Ir al contenido principal

2 domingo TO B 2021

VINDE E VEREDES

CANTO GOZOSO

o   ENTRADA: Pedras vivas

o   LECTURAS: Aquí estou, Señor, para facer a túa vontade

o   OFERTORIO: Acharte presente (Nº51)

o   COMUÑÓN: Ide e pregoade (Nº 55)

ESPERTANDO Á RENOVACIÓN

            Xesús invítanos a ser pedras construtoras do mundo como casa onde se acolle; casa na que as fronteiras non se pechan senón que están permanente abertas para ir e vir; pedras desde onde construír pontes que unen e achegan e non muros que poñen distancia entre nós. E para iso non nos queda outra que ter os oídos atentos, como os tivo Samuel, á voz que Deus nos dirixe a través do berro, moitas veces desgarrador, das persoas que son contadas como números e tratadas coma cousas.

Fagamos logo desta celebración que agora comeza rebelión interior que cambie a nosa vida e non se deixe levar polo desleixo.

ABRÍNDONOS Á MISERICORDIA

·       Porque ante a chamada de Deus, nós respondemos con escusas e afastamento; SEÑOR, NON CANSES DE CHAMAR POR NÓS.

·       Porque ante a chamada de Deus, facemos oídos xordos; CRISTO, NON CANSES DE CHAMAR POR NÓS.

·       Porque ante a chamada de Deus respondemos dándolle as costas á dor e tristura da irmá e do irmán; SEÑOR, NON CANSES DE CHAMAR POR NÓS.

PALABRA PROCLAMADA

PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO PRIMEIRO LIRO DE SAMUEL

Naqueles días, Samuel estaba deitado no santuario do Señor, onde estaba a arca de Deus.

O Señor chamou por Samuel e este respondeulle:

-             Aquí estou

E, coa mesma, foi correndo onda Elí e díxolle:

-             Aquí veño, pois chamáchesme.

Elí díxolle:

-             Eu non te chamei. Volve deitarte.

E Samuel foise deitar.

O Señor chamou de segundas por Samuel.

Samuel ergueuse e foi onda Elí, dicindo:

-             Aquí estou, pois chamáchesme.

Dixo Elí:

-             Eu non te chamei, meu fillo. Volve deitarte.

Samuel non coñecía aínda ao Señor, pois a palabra do Señor non se lle revelara aínda

O Señor chamou por terceira vez a Samuel, quen se ergueu e foi onda Elí:

-             Aquí veño, pois chamáchesme.

Entón decatouse Elí de que era o Señor quen chamaba ao rapaz. Elí díxolle a Samuel:

-             Vaite deitar, e se te chama, dirás: Fala, Señor, que o teu servo escoita.

Samuel marchou e deitouse no seu sitio.

O Señor presentouse, chamando coma as outras veces:

-             Samuel, Samuel!

E Samuel dixo:

-             Fala, Señor, o teu servo escóitate.

Samuel ía medrando; o Señor estaba con el e non deixou sen cumprimento ninguna palabra súa.

PALABRA DO SEÑOR

PROCLAMACIÓN DA BOA NOVA DO NOSO SEÑOR XESUCRISTO SEGUNDO XOÁN

Un día estaba outra vez Xoán con dous dos seus discípulos e, vendo a Xesús que camiñaba, dixo:

-             Velaquí o Año de Deus.

Cando os dous discípulos oíron o que el falara, fóronse detrás de Xesús. Volveuse Xesús e, vendo que eles o seguían, preguntoulles:

-             ¿Que buscades?

Eles respondéronlle:

-             "Rabbí" (que quere dicir "Mestre"), ¿onde paras?

El díxolles:

-             Vide e veredes.

E eles foron e viron onde paraba e quedaron con el aquel día. Era contra as catro da tarde.

Un dos dous que escoitaron a Xoán e seguiron a Xesús era Andrés, o irmán de Simón Pedro. Vai e ó primeiro que atopa é a Simón, o seu propio irmán, e dille:

-             Encontramos o Mesías (que quere dicir Cristo).

E levouno onda Xesús. O velo, díxolle Xesús:

-             Ti es Simón, o fillo de Xoán. Ti haste chamar Kefas (que quere dicir Pedro).

PALABRA DO SEÑOR

NA ESCOITA DA PALABRA

ü  No libro de Samuel nárrasenos a vocación de Samuel. Vimos de escoitar como Deus o foi chamando en diferentes momentos, e como el de primeiras non foi capaz de recoñecer de quen era aquela voz. Necesitou poñer máis atención e escoitar tamén o que Elí lle dicía, para finalmente recoñecer a voz do Señor e poñerse ao seu dispor. Algo así tamén nos pode pasar a nós. Oímos moitas voces, dun e doutro lado, percibimos moito barullo ao noso redor, sabemos que alguén nos fala, quen nos está a chamar, pero cústanos recoñecer e identificar cal é a voz do Señor, non calquera outra. Unha voz que non é un simple repetir palabras, e si un falarnos ao corazón para que lle prestemos atención, entendela e ila poñendo en práctica coa nosa vida a través dos nosos comportamentos, as nosas actitudes, o noso xeito de ser capaces de facer da nosa vida un canto de agradecemento a Deus, e de servizo aos demais e ao mundo no que tod@s estamos.

ü  Neste domingo que acaída nos ven esta primeira lectura para que tamén nós nos preguntemos de que xeito a Palabra de Deus ocupa un espazo importante na nosa vida. De que xeito é a Palabra a que vai alimentando e dando sentido ao vivir de cada día, sen ter que esperar ao domingo para escoitala cando se proclama na celebración comunitaria. Porque se a Palabra está sempre ao noso dispor, calquera momento e calquera lugar pode ser experiencia de acollida e atención ao que a Palabra nos di e , desde ela, ao que Deus nos chama. De xeito que saibamos convertela en estímulo, alento e motor de cada un dos nosos días. Pero para que iso poida ser así, precisamos tomala en serio, coñecela, reflexionala, rezala, compartila... celebrala. Que mellor ca hoxe para darnos conta en que punto deste proceso estamos!

ü  E se somos capaces de entender que a Palabra  ha ser cerne da vida, iremos tamén descubrindo que esa mesma Palabra dinos que somos templos, é dicir, dignidade, respecto, atención, visibilidade, irmandade, sororidade ... Ser templos esíxenos que non nos vexamos entre nós coma cousas. Non somos pedras mortas, somos pedras vivas capaces de sentir, gozar, aledarse, compartir, colaborar, axudarnos... A Palabra de Deus insiste en que sendo templos, estamos chamados a non darnos as costas , nunca, uns aos outr@s. Sexamos de preto ou de lonxe. Ninguén nos é estraño, e tod@s somos iguais. E isto foi o que Xesús lles mostrou a aqueles que andaban na súa busca. No seu vinde e veredes dirixido a eles, descubrimos tamén o vinde e veredes dirixido a nós. Pero para iso temos que estar sempre cos ollos ben abertos e o corazón e as mans dispostas a acoller, escoitar e acompañar. Pois aí é onde descubrimos que vive e está o Señor.

COMPARTINDO O QUE NOS UNE

Invítanos hoxe o Señor na súa Palabra a seguilo facendo da nosa vida unha experiencia de agradecemento e servizo. Que mellor que este momento da oración comunitaria para compartilo dicindo:

GRAZAS, SEÑOR, POR POÑER OS OLLOS E O CORAZÓN EN NÓS

v Para que non sexamos unha Igrexa que se limita a mirar, sen comprometerse na busca de solucións aos cos problemas e dificultades dos homes e mulleres do noso mundo; OREMOS.

v Para que sexamos comunidades parroquiais vivas, alegres e dispostas a participar da alegría do Evanxeo; OREMOS.

v Para que a nosa vida non se deixe levar do conformismo, a rutina e a falta de ilusión por ser persoas máis xustas e traballar para que outras tamén o sexan; OREMOS.

Grazas, Señor, por invitarnos a seguir as túas pegadas, evitando perdernos no camiño. P.X.N.S. Amén.

AGRADECENDO O DON DA FE

Se eu quixer falar con Deus,

teño que quedar a soas,

teño que apagar a luz,

teño que calar a voz,

teño que encontrar a paz

teño que afrouxar os nós dos zapatos, da garabata,

dos desexos, dos receos.

Teño que esquecer a data,

teño que perder a conta,

teño que ter as mans baleiras,

ter a alma e o corpo espidos.

Se eu quixer falar con Deus

teño que aceptar a dor,

teño que comer o pan que o demo amasou.

Teño que lamber o chan

Dos palacios, dos castelos suntuosos do meu soño.

Teño que verme triste,

teño que atoparme mal,

e malia iso, alegrar o meu corazón.

Se eu quixer falar con Deus,

teño que aventurarme

teño que subir ao ceo sen cordas de seguridade.

Teño que dicir adeus

Afastarme e camiñar decidido pola estrada

decidido pola estrada

Que ao cabo do día vai dar

en nada do que pensei atopar.

(Gilberto Gil)

Comentarios

Entradas populares de este blog

12 Domingo TO 2020 A

A FE, EXPERIENCIA DE CONFLITO CANTO GOZOSO ENTRADA: Que ledos hoxe estamos (Nº 5) LECTURAS: A túa palabra é o meirande ben  OFERTORIO: Velaquí, Señor, o viño (Nº 37) COMUÑÓN: Grazas, Señor, graciñas (Nº 50) ESCOITA ACTIVA Sempre que unha persoa cuestiona cousas, prodúcese unha crise na que hai que decidir, tomar postura, situarse… O cuestionamento desinstálanos, fai que non nos creamos na seguridade eterna e permanente. Nunha palabra, fainos avanzar cara adiante. O mesmo ocorre coa nosa relación con Deus. A fe non pode ser unha experiencia de estancamento, ao contrario, ten de mobilizarnos, remoernos por dentro, deixarnos inqued@s; por iso ten que ser sempre unha experiencia de conflito, tensión, reorientación… que nos leve a avanzar coa realidade na que estamos e vivimos. Ten, entón, que implicar a nosa vida, encamiñarnos a non esquecer que os nosos ollos han permanecer sempre abertos, e así aprender a distinguir e camiñar, non pola seguridade de quen pensa sempre que ten a razón e a

Corpus 2020

O PODER DE CADA PERSOA. CADA XESTO, CONTA.   ( CAMPAÑA CÁRITAS. CORPUS 2020)   CANTO GOZOSO   ENTRADA: Benaventurados (Nº 118)   LECTURAS: Salve, Santo Sacramento (Nº 117)   OFERTORIO: Pan do ceo (Nº 54)   COMUÑÓN: Pan do ceo, pan de vida (Nº 53)   OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN   Celebramos hoxe o día do Corpus. E facémolo dun xeito diferente, dun xeito especial.   A pandemia mundial que xerou o coroavirus obrigounos a dispoñer das nosas vidas dunha forma inimaxinable hai tan só uns meses. Os hábitos cotiáns, a forma de relacionarnos e a xestión das nosas emocións desbordáronnos. A enfermidade, a morte e o illamento, deixaron paso á inseguridade económica e laboral, á falta de recursos básicos, á perda de emprego ou aos ERTES. Emerxe unha sociedade moito máis fráxil e vulnerable cunha folla de roteiro máis chea de incertezas que de certezas.   Pero non estamos sós. Cristo resucitou . E n centos de signos e xestos experimentamos que o Señor sae ao noso encontro para transform

19 Domingo TO A 2020

ONDE ATOPAR A DEUS?.  NAS PERSOAS QUE AMAN E NAS QUE PRECISAN AMOR Descarga o ficheiro CANTO GOZOSO ENTRADA: Déixate querer (Nº 61) LECTURAS: O Señor é o meu pastor (Nº 27) OFERTORIO: Non vou so (Nº 60) COMUÑÓN: Grazas, Señor, graciñas (Nº 50) POÑENDO OS OLLOS NA REALIDADE A historia da Igrexa, a nosa historia, ten luces e sombras. Pero unha cousa está ben clara: cando triunfou o orgullo, a prepotencia, o dominio sobre as persoas, o avasalamento das conciencias… en realidade, a grande derrotada foi a Igrexa. Pola contra, cando foi perseguida e marxinada, cando permaneceu fiel ao ideal evanxélico de pobreza, de diálogo, de apertura, de comprensión… entón si podemos falar de verdadeiro triunfo da fe. A Palabra que hoxe escoitaremos é un bo punto de partida para examinar a nosa historia e para examinarnos tamén a nós mesmos. Sen o poder nas mans, alomenos sen o poder doutros tempos, onde quedou a nosa fe?. Esta é a pregunta que hoxe estamos chamad@s a responder. Camiñemos sen medo cara Aq