DOMINGO 16 TO

Apacentar, que non espantar, oficio e tarefa de todo pastor

Pórtico

Agora xa non é unha visión moi habitual nas nosas parroquias ver pastores cos seus rabaños; por iso os máis pequenos poden non entender a imaxe que utiliza hoxe a liturxia para poñer de manifesto a importancia de que nunha comunidade poidan camiñar xuntos, buscando sintonía e respectando a necesaria pluralidade, tanto fieis coma pastores. Inda que para algúns a imaxe poida quedarlles lonxe, non esquezamos que só desde este camiñar xuntos, sen buscar impoñer visións propias e sen pretender volver a tempos pasados, poderemos ser verdadeira Igrexa no medio do mundo, cunha actitude de unión e colaboración con todo o que dignifique a persoa e a libere de tódalas ataduras que lle impiden ser libre e feliz.

Perdón

Por tódalas veces en que no canto de unir, esparexamos, creando diferenzas que separan e non pontes para unir, SEÑOR, NON NOS DEIXES CAER NA TENTACIÓN.
Porque non sabemos estar cerca dos nosos pastores, xa que é moito máis doado criticalos e censurar o que non fan ben, que colaborar e implicarnos coa súa tarefa, CRISTO, NON NOS DEIXES CAER NA TENTACIÓN.
Por tódalas veces nas que, diante dos problemas, quixemos mirar para outro lado, despreocupándonos do que lle pasaba aos que estaban ao noso redor, SEÑOR, NON NOS DEIXES CAER NA TENTACIÓN.

Remuíño

Vós espantáde-las miñas ovellas, escorrentádelas e non coidades delas: Quere ser esta expresión unha chamada de atención para que nós, os pastores, non esquezamos nunca que desenvolver unha misión supón que alguén nola ten encomendado, de que non é unha cousas nosa e polo tanto non a podemos facer segundo o noso capricho. Por iso, como pastores temos que ter en conta:
- Que estamos ao servizo das nosas comunidades.
- Que servir supón compartir tristuras e ledicias, e sempre desde o plano da igualdade.
- Que debemos esforzarnos por formarnos continuamente, o que supón coñecer o mundo no que vivimos, evitando falar del con nostalxia ou tendo visións e dando respostas que valeron para outro tempo, pero non para hoxe.
- Que a nosa tarefa ha ser calada, pero sempre activa. Non buscando saír nos papeis, senón sendo xermolo de unión, entendemento e acollida entre o membros das comunidades ás que servimos.
- E sempre sen perder a perspectiva de que, na tardiña baixa da vida de cada un de nós, han examinarnos de amor... e non doutras cousas.
Para elas constituirei pastores que as apacenten, de xeito que xa non volvan ter medo, nin se espanten,nin se perda ningunha: Por iso non nos corresponde a nós, tampouco a outros:
- Amedrentar
- Ameazar
- Crear tensións e enfrontamentos
- Tomar partido polos que se cren superiores e con capacidade de mandar e impor
- Presentar unha imaxe falsa do Deus cristián; unha imaxe de medo, sometemento e control das conciencias dos demais.

A nosa tarefa permanente ten que estar orientada a que ninguén se perda, e tod@s se sentan acollidos e integrados.
Por iso, tamén cómpre salientar que, ao lado de pastores nocivos, que envelenan o ambiente, conviven outros que, de verdade, son conscientes de que o seu é servir e non que os sirvan. Son aquelas persoas que saben acompañar nas ledicias e nas tristuras, que tentan ser pontes de unión e entendemento creando comunidades dialogantes, que saiban escoitar e respectar as diferenzas, son persoas dispoñibles as vintecatro horas do día os trescentos sesenta e cinco días do ano. Eses son os verdadeiros pastores, que sen pretensións de ser famosos, de estar en "grandes parroquias de cidade", de que os nomeen cóengos, bispos, directores.... son capaces de realizar un traballo responsable, serio, calado e eficaz nas comunidades que teñen a sorte de telos. Son pastores que non dan medo nin espantan, e que conseguen que a xente non se perda.

El é a nosa paz: o que dos dous pobos fixo un só, derrubando a medianeira divisoria a inimizade, e abolindo na súa carne aquela Lei de mandamentos e normas: O que non poderemos conseguilo se non estamos convencidos, ou non somos capaces de convencernos de que entre o que dicimos e cremos non pode –non debe– haber fenda que rache e separe, senón ponte que leve a camiñar na dirección que leva a recoñecer que Cristo é a nosa paz; a paz que temos que espallar coas nosas actitudes e desde as nosas accións. Non reduzamos a fe á seguridade do cumprimento dunhas normas que deixe satisfeitos só a cantos son incapaces de poñer mans e corazón á hora de testemuñala.

El, conmovido, porque eran coma ovellas sen pastor, púxose a predicar ensinándolles moitas cousas: E contra da tentación de camiñar na exclusividade dos "nosos", ser pastor ten que levarnos á amplitude de miras á hora de desenvolver a nosa misión evanxelizadora: somos de tod@s e para t6od@s. E nunca debemos estar fóra de cobertura. As canles da comunicación, como ocorría con Xesús, tamén en nós han estar sempre abertas.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Ao pé do altar do Pan e da Palabra, presentámoslle ao Señor a nosa oración, e dicimos xuntos: