Tempo de preparar para logo colleitar
Cantos
Entrada.-
Camiñando pola vida ( 9 )
Lecturas.-
Quédate, Señor, connosco ( 63 )
Ofertorio.-
Velaquí, Señor, o viño ( 37 )
Comuñón.-
No colo de miña nai ( 49)
Sinal de Coresma
Estamos no tempo de coresma. Vemos que
xa non hai flores na igrexa, as vestiduras litúrxicas adoitan ser moradas, non
rezaremos o gloria, os cantos invítannos a poñernos no camiño da conversión e
da austeridade... toda unha serie de sinais para dicirnos que fagamos un alto
no camiño e revisemos actitudes e comportamentos.
Para axudarnos propoñemos de novo un
sinal desde o que visualicemos que este camiño non son palabras, senón que nos
pide actitudes a feitos que mostren que verdadeiramente nos queremos andalo.
Aproveitando o taboleiro que utilizamos noutras veces, poñemos nel unha
cartolina de cor morada e sobre ela cada semana iremos colocando un corazón debuxado en papel e no medio del escribiremos
unha palabra que responda á actitude que destacar ao longo de cada unha das
cinco semanas deste tempo. Ao final teremos conformado un debuxo que nos mostra
o camiño que fomos percorrendo ao longo dos corenta días de preparación á
pascua. Esta semana a actitude a traballar é ESPERANZA.
Oídos atentos
Comezamos o mércores da Cinsa este tempo coresmal. Quere
ser un tempo para mirarnos e detectar onde están as eivas da nosa vida que
temos que ir cambiando cada día.
Para moit@s a coresma xa non é nada; é máis, son lembranzas
de tempo triste e de non comer carne os venres; para nós, segue a ser un
privilexio que a liturxia nos ofrece para que non nos creamos intocables e
perfectos. Coresma queren ser corenta días nos que vaiamos tomando conciencia
de que aquilo ao que non lle poñemos atención, que aquilo que non coidamos nin
lle dedicamos tempo, aquilo que sabemos que non facemos ben, se non nos
esforzamos por deixalo atrás e cambiar, sempre nos impedirá poder gozar do
sentido de esperanza e plenitude que nos trae a pascua do Resucitado.
Aproveitemos, entón este tempo para facer da vida cambio e transformación que
deixe atrás as nosas teimas e rutinas.
Corazón misericordioso
· Porque
queremos deixar atrás todo canto non deixa que a fe sexa liberadora. Señor,
que non deixemos endurecer o corazón.
· Porque
queremos deixar atrás o vello que nos fai perder a alegría e frescura que nos
ofrece a fe en Xesús. Cristo, que non deixemos endurecer o
corazón.
· Porque
queremos deixar atrás a nosa incapacidade para ver o mundo con ollos de
acollida e misericordia. Señor, que non deixemos endurecer o corazón.
Palabras
para remoer o corazón e orientan o noso actuar
· Escoitar o clamor.
Esta é a frase desde onde poderiamos enmarcar este comezo do tempo de coresma
pola nosa parte. O clamor que cada día vemos e escoitamos ao noso redor; o
clamor que cada día vemos e escoitamos nas persoas que son maltratadas, nas
persoas para as que a dignidade non é máis que unha palabra que os que abusan
delas baleiraron de contido; escoitar o clamor de tantos nenos e nenas que
confiando nos maiores ven como son abusados e reducidos a cousas ou obxectos de
pracer polos que teñen poder, moral ou económico, neste noso mundo onde sobra
distracción e falta compromiso. Escoitar o clamor, nunha palabra pídenos que
non quedemos nunha coresma puramente formal e de ritos, senón nunha coresma de
cambio de actitudes e capacidade para facer da nosa mirada, non escape ante os
problemas, senón esixencia que nos leve a unirnos ás causas xustas das persoas
do noso mundo. Sexan persoas que están lonxe e non coñecemos, ou persoas que
temos preto e vemos que para elas o respecto, a dignidade, a decisión libre ou
a fraternidade, real e non unicamente nomes sen contido, non acaba nin de
chegar nin de concretarse.
·
E non seremos endexamais
capaces de escoitar o clamor se non facemos o esforzo de pasar dunha fe externa
–periférica– froito da tradición cultural ou dos costumes, a unha fe persoal,
froito da nosa reflexión e compromiso; unha fe liberadora que envolve a nosa
vida e inflúe na nosa maneira de mirar a realidade e de loitar por cambiala.
Porque non nos gusta. Disto era do que lles falaba, e insistía con vehemencia,
Paulo aos cristiáns que había naquel momento en Roma, que non eran moitos. Pero
que si estaban chamados a se referencia
e testemuño crible e sincero do que eles afirmaban sobre o que supuña e
significaba Xesús de Nazaret nas súas vidas. Mesmo estas son tamén palabras que
se dirixen hoxe a nós para dicirnos que se queremos que a fe non desapareza,
que a fe non acabe reducida a folclore e ritos que, poden ser espectaculares
pero non comprendemos, é necesario que creza e madure non coma froito do que
fan tod@s, senón como esixencia das nosas decisións e das accións e actitudes
que libremente tomamos e desde as que imos construíndo todo canto somos. E que
se pode concretar no ser persoas que sabéndonos no mundo, non escapamos del,
senón que nos comprometemos realizando accións que non dan por bo nin por xusto
o que vemos, e non calamos, senón que actuamos, ante as inxustizas que día a
día fan que nos sintamos persoas enganadas e tratadas coma se foramos
monicreques por parte de quen ten poder, cartos ou capacidade para crear
opinión e influír sobre nós. E para iso a palabra que escoitamos cada vez que
nos reunimos para celebrar e compartir, ha estar non só na orella, senón no
oído temos que poñerlle atención-, no
corazón para ir facendo estilo de vida –do reborde do corazón fala a boca, nos
dicía o evanxeo o domingo pasado– na boca porque o que dicimos ha ser expresión
do que sentimos e tamén nos pés e nas mans para movernos e actuar sen deixarnos
levar do que, interesadamente, nos din ou contan.
·
Poñernos en actitude de non
deixarnos nin gobernar nin manipular por quen nos busca de xeito interesado –e
hoxe son moitas as persoas que o fan– aseméllanos a Xesús, tal e como acabamos
de escoitar no evanxeo. Tamén a El lle chegaba a tentación do poder, do dominio
sobre os demais, da xustificación de que quen ten cousas é máis feliz que quen
busca ás persoas para xuntas facer a vida máis humana, xusta e libre. Pero
Xesús non se deixa vencer, ao contrario, non cala ante o intento de
manipulación e sometemento. O mundo líquido de conviccións no que vivimos é un
terreo ben abonado para que tamén a nós nos tiren as redes da tentación para
que nos enredemos nelas. Porque se todo ten perspectiva do curto prazo, do
momento, da felicidade no posuír e acumular e non no traballo diario e, moitas
veces contracorrente, a prol dos que quedan nas beiras, dos que son
descartados, dos que son contados coma número e reducidos a dato estatístico en
enquisas ou análises electorais. Acabaremos non só enfrontados uns aos outros,
senón destruídos uns e outros. E xa sabemos como di o refrán: “a río revolto,
ganancia de pescadores”. E nós, desta volta non saimos a pescar. Esforcémonos
para que xa desde o comezo desta coresma vaiamos deixando atrás a quen nos
tenta e o sobre o que nos tenta.
Confianza desde onde compartir
Compartimos agora a oración
comunitaria e dicimos na unidade da fe compartida e celebrada: Señor, que non caiamos na tentación.
· Para
que esta coresma sexa un tempo no que verdadeiramente tomemos en serio o ser
unha Igrexa en saída, que non queda na comodidade das tradicións, senón que
busca unirse a quen traballa por un mundo máis xusto, igualitario, inclusivo e
comprometido coa causa das persoas empobrecidas e excluídas. Oremos. Señor, que non caiamos na tentación.
· Para
que sexamos comunidades parroquiais que senten a necesidade de ser evanxelizadas
para a misión de facer das nosas relacións veciñais experiencias de escoita,
traballo en común e colaboración. Oremos.
Señor, que non caiamos na tentación.
· Para
que nós fagamos desta coresma camiño de reflexión, renovación e compromiso de
fidelidade ao Evanxeo, e non ao noso propio interese e comodidade. Oremos. Señor, que non caiamos na tentación.
Señor, que este tempo de
coresma destape todo canto temos encuberto para impedir que foramos
verdadeiramente sinceros, sinxelos e non dominados pola tentación do poder, a
aparencia e a preguiza. Por Cristo o noso Señor. Amén.
Palabra desde onde contrastar
Que eu poida sentir cos teus sentimentos,
os sentimentos do teu corazón
cos que amabas ao Pai e ás persoas.
Nunca ninguén tivo maior caridade ca Ti,
que deches a vida polos teus amigos,
culminando coa túa morte na cruz,
o total abatemento da túa encarnación.
Quero imitarte nesa interna e suprema disposición
e tamén na túa vida de cada día,
actuando, no posible, coma fixeches Ti.
(Pedro Arrupe)
Comentarios