Da uniformidade á comunidade Plural (Pentecostés)

PÓRTICO

Cando miramos unha obra de arte que nos impacta, dicimos que ten alma, forza, espírito... Son situacións que nos abren a pensamentos, evocacións, comunicación de vivencias, de experiencias, mesmo de xeitos de entender o noso estar no mundo e as persoas que nel estamos.

O mesmo nos pasa ao falar de xente que para nós ten un aquel especial: poetas, pintores, científicos, artistas, labregos, albaneis... que para nós, pola súa forma de ser e polas cousas que fan, resúltannos especiais, con espírito.

A celebración de hoxe quere tamén pornos de manifesto que o Espírito está nas comunidades, sostenas con forza, aléntaas nos proxectos e confírmaas nas conviccións. Un Espírito que nos mantén na unidade, pero que posibilita a pluralidade de accións, maneiras, formas de ser e vivir o cristián. Abrámonos a esta forza para poder seguir camiñando xunt@S.

PERDÓN

Porque non acabamos de entender que a pluralidade na Igrexa é don do Espírito, Señor, espértanos ao comunitario.
Porque non nos decidimos a expresar e compartir con creatividade a nosa vivencia da fe, Cristo, espértanos ao comunitario.
Polas veces en que o noso medo nos crava na terra, en que a falta de ilusión é unha escusa para no traballar; en que a rutina mata a nosa vida de fe. Señor, espértanos ao comunitario.

REMUÍÑO

Os discípulos tiñan medo; un medo que puña de manifesto a súa pouca confianza no proxecto que predicara e vivira Xesús. Por iso se reclúen, estaban nos seus cuarteis de inverno. Seguro que xa os seus proxectos xiraban en como volver ao de “antes” a aquilo que lle daba seguridade, ao que nunca deberan ter deixado. Verdade que este xeito de pensar non está moi lonxe de nós?. Pero algo moi forte os sacude: perciben a forza, a presenza de algo distinto, algo novo que lles comezaba a romper as súas rutinas e os seus medos. Unha forza que lles leva a tomar conciencia de que os seus medos lles están impedindo facer algo novo e grande. Unha forza que lle leva e dicir: compartamos cos demais, non deixemos so para nós, o que o Mestre nos foi ensinando coa súa vida e a súa palabra!. Tomaron conciencia da súa misión, superaron dificultades, deixaron atrás diferenzas: puxéronse a remar na mesma dirección, naceu a Igrexa, o comunitario, o participativo, a necesidade de compartir con outr@s, sexan do país que sexan, teñan a cor que teñan ou falen a lingua que falen. Pentecostés: o tempo, a experiencia de liberdade. E nós, a que esperamos para facer o mesmo?.
Ese facelo non pode, inda que moitos o pensen e queiran impoñelo así, impedir que nas comunidades, na Igrexa, nos cerremos á pluralidade e á diversidade que trae o Espírito. Porque se hai diversidade de dons, servizos e funcións, non debemos afogalas tod@s no universo clerical. Porque o ministerio sacerdotal é un servizo, pero non “o servizo”, senón que na Igrexa hai moitos máis, e non podemos pechalos nin reducilos a aquilo que fan os curas, os bispos ou mesmo o papa. Na Igrexa cabemos tod@s, e nela tod@s estamos chamados a participar. Fagámolo! Ou énos máis doado non facelo e caer no retrouso de sempre: “ é que os curas non nos deixan facer nada; a Igrexa está moi clericalizada...” tentamos ofrecer ideas, facer propostas ou colaborar para que as comunidades sexan máis vivas, participativas e renovadoras, nunha palabra: fieis ao proxecto de Xesús, e abertas ao vento do Espírito?
O mandado de Xesús é claro: “Eu tamén vos envío”. A que esperamos?. Compartindo coas comunidades e estando sempre con actitude de loita contra canto impide a paz e o perdón, seguro que estaremos convertendo en vida este mandado que nos sigue dicindo que a presenza do Espírito é un pulo para que a nosa implicación no dentro e fóra da comunidade, vaia facendo do mundo a casa de tod@s.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Abríndonos á forza do Espírito, poñamos agora a nosa vida nas súas mans, para que alente e ilusione canto vai facendo de nós homes e mulleres fraternos e solidarios. Dicimos xunt@s: