COMUNICAR A ESPERANZA NUNHA TERRA CON VOZ PROPIA
CANTO GOZOSO
ENTRADA: Todos xuntos (Nº 56)
ASPERSIÓN: A auga do Señor (Nº 125)
LECTURAS: Canta Aleluia (Nº 21)
OFERTORIO: Sementar, sementarei
COMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55)
MIRADA AGRADECIDA
Hoxe estamos de festa por partida dobre: celebramos a Ascensión e tamén o Día das Letras Galegas. Ámbalas dúas festas teñen unha mesma mensaxe: o que é noso, o que nos toca o corazón, non pode quedar gardado nun caixón nin perdido nas nubes.
Xesús non ascende para que quedemos na orfandade, senón para que collamos o relevo, para que entendamos que agora a súa voz é a nosa, e que os seus milagres teñen que saír das nosas mans. E que mellor día para asumilo que hoxe, o Día das Letras Galegas. Porque a nosa lingua é moito máis que palabras: é a nosa raíz, o xeito no que os nosos maiores nos ensinaron a querer e a rezar. Reivindicar o noso hoxe, sen vergoña e con orgullo, é tamén unha forma de facer o Reino de Deus. Porque un pobo que esquece quen é, acaba esquecendo tamén como coidar aos seus.
Benvidas, benvidos a esta casa, onde aprendemos que o ceo non está lonxe. O ceo está en cada palabra de alento que damos na nosa fala, en cada xesto de axuda e en cada anaco de terra que coidamos.
Empecemos, pois, esta festa da responsabilidade e da identidade.
CORAZÓN MISERICORDIOSO
Polo noso complexo de inferioridade e polo noso silencio; por todas as veces que permitimos que a nosa lingua e a nosa cultura se fagan pequenas ou as agochamos por vergonza, SEÑOR, FAI QUE NOS DOIA O MUNDO.
Por todas as veces que nos quedamos a "balconear a vida"; por mirar os problemas desde lonxe e desentendernos da nosa tarefa de persoas cristiás, preferindo a comodidade da barreira antes que mollarnos por un mundo máis xusto e humano, CRISTO, FAI QUE NOS DOIA O MUNDO.
Por buscarte só nas nubes e fuxir do compromiso co que é noso; por non ser a túa voz na rúa e por non defender a identidade e a dignidade do noso pobo galego, SEÑOR, FAI QUE NOS DOIA O MUNDO.
PALABRA PROCLAMADA
PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DOS FEITOS DOS APÓSTOLOS
O primeiro libro fíxeno, Teófilo, acerca de todo o que Xesús obrou e ensinou desde o comezo, ata o día que foi levado ó ceo, logo de ter dado instrucións polo Espírito Santo ós apóstolos que escollera.
Os mesmos que tamén se lles amosara vivo, con moitas probas despois da súa paixón, aparecéuselles durante corenta días e faláballes das cousas referentes ó Reino de Deus. E comendo con eles, encomendoulles que non se retirasen de Xerusalén, senón que agardasen a promesa do Pai que me escoitastes a min: porque Xoán bautizou con auga, mais a vós bautizarásevos co Espírito Santo, de aquí a poucos días.
Os que estaban reunidos preguntábanlle:
Señor, ¿é agora cando vas restablece-lo Reino de Israel?
El respondeulles:
Non vos acae a vós coñece-lo tempo ou a oportunidade que o Pai fixou co seu propio poder. Pero recibiréde-la forza do Espírito Santo, que virá sobre vós e seréde-las miñas testemuñas en Xerusalén, en toda a Xudea e Samaría e ata os confíns da terra.
En dicindo isto, elevouse á vista deles e unha nube quitóullelo da súa vista. E estando eles fitando para o ceo mentres el marchaba, presentáronselles dous homes con vestidos brancos, que dixeron:
Galileos, ¿que facedes ollando para o ceo? Este Xesús que vos foi levado de entre vós ó ceo, ha volver do mesmo xeito que o vistes ir.
PALABRA DO SEÑOR
SALMO RESPONSORIAL
Deus sobe entre aclamacións
Aplaudide, pobos todos,
aclamade a Deus con cancións.
O Señor é excelso e terrible,
o grande rei de toda a terra.
Deus sobe entre aclamacións
Deus sobe entre aclamacións,
o Señor, ó son de trompetas.
Cantádelle a Deus, cantádelle,
cantádelle ó noso rei, cantádelle
Deus sobe entre aclamacións
Deus é o rei de toda a terra:
cantádelle con xeito.
Deus reina sobre as nacións,
sentado no seu trono sagrado.
Deus sobe entre aclamacións
PALABRA RECOLLIDA NA CARTA DE PAULO AOS EFESIOS
Irmáns e irmás:
O Deus do noso Señor Xesús Cristo, o Pai glorioso, vos conceda espírito de sabedoría e de revelación, para coñece-lo ben; que manteña iluminados os ollos da vosa alma, para que comprendáde-las esperanzas que abre a súa chamada, a riqueza que supón a súa gloriosa herdanza destinada ós crentes, e o extraordinario portento que é o seu poder verbo de nós, os que cremos, en consonancia co vigor da súa potencia e da súa forza, que exerceu con Cristo resucitándoo de entre os mortos e sentándoo á súa dereita nos ceos, por riba de toda soberanía, autoridade, forza e dominio, e por riba de todo título recoñecido neste mundo e tamén no vindeiro. Someteuno todo baixo os seus pés e deullo por riba de todo como cabeza á Igrexa, que é o seu corpo, a plenitude daquel que o enche todo en tódalas cousas.
PALABRA DO SEÑOR
PROCLAMACIÓN DA BOA NOVA DO NOSO SEÑOR XESUCRISTO SEGUNDO MATEU
Os once discípulos fóronse para Galilea ó monte onde Xesús os citara. E véndoo, postráronse ante el, anque algúns dubidaban. Xesús, achegándose, díxolles:
Déuseme todo poder no ceo e mais na terra. Ide, pois, e facede discípulos meus a tódolos pobos, bautizándoos no nome do Pai e do Fillo e do Espírito Santo; ensinándolles a gardar canto vos mandei. Asegúrovos que eu estarei sempre convosco ata a fin do mundo.
PALABRA DO SEÑOR
PALABRA ENRAIZADA
As primeiras letras
Sempre nos pasa o mesmo. Cando a realidade se pon difícil ou cando Deus parece que se nos escapa entre os dedos, dámonos ao vicio de estirar o pescozo e quedar embobadas e embobados mirando ás nubes. É moito máis cómodo buscar a Deus alí arriba, lonxe, onde non molesta, que buscalo aquí abaixo. A Ascensión non é a crónica dunha fuxida. Xesús non marchou para desentenderse de nós, nin para que quedásemos de espectadores mirando como escapa entre as nubes. A Ascensión dános as nosas "primeiras letras" para entendermos que a Xesús non se lle busca lonxe, senón na pegada que deixou na terra: na man que axuda, na palabra que defende a xustiza ou na beleza da casa común que agoniza. Se quedamos "plantados" mirando ás nubes, o Evanxeo pérdese porque non ten pés que o camiñen. Ser crente hoxe é ter a valentía de baixar a mirada, ver as feridas da nosa xente e entender que o único xeito de tocar o ceo é manchando as mans co barro do noso día a día.
A gramática
Paulo pídelle a Deus hoxe algo fundamental: que manteña iluminados os ollos da vosa alma. E pídeo porque a nosa maior pobreza é a cegueira de non valorar o que somos. Moitas veces vivimos a nosa fe e a nosa identidade como algo de segunda, como se fósemos unha tradución mal feita dun mundo máis importante que o noso. Pero a "gramática" de Paulo dinos que temos unha "gloriosa herdanza", un tesouro que nos define. Esa herdanza en Galicia ten un nome, ten un xeito de rezar, de cantar e de falar. Recoñecer o "portento" do poder de Deus é recoñecer que El se quixo manifestar precisamente a través da nosa cultura e da nosa lingua. Se non somos capaces de amar a nosa raíz, se nos avergoñamos do noso acento ou se pensamos que a nosa fala non serve para o sagrado, estamos desprezando o agasallo que Deus nos deu. Ter os ollos iluminados é descubrir que a nosa identidade non é un estorbo, senón o lugar exacto onde Deus nos citou para construír o seu Reino.
O dicionario
O Evanxeo hoxe non nos pide permiso, dános unha orde: Ide polo mundo enteiro e anunciade. Ese é o noso dicionario, un libro de combate que non está feito para quedar nas sancristías, senón para ser gastado no camiño. A Gaudium et Spes dinos que se a nosa fe non se "incultura", se non se abraza á nosa lingua e á nosa pel, acaba sendo só unha pose que non convence. Como nos ensina o Concilio, a Igrexa non ten unha única cara, ten que ter a cara do pobo onde habita. Por iso, o noso compromiso é que a palabra de Deus non soe a unha tradución mal feita que chega de lonxe, senón a unha verdade que nace das nosas propias entrañas. Ser testemuñas nesta esquina do mapa é ter a coraxe de que a nosa esperanza teña o noso acento, porque un Evanxeo que non se molla na nosa cultura é un Evanxeo que non ten sangue. Ou lle poñemos voz ao que somos, ou o noso anuncio será só un eco baleiro.
ORACIÓN COMPARTIDA
Non quedemos inmóbiles mirando ás nubes. Xesús ascende para que nós sexamos os seus pés, as súas mans e a súa voz aquí, no medio do noso pobo. Hoxe, co orgullo da nosa lingua e a esperanza do Evanxeo, presentámoslle ao Pai o que somos dicindo:
QUEREMOS SER A TÚA VOZ CO NOSO PROPIO ACENTO
Pola Igrexa, para que entenda que a súa misión non é impoñer unha cultura sobre outra, senón inculturar o Evanxeo en cada recuncho do mundo, para que a mensaxe de Xesús non sexa un produto de exportación, senón unha semente viva que brota en cada lugar coa súa propia forza. OREMOS.
QUEREMOS SER A TÚA VOZ CO NOSO PROPIO ACENTO
Neste día no que celebramos as nosas Letras e sentimos que a nosa lingua é un agasallo sagrado, pedímosche que saibamos defendela e coidala como o altar onde a nosa fe se fai máis de verdade, OREMOS.
QUEREMOS SER A TÚA VOZ CO NOSO PROPIO ACENTO
Hoxe, no día no que celebramos a Xornada Mundial das Comunicacións Sociais, pedimos por todas as persoas que teñen o poder da palabra nos medios e nas redes. Para que sexan artesás da verdade e fuxan da mentira que divide e enfronta, OREMOS.
QUEREMOS SER A TÚA VOZ CO NOSO PROPIO ACENTO
Por cada unha e cada un de nós, para que a Ascensión nos saque da comodidade do sofá e entendamos que se nós non traballamos pola xustiza e polas persoas que sofren, o Reino de Deus quedará sen mans. OREMOS.
QUEREMOS SER A TÚA VOZ CO NOSO PROPIO ACENTO
Concédenos, Señor, a graza de sermos as túas testemuñas valentes. Que a nosa fe se encarne na nosa cultura e na nosa lingua, que a nosa comunicación sexa sempre semente de verdade, e que ao baixar hoxe deste monte da Ascensión, saibamos ser semente do Reino alí onde estamos. PXNS. Amén.
MIRADA ESPERANZADA
Grazas, Señor, porque hoxe a túa Ascensión non nos separa, senón que nos pon en camiño. Grazas porque non es un Deus de silencios, senón a Palabra que quixo ter a nosa carne e a nosa historia.
Hoxe darchas grazas é agradecerche o noso propio acento. Grazas por ese "dicionario" de esperanza que hoxe escribimos con compromiso, e por ensinarnos que ser a túa "plenitude" é facer que ninguén se sinta estraño na túa casa.
Grazas por confiarnos a Verdade nun tempo de ruído, e por facernos entender que a mellor comunicación é unha vida que se entrega, con verdade e sen complexos, desde esta terra que tanto amamos.
Grazas pola nosa lingua e pola nosa cultura. Grazas porque nelas atopamos a gramática do amor e a raíz onde Ti queres habitar. Grazas, Señor, por deixarnos falar contigo coa nosa propia voz e co noso propio acento.
Comentarios