CAMIÑANDO NA COMPLEMENTARIEDADE: CREOUNOS HOME E MULLER
CANTO GOZOSO
ö ENTRADA: Con ledicia vimos (Nº 3)
ö LECTURAS: Benaventurados (Nº 119)
ö OFERTORIO: Déixate querer (Nº 61)
ö COMUÑÓN: Quédate, Señor, connosco (Nº 63)
PARA NON PERDER O PASO
Neste noso mundo tan susceptible a sentirse ferido cando alguén manifesta unha posición ou unha toma de postura distinta ao socialmente correcto; nun mundo moi dado a censurar e silenciar a quen renega de facer os que fan todos, sen permitir pensamento, ou postura ante as diferentes e diversas situacións, non acaba de entenderse que home e muller son iguais en dignidade e capacidade, á vez que tamén son merecedores, ámbolos dous, do mesmo respecto.
A isto tamén debemos engadir que son/somos diferentes pero complementarios; que uns e outras aportamos á vez ao enriquecemento mutuo; que nesta complementariedade sentímonos chamados e chamadas e crecer, madurar e a aportar mutuamente, para que as nosas relacións sexan cada vez máis robustas, asentadas e estables.
Disto é do que hoxe nos falan as lecturas que imos proclamar esta mañá: da igualdade que enriquece desde a diferencia, e da necesidade de descubrir que sendo iguais en dignidade, somos diferentes noutras moitas cousas, desde as que nos unimos nun mesmo camiñar para fortalecer o saber estar no mundo desde a liberdade de opción e non dese o sometemento da imposición.
CO CORAZÓN FERIDO
· Para que nunca consintamos na tentación de impoñer unha visión patriarcal e masculina da fe; SEÑOR QUE A NOSA SEXA PEDAGOXÍA DE IGUALDADE.
· Para que non deixemos que aniñe en nós calquera pensamento que se opoña á igualdade entre home e muller; CRISTO, QUE A NOSA SEXA PEDAGOXÍA DE IGUALDADE.
· Para que nin nas nosas familias nin nas nosas parroquias, contribuamos ao sometemento e á exclusión á hora de tomar decisións entre todos e todas; SEÑOR, QUE A NOSA SEXA PEDAGOXÍA DE IGUALDADE.
O AGASALLO DA PALABRA
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DA XÉNESE
Entón infundiu o Señor Deus un sono profundo no home, e este adormeceu. Tiroulle unha costela e cerrou con carne o sitio. Da costela do home formou unha muller e presentoulla ó home.
O home exclamou: ‑"Agora esta é coma min, o mesmo óso, a mesma carne. Chamarase muller, porque foi tirada do home". Por iso deixa o home seu pai e súa nai para xuntarse coa súa muller e faceren un mesmo corpo. Palabra do Señor.
PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NA CARTA ÓS HEBREOS
Irmáns e irmás:
Aquel que "rebaixaron só un chisco con respecto ós anxos", Xesús, por aguanta-los padecementos da súa morte, está coroado de gloria e dignidade. Deste xeito, a súa morte foi unha bendición de Deus para todo home.
Efectivamente, conviña que Aquel para quen e por quen todo existe, se quería levar moitos fillos á gloria, levase á máxima perfección por medio do sufrimento o que ía ir á cabeza dos que se salvarían; pois o consagrante e os consagrados teñen que ser todos da mesma liñaxe. Por isto non se avergonza de lles chamar irmáns. Palabra do Señor.
PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS
‑¿Que foi o que mandou Moisés?
Respondéronlle:
‑Moisés permitiu despedila, dándolle certificado de divorcio.
Díxolles Xesús:
‑Tendo en conta a dureza de voso corazón, escribiu Moisés para vós esa norma. Pero desde o principio da creación, fíxoos varón e femia. Por iso deixará o home a seu pai e mais a súa nai, unirase coa súa muller, e serán os dous unha soa carne. De xeito que xa non son dous, senón unha soa carne. O que Deus uniu, que non o separe o home.
Xa na casa, os discípulos volvéronlle a preguntar acerca disto. El díxolles:
‑O que repudia a muller e casa con outra, comete adulterio contra a primeira. E se a muller abandona o marido e casa con outro, comete adulterio. Palabra do Señor.
UNHA PALABRA QUE AGROMA
· As lecturas de hoxe xiran ao redor de dúas ideas fundamentalmente: as persoas, homes e mulleres, somos iguais compartindo unha mesma dignidade e merecendo un mesmo respecto. Por iso non se ha favorecer endexamais nin actitudes nin comportamentos que exclúan, enfronten e dividan entre fortes e débiles; entre os que impoñen e os que someten; entre os que mandan e os que obedecen. Porque se Deus nos creou iguais constitucionalmente, esa igualdade ha de seguir logo manifestándose á hora de consultar e tomar decisións ou á hora de outorgar responsabilidades nos diferentes ámbitos da vida: familiar, parroquial, laboral ou eclesial. Ninguén é, nin pode tampouco considerase a si mesmo, máis e por riba das demais persoas. Non somos illas esquecidas e incomunicadas, ao contrario, estamos chamadas e chamados a ser pontes de colaboración, participación e responsabilidade compartida. As persoas somos sempre relación de igualdade.
· Unha igualdade que compartimos do mesmo ser de Xesús, quen asumindo a nosa condición humana, foi un exemplo de participación e colaboración, invitando aos que o escoitaban e acompañaban a seguilo desde o que facía e dicía. O seu foi un testemuño no que ía mostrando como o proxecto de Deus, que El tiña a encomenda de realizar e concretar no seu paso polo mundo, nos era ofrecido non como algo teórico, abstracto e sen ter que ver coa realidade, senón todo o contrario: o seu acompañar, escoitar, mesmo o seu sufrir, convértese para nós en camiño desde o que somos invitadas e invitados a andar en común e sen facer nin distingo nin exclusión. Fíxose un de nós para mostrársenos como guieiro capaz de romper moldes establecidos e tradicións baleiras e sen contido.
· E iso era o que non lles gustaba aqueles que vivían das tradicións baleiras e dos ritos sen corazón nin quecemento. Por iso tentaban pillalo sempre nalgún renuncio, sen deixar de poñelo a proba constantemente. Pero, inda que non o pareza, quen así actuaba non era a xente sinxela e con capacidade de aquecer o corazón e actuar ao estilo do que el facía e dicía. Os que buscaban quedar ben, lucimento, publicidade... eran os que tiñan poder, e sabían aproveitalo en proveito propio, na súa comenencia. De aí que non lles gustase nada o espírito libre e a capacidade de Xesús de xestionar novas propostas e novos camiños. Algo así como hoxe está a ocorrer con papa Francisco. Os que teñen poder, os que se consideran por riba dos demais, os que sempre mandaron e impuxeron o seu criterio, na Igrexa e fóra dela, son os que non son capaces de entender que hoxe temos que ser Igrexa doutro xeito. Igrexa sinxela, colaborativa, aberta a non excluír, con capacidade de facer da misericordia camiño e bálsamo. Sen impoñer criterios nin facer xuízos condenatorios, cando non de excomuñón. Son os mesmos que poñen trabas na roda que ten que levar a non ter medo a que o Sínodo, rompa esquemas anquilosados e concepcións do como vivir a fe, que non responden nin ao evanxeo nin á urxencia de servir. Nun mundo de desiguais e cheo de discriminación, a colaboración e busca de camiños que poñan sempre a persoa no centro, sen illala nin deixala soa e esquecida ha ser logo o xeito de camiñar dos que nos chamamos seguidoras e seguidores do mestre. Porque, se Deus non descarta, por que nos si?.
DESDE A ORACIÓN COMUNITARIA
Compartamos agora a nosa oración comunitaria desde os vieiros da igualdade e a sensibilidade dun corazón posto nas persoas e non noutros intereses. E digamos: SEÑOR, QUE A SOIDADE NON NOS DOMINE.
· Por unha Igrexa solidaria, igualitaria, esperanzada a aberta sempre ao comunitario. Oremos. SEÑOR, QUE A SOIDADE NON NOS DOMINE.
· Por unhas parroquias sinxelas, acolledoras e de relacións fraternas, OREMOS. SEÑOR, QUE A SOIDADE NON NOS DOMINE.
· Para que a nosa vida non se peche, egoistamente, no que nós cremos, pensamos, dicimos ou queremos impoñer, sen ter en conta ás demais persoas. Oremos. SEÑOR, QUE A SOIDADE NON NOS DOMINE.
Señor, porque non é bo que esteamos en soidade, danos azos para saír da tentación de crernos únicos e superiores ás demais persoas. Por Cristo o noso Señor. Amén.
MIRADA DE ESPERANZA
Ninguén naceu perfecto, completo. Precisámonos, por iso debemos ser participativos e abertos camiñar con outras persoas. Se temos a tarefa de darnos conta de quen somos, de crecer, de perfeccionarnos, nunca o conseguiremos se permanecemos illados. Adquirimos valores e enriquecemento a través das nosas relacións e, se non nos relacionamos, non haberá crecemento e viviremos de xeito illado.
Deus dinos que se non nos relacionamos entre nós, seremos máis pobres. Así, debemos amosar os nosos valores entre nós e descubrir a súa presenza nas nosas camiñadas. Isto é o que Deus nos di: que unirá ao home e á muller; cada un deixará todo para unirse co ser querido e engadir valores. As dúas pequenas e grandes accións deben ser valoradas e celebradas na vida durante dous. Iso é amor. Coñecemos aos outr@s cando recoñecemos os seus valores. Porque só camiñando en relación seremos quen de facer camiño. ( W.S.J.)
Comentarios