Ir al contenido principal

4 domingo TO B 2021

Quen ten bo oído nunca desafina: sabe escoitar tódalas voces sen confundilas

Cantos.-

    Entrada.-  Con ledicia vimos ( 3)

    Lecturas.- Ditosos os que temen ao Señor ( 19)

    Ofertorio.- Déixate querer ( 61 )

    Comuñón.- Quédate, Señor, connosco (  63)

Mirada de esperanza

Esta terceira onda da COVID19 chéganos con tanta forza que parece que vai levando todo e a tod@s a eito. Diante desta situación caben dúas maneiras de entender e actuar: caer no pesimismo vitimista que só é capaz de ver todo negro e sen ningunha perspectiva; ou facerlle fronte desde a esperanza de quen ten fe, sendo conscientes das dificultades do momento, e sabendo da fraxilidade da cada un e cada unha de nós, pero esforzándonos por actuar de xeito responsable, e sen deixar que as noticias desalentadoras ou as medidas que nos piden pensar no ben común e non de maneira individualista, nos leven a caer na tristura desesperanzada.
No salmo responsorial de hoxe chámasenos a escoitar a voz do Señor que nos segue falando a través da responsabilidade á hora de comportarnos, da solidariedade cando temos que tender a man a quen nola precise, da capacidade de non deixarnos vencer polo pesimismo desalentador, para que nunca deixemos endurecer o noso corazón. Traballemos e apostemos sempre polas persoas e coas persoas.

Corazón de misericordia

  • Polas veces nas que a dureza do noso corazón non nos deixa descubrir a tenrura das persoas de ben. Señor, que o perdón non desapareza do noso corazón.
  • Porque impoñemos e non explicamos os nosos pareceres. Cristo, que o perdón non desapareza do noso corazón.
  • Para que non pechemos os oídos a escoitar a túa voz. Señor, que o perdón non desapareza do noso corazón.

Palabra proclamada

PROCLAMACIÓN DA PALABRA RECOLLIDA NO LIBRO DO DEUTERONOMIO


Díxolle Moisés ó pobo:

A un profeta coma min farao xurdir o Señor, o teu Deus, no medio de ti, de entre os teus irmáns. Facédelle caso, tal como llo pediches ó Señor, o teu Deus, no Horeb o día de asemblea, dicindo: Non quero seguir escoitando a voz do Señor, meu Deus, nin ver máis esta grande labarada, para non morrer. E entón o Señor díxome: Fixeron ben en dicir isto. Fareilles xurdir un profeta coma ti do medio de seus irmáns e porei as miñas palabras na súa boca e falaralles todo o que eu lle mande, e a aquel que non lles faga caso ás miñas palabras, as que o profeta anuncie no meu Nome, eu pedireille contas. Pero o tal profeta, se ten o atrevemento de dicir no meu Nome cousas que eu non lle mandei dicir e fala no nome de deuses alleos, entón morrerá ese profeta. Palabra do Señor.

PROCLAMACIÓN DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MARCOS

Viñeron a Cafarnaúm, e, ó chega-lo sábado, Xesús púxose a ensinar na sinagoga.
Todos estaban abraiados da súa doutrina, pois ensinaba coma quen ten autoridade, non coma os letrados. E cadrou que había naquela sinagoga un home posuído por un mal espírito, e púxose a berrar: -¿Que temos que ver contigo, Xesús de Nazaret? ¿Seica viñeches para acabar connosco? Ben sei quen es ti: ti e-lo Santo de Deus.
Xesús mandoulle: -Cala, e bótate fóra dese home.
O espírito malo sacudiuno, pegou un berro moi alto e saíu del. Todos ficaron pasmados, e discutían entre si, dicindo: -¿Que é isto? Unha nova doutrina, e con autoridade; enriba, dálles ordes ós espíritos malos, e eles obedéceno.
E a súa sona espallouse de contado por toda a rexión de Galilea. Palabra do Señor.

Palabra remoída

É difícil no medio de tanta noticia que constante e permanentemente nos fala de enfermidade, número de doentes, UCIS saturadas, persoal médico estresado, veciñ@s contaxiados.. poñer un pouco de distancia e tentar reflexionar para entender o que nos está a pasar. E resúltanos difícil porque imos sempre tan as présas que cando temos que parar buscando entender, fáltanos hábito para poder facelo. Porén a Palabra de Deus que hoxe quere resoar nos nosos oídos non deixa de insistir en que temos que aprender do que está a pasar, que é necesario reflexionar, que as cousas, cando xorden teñen unha razón, un porqué, unha causa. E moitas veces na orixe de todo iso, estamos nós. Si, nós co noso xeito de comportarnos, pola nosa maneira de autoxustificarnos, por pensar que os que o fan mal son os outros e que a nós non nos vai pasar, que... deixemos logo de buscar autoxustificacións fóra de nós e preguntémonos polas veces nas que non puxemos a máscara, polas veces nas que fomos a casa duns amigos ou veciños e non gardamos a distancia nin fomos coidadosos na hixiene das mans; preguntémonos por todas esas cousas que non fixemos ben porque diciamos que os que o facían mal eran os outros. Porque se nós non deixamos de mirar o que fan os demais e comezamos a mirar o que facemos nós, as cousas non só non van cambiar, senón que iran a peor. De nós, e de ninguén máis ca de nós depende.

A esta falta de responsabilidade, a este intento de autoxustifcarnos, a este querer botarlle a culpa aos outr@s poñéndonos nós de perfil, é ao que o salmo se refire cando nos chama a non endurecer o noso corazón, porque co corazón endurecido, nada nos importa máis ca nós mesmos. Caendo no individualismo insolidario e egoísta que nos acaba por deixar, antes ou despois, pero nos deixará, sos e ao pairo. E así como queremos vivir? Escoitemos logo, esforcémonos por escoitar a voz do Señor e non deixemos que se endureza o noso corazón; fagamos o esforzo por ser cidadáns e cidadás responsables, veciños que pensamos uns nos outros e amigos que temos a capacidade de facer unha chamada/ video chamada, e non unha visita presencial. Deste xeito, canto agora saibamos sementar ben, acabará, inda que teñamos que esperar un pouco, dando a mellor dos froitos.

E todas estas cousas deberan ser froito do noso sentido común, sen que ninguén tivera que obrigarnos ou prohibírnolas facer. Porque é o ben de todas e todos, o ben común o que nos ha guiar como cidadáns e como crentes. E nisto ninguén ha escapar. Os curas temos que ser responsables marcando ben o aforo, non por estar moitos imos rezar mellor e con máis seguridade; insistindo na importancia da desinfección de mans e no de non quitar a máscara, tampouco nós durante a celebración. Non vaia ser que pensemos que lle podemos impoñer aos demais o que nós non queremos nin estamos dispostos a cumprir. E todas e todos temos que comportarnos pensando en facer o mellor ben co noso actuar aos demais. A iso, a actuar pensando nos demais e sen dicir unha cousa e facer outra, é ao que lle chama o evanxeo de hoxe falar e comportarse con autoridade, que non con autoritarismo. Deixemos entón que esta palabra resoe en nós, permitamos que o noso siga a ser un corazón de carne e non de pedra, e sexamos testemuñas por medio do noso actuar coherente e responsable. Sen pedirlle aos demais o que nós nin queremos nin estamos dispostos a cumprir.

Oración compartida

Esforzándonos porque a nosa oración non sexa palabra de vento e si convicción persoal, digamos ao Señor: Que non deixemos endurecer o corazón

  • Señor, que na Igrexa non actuemos nin con autoritarismo nin con indiferenza ante os problemas do noso tempo, senón con responsabilidade e buscando o ben común. Oremos. Que non deixemos endurecer o corazón.
  • Señor, que nas parroquias non deixemos de cumprir con todo canto evite propagar o virus, e deixemos de comportarnos de maneira individualista, pensando que os que o fan mal son os outr@s, e non nós. Oremos. Que non deixemos endurecer o corazón.
  • Por tódalas persoas enfermas, especialmente hoxe lembramos e encomendamos as persoas das nosas parroquias que están en corentena, teñen o virus ou están no hospital. Oremos. Que non deixemos endurecer o corazón.
Grazas, Señor, por lembrarnos que rezar non é mover os labios, senón pasar polo corazón o que estamos dispostos a esforzarnos por vivir buscando o be común. Por Cristo o noso Señor. Amén.

Ecos de esperanza

No noso percorrido vital é necesario contar cunha brúxula,
se queremos chegar a onde queremos ir.
O difícil é atopar unha fiable e que non nos falle,
pois existen moitas: as que marcan o mínimo esforzo,
o egoísmo, acadar o éxito a custa do que sexa,
actuar sen pensar nos demais, buscar só o noso propio interese...
escolle ben a túa; unha que te axude a ser feliz,
tendo en conta aos demais,
porque é o ben común o que fai posible poidamos sorrir xunt@s.

Comentarios

Entradas populares de este blog

12 Domingo TO 2020 A

A FE, EXPERIENCIA DE CONFLITO CANTO GOZOSO ENTRADA: Que ledos hoxe estamos (Nº 5) LECTURAS: A túa palabra é o meirande ben  OFERTORIO: Velaquí, Señor, o viño (Nº 37) COMUÑÓN: Grazas, Señor, graciñas (Nº 50) ESCOITA ACTIVA Sempre que unha persoa cuestiona cousas, prodúcese unha crise na que hai que decidir, tomar postura, situarse… O cuestionamento desinstálanos, fai que non nos creamos na seguridade eterna e permanente. Nunha palabra, fainos avanzar cara adiante. O mesmo ocorre coa nosa relación con Deus. A fe non pode ser unha experiencia de estancamento, ao contrario, ten de mobilizarnos, remoernos por dentro, deixarnos inqued@s; por iso ten que ser sempre unha experiencia de conflito, tensión, reorientación… que nos leve a avanzar coa realidade na que estamos e vivimos. Ten, entón, que implicar a nosa vida, encamiñarnos a non esquecer que os nosos ollos han permanecer sempre abertos, e así aprender a distinguir e camiñar, non pola seguridade de quen pensa sempre que ten a razón e a

Corpus 2020

O PODER DE CADA PERSOA. CADA XESTO, CONTA.   ( CAMPAÑA CÁRITAS. CORPUS 2020)   CANTO GOZOSO   ENTRADA: Benaventurados (Nº 118)   LECTURAS: Salve, Santo Sacramento (Nº 117)   OFERTORIO: Pan do ceo (Nº 54)   COMUÑÓN: Pan do ceo, pan de vida (Nº 53)   OLLOS ABERTOS E PÉS NO CHAN   Celebramos hoxe o día do Corpus. E facémolo dun xeito diferente, dun xeito especial.   A pandemia mundial que xerou o coroavirus obrigounos a dispoñer das nosas vidas dunha forma inimaxinable hai tan só uns meses. Os hábitos cotiáns, a forma de relacionarnos e a xestión das nosas emocións desbordáronnos. A enfermidade, a morte e o illamento, deixaron paso á inseguridade económica e laboral, á falta de recursos básicos, á perda de emprego ou aos ERTES. Emerxe unha sociedade moito máis fráxil e vulnerable cunha folla de roteiro máis chea de incertezas que de certezas.   Pero non estamos sós. Cristo resucitou . E n centos de signos e xestos experimentamos que o Señor sae ao noso encontro para transform

19 Domingo TO A 2020

ONDE ATOPAR A DEUS?.  NAS PERSOAS QUE AMAN E NAS QUE PRECISAN AMOR Descarga o ficheiro CANTO GOZOSO ENTRADA: Déixate querer (Nº 61) LECTURAS: O Señor é o meu pastor (Nº 27) OFERTORIO: Non vou so (Nº 60) COMUÑÓN: Grazas, Señor, graciñas (Nº 50) POÑENDO OS OLLOS NA REALIDADE A historia da Igrexa, a nosa historia, ten luces e sombras. Pero unha cousa está ben clara: cando triunfou o orgullo, a prepotencia, o dominio sobre as persoas, o avasalamento das conciencias… en realidade, a grande derrotada foi a Igrexa. Pola contra, cando foi perseguida e marxinada, cando permaneceu fiel ao ideal evanxélico de pobreza, de diálogo, de apertura, de comprensión… entón si podemos falar de verdadeiro triunfo da fe. A Palabra que hoxe escoitaremos é un bo punto de partida para examinar a nosa historia e para examinarnos tamén a nós mesmos. Sen o poder nas mans, alomenos sen o poder doutros tempos, onde quedou a nosa fe?. Esta é a pregunta que hoxe estamos chamad@s a responder. Camiñemos sen medo cara Aq