2 domingo TO A 2020

PERSOAS QUE SERVEN, QUE NON PERSOAS ESCRAVAS

CANTO GOZOSO

ENTRADA: Andarei na presenza do Señor (Nº 9)
LECTURAS: Aquí estou, Señor, para facer a túa vontade
OFERTORIO: Eiquí están Señor (Nº 34)
COMUÑÓN: Acharte presente na vida (Nº 54)

OLLOS ABERTOS

Serva é aquela persoa que serve, que se pon ao dispor de quen necesita dela. Porén, escrava é aquela persoa sometida, que non actúa por si mesma, senón baixo o xugo de quen a manda e controla. As persoas crentes estamos chamadas a ser servas, nunca escravas. Servas que serven, que están preto de quen as necesita. Deus non quere que esteamos sometidos a ninguén nin a nada, de aí a importancia de non permitir que a ningunha persoa se lle falte ao respecto ou sexa maltratada; de aí o importante de non calar nin volver a cara cando descubrimos calquera tipo de abuso, menosprezo ou violencia: física, psicolóxica ou moral. Ninguén manda sobre ninguén; pero todos nos necesitamos uns a outros e podemos axudarnos.

PRECISANDO DA TÚA MISERICORDIA

Porque non sempre somos quen de tratarnos fraternalmente; SEÑOR, QUE NON ESCRAVICEMOS.
Porque moitas veces facemos a nosa vontade e non a túa; CRISTO, QUE NON ESCRAVICEMOS.
Porque miramos moito o mal que fan os demais; pero somos moi curtos de vista co dano que facemos nós; SEÑOR, QUE NON ESCRAVICEMOS.

PÉS NO CHAN

As palabras de Isaías coas que comeza a primeira lectura que temos lido hoxe dannos a pista de por onde ten que ir avanzando a nosa relación con Deus: por vieiros de servizo. Porque servo é quen serve, non quen se somete a outro ou se sente escravizado por el. Deus non quere someternos e facernos de menos. Tampouco nos chama ao fanatismo e á desconsideración para cos demais. El é un Deus que a través da nosa confianza, do noso actuar honesto, libre, responsable e solidario, vai presentándose aos ollos dos demais como o que é: o Deus que nos coñece, que nos quere, que se preocupa por nós e que vai camiñando na nosa compaña. Un Deus de amor e para o amor, non para o medo nin a violencia. Un Deus moi lonxe da imaxe que, ao mellor, ten chegado a nós. Si, porque moitas veces a imaxe que se nos ten transmitido é a dun Deus de medo, controlador, castigador e detective; como se estivera cunha lupa permanentemente detrás nosa para ver onde están as pegadas do que fixemos mal. Pois se esa é a nosa maneira de comprender a Deus teremos que comezar xa a cambiar, porque dificilmente a nosa relación será de confianza se cremos que El nos vai seguindo as pegadas e vai tras nosa buscando descubrir o que non fixemos ben. Cambiar quere dicir aprender a sentir a experiencia de Deus como liberación, acollida, amizade, empatía... misericordia. Que lonxe do que tantas veces temos escoitado! El non ameza, non busca debaixo das pedras, non coacciona... El só ama. Seremos quen de entendelo e comezar a vivir a nosa relación con El desde aí?
Deste xeito, neste descubrir como temos que estar no medio do mundo non estamos solos. Un compañeiro vai sendo o que nos segue a mostrar a luz no camiño: o Espírito, para que, como ocorreu con Xoán, tamén nós poidamos, coa nosa maneira de facer e dicir as cousas, dar testemuño de Xesús, o Fillo que pasou facendo o ben.

FRATERNIDADE ORANTE

Rezamos agora xunt@s a Deus presentando a oración comunitaria e dicindo:
GRAZAS, SEÑOR, POR ENSINARNOS QUE O CAMIÑO É SERVIR

• Para que Igrexa acompañe co seu actuar as palabras do papa Francisco coas que nos invita a ser servidores dos de embaixo, dos máis pobres e necesitados, porque neles descubrimos o rostro de Xesús, OREMOS.

GRAZAS, SEÑOR, POR ENSINARNOS QUE O CAMIÑO É SERVIR

• Para que nas nosas comunidades vaiamos aprendendo cada día a calar cando non poidamos falar ben dos demais; a recoñecer que outros saben facer as cousas mellor ca nós; a non sentir envexa polo que os demais consigan, senón estímulo para acadalo tamén nós, OREMOS.

GRAZAS, SEÑOR, POR ENSINARNOS QUE O CAMIÑO É SERVIR

• Para que cada un/ha de nós non confundamos nunca servir con escravizar, e non tentemos dominar aos demais, especialmente a aqueles que son máis débiles e máis nos necesitan, OREMOS.

GRAZAS, SEÑOR, POR ENSINARNOS QUE O CAMIÑO É SERVIR
Acolle canto hoxe, Señor, poñemos ao teu abeiro, coa confianza de que nos vas acompañar nesta tarefa de converter a oración en forza para o camiño da vida. P.X.N.S. Amén.

MIRADA ESPERANZADA
Somos construción de Deus,
non nos pertencemos,
somos cidade no alto.
É absurdo pretender agocharse…
Estamos feitos todos e todas
para a colaboración mutua,
para a iluminación mutua,
para o reforzamento mutuo.
Somos feitos para a comunidade,
para dar e recibir,
luz,calor,ánimos, ideas…
A primeira luz son os feitos bos,
non as palabras;
e o fin non é o propio lucimento,
senón a bendición de Deus.

(Manuel Regal)