7 Domingo TO 2019 C

FAGAMOS DA IMAXE DE DEUS PRESENZA VIVA CO NOSO ACTUAR CON OLLOS ABERTOS

Cantos

Entrada.- Non vou só  ( 60 )

Lecturas.- Douvos un mandato novo   (18 )

Ofertorio.- Pan do ceo  (53 )

Comuñón.- O amor é o meirande  (  120 )

Mirando ás beiras

No mundo actual é fundamental ser persoas con capacidade de saber estar e escoitar. E isto, inda que nos pareza o contrario, non é nada doado, porque a presenza supón non algo simplemente físico, senón capacidade de ser persoas receptivas e pendentes da realidade que nos conforma e das preocupacións ou ansias de con quen estamos. Asemade, a escoita é unha verdadeira disposición a poñer o noso tempo e o noso corazón a prol das persoas ás que nos achegamos . Non é un simple poñer orella, necesitamos tamén sinxeleza para non espantarnos, humildade para non crernos mellores e sinceridade para recoñecer que nin somos perfectos nin o sabemos todo. Por iso necesitamos, máis ca nunca, abrir moito os ollos e ensanchar o máis posible o corazón para compartir, desde a nosa escoita, a riqueza do Evanxeo de Xesús, que non nos pide grandes tratados teolóxicos, senón tomar en serio o que El nos di: quérote, e quérote como es.

Corazón misericordioso

• Polas veces nas que facemos do amor interese e non sinceridade. SEÑOR, QUE NON DEIXEMOS DE FIARNOS DE TI.
• Porque pechamos os ollos diante da dor e o desacougo de quen está ao noso lado. CRISTO, QUE NON DEIXEMOS DE FIARNOS DE TI.
• Porque non cansamos de facer da nosa vida individualismo e presa. SEÑOR, QUE NON DEIXEMOS DE FIARNOS DE TI.

Palabra encarnada

• A amizade é un don que non tódalas persoas teñen, inda que se lles encha a boca de dicir que son amigos de moita xente. E iso é así porque os dons recíbense e acóllense para facelos crecer e madurar. A verdadeira amizade non traizoa nin impón a propia comenencia, senón que se da e comparte como gratuidade vivida tanto nos momentos de ledicia como nos de dor. A/o amig@ non foxe no momento dos problemas e dificultades senón que sabe achegarse e escoitar, sen buscar facer xuízos ou emitir sentencias. Desde esta clave achegámonos ao Deus da misericordia e da clemencia, ao Deus de Xesús. Non foi o interese, a comenencia ou a rendibilidade o que o levou a encarnarse, a facerse un dos nosos, senón o amor. Ese amor que se dá de xeito xeneroso e de balde, ese amor capaz de esperar e que non se deixa levar das présas, ese amor que non pon en marcha o cronómetro para contar os minutos ou as horas que lle dedicamos aos demais. A misericordia e a clemencia de Deus, son dúas invitacións para que tamén nós fagamos da escoita pilastra que manteña sempre viva a chama da amizade cos demais e co proxecto que o Deus de Xesús ten para nós. Porque o amor non é traizón senón confianza.

• Na comunidade de Corinto había loitas de poder entre uns e outros, o que leva a Paulo a escribirlles e lembrarlles que, do mesmo xeito que con liberdade se quixeran incorporar ao seguimento de Xesús, con esa mesma liberdade, e non polo interese nin por posición social, tiñan que tratarse e respectarse uns aos outros. O clasismo, a diferenza, o crerse mellores e máis perfectos, non eran máis ca desviacións do camiño de sinxeleza e coherencia de vida dos que falara, e quería, Xesús. Paulo dille que o seu ten que ser un vivir en cristián cos ollos abertos. Os ollos abertos dos pequenos xestos, da dispoñibilidade, da capacidade de perdoar, da superación da tentación de pensarse puros e sen contaminación, da... tarefa permanente de recoñecerse continuador agradecido do proxecto de Xesús desde a superación da envexa, o rancor, a discriminación ou a separación que marca diferenzas e pon distancia entre uns e outr@s. Que actualidade segue a ter esta palabra de Paulo vinte e un séculos despois! Esforcémonos, sabemos que a tod@s nos custa e non facemos sempre tódalas cousas ben, por facer o ben, acrecentar a misericordia en nós, non calar ante o abuso ou a inxustiza... en irlle dando voz aos que non a teñen. Superar atrancos e acadar logros non só é un reto persoasl senón a expresión de que somos capaces de construír entre tod@s sen necesidade de que nolo manden, senón de seu. Aquí está o verdadeiro esforzo ao que nos invita ser crentes hoxe!

No Evanxeo vemos como ese paso pídenos un esforzo permanente. Que senón confesar que somos persoas de esperanza? Un esforzo que supón aprender a estar sen facer que nos vexan, a escoitar sen necesidade de anunciarnos con altofalantes,acompañar sen facer barullo coas nosas pisadas,e... comprender sen xulgar nin emitir xuízos que entristecen o corazón e apagan calquera intento de facer sorrir cos ollos. A claridade de Xesús pasa hoxe por non facer do silencio xustificación de esquecemento e abandono das persoas; non facer da defensa dos propios intereses colaboración co mal e o sufrimento causado aos máis débiles; non facer da mentira xustificación de grupos, institucións ou imposicións de grupos que non buscan o servizo evanxélico aos demais, senón conservar privilexios e manter o “estatus” de poder e dominio das conciencias dos demais. Xesús chámanos a non deixarnos dominar para facer do amor cerne no que construír a nosa vida para facer do servizo, e non da condena o noso xeito de tratarnos e relacionarnos uns cos outr@s, para ser unha Igrexa que non se cre nin mellor nin máis pura nin santa para impoñer cargas no canto de acoller e acompañar. Como diría Francisco, traballemos por ser unha verdadeira Igrexa en saída. Pero fagámolo tod@s. A Igrexa será o que nós queiramos que sexa.

Pés no chan e confianza en Deus

Porque o Deus de Xesús non é un Deus morto, senón de vida, dicimos: Grazas por invitarnos a non xulgar aos demais.

• Para que sexamos unha Igrexa en saída que non xulga senón que escoita e acompaña. Oremos. Grazas por invitarnos a non xulgar aos demais.

• Para que tomemos conciencia que a Igrexa somos tod@s nós, e que cambiará se nós facemos o esforzo por cambiar e non vivir de ritos e tradicións do pasado. Oremos. Grazas por invitarnos a non xulgar aos demais.

• Para que teñamos sempre presente que o que mostra a actualidade, a forza e o sentido de crer hoxe en Deus non son as grandes palabras senón os feitos, os nosos feitos. Oremos. Grazas por invitarnos a non xulgar aos demais.

Señor, que deixemos que o teu amor transforme o noso xeito de mirar a realidade e de esforzarnos por cambiala, para que paseniñamente academos o teu proxecto de irmandade e fraternidade  que constantemente nos urxes a construír. P.X.N.S. Amén.

Latexando tenrura no corazón

Esforcémonos sen cansar, neste mundo líquido, plural e individualista por: “Facer unha presentación de fe amable, desde a amabilidade e o aprezo ás persoas destinatarias. Polo tanto, sen arrogancia, aires de superioridade e sen reproches que indiquen no fondo ou se poidan percibir como desprezo ás persoas que se acheguen á Igrexa. Un perfil eclesial que se identifica moito coa reprimenda moral ou co fariseísmo non axuda nada”.

(Gabino Uríbarri Bilbao,Sj. Teología de ojos abiertos. Doctrina, cultura y evangelización.Px.139)