CANTO
GOZOSO
ENTRADA: Benaventurados (Nº 118)
LECTURAS: Salve, Santo Sacramento (Nº 117)
OFERTORIO: Pan do ceo (Nº 44)vf
COMUÑÓN: Pan do ceo, pan de vida (Nº 53)
ESCOITA
ACTIVA
Estar orgullos@s do
Señor, un orgullo que nos fai persoas ditosas e esperanzadas. Esta é a
invitación que nos dirixe a celebración de hoxe, festa do Corpus, día da
caridade. Que non nos sintamos avergoñados por manifestarnos e sentírmonos
crentes, ao contrario, que iso supoña na nosa vida ledicia, gozo, frescura,
creatividade e forza, para que canto fagamos o saibamos poñer na man e
protección do Señor. Non podemos tirar a toalla, quedar parados sen facer
nada.... Estamos chamad@s a pasar deixando pegada: pegada de xustiza, pegada de
igualdade, pegada de misericordia, pegada de servizo, pegada de escoita....
Que mellor motivo
para o alento: sabérmonos querid@s e sostid@s por Deus sempre. Esta é a nosa
esperanza.... e por iso nos volvemos xuntar hoxe aquí, convocad@s polo Pan de
Vida.
CORAZÓN
MISERICORDIOSO
Porque non temos un
corazón misericordioso para saber perdoar e pedir perdón, SEÑOR, REVÍSTENOS DA TÚA XUSTIZA.
Porque os nosos
ollos están cheos de lagañas que nos impiden recoñecerte nos irmáns e nas irmás,
CRISTO, REVÍSTENOS DA TÚA XUSTIZA.
Porque as nosas
mans están preparadas para afastar, sinalar e ameazar; pero non están abertas
para acariñar, esperanzar e acoller, SEÑOR,
REVÍSTENOS DA TÚA XUSTIZA.
PALABRA
ENRAIZADA
Unha das cousas que
moitas persoas lle achacan aos representantes públicos de calquera índole
(políticos, directores, bispos....) é que a súa elección ou o seu nomeamento
levan parella unha pésima memoria, que os leva a esquecer as súas promesas e en
moitos casos, mesmo as súas conviccións. Isto vén a conto porque a celebración
de hoxe, Corpus, quere poñer de manifesto todo o contrario ao que viñamos
dicindo: Aquel que pasou polo mundo facendo o ben, e foi capaz de arriscar a
súa vida ata entregala para que a xustiza e a paz puideran agromar, hoxe faise
presente nas nosas rúas e prazas para dicirnos que non se esqueceu de nós, que
segue ao noso lado. É hoxe a festa da cercanía de Deus, que sae ás nosas rúas
para lembrarnos (porque nós tamén o esquecemos moitas veces) que conta con nós
e que nos quere.
Esta é a nosa fe...
unha fe que nos invita a camiñar poñendo os pés no chan para deixar pegada de
xustiza. Si, a nosa fe úrxenos a vivir a solidariedade para cos máis
necesitados, os excluídos, os últimos, e tamén non tan últimos da sociedade. A
celebración do Corpus quere por diante nosa o rostro, tantos rostros de Cristo,
que van quedando nas beiras das nosas parroquias. E xa non podemos nin queremos
quedar impasibles diante desta situación. Corpus e Cáritas móstranse hoxe
unidos polo amor: o amor do Deus cuxa fe confesamos, e que nos invitou a ir
polo mundo facendo o que El fixo; e o amor entregado e solidario de voluntarios
e colaboradores, cristiáns e non cristiáns, que poñen medios e tempo ao servizo
dos últimos.
Daquela, Corpus,
quere ser tamén un momento de reflexión para que nos deamos conta de que a fe
non é algo nin teórico nin reducido ao ámbito das paredes do templo, senón que
o que alí se celebra, ha ser vivido, coa presenza dos que rezamos agradecendo e
pedindo a Deus, cada día e coas persoas coas que nos imos atopando cada día.
Corpus, quere ser a reivindicación de Xesús, para que non o deixemos pechado no
sagrario, porque inda que alí puidera estar moi ben, e sempre protexido, El,
como fixo sempre ao longo da súa vida, non quere ser unha lembranza do pasado,
senón unha presenza real que sabe aledarse con que se alegra, consolar a quen
necesita consolo, e chorar con quen está triste e necesita mans e corazón para
saír cara a diante. Porque se deixamos que a semente da esperanza dea froito no
noso corazón, seremos quen de facer que tamén xermole na vida doutras persoas
que viven na escuridade. Por iso, neste día da festa de Corpus, preguntémonos
tamén nós: Que teño feito eu polo meu irmán? O risco, tamén a verdadeira
satisfacción, está en saír ao encontro de quen nos necesite e dicirlle: aquí
estou para o que queiras.
FRATERNIDADE
ORANTE
Cristo faise Pan; e
nós somos invitad@s a compartilo ofrecéndollo aos irmáns que non o teñen. Desde
esta invitación dicimos xunt@s:
SEÑOR, QUE CAMIÑEMOS NA XUSTIZA
·
Para que toda a Igrexa, que hoxe celebra a festa da túa
presenza na mesa do noso mundo, non se deixe intimidar polos que non queren que
con voz alta e clara, fale na defensa dos máis débiles, explotados e esquecidos,
OREMOS.
SEÑOR, QUE CAMIÑEMOS NA XUSTIZA
·
Para que sexan respectados os dereitos de todas as
persoas que sofren: pobres, excluídos, refuxiados, desempregados, enfermos,
maiores, desesperanzados, explotados, violados..., OREMOS.
SEÑOR, QUE CAMIÑEMOS NA XUSTIZA
·
Polas persoas que traballan
como Igrexa pola solidariedade, a xustiza e a denuncia de calquera explotación
das persoas máis indefensas, para que o seu traballo sexa o espello no que
sempre nos miremos á hora de actuar como seguidores de Xesús, OREMOS.
SEÑOR, QUE CAMIÑEMOS NA XUSTIZA
·
Por cantos hoxe nos imos
achegar á mesa da Eucaristía para recibir a Xesús, alimento de benaventuranza,
que atopemos nel a forza para acompañar aos enfermos, alentar aos tristes e
ofrecerlles o noso agarimo aos que foron enganados, OREMOS.
SEÑOR, QUE CAMIÑEMOS NA XUSTIZA
Fai, Señor, da nosa oración comunitaria fermento que faga
levedar o noso corazón na xustiza e na solidariedade. P.X.N.S. Amén.
MIRADA
ESPERANZADA
Quen ten ollos para ver e oídos para escoitar descubre sinais de esperanza.
As persoas débiles descobren que se fan fortes e invencibles cando se xuntan;
non para pisotear os dereitos dos demais,
senón para impedir que sexan pisoteados os seus dereitos fundamentais....
que non son un agasallo dos gobernos nin dos poderosos,
senón un agasallo de Deus para todas as persoas.
(Heder Cámara)
Comentarios