remol

ARQUITECTURA DE DEUS: MESAS SEN RESERVADOS CANTO GOZOSO ENTRADA: Acharte presente (Nº 51) LECTURAS: Canta o sol (Nº 22) OFERTORIO: Eu soñei (Nº 58) COMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55) OLLOS ABERTOS Vivimos nun mundo obsesionado cos carnés de identidade, coas vellas e novas murallas e coas etiquetas que deciden quen ten dereito a entrar e quen debe quedar fóra. Gustamos de repartir o mundo entre os "nós" e os "outros", como se o valor dunha persoa dependese do sitio no que naceu ou do bando ao que pertence. A nosa propia relixiosidade, ás veces, vólvese tamén parroquial e egoísta, crendo que Deus ten favoritos e que a súa graza é un privilexio exclusivo dun pequeno club de achegados. Pero hoxe a Palabra de Deus rompe este esquema mesquiño. No centro do Evanxeo atopamos a unha muller cananea, unha estranxeira, unha muller sen dereitos nin palcos de honra na sociedade do seu tempo, que se atreve a plantarse diante de Xesús para clamar p...

O "SI" INDÓMITO QUE RACHA OS ESQUEMAS CANTOS ENTRADA: Noraboa, María (Nº 74) LECTURAS: Bos días che dicimos María (Nº 70) OFERTORIO: Camiñar sen Xesús (Nº 68) COMUÑÓN: Coa nosa naiciña do ceo (nº 69) OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN A memoria das nosas nais, das nosas avoas e de tantas mulleres que abriron camiño antes ca nós non cabe nos altares do silencio. Non cantan os libros dos poderosos, nin os decretos dos que mandan no mundo. Cantan as mulleres que lavan a inxustiza, as que paren a vida nos currunchos escuros, as que non tragan cos relatos oficiais. A grande revolución de Deus tampouco comezou nos palacios, senón nos labios dunha muller que soubo dicir "non" á inercia e "si" á liberdade. María dixo un si que descolocou a historia. Non foi un si dócil de quen acepta o destino, senón un si indómito que derrubou tronos e puxo patas para arriba a lóxica do poder. Hoxe levantamos a voz para nomear a fe dende a...

  A FE NA INTEMPERIE: REMAR CANDO TODO FAI AUGA CANTO GOZOSO §   ENTRADA: Con ledicia vamos todos ao altar (Nª2) §   LECTURAS: Escoita ao Señor (Nª15) §   OFERTORIO: Cantádelle ao Señor (Nª31) §   COMUÑÓN: Non vou só (Nª60) OLLOS ABERTOS A vida do día a día semella moitas veces a unha viaxe en barca con mal tempo: as contas que non chegan a fin de mes, os problemas que se acumulan na casa, o medo constante é enfermidade ou a que calquera contratempo nos afunda a moral. Cando a tormenta apreta, o normal é querer marchar correndo, facer coma se non fose con nós ou agocharnos dentro do noso caparazón, sen querer saber nada de ninguén e protexendo a nosa pequena parcela de tranquilidade. Pero hoxe Xesús achégase a nós nese mesmo mar revolto, cando máis pesan os cansazos e as dúbidas, para dicirnos que non estamos sós na intemperie. Non nos pide superpoderes, senón que deixemos de confiar soamente na nosa propia forza para sobrevivir. Que esta celebra...