remol

A XEOMETRÍA DA TENRURA: HOSPITALIDADE UNIVERSAL FRONTE Á PRIORIDADE NACIONAL CANTO GOZOSO Entrada: Acharte presente ((51) Lecturas: Escoita ao Señor (15 ) Ofertorio: Eu soñei (58) Comuñón: Pan do ceo (54) OLLOS ABERTOS Nestes tempos convulsos, onde o medo se disfraza de seguridade e escoitamos falar de "prioridades nacionais" como muros que levanta o noso egoísmo fronte á necesidade da outra persoa, a Palabra de Deus resoa hoxe no noso templo, pero cunha voz que nos incomoda. Fronte á lóxica do "primeiro os nosos", a muller de Xunam da primeira lectura ensínanos a hospitalidade universal: a capacidade de recoñecer en quen vén de fóra, en quen pasa polo noso camiño, na persoa forasteira non unha ameaza, senón unha “persoa de Deus". A "xeometría da tenrura" é exacta: canto máis dás, máis tes. E, curiosamente, canto máis espazo fas para quen é diferente, máis grande se fai o teu propio corazón. Hoxe vimos aquí a desaprender as nosas defensas para entende...

  MANIFESTAR A FE SEN MEDO, Á INTEMPERIE CANTO GOZOSO Entrada: Vinde axiña (10) Lecturas: Con tódalas criaturas (22) Ofertorio: Grazas, Señor (34) Comuñón: Ti es camiño (57) OLLOS ABERTOS Moitas veces, o noso maior medo non é á luz, senón ao que a luz poida revelar: as nosas incoherencias, as nosas portas pechadas e esa fe que gardamos na vitrina do templo por se se estraga fóra. Pero se algo deixou a modo de semente a palabra que o Papa León pronunciou nos diferentes ámbitos e contextos nos que se moveu na súa visita apostólica e evanxelizadora a España, é a de que a fe non é unha abstracción para quedar dentro dos templos ou de calquera outro espazo dos chamados sagrados. Abofé que non, porque no ADN do cristianismo, católico ou non, está sempre resoando caridade. Isto é: o compromiso, a concreción, a aterraxe na realidade e na vida das persoas de cada día e de tódolos días con e desde o amor. E contra o que moitas veces podemos escoitar desde certas espiritualidades desencarnada...

NON VIÑEMOS SÓ ESCOITAR, VIÑEMOS SER RESPOSTA Á TÚA CHAMADA CANTO GOZOSO Entrada.- Con ledicia vamos todos ao altar (2) Lecturas.- Escoita ao Señor (15) Ofertorio.- Cantádelle ao Señor (31) Comuñón.- Non vou só (60) OLLOS ABERTOS Benvidas e benvidos. Hoxe o Evanxeo tráenos un diagnóstico. Xesús non mira o mundo desde unha nube; mira o mundo de fronte e o que ve son masas de xente esgotada, persoas que xa non dan máis de si, xente que camiña sen norte porque a vida lle pasou por riba. Non nos enganemos coa palabra "compaixón". É algo máis profundo que sentir mágoa, é esa sensación física, case dolorosa, que temos cando vemos unha inxustiza de preto e xa non podemos seguir facendo como se nada. Hoxe estamos aquí porque, a dor de quen temos ao lado, da persoa compañeira de traballo, da que vive na rúa ou daquela máis débil e vulnerable móvenos as entrañas. Xesús hoxe chama por nos para lanzarnos a curar, a limpar e a dicirlle a quen xa tirou a toalla que outro xeito de vivir é ...

ELIXE AMAR. ELIXE COMUNIDADE... ASÍ NINGUNHA PERSOA TERÁ QUE RECIBIR MIGALLAS. CANTO GOZOSO ENTRADA: Pan do ceo, pan da vida (Nº 54) LECTURAS: Ti es o pan do ceo (Nº 33) OFERTORIO: Quédate, Señor, connosco (Nº 63) COMUÑÓN: O amor é o meirande (Nº 120) PARA NON PERDER O PASO Hoxe celebramos o Corpus Christi, o Día da Caridade, e facémolo co corazón de festa pero cos pés afincados no chan. Moitas veces corremos o perigo de reducir este día a unha procesión fermosa, a custodias brillantes e a efémeras alfombras de flores. Pero o Corpus é o recordatorio de que Deus non quedou nunha teoría, senón que se fixo pan para poder ser alimento e para poder ser compartido. Non o esquezamos: o deserto segue aí fóra. O deserto da soidade da xente maior, o deserto da falta de oportunidades da mocidade, o deserto de tantas familias que non teñen vivenda ou que non chegan a fin de mes. E neses desertos resoa con forza a chamada deste ano: Elixe amar, elixe comunidade. Porque a caridade non é dar as sobr...

  DEUS NON SABE VIVIR SÓ CANTO GOZOSO ö ENTRADA: Eu soñei                    (58 ) ö LECTURAS: As túas palabras       (113 ) ö OFERTORIO: Acharte presente      ( 51) ö COMUÑÓN: No cola da miña nai (49 ) ESCOITA ACTIVA         Se cadra, máis dunha vez explicáronnos a Trindade coma se fose un problema de matemáticas difícil de resolver ou un misterio abstracto que só entenden os teólogos. Pero hoxe vimos aquí a celebrar algo moito máis sinxelo e revolucionario: que o noso Deus non é un xefe solitario, aburrido e illado no seu trono alá arriba no ceo. Non. O noso Deus é, por riba de todo, unha familia. É relación, é un abrazo continuo, é Amor en movemento que non para de saír de si mesmo para buscar e acoller á humanidade. Cando dicimos Pai, Fillo e Espírito Santo, o que estamos dicindo é que na ...