Trindade 2016

UN DEUS QUE SE DESENVOLVE DESDE O DIÁLOGO INTRAFAMILIAR, INVÍTANOS A FACER DO DIÁLOGO CAMIÑO DE ENTENDEMENTO E COLABORACIÓN 

Descarga o ficheiro

CANTO GOZOSO 

• ENTRADA: Vinde axiña (Nº 10) 
  

  

  
  
• LECTURAS: Cantade ao Señor (Nº 23) 
• OFERTORIO: Cantádelle ao Señor (Nº 33) 
• COMUÑÓN: Todos xuntos (Nº 56) 

ESCOITA ACTIVA 

Rematou tempo de pascua, eses cincuenta días nos que fomos celebrando a resurrección de Xesús, triunfo da esperanza sobre o fracaso e máis a morte. E hoxe, en toda a Igrexa, celebramos a festa da Santísima Trindade. A festa do Deus que se comunica e se nos mostra como Pai que crea, como Fillo que se fai presente entre nós e como Espírito Santo que anima e alenta coa súa presenza a vida da Igrexa. Un Deus que se nos presenta sempre ao lado, e que o fai por amor e desde o amor. É logo tempo de buscar palabras, xestos e momentos que fagan posible o entendemento, o diálogo, a colaboración, o encontro por riba das diferenzas. Que tamén nós fagamos desta pedagoxía da colaboración o modo de buscar o que nos une para avanzar, e rexeitemos todo esforzo por separarnos e facernos a vida imposible e difícil uns aos outros. 

CORAZÓN MISERICORDIOSO 

• Porque non facemos do diálogo camiño que supere as nosas diferenzas; SEÑOR, POÑÉMONOS NAS TÚAS MANS. 
• Porque nos sobra tempo para o enfrontamento e a disputa, e fáltanos para saber escoitarnos e perdoarnos; CRISTO,POÑÉMONOS NAS TÚAS MANS. 
• Porque non poñemos sinceridade para recoñecer que moitas veces ferimos coas nosas palabras e comentarios; SEÑOR,POÑÉMONOS NAS TÚAS MANS. 

OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN 

• No comezo do plan de Deus estabamos os seres humanos. A nosa dignidade emana da dignidade de Deus, por iso as persoas, todas as persoas, sen excepción algunha, somos partícipes do mesmo respecto, do mesmo recoñecemento. Non somos deuses, pero a nosa vida é recoñecemento adiantado do que un día se converterá en plenitude á carón de Deus, por iso estamos sempre en actitude de expectativa, de buscar mellorar situacións, circunstancias, medios que fagan posible que esa dignidade que todos compartimos e que desde El se converte en tarefa sempre a seguir avanzando na busca de todo canto nos axuda a vivir de xeito máis humano, sexa unha vida de encontro e colaboración; de participación e solidariedade; de verdade e liberdade. Unha vida en comuñón, participando da mesma comuñón do Pai que se fai presente entre nós na persoa do Fillo e nos alenta a traballar para acadar o seu sentido pleno desde a presenza e o acompañamento do Espírito Santo. Isto converte a vida de cada un de nós en mirada solidaria ao noso redor e en paixón pola defensa do recoñecemento de todo canto fai que os seres humanos, en comuñón cos demais membros que conforman con nós a casa común, nunca deamos pé a que o derrotismo, a desesperanza e a renuncia a loitar por cambiar e mellorar as cousas que a todos nos fan felices, aniñe nin no noso xeito de percibir o mundo nin de comportarnos. Porque, tal e como nos dicía o comezo da lectura do libro dos Proverbios,"O Señor produciume ó encetar a súa tarefa". 
• Isto supuxo que puxera todo baixo os nosos pés, é dicir: ao noso servizo. E non o fixo para que fixeramos del o que nos pete, senón para coidalo, conservalo e deixárllelo nas mellores condicións posibles aos que veñan tras de nós. E isto non ha ser unha acción individual desde a que cada un busque o seu propio interese, senón unha acción coral, de todos, para que poñendo cadaquén o mellor de si, fagamos non só posible e habitable o mundo, senón que nos esforcemos por convertelo en familia. E xa sabemos, nunha familia somos moitos, distintos, pero a todos, en situacións normais, nos une o mesmo: o desexo de alentarnos, axudarnos e facernos o máis felices posibles, porque é o amor o que nos une. Do mesmo xeito, como acabamos de ler no salmo responsorial, o Señor, poñendo ao noso dispor a súa gran tarefa: o mundo, úrxenos a conservalo, querelo, protexelo e facer del lugar de acubillo. Non estraña logo que teñamos rezado xuntos: "Señor, noso Deus, que admirable é o teu nome en toda a terra". Pero, ademais de rezalo, o que temos por diante é a tarefa, xenerosa e constante, de esforzarnos para que iso sexa así. O que de novo nos volve a unir a relación de comuñón entre o Pai que dá vida a este proxecto do mundo, o Fillo que o plenifica coa súa presenza ("asumiu a nosa condición") e o Espírito que coa súa presenza, neste tempo da comunidade, axúdanos a ter memoria activa e agradecida deste proxecto de Deus para nós. 
• E desde a paz que a todos nos dá saber que a nosa tarefa no mundo é a resposta á construción desa paz que Deus nos ofrece -como Paulo lles dicía aos romanos- a nosa esperanza vai avanzando paseniñamente na tarefa de ir facendo mellor as cousas cada día, sabendo que solos non imos moi lonxe, pero traballando en común acadamos obxectivos e logros, porque, é esta á comuñón a que constantemente nos invita o papa Francisco cando, unha e outra vez, reitera que "todo está conectado". Sempre avanzaremos e nos sentiremos alentados se deixamos atrás o individualismo e a crenza de nós valemos por nós mesmos, somos os mellores e ninguén vai poder con nós. Desenganémonos! ese non é o camiño. Nada deixa de ser importante desde esta conexión do todo. Tamén o amor, a entrega e a xenerosidade do Deus Pai, Fillo e Espírito Santo son para nós motivo de alegría e pulo para facer as cousas desde o que cada un sabe e pode aportar, deixando atrás as desconfianzas que tantas veces nos levan a crear muros e a caer na insolidariedade. 

FRATERNIDADE ORANTE 

Deus, que é sempre amor en comunicación, invítanos agora a rezar compartindo este momento de oración comunitaria. Dispoñamos o corazón desde a palabra para dicir xunt@s:  

SEÑOR, ACOMPAÑA O NOSO TRABALLO EN COMÚN  

• Para que a Igrexa, seguindo polos vieiros do Deus trinitario, e sen deixarse levar polo cómodo e fácil, sexa quen de saber perdoar, animar, acoller e ser sempre misericordiosa, OREMOS. 

SEÑOR, ACOMPAÑA O NOSO TRABALLO EN COMÚN  

• Para que nos esforcemos por construír comunidades parroquiais que rompan con tradicións e costumes baleiros, e se esforcen por axudarse, colaborar e buscar canto una para facernos a vida máis doada e acolledora uns aos outros, OREMOS. 

SEÑOR, ACOMPAÑA O NOSO TRABALLO EN COMÚN 

• Para que nos nosos comportamentos persoais non esquezamos nunca que é máis importante o que une e nos pon en comunicación e relación cos demais, que o que separa, enfronta ou nos enemista uns cos outros, OREMOS. 

SEÑOR, ACOMPAÑA O NOSO TRABALLO EN COMÚN 

Señor, acolle a oración que xunt@s temos presentado e compartido neste domingo no que, reunidos no teu nome, acollemos a túa palabra desde a que nos chamas a traballar na busca do que une, e a afastarnos de canto separa e enfronta. P.X.N.S. Amén. 

MIRADA ESPERANZADA 

Deus, Pai, 

Señor de luz e máis de paz, 

Señor da palabra sincera e amable, 

fonte e camiño que mana plenitude. 

Ti que no no teu Fillo mostras 

toda a grandeza do teu proxecto de amor, 

dános azos para que a tenrura e o agarimo 

aniñen na nosa vida 

ata convertela en espello dun camiñar pleno e esperanzado. 

Que co alento do Espírito vaiamos facendo cada día 

tempo de comuñón, 

tempo de comunicación e diálogo, 

tempo de encontro e colaboración. 

Grazas, Pai por saír ao noso encontro 

desde o teu Fillo que nos acubilla 

e o teu Espírito que nos dá forza. Amén.