, todo o contrario. A fe é proposta de salvación e horizonte de plenitude a todo home e muller que queira compartir a fermosa tarefa de mirar aos ollos ao irmán ou á irmá que nos precisa e agarda de nós que nos paremos e lle digamos: como podemos camiñar xuntos? Sen tiranizar nin asoballar, simplemente recoñecendo que nel e nela está a imaxe e semellanza do Deus que nos quere e nos acubilla. Esta a tarefa que hoxe, na xornada das misións nos pide Xesús.
Oración agradecida
Neste camiñar sinodal da Igrexa universal, que require un compromiso de todos e todas, presentemos ao Señor as nosas necesidades, o mesmo que confía un fillo no seu pai. Facémolo dicindo: Señor, grazas por convidarnos a túa mesa.1.- Pola Igrexa, misioneira como Cristo; para que, creando espazos de diálogo, camiñando xuntos, se ofreza aos homes e mulleres de o noso mundo como servidora da paz que nos trae o Resucitado.
Roguemos ao Señor. Señor, grazas por convidarnos a túa mesa.
2.- Polo papa Francisco, os bispos, sacerdotes e responsables da pastoral da Igrexa universal; para que, a exemplo do Señor, estean dispostos a seren servidores e estar cerca dos sufrimentos da nosa xente. Roguemos ao Señor. Señor, grazas por convidarnos a túa mesa.
3.- Polos misioneiros; para que sintan sempre a achega das comunidades que rezan e colaboran, coa súa solidariedade, para que a súa misión siga a ser anuncio de fraternidade e humanidade alí onde están. Roguemos ao Señor. Señor, grazas por convidarnos a túa mesa.
Escoita ao pobo que se dirixe a Ti, como o fai un pai cos seus fillos, e fai que podamos ser fieis á misión evanxelizadora que nos con fiaches. Por Xesucristo, o noso Señor
Palabras de esperanza
Os dous verbos que expresan o núcleo da misión —"IDE" e "CHAMADE" co sentido ou significado de "invitade".
A misión é un incansable ir cara a toda a humanidade para invitala ao encontro e á comuñón con Deus. Incansable! Deus, grande no amor e rico en misericordia, está sempre en saída ao encontro de todo home para chamalo á felicidade do seu Reino, malia a indiferenza ou o rexeitamento. Así, Xesucristo, bo pastor e enviado do Pai, Ía en busca das ovellas perdidas do pobo de Israel e desexaba ir máis alá para chegar tamén ás ovellas máis afastadas (cf. Xn 10,16). El dixo aos discípulos, tanto antes como despois da súa resurrección: “ ide!", involucrándoos na súa mesma misión (Lc 10,3; Mc 16,15). Por isto, a Igrexa seguirá e máis alá de toda fronteira, seguirá saíndo unha e outra vez sen cansarse ou desanimarse ante as dificultades e os obstáculos, para cumprir fielmente a misión recibida do Señor. ( Da mensaxe do papa para esta xornada)
Comentarios