PENTECOSTES: O MILAGRE DE NON SER LADRILLOS IGUAIS SENÓN PEZAS VIVAS DA DIVERSIDADE
CANTO GOZOSO
ö
ENTRADA:
Vinde axiña ( 10 )
ö
ASPERSIÓN:
A auga do Señor (Nº 125)
ö
LECTURAS:
Manda o teu Espírito
ö
OFERTORIO:
Sementar, sementarei
ö
COMUÑÓN:
Ide e pregoade (Nº 55)
MIRADA AGRADECIDA
Hoxe
pechamos o tempo de Pascua, e facémolo do mellor xeito posible: co cumprimento
por parte de Xesús da súa promesa de non deixarnos na orfandade, senón de
agasallarnos co Espírito Santo.
E se
pensamos neste Espírito, a mellor imaxe non é a dun coro onde todas as persoas
cantan a mesma melodía coa mesma voz. O Espírito parécese máis a unha gran
orquestra, onde cada instrumento é totalmente diferente, ten o seu propio
timbre, o seu propio xeito de soar e o seu propio acento. O milagre non é que o
violín soe a trompeta, senón que cadaquén, estando ben afinada e ben afinado na
súa propia identidade, contribúa a crear unha música final que a ningunha
persoa se lle ocorrería por separado. Iso é Pentecostes.
Ás
veces, por pura comodidade ou porque nos asusta o que sae do guión, preferimos
a seguridade de quedar encerradas e encerrados no de sempre antes que abrir as
portas ao que o Espírito nos pide. Pero o vento de hoxe vén mover os cimentos
desta igrexa e das nosas vidas. Vén lembrarnos que a nosa diversidade non é un
problema que haxa que corrixir, senón a maior riqueza da nosa comunidade. Deus
búscanos e conta connosco tal e como somos, coas nosas luces e coas nosas
feridas reais, sen discursos prefabricados.
Benvidas
cantas persoas formamos hoxe esta asemblea. Afinemos as vidas e poñámonos a
escoitar a quen temos ao lado, porque hoxe a música do Alento faimos comuñón.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
*
Ti
que nos chamas a ser orquestra viva, saíndo do noso propio egoísmo; SEÑOR, ESPÉRTANOS
CO TEU SOPRO DE VIDA.
* Ti que nos agasallas co
Espírito para romper os muros que nos separan; CRISTO, ESPÉRTANOS CO TEU
SOPRO DE VIDA.
*
Ti,
que abres as nosas portas para que saiamos á rúa sen escusas nin medos; SEÑOR,
ESPÉRTANOS CO TEU SOPRO DE VIDA.
PALABRA PROCLAMADA
PALABRA
RECOLLIDA NO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS
Cando se cumpriron os días de Pentecostes, estaban
todos xuntos no mesmo sitio. De súpeto, veu do ceo un ruído coma dun forte
golpe de vento, que encheu toda a casa onde estaban; e apareceron talmente coma
linguas de lume, que, repartidas, foron pousando unha sobre cada un deles.
Quedaron cheos do Espírito Santo e puxéronse a falar noutras linguas, conforme
lles concedía o Espírito.
Había daquela en Xerusalén xudeus piadosos de
tódalas nacións da terra. O se producir aquel estrondo, xuntouse a xente e
ficou moi desconcertada, porque cada un os sentía falar na súa propia lingua.
Pasmados e admirados, dicíanlles uns a outros: "¡Olla! ¿E todos estes que
están aí a falar non son galileos? ¿E logo como é que os sentimos falar cada un
de nós no noso propio idioma nativo? Partos, medos, elamitas, xente da
Mesopotamia, Xudea, Capadocia, Ponto, Asia, Frixia e Panfilia, do Exipto e da parte
de Libia contra Cirene, forasteiros romanos tanto xudeus coma prosélitos,
cretenses e árabes, sentimos falar nas nosas linguas das grandezas de
Deus".
PALABRA DO SEÑOR
SALMO RESPONSORIAL
Manda Señor o teu
Espírito e renova a faciana da terra
Alma miña, bendice ó Señor.
Señor, meu Deus, ti es moi grande,
¡Cantas son, Señor, as túas obras,
A terra está chea das túas creaturas.
Manda Señor o teu
Espírito e renova a faciana da terra
Retiras o teu alento, e expiran,
voltando ó seu po.
Mandas o teu alento, e son creados
e renovas a cara da terra.
Manda Señor o teu
Espírito e renova a faciana da terra
Gloria ao Señor por sempre,
alégrese o Señor coas súas obras.
Que El acolla o meu cantar
e alegrareime eu no Señor.
Manda Señor o teu
Espírito e renova a faciana da terra
PALABRA RECOLLIDA NA PRIMEIRA
CARTA DE PAULO AOS CORINTIOS
Irmáns e irmás:
Ninguén que diga "Arrenegado sexa Xesús",
fala movido polo Espírito de Deus; e ninguén é capaz a dicir "Xesús é o
Señor", se non é baixo o influxo do Espírito Santo.
Hai diversidade de dons, pero un mesmo Espírito. Hai
diversidade de servicios, pero un mesmo Señor. Hai diversidade de realizacións,
pero un mesmo Deus, que é quen realiza todo en todos.
A cadaquén dáselle a manifestación do Espírito para
o ben común. A un o Espírito dálle palabra de sabedoría; a outro dálle palabra
de ciencia o mesmo Espírito; a aqueloutro o mesmo Espírito concédelle fe. A un
este mesmo Espírito dálle o don de curacións; a outro, o don de facer milagres;
a outro, o don da profecía; a outro, discernimento de espíritos. A un, don de
falar distintas linguas; a outro, o saber interpretar esas linguas. Pero todo
isto é un e o mesmo Espírito quen o realiza, repartindo a cada un en
particular, como a El lle parece.
Porque igual que o corpo, sendo un, ten moitos
membros e todos estes membros, con seren moitos, non fan máis dun corpo: así
tamén Cristo. Porque a todos nos bautizaron nun único Espírito, para formarmos
un único corpo: tanto xudeus coma gregos, tanto escravos coma libres. E a todos
se nos deu a beber un único Espírito.
PALABRA DO SEÑOR
PROCLAMACIÓN DA BOA
NOVA DO NOSO SEÑOR XESUCRISTO SEGUNDO XOÁN
Naquel día, o primeiro da semana, ó serán, estando
pechadas as portas onde estaban os discípulos, por medo dos xudeus, chegou
Xesús, e, poñéndose no medio, díxolles:
-
Paz convosco.
Dito isto, mostróulle-las mans e mailo costado. Os
discípulos alegráronse, vendo o Señor. El díxolles outra vez:
-
Paz convosco: coma o Pai me mandou a min, tamén eu
vos mando a vós.
E dito isto alentou sobre eles, e díxolles:
-
Recibide o Espírito Santo: a quen lles perdoedes os
pecados, quedaranlles perdoados; a quen llelos reteñades, quedaranlles retidos.
PALABRA DO SEÑOR
PALABRA ENRAIZADA
1-
O
perigo de cheirar a pechado
Se
estivésemos alí aquel día, o que veriamos non sería un grupo de heroes valentes
listos para salvar o mundo. O que hai alí dentro é un grupo de persoas mortas
de medo, cos ferrollos botados por dentro, as cortinas pasadas e botando contas
de a quen lle tocaría caer despois de Xesús. Estaban aflixidos, si, pero nesa
comodidade na que o medo che serve de escusa para non mover un dedo. Había xa
cheiro a cerrado.
E
de súpeto... ¡zas! Entra un vendaval sen pedir permiso que fai voar os papeis e
racha as portas de par en par. O Espírito de Deus non é un ventilador suave
para refrescar a sesta da nosa fe; é un furacán que vén ventilar as nosas
rutinas. Hoxe dinos que pechar as portas da nosa igrexa ou do noso corazón por
medo ao mundo que avanza non é prudencia, é covardía. O Espírito ponnos de
patas na rúa e obrígamos a falar unha linguaxe que a xente entenda fóra, non
esa xerga de sancristía que só entendemos catro e que xa non lle di nada á
humanidade.
2- Compoñentes
dunha mesma orquestra
San
Paulo dío de xeito maxistral, case con retranca: se todo o corpo fose ollo,
onde quedaría o oído? Se todos fósemos ladrillos, o único que poderiamos
construír sería un muro gris, frío e aburrido. Pero hoxe celebramos que somos
pezas vivas. O perigo das nosas comunidades é que ás veces nos entra a querenza
de que todo o mundo sinta coma nós, vote coma nós, rece coma nós e faga as
cousas "como se fixeron toda a vida". Iso non é o Reino, iso é un
cuartel.
Acomodar
os dons de cada persoa dá traballo. Escoitar a quen desafina ou trae un ritmo
diferente esixe paciencia. Pero aí está o milagre. O Espírito non homoxeneiza,
non pasa o rodete para que todos sexamos iguais; o Espírito harmoniza. A túa
historia, o teu xeito de ser, as túas feridas e incluso as túas dúbidas son o
teu instrumento. Non queiras ser unha trompeta se naciches para violín. Sé ti
mesma, sé ti mesmo, pero ponte a tocar coa túa comunidade.
3- O
xesto do envío a entregar a vida
Xesús
ponse no medio dos seus amigos e o primeiro que fai é ensinarlles as mans e o
costado. Non lles amosa un título de propiedade nin un carné de pureza;
amósalles os buracos dos cravos, as súas cicatrices. E acto seguido, soprou
sobre eles. Ese alento é o bico da paz que recrea as vidas rachadas. Xesús non
agarda a que esteamos limpas, impecables e sen pecados para dicirnos:
"Como o Pai me enviou, así vos envío eu". Envíanos tal e como estamos
hoxe aquí, coas nosas canseiras da semana, coas nosas liortas na casa e coas
nosas fraxilidades e contradicións.
O
Espírito de Deus non é un frasco de colonia para botar os domingos e ulir a
santo nos bancos da igrexa. É o motor para saír de aquí, cruzar esa porta e
transformar a terra. Envíanos onde doe: a poñer paz alí onde a xente só se move
por interese, a poñer unha palabra de agarimo onde hai berros e a ser
testemuñas de que outra forma de vivir e de tratarnos é posible. Non somos
ladrillos colocados nunha parede; somos pezas vivas na rúa.
ORACIÓN COMPARTIDA
Irmás e
irmáns, o Espírito de Deus non nos deu a palabra para dar discursos bonitos,
senón para poñer a vida sobre a mesa. Confiadas e confiados nese Alento que pon
patas arriba as nosas seguridades, poñemos en común o que nos fire e o que
agardamos, dicindo:
QUE O
ESPÍRITO DO SEÑOR DERRUBE OS MUROS DO NOSO CORAZÓN
· Para que na nosa Igrexa
deixemos de ter nostalxia do pasado e medo do mundo de hoxe, OREMOS.
QUE
O ESPÍRITO DO SEÑOR DERRUBE OS MUROS DO NOSO CORAZÓN
· Por quen ten o poder de
cambiar as cousas e prefire mirar para outro lado, por quen goberna e decide na
política ou na economía coma se as persoas fósemos números ou ladrillos grises
nunha parede, esquecendo a quen queda esnaquizada na rúa, OREMOS.
QUE
O ESPÍRITO DO SEÑOR DERRUBE OS MUROS DO NOSO CORAZÓN
· Polas nosas veciñas e veciños
que hoxe teñen a alma cheirando a cerrado: por quen vive coas cortinas pasadas
polo enfermidade, pola depresión, polo desemprego ou polo esquecemento dos
seus, para que atopen en nós un bico de paz real e non un silencio de cara, OREMOS.
QUE
O ESPÍRITO DO SEÑOR DERRUBE OS MUROS DO NOSO CORAZÓN
· Por cada unha e cada un de
nós, para que se nos quite a querenza de criticar a quen desafina ou a quen ten
un ritmo distinto ao noso, OREMOS.
QUE O
ESPÍRITO DO SEÑOR DERRUBE OS MUROS DO NOSO CORAZÓN
Escoita,
Deus de hoxe e de sempre, esta música que che presentamos sen caretas. Ventila
os nosos medos, bota abaixo os nosos cárceres e faimos pezas vivas na rúa.
PXNS. Amén.
MIRADA ESPERANZADA
É moito máis doado ser ladrillo. Os ladrillos non protestan, non dubidan, non senten canseira nin teñen feridas. Só teñen que deixarse colocar na parede, un enriba doutro, idénticos, grises e mudos, para levantar muros que nos protexan de quen vén de fóra. En serie todo é máis cómodo. Todo está controlado.
Pero o Espírito de
Deus non é un construtor de muros; é un Director de orquestra. E a orquestra
esixe o risco de ser pezas vivas. Esixe aceptar que a persoa do lado non ten
que soar coma ti, nin pensar coma ti, nin rezar coas túas mesmas palabras.
Esixe paciencia para escoitar a quen desafina e xenerosidade para poñer o teu
propio timbre ao servizo dunha melodía común que supera e envolve a toda a
humanidade.
Pentecostes non é unha lembranza bonita de hai dous mil anos. É o vendaval que hoxe entra polas fendas
dos nosos muros para dicirnos: “Deixade de cheirar a cerrado. Saíde á rúa.
Vivide a diversidade sen medo”.
Comentarios