14 DOMINGO TO A 2020

14 domingo do tempo ordinario 2020

DESCARGA O FICHEIRO

Cantos

• Entrada. Vinde axiña

• Lecturas. As túas palabras, Señor

• Ofertorio. Na nosa Terra

• Comuñón. No colo da miña nai

ABRINDO OS OLLOS AO MUNDO

Adentrandonos xa no mes de xullo, e ante este verán de desesescalada, non deberiamos esquecer dúas palabras nas que se resume a nosa andaina neste novo tempo: liberdade e responsabilidade. Liberdade para decidir, para non deixarnos coaccionar polo medo, para non instalarnos na pasividade paralizante de quen renega de construír futuro. E responsabilidade de quen ten memoria e non esquece nin as persoas que se foron nin a dureza dun tempo no que, metidos na casa, escoitabamos novas tristes e desalantadoras. Por iso, para non volver a ese tempo, é fundamental a responsabilidade dos que, querendo camiñar desde este presente ao futuro que está por vir, estamos dispostos a facelo coa responsabilidade de quen non baixa a garda, ao estilo de Xesús, pero non se deixa tampouco dominar polo medo, que sempre impide o actuar libre.
Que a celebración que agora comezamos, Reactive en nós este dobre compromiso de saber conxugar liberdade e responsabilidade.

ACOLLENDONOS Á MISERICORDIA

• Para que non nos deixemos paralizar polo medo. Señor, que os nosos sexan pasos de liberdade.
• Para que saibamos ser responsables, pensando en nós e nos demais. Cristo, que os nosos sexan pasos de liberdade.
• Para que non nos deixemos levar da tentación do illamento. Señor, que os nosos sexan pasos de liberdade.

ENCHOUPADOS NA PALABRA

1. O profeta Zacarías invita a aledar o corazón, a non permitir que, como diciamos no momento de compartir a misericordia de Deus, nos deixemos arramplar polo desacougo, o pesimismo permanente nin pola tentación do illamento. Porque o Deus de Xesús é sempre un Deus de comuñón;un Deus de compartir;un Deus de mans tendidas e camiños compartidos. O que leva a que nunca nos síntamos sos, e que aprendemos a descubrir a súa presenza en quen de xeito libre e responsable, loita e traballa por levar o seu tempo, a súa palabra, o seu sorriso, a súa dispoñibilidade para quen a precise. O que sempre produce ledicia;a ledicia de ofrecer e acompañar;a ledicia de quen non mira ao malo que pasou, senon que, sen esquecelo, se vai esforzándo  por abrir camiños de futuro e esperanza.

2. O que nos fai tomar conciencia de que nin estamos sos nin  tampouco debemos caer na tentación de alistarnos  no grupo dos desacougados permanentes. E iso e así porque a forza do Espírito de Deus vai con nós. E tal é así que mesmo a súa presenza vai facendo que compartamos, colaboremos  e fagamos do noso dia a día unha experiencia de traballo compartido e agradecido. Por iso nos aledamos, tamén, de xeito comunitario , e celebramolo reunindonos no seu nome.

3. Sabermos xunt@s no nome do Señor, deixarnos acoller na súa tenrura e romper os muros que nos illan e poñen de costas aos demais, non só e motivo de ledicia;tamén o é de agradecemento. Un agradecemento, como nos di Mateo no Evanxeo que acabamos de ler, que  habitantes de enchoupar toda a nosa vida, para que vaia facendo de nós, persoas ledas no corazón,nos ollos a no xeito de achegarnos aos demais. O que fará que o vai amosa mostrando coa ledicia de facer as cousas pensando sempre nos demais, e asumindo que esta ledicia, porque non é aparente, nos leva a actuar con liberdade e desde a responsabilidade de quen toma en serio o mundo e todo o queno nel ocorre. 

ACOLLENDO O CLAMOR DA FRATERNIDADE

Acheguemonos comunitariamente a compartir a oración, dicindo: Grazas, Señor, por aledarnos.

• Para que sexamos unha Igrexa que sabendo estar no mundo, non esquece que este é casa de traballo comunitario e busca de ben común. Oremos. Grazas, por aledarnos.
• Para que construamos parroquias ledas, con capacidade asociativa e buscando o ben de tod@s.Oremos.Grazas, Señor, por aledarnos.
• Para que sexamos persoas crentes con espírito renovado e comprometidas no esforzo de unir e buscar sempre o que poidamos compartir. Oremos. Grazas, Señor, por aledarnos.

Grazas, Señor, pola ledicia a que nos invitase sempre desde a tenrura na que nos acollese. Por Xto. o noso Señor. Amén.

PALABRA PARA AGRADECER

Señor, agasallachesnos cos campos de flores

que enchen o aire de recendo e frescor, 

Cubriche os ceos de fulgores inmensos

e deches aos mares o teu eterno Bruar. 

O teu Amor resplandece sempre;

A Terra proclama sempre a túa Glória;

No medio estes himnos que xermolan desde o mundo, 

Eu quero erguerche a miña voz de pracer. -Amado Nervo-